The Lunatics in de Minnepoort – recensie

Rukwinden en ijzige (enfin, zo koud was het nu ook weer niet) regen trotserend begaf ik mij naar de Minnepoort om een prachtig improvisatietheater van the Lunatics en de Neveneffecten te bezichtigen. En dat is nu net het hele probleem. Ik (en de mensen die mij eigenlijk veel te weinig hebben vergoed om dit te schrijven) vonden het namelijk zeer aangenaam en zelfs lachwekkend, wat gelukkig de bedoeling was. En het is zeer moeilijk om verscheidene paragrafen een optreden, kunstwerk of theater op te hemelen, omdat dat niet verkoopt. Mensen lezen liever hoe slecht het was, om dan die mening over te nemen en op het werk te vertellen dat het desbetreffende onding zeker te mijden is.

Enfin. Een improvisatietheater (zoals aangeboden door voornoemde heren) is eigenlijk een oefening in improvisatie (duh). Er worden dus verscheidene oefeningen geïmproviseerd (ik vraag me af hoe vaak ik dit woord legaal in een stukje mag gebruiken) met medewerking van de meer vocale lui in het publiek. Veel hangt af van de groep, en de zaal natuurlijk, die naar mijn bescheiden mening toch gezellig meedeed (ze hebben wel geen rambo gedaan, de beuzakken). Iedereen was fijn op mekaar ingespeeld, en de dode momenten waren eigenlijk te tellen op de vingers van een leprozenhand.

Dit lijkt me eigenlijk veel moeilijker dan gewoon maar een tekst op te zeggen en naast een roos te staan zwijmelen. Hoewel er natuurlijk wordt voorbereid, (en ik kan me voorstellen dat de meeste clichédingen die toegeroepen worden wel bekend zijn) lijkt het me verdomd moeilijk om grappig te zijn, en een hele zaal mee te krijgen. Iemand (een slimmer persoon kan waarschijnlijk wel zeggen wie) heeft eens gezegd dat het veel moeilijker is om grappig te zijn dan zeg maar een drama te vertolken, en die mens heeft gelijk (of gelijk gehad, als hij ondertussen al dood is). Niet iedereen is geschikt om op een podium te gaan staan en “grappig” te doen met zeer weinig. Deze heren zijn daar wél toe in staat, zoals 90% van de zaal kan beamen. Ik heb wel een paar droogkloten zien zitten, maar ja, die heb je overal. En klappen doen ze toch, de lafaards.

Het leuke is dat hoewel de meer gekende oefeningen de revue passeerden, ze altijd wel een nieuwe en op bepaalde momenten zelfs een verfrissend nieuwe invulling kregen. Dat is heel erg vaag, maar dat is ook waar het eigenlijk om draait bij dit soort dinges. Ik kan het hele gedoe natuurlijk gaan liggen beschrijven, maar dat heeft weinig zin omdat ik de timing niet bezit die deze mensen duidelijk meester zijn, en jammer genoeg niet meer in Leuven gaan bedrijven. Ja, dat hebt ge goed gelezen Jefke, ze zijn weg, drinkt maar rap van uw pint. Mensen die dit fijne gebeuren wel eens willen meemaken, moeten zich dus een uurtje verplaatsen, richting het Gentse. Doe ze de groeten uit Leuven, en verzin maar een goed excuus waarom je er niet was gisterenavond.

P.S. Is de Minnepoort soms in de middeleeuwen gebouwd of zo? Lange mensen moeten op de eerste rij gaan zitten, waar er blijkbaar wél benenruimte is.

Bookmark and Share

Post een reactie