Beleuvenissen 2008 – Bart Peeters

Vorig jaar had je een podium op het Ladeuzeplein op Marktrock en daar hebben ze Bart Peeters opgezet. Het resultaat laat zich hier in verslagvorm lezen. De laatste zin zegt iets van ‘voor herhaling vatbaar’.

Onlangs deed de zomer zijn intrede in onze stad. Er waren studenten die vertrokken en de leegte die zij achterlieten werd gewoontegetrouw gevuld met podia her en der. Dat op de Oude Markt was vrijdagavond voor de rekening van Bart Peeters. Het was een kwestie van logica dat ik daar ergens in de buurt stond, meer bepaald vrij vooraan opzij op een trapje. Ideale positie, want dat je schermen nodig hebt op de Oude Markt, dat hebben ze nog niet helemaal door bij de Beleuvenissen.

We gaan niet zeuren om te zeuren, bij Bart Peeters gaat het vooral om de klank en de sfeer. Beiden zaten goed. Dat zit ‘m niet alleen in Barts immer opperbeste humeur. Het zit ook in zijn witte hemd en in de witte broek van Emile de vioolspeler met mandoline, het zit in de meneer die keer op keer de juiste gitaar weet te brengen, in de handen van Abdellah Marrakchi, in het zwaaien van het publiek en in het concept van draagbare microfonen. En in het hoedje van de man achter de keyboards.

Met andere woorden: de sidedishes verdienen evenveel lof. Een playlist heb ik niet onthouden, maar alles wat gespeeld werd klonk bekend buiten te nieuwe nummers. Geen verrassingen daar, behalve Hannelore Bedert en Jan de Wilde die even acte de présence kwamen doen en een tweede stem deden of de verlate komst van de lente bezongen. Dát, beste bloglezers, was een ontroerend moment.

Voor wie van Bart Peeters en de zijnen houdt is een van zijn optredens vast zoiets als een klein frietje met mayonaise: na drie keer weet je wel ongeveer wat en hoe, maar het smaakt toch altijd naar een beetje meer.

Bookmark and Share

Post een reactie