Archief voor 11 januari 2009

Op bezoek bij Tante Jojo

Goed twee jaar geleden zag Joëlle Fleerackers haar jeugddroom in vervulling gaan. Na haar studie in Leuven en enkele hectische jaren in de media opende ze haar eigen zaak met leuke hebbedingetjes in de Jan Stasstraat. Directe aanleiding was de geboorte van haar dochtertje. Met een eigen zaak kon Joëlle meer kwaliteitsvolle tijd doorbrengen met haar gezin.

Die filosofie gaat nog een stuk verder: Joëlle verkoopt veelal handgemaakte spullen die door zowel binnen- als buitenlandse jonge ontwerpsters, ook bewust thuisblijvende moeders, gemaakt worden.

Het aanbod is erg ruim en gevarieerd: je vindt er leuke postkaarten, juweeltjes, tassen, serviezen, briefpapier, en decoratiemateriaal uit originele materialen en in verschillende prijsklassen. Als ze al niet uniek zijn, worden veel stuks in België enkel bij ‘Tante Jojo‘ verkocht. Toch geldt één beperking: de spulletjes zijn allemaal erg vrouwelijk.

“Iedere vrouw moet hier een cadeautje kunnen vinden voor haar dochter, moeder of zus.” Zo verklaart Joëlle het concept achter ‘Tante Jojo‘ – meteen ook de koosnaam die ze van haar nichtjes kreeg.

Aan iedereen die op zoek is naar een origineel cadeau – ook voor zichzelf – geef ik de wijze raad mee zeker de persoonlijke en huiselijke setting van ‘Tante Jojo‘ een bezoekje te brengen. Alleen mannen hebben het – voor eens – wat moeilijker. Maar daar wordt, naar zeggen van de eigenares, hard aan gewerkt!
 

Bookmark and Share

Leivese oeetdrikking vei midde janewores

OË IEET DE PRINS GEZIEN

Neeje, neeje… da wil ni zê da ge Flipke teige gekoume zoët of prins karnaval. E woudeken oeetleg zal ‘t ale doeedeloëk moke.

As g’in den toëd een dekorose kreigt vei ‘t ieen of ‘t ander – par ekzempel umda g’iemand oeet de Voot goild ot, of e klaa beuleken oeet e brandend oees gerèd – dan kreigde doovei een madol. ‘t Kost uek zoën da ge veil joren eu peis od afgedroid vei euve patron en da ge dan noo 25 joren traven dienst, recht ad up e linke of een ieeretieken.

Awèl, vrigger jore moeste doë madol of dat ieeretieken dan gon afolen in Brissel. Sumtèds was dat uek up de nasjonole fieestdag en boë zokken gruete geleigeneide kwampe de nief gedèkoreide dan van ouver ‘t ieel land boëieen in Brissel, gewuenloëk in nen ieele gruete zool en dan was de prins onweizeg en inkele die dan de uegste madolle kreige, ontvinge doë oeet d’anne van de prins.

Wie dat doënen dag noo Brissel moest deig natierloëk zen beste kweddelen on. ‘t Schoenste kostum, ne nieve plastron; e geu gesteiven im, de sondoosen eud en de zwette verlakte scheune.

De mieeste noompen uek enne vraa of lief mei en mesjin uek enne twiee beste kamerode. Noo de plechtegoëd moest da natierloëk gevied wedde. Ge goenk teun nit alle doge noo Brissel. De stameneikes, brasseries en kafeikes widden in serie gedon en de Faro, de Geis en de Lambik vloeiden as vanzelf.

Ze moeste wel uppassen da ze de lesten trên noo Leive ni mankeide. En on Leive stose wore de kafeikes uek nog oupe. Rap nog ne Stella vei da Brissels bie dei te spiele !

En as ze dan èndeloëk, mei veil lawoëd en gebral in enne stroot arreveide moest alleman natierloëk weite da ze garreveid woren mei enne madol.

En as Marieke, die al dik 70 joor was en ni geu wist watdat er gebeide, on eir biervraa vrieg “wat iee Zjef on d’and ?”, zaa Lowiske “awèl, oë ieet de prins gezien!”.

Wat dat natierloëk betieekende da Zjef strontzat was.

Wie van ale iee nog nuet in ze lieeve de prins gezien ?

Bookmark and Share