Vlaanderen Feest 2010: Raymond van het Groenewoud.

Eeuwenoud, springlevend! Raymond van het Groenewoud mocht op de vooravond van de Vlaamse feestdag menig goedgeurend meisje bezingen. Terwijl dreigende donderwolken zich verzamelden, stroomden de die-hard fans naar het podium op de Oude Markt. De regen kondigde zich aan, maar Raymond begroette levenslustig zijn “dappere Belgen”, om gedurende twee uur jong en oud tot dansens toe te entertainen.

“Twee meisjes op het strand… ze dromen van een prins…”, en alsof ze het afgesproken hadden, riep kilometers verder Prince met Purple Rain de wolkbreuk over ons af. “Moet ik nog iets spelen?”, vroeg Raymond nog, maar een volmondig “ja” liet alle twijfel vervagen: de liefde van het publiek had hij al. Publiek dat kennelijk zelfs twee keer “Je veux l’amour” wilde horen!

Op de achtergrond speelde zich binnen de cafés het WK af, en ook Raymond gaf duidelijk blijk van een voorkeur. Niet enkel fungeerde zijn kazoo als een volleerde vuvuzela, ook het “intrieste moment” van Spanje dat zou winnen werd bezongen met… jawel, de “Cha cha cha”. De welbekende humor zette zich trouwens voort in meerdere nummers; zo werd er gezongen over “toen het water nog geen olie was” en wat er gevonden werd op “de pc van een hooggeplaatste kerkelijke vader”.

De “goesting” zat er dus duidelijk in, want naast “inbreng inbreng inbreng” vragen van het publiek, en aangeven “zo kan ik niet werken” omdat de muzikanten zijn lied door elkaar haspelden, kwam hij zowaar zelfs twee keer terug voor enkele bisnummers. “Normaal is het nu gedaan”, was zijn enige commentaar, maar goed, hij was dan ook nog iets belangrijks vergeten… “Hoe zie ik eruit?” – Zeer goed, Raymond, en de klop is voor de opblaaspop…

Bookmark and Share

Post een reactie