DDF geweerd uit Leuven

Wie geregeld door Leuven loopt, kon er de afgelopen jaren niet naast kijken. Jongeren in flashy kleren met het logo van Oxfam, WWF, Unicef, Child Focus of Amnesty International. Ze spraken je aan met “Hebt u een minuutje voor de wereld?” of “Wil u graag een kind redden?”, vragen waar je moeilijk kortweg “neen” op kan antwoorden. Nu zijn die flashy jasjes niet meer welkom in Leuven. Het bedrijf achter deze straatverkopers, Direct Dialogue Fundraising (kortweg DDF), heeft geen toelating meer om actief te zijn in onze stad.

Scorpio Scoops sprak zowel met voormalig Oxfam-fondsenwerver Frits alsook schepen voor ontwikkelingssamenwerking Mohamed Ridouani. Een verhelderend gesprek…

Agressief & onethisch
Ridouani: “Wij hebben vanuit de stad twee heel goede redenen om geen toelating meer te geven om aan fondsenwerving te doen op straat. Eerst en vooral is er de manier waarop DDF te werk gaat. DDF werft namelijk heel agressief, waarbij mensen bijna worden overvallen op straat. Je kan niet meer rustig rondlopen in Leuven, waardoor het een beetje dwingend overkomt.”
Frits: “Echt agressief ben ik niet geweest. Wel had men een bepaalde druk om een bepaald aantal permanente opdrachten (PO’s) in te schrijven per dag: er moesten per dag zes permanente opdrachten gehaald worden. Het minimum per dag lag op vier, maar zo’n tekorten moesten wel worden ingehaald na verloop van tijd. Op die manier is er natuurlijk een bepaalde druk die men heeft…”
Ridouani: “De tweede reden is de onethische manier van fondsenwerving. DDF is een commercieel bedrijf, dat winst móet maken om te kunnen blijven verder bestaan, en in die zin worden mensen toch een stukje misleid. Ze denken dat het gaat om vrijwilligers van die ngo’s, terwijl het meeste geld zelfs niet naar het goede doel doorstroomt, wat toch niet de bedoeling kan zijn.”
Frits: “Ik verdiende ongeveer een goede 10 euro per uur, wat best goed betaald is. Aan de ene kant vind je dat niet zo erg, omdat veel van het geld nog steeds bij de organisatie zelf terecht komt. Maar van zodra je weet hoeveel een inschrijving van een persoon kost aan de organisatie, krijg je het wel moeilijker. Per ingeschreven persoon betaalt de ngo een bedrag aan DDF. Op die manier betaalt die persoon dus voor een bepaald aantal maanden eerst DDF, vooraleer het goede doel iets van die permanente opdrachten ziet.”

Toelating intrekken
Ridouani: “De Bondgenotenlaan is openbaar domein, wat wilt zeggen dat de stad het beheert, en daar de verantwoordelijkheid voor draagt. Als verenigingen of organisaties of firma’s een actie willen doen op straat, dan moeten ze daar toelating voor vragen, en dan moeten ze kunnen omschrijven waarvoor die actie dient. Voor dit soort van activiteiten (i.c. fondsenwerving) geven wij geen toelating. In 2005 hebben wij die toelating wel gegeven, maar dan moesten ze achter een kraampje gaan staan, op de markt. Daar hebben ze zich uiteindelijk niet aan gehouden. In combinatie met het commerciële karakter en het opdringerige van de wervers heeft ons dat doen besluiten om geen toelating meer te geven.”
Frits: “Wij kregen trainingen van wat er inhoudelijk gezegd kon worden, en dan werd het aan onszelf overgelaten hoe we het ten opzichte van de mensen zouden presenteren. Iedereen werd daar een beetje vrij in gelaten. En ondertussen hou je die quota nog altijd op de achtergrond, om rendabel te blijven.”
Ridouani: “Ngo’s streven zeer waardevolle doelen na. Je kan voor zo’n doelen ook vrijwilligers de straat opsturen, die doen dat met volle goesting. Die vrijwilligers weten waarom ze op straat komen, en kunnen evengoed dezelfde mensen bereiken die ook DDF aansprak. Als je het echter op een marketing-gerichte wijze doet, op een commerciële manier, lukt dat voor eventjes, maar op den duur ga je zien dat mensen alsmaar minder geld geven, omdat ze dat gewoon niet appreciëren. Ik kan het staven aan het aantal klachten die zijn binnengekomen, en op den duur echt wel binnenstroomden, op de momenten dat DDF aan fondsenwerving deed.”

Ngo’s blijven welkom
Ridouani: “Voor alle duidelijkheid, wij dragen vanuit de stad Leuven de verschillende organisaties een heel warm hart toe. Ik raad hen aan van in zee te gaan met betrouwbare organisaties, organisaties die misschien een klein beetje van het geld gebruiken voor de logistiek, maar waarbij de winst die opgehaald wordt grotendeels terecht komt bij het doel dat ze verkopen aan de mensen. Dan ga je zien dat dat veel beter werkt, en dat iedereen met een gerust gemoed zijn bijdrage kan leveren.”

— — —

Het volledige interview over DDF met voormalig Oxfam-fondsenwerver Frits en schepen voor ontwikkelingssamenwerking Mohamed Ridouani kan beluisterd worden via de blog van Radio Scorpio, of rechtstreeks via de podomatic van Scoops.

William Van De Wetering, CEO van DDF Fundraising NV & GMBH, de enige binnen het bedrijf die naar eigen zeggen genoeg kennis van het voorval heeft om erover te kunnen spreken met de pers, zag spijtig genoeg noch op het moment van de uitzending, noch de dag erna de kans om een woordje uitleg te geven.

Bookmark and Share

Er zijn 4 reacties op “DDF geweerd uit Leuven”

Carolien
(on maart 10th, 2011 at 23:13)

Persoonlijk vind ik die verkoopstechnieken ook nogal agressief. Mensen die een goed doel een warm hart toedragen, zullen dit wel uit zichtzelf ondersteunen, ook zonder opdringerige kleurige vestjes.

 
Frits2
(on maart 15th, 2011 at 9:02)

To be continued…

 
Lukas
(on maart 16th, 2011 at 11:40)

Enkele opmerkingen :

-om permanente opdrachten te schrijven op straat heb je geen toelating nodig van de stad. Aangezien fondsenwervers op deze manier niets fysiek verkopen en geen cash geld ontvangen is een aanvraag in principe niet nodig, zolang de activiteiten geen abnormale volkstoeloop of verkeershinder veroorzaken. Echter, een gemeente of stad kan wel een verordening uitvaardigen die de beoefening van deze activiteiten afhankelijk maakt van een vergunning. Leuven is blijkbaar de enige stad in België waar dit zo is.

– de NGO’s betalen inderdaad een relatief hoge prijs voor de diensten van DDF. Ze kopen de permanente opdrachten over aan een bij contract bepaald bedrag. Het is dus niet zo dat de ‘x’ eerste overschrijvingen van de donateur naar DDF gaan. Deze gaan rechtstreeks naar de NGO. Wat wel gezegd kan worden is dat op deze manier ‘het lidmaken’ van een persoon aan de NGO geld kost NGO’s hebben steeds een bepaald budget voor fondsenwerving. Elk Goed Doel is verplicht om naar de mensen toe te gaan om fondsen te vinden. Face2Face (via DDF) is slechts één van de wegen der fondsenwerving voor deze organisaties. Als de NGO’s op deze manier aan fondsenwerving blijven doen is daar waarschijnlijk een reden voor, namelijk het brengt leden op.

-Ik geloof niet dat veel mensen spontaan op zoek gaan naar informatie over programma’s en acties van NGO’s. Nog minder mensen zullen spontaan (en op structurele manier, zeg maar PO’s) donateur worden. Door naar de mensen toe te gaan op straat, kan men veel persoonlijker deze mensen aanspreken. Vele leden die op straat tekenen zijn achteraf tevreden over het gesprek, de NGO, maar ook zichzelf. Op een andere manier hadden ze het misschien niet gedaan. Omdat de permanente opdrachten zoveel kosten aan de NGO’s is het ook belangrijk dat er kwaliteitsvol wordt geworven, met andere woorden, de donateur moet lang lid blijven.

-ik denk ook dat het om die redenen is dat fonsdenwervers op straat loon krijgen voor hun werk. Vrijwilligers die dit in hun vrije tijd willen doen en ook nog de tijd vinden om aan de kwaliteit van het werven te werken zijn hoogstwaarschijnlijk zeldzaam. Ik geloof dus in het idealisme in deze jongeren op straat, ik geloof in hun werk, en dus gun ik het hen om uurloon te ontvangen. Het is ook belangrijk te zeggen dat niet enkel de fondsenwervers van DDF betaald worden. Ook andere NGO’s zoals GreenPeace en Artsen Zonder Grenzen plaatsen Face2Face wervers op straat, en ook deze wervers worden betaald.

De conclusie : Enerzijds zijn er mensen die zich ergeren aan straatwervers, en ik kan dit begrijpen. Ik vind het belangrijk dat ieder de vrije keuze kan maken om wel of niet te stoppen voor een werver. Echter, persoonlijk heb ik nog maar weinig agressie ervaren vanwege straatwervers. Je kan een werver toch gewoon rustig bedanken … Aan de andere kant heb je dan ook veel mensen die dit straatbeeld wel appreciëren en hieraan zin kunnen geven. Ik vertrouw de NGO’s in hun keuze om met DDF te werken.

 
Lisa
(on maart 24th, 2011 at 4:55)

ik ben het helemaal eens met Lukas.

mensen die op een professionele manier aan fondsenwerving doen weren uit het straatbeeld, puur omwille van het (vermeende) ongemak voor de shoppende Leuvenaar, vind ik eigenlijk een heel wrang idee. het ruikt zelfs een beetje naar populisme.

deze goede doelen zullen nu op een andere manier aan hun inkomsten moeten geraken en waarschijnlijk zal het hen een aardige extra duit kosten (elke poging van een goed doel om geld in te zamelen kost geld en sommige manieren, zoals die van ddf, brengen meer geld op dan andere, zoals bijvoorbeeld brieven).

ik snap ook niet waarom het een probleem is dat dit geen vrijwilligers zijn. wie beweerde ooit dat ze dat niet zijn? iemand die telefoonabonnementen verkoopt en daarvoor deur aan deur gaat of iemand die mat een marktkraam op de markt staat doet dat toch ook niet voor niets?

zoek maar eens genoeg vrijwilligers die evenveel geld inzamelen als deze fondsenwervers van ddf… dat is gewoon niet realistisch voor deze goede doelen. dat zullen ze zelf wel beamen (waarom zouden ze anders bij ddf gegaan zijn?) trouwens, wie gaat die vrijwilligers begeleiden? opleiden? coördineren? dit zijn heus geen volledig gratis krachten hoor.

jammer dat de ceo van ddf er niet in slaagt om zijn organisatie in de media toe te lichten en onwaarheden die verteld worden te weerleggen.

 

Post een reactie