Leives dialekt

ECHTEG GEBEID!
Wisken en den Dollef ane sins ze gepensjoneid wore, een oinke, Bobke. ‘t Was giee scharminkel moo ‘t was zue a klaa kefferke: veil lawoët in e klaa stroike.
Wieer of giee wieer, ‘s oves vei da ze slope ginge, goenk Dollef altoëd nog nekiee mei Bobke rond et blokske. Kweste van proupertoëd. ‘t Was dan de moment da Bobke zen klaan of gruete kommisse deig en dan wore ze gerust vei den ieele nacht.
Wiske aa noo d’orlozje gezien en zaa: “Dollef menne, ‘k paas dat de moment es vei eu toerreke te deun”. Dollef knikte es, goenk de gank in, nam het litske van den ond, riep Bobke, die kwispelend afkwam. Oë kinden uek al de seremonie! Alsband on met ‘t litske en dan moest em efkes wachte swenst dat Dollef zenne jas on deig. ‘t Was al koud in ‘t sezoen en Wiske riep vanoeet de keike: “deut uek moo euven pardessie on”.
Loisterend gelak as altoëd namp Dollef zenne winterjas van de kapstok, stak ieest zenne rechterarm in de rechtermaaf en dan, iniees, winterjas vrum oeet en oë riep: “Wiske, ‘k moet pressei e kakske deun” en schout gelak ne wind noo vanachter, ‘t weisei binne.
Bobke was doo ni mei gesjarmeid. Oë paasde zeikes dat er van noo boeete gon niks nemiee zaa in oees koume en liep uek noo vanachter. Oë sprunk droë, vier kieere teige de dei van ‘t gemak en bleif moo schêrrep basse.
Vanachter de dei riep Dollef:” joo, joo, Bobke, ‘k zen derèkt doo se! Noo een allef menieke deig Dollef al de dei van ‘t gemak oupe, swenst dat em zen bretellen on deig en zen vest van den ook namp.
In de gank rap zenne winterjas on, Bobken on de lits en eweg wore ze.
Goei tien menikkes loter wore Bobke en Dollef vrum toees. Bobken ewa lichter van woter en de rest en Dollef mei ne frisse neis van ‘t winterwieer.
Oë was apên in de keiken as Wiske zaa: “Dollef, edde goë eu veuten afgekoist on de mat?” “Ja, woovei vroogde da? “Awel, umda’k inieene kiee persies stront riek”.
Dollef goot up iee bieen ston en eft zenne linkerscheun umueg. Niks te zien. Oë deut etzelfste mei zenne rechterveut. Uek niks te zien.
“Ziedewel Wiske, doo es niks on”. “En toch riek ek iet”. “Da zal ‘t bieenke van euve neis zoën dat on ‘t rotten es” zaa Dollef en oë deig zenne winterjas oeet, legden em up de kant van de zeitel, deig dan zenne jas oeet swenst dat em in de richting van de gank goenk vei zenne jas upnief up de kapstok ‘t ange as Wiske ne schreeë liet woodat eu ore van recht kwome.
“Moo Dollef, euven rig en euv im” en ze wees met gestrekte vinger in zen richting.
Up den rig van Dollef broeen klodders en strieepe. Algemien konsternose. Wiske mei ne kop viereg rued, Dollef bedremmeld en ni weite wat deun en woo te kieere of te droee.
En upieens viel enne freng : mei zue gepresseid noo ‘t weisei te gon en da gediereg basse van Bobke, was Dollef uek gepresseid geweist en aa nit gemaseneid da zen bretelle in de weiseipot inge. En in zeiven oiste dan zen bretelle ouver zen schavers gedon, jas on, winterjas on en up, ribbedebie…
Voëf meniete loter stond Dollef onder den doesj en aa Wiske al ‘t wasmasjin al upgezet.

(*) De namen van de personen zijn gewijzigd. Beiden zijn al een heel aantal jaren overleden maar de dochter kan nog steeds getuigen dat dit een waar verhaal is.

Bookmark and Share

Post een reactie