Een terugblik op Leuven in Scène: Dag 2

Na de eerste dag op Leuven in Scène waren er nog steeds veel voorstellingen van het programma die op ons verlanglijstje stonden. We stonden dan ook op Pinksteren om 15u mooi op post op de Oude Markt om naar de Propere Fanfare te luisteren. Maar ondanks de vele gezellig gevulde terrasjes waar mensen zaten te genieten van de zon, bleef het op de Oude Markt erg rustig. Meerdere mensen kuierden op en neer met het LiS programma in de hand of zaten wat te wachten op de trappen. Na een half uur gaven we het zonnen op de markt op en liepen we door om tot onze verbazing de Propere Fanfare te zien spelen voor het stadhuis. Tof zeg, zo’n programmawijzigingen die op geen enkele manier aangekondigd worden. De organisatie kan toch wel een beetje actiever en creatiever zijn om zo’n dingen op te vangen?

Gelukkig had de Propere Fanfare genoeg enthusiasme en energie om nog een tijdje door te gaan zodat we hen toch nog wel voldoende hebben kunnen beluisteren en bekijken. Een leuke zotte bende die ik vroeger al in Gent gezien had, maar die altijd leuk is om terug te zien en zo dacht het publiek er ook over, want die lieten zich graag tot een dans verleiden.

Later die namiddag kwamen we Les Krishnous tegen, gebracht door Les Goulus van wie ik vroeger ook al de hilarische show Horsemen gezien had. Horsemen brachten ze ook op een ander tijdstip dit weekend, maar nu leerden we de Hindu (?) gurus kennen die in het publiek nieuwe volgelingen zochten voor hun leer die ons van alle kwalen zou verlossen. De smoelen van Les Goulus… ah die zijn gewoon goud waard.

Door alle programmawissels hebben we Die Verdamnte Spielerei helemaal gemist, maar Skryf,  het in-zand-schrijvend-one-liner-robotje, was dan weer een leuke verrassing om te passeren.

Wat later nestelden we ons terug in het stadspark om naar de Spaanse mime clown Leandre te kijken. Een deel van het publiek vooraan wou  niet gaan zitten waardoor een hele spie uit de cirkel publiek niets kon zien, maar dat probeerden we niet aan ons hart te laten komen. Een beetje later wandelde de moderne clown door het publiek en kwam hij aan bij zijn geïmproviseerde woning waar hij ons uitnodigde om op bezoek te komen door de losstaande deur. Er werden pakjes geleverd, verjaardagsfeestjes geïmproviseerd, spiegelbeelden uitgedaagd, enz. Toch liep zijn improvisatietheater volgens mij niet altijd zoals gewenst, wat op zijn minst nog grappiger werd dan bedoeld. Vooral toen Leandre tot herhaling toe een moedig kindje uitnodigde op het podium maar deze telkens het hazepad nam, werd dat opeens een spelletje waarbij een tiental kinderen continu “op bezoek” kwamen en snel weer wegholden. Straf hoe hij dit met mime op een plezante manier oploste. Ik heb echt tranen zitten lachen en deze keer kwamen de tranen echt niet van mijn hooikoorts aanval. Ook chapeau aan het ‘spiegelbeeld’ dat er gewoon zelf begon op los te fantaseren en een goed tegengewicht gaf aan de ervaren clown. Zalig stukje eerlijk theater op een moment dat we helemaal geen topact verwachtten.

In de Bruul zagen we nog de slotshow van Urban Circus die veel spectaculairder was dan verwacht, ook al hadden we de dag ervoor demo’s gezien. Vooral het breakdancen en het parkour bleven me verbazen. Daarna was het tijd voor Les Pepones, de trapeze act waar ik inmiddels veel positiefs over gelezen had op Facebook en Twitter. Jammer genoeg waren er opnieuw enkele koppige mensen die wilden blijven rechtstaan terwijl de meerderheid ging zitten, maar deze keer werden deze laatste door een koppige scanderende massa overtuigd om zich naar de meerderheid te schikken. Tip aan de organisatie: volgende keer misschien wat stewards inzetten die de taak van de geïrriteerde massa overnemen op een wat sympathiekere manier. Le Grand Volant van Les Pepones bleek een mix van spectaculair trapezewerk en nostalgische slapstick tegen de achtergrond van de zonsondergang. Mooi.

Het weekend werd afgesloten op het Ladeuzeplein voor Les Rates Mortes van Xarxa Teatra. De parade van vreemde figuren, kapitalische symbolen die in brand vlogen en opgehangen poppen vol vuurwerk was zowel spectaculair als bevreemdend. Wel de moeite om naar te gaan kijken maar ik zou hem niet als topact van het festival weekend programmeren. We bleken nog tijd over te hebben om snel naar de Eikstraat te gaan om de skulmapping over de Fiere Margriet te zien. Het was wat gevaarlijk drummen in het smalle straatje – de strenge normen voor Marktrock gelden duidelijk nog niet voor Leuven in Scène – maar na een paar minuten aanschuiven was het onze beurt om de straat te zien transformeren door de lichtanimatie. Cool concept zeg, meer van dat!

En zo kwam een prachtig weekend weer tot een einde. Pfff weer 2 jaar wachten nu.

 

Bookmark and Share

Post een reactie