[recensie] Burgemeester achter tralies – Veerle Segers

Vierendertig jaar was Guido Verschueren directeur van Leuven-Centraal. Hij startte zijn loopbaan in Leuven-Centraal als 27–jarige, niet goed wetend wat hem daar te wachten zou staan. Op 18 oktober 2013 gaf hij de sleutels van Leuven-Centraal door aan zijn opvolgster Myriam Poucke en begon hij aan een nieuw hoofdstuk van zijn leven. Journaliste en radioproducer Veerle Segers tekende zijn verhaal op en blikte  samen met Guido terug op een indrukwekkende carrière. Want iedereen kent Leuven-Centraal, de gevangenis in het hart van onze stad, maar slechts weinigen weten hoe het er werkelijk aan toe gaat achter die hoge muren.

Directeur Guido Verschueren bestuurde zijn gevangenis al die jaren als een echte burgervader, want een gevangenis, dat is een klein dorp, waar iedereen mekaar kent en willens nillens met mekaar moet samenleven. Leuven-Centraal is een gevangenis met een voor ons land uniek opendeurregime, een systeem waarvan de gewezen directeur een grote pleitbezorger is, omdat dit de gedetineerden helpt voorbereiden op een terugkeer in de samenleving. Want hoe zwaar de mannen in Leuven-Centraal ook gestraft zijn, de meesten van hen zullen vroeg of laat terug in de maatschappij moeten functioneren.

Uit het boek spreekt het onversneden engagement van ‘burgervader’ Guido Verschueren. De directeur heeft een goed contact met de gedetineerden (en zijn personeel) altijd hoog in het vaandel gedragen. Het mededogen en soms de trots waarmee hij over ‘zijn’ burgers spreekt zijn werkelijk ontroerend.

Het boek bevat ook de beschrijving van enkele incidenten die zich afspeelden tijdens de lange carrière van Guido, waaronder zijn eigen gijzeling. Gelukkig kende deze dramatische gebeurtenis een goede afloop. Onvoorstelbaar dat hij de dag na zo’n traumatische gebeurtenis gewoon weer aan het werk ging.

Dit boek is een prachtig eerbetoon aan een man die erin slaagde gans zijn loopbaan trouw te blijven aan zijn visie op het gevangenisleven. Tegelijkertijd biedt het boek ook een boeiend inzicht in het gevangenisleven en laat het niet na de vele vrijwilligers die zich inzetten voor de gedetineerden in de bloemetjes te zetten.

Ik eindig deze recensie graag met de laatste zinnen uit het boek, omdat deze zo mooi weergeven waar het voor Guido Verschueren allemaal om draaide: Dus het was het waard. Sowieso. Want gedetineerden zijn mensen. En mensen zijn waardevol.

Bekijk ook dit interview in Café Corsari.

Praktisch
Burgemeester achter tralies
Veerle Segers
19,95 euro
uitgeverij Davidsfonds
ISBN 9789063066550

 

Bookmark and Share

Er zijn 2 reacties op “[recensie] Burgemeester achter tralies – Veerle Segers”

verhavert bart
(on november 20th, 2013 at 17:51)

Directeur Guido Verschueren was een goede menselijke directeur voor ons en de gedetineerden.
Respect.

 
Ria Schelkens
(on november 12th, 2015 at 17:47)

Het boek Burgemeester achter Tralies leest als een trein, werkelijk goed geschreven. Ik heb respect voor de visie van Guido Verschuren en twijfel er niet aan dat zijn beleid een positieve impact had op het gevangenisgebeuren in Leuven. Anderzijds las ik daarna het boek “Niet schieten, dat is mijn papa” door David van De Steen, overlevende van een aanslag van de Bende van Nijvel. Ik vond dit een SCHRIJNEND verhaal waaruit blijkt dat slachtoffers nog steeds slechter behandeld worden als daders. David heeft dit niet gewild maar werd op geen enkele manier geholpen, bijgestaan noch gesteund, niet financieel en niet emotioneel. Zijn leven was en is waarschijnlijk nog steeds een hel.
Ik wil niet zeggen dat er voor de gevangenen niets moet gebeuren maar ik kom er toch voor uit dat de prioriteit naar slachtoffers moet gaan. Als men fondsen kan creëren/vrijmaken om gevangenen te helpen (wat mag) moet men toch zeker en eigenlijk eerst fondsen vrijmaken voor slachtoffers.
Dit wilde ik gewoon even kwijt.
Ik had bovenstaande eigenlijk liefst rechtstreeks aan Guido Verschuren en David Van de Steen gericht maar bij gebreke aan hun contactgegevens probeer ik het via deze weg.
Vriendelijke groeten, Ria

 

Post een reactie