Archief voor 27 maart 2014

DreamLand leert kinderen fietsen

Op zaterdag 29 maart en 5 april van 13 tot 17u organiseert DreamLand voor de vierde keer ‘Let’s Bike!’. Tijdens dit evenement leren opgeleide medewerkers kinderen tussen vier en acht jaar fietsen. “We willen ouders en kinderen coachen en ouders advies geven waar ze thuis mee aan de slag kunnen”, zegt Dirk Berteloot, directeur DreamLand. Door de stijgende populariteit van ‘Let’s Bike!’ raken de verschillende sessies nog sneller volzet dan de vorige jaren. De inschrijvingen voor de eerste dag zijn ondertussen al afgerond en die voor 5 april blijven binnenstromen. Uiteraard doet ook de Leuvense vestiging mee.

Een speelse leerschool
Leren fietsen is een belangrijke mijlpaal in het leven van een kind. Omdat ouders niet altijd weten hoe ze dat moeten aanpakken, helpt DreamLand hen op weg. Al vier jaar lang organiseert de grootste speelgoedspecialist van België ‘Let’s Bike!’-oefensessies waarin kinderen stap voor stap begeleid worden om zelfstandig te leren fietsen. En de ouders krijgen tips en een speels stappenplan mee om hun kind thuis verder te begeleiden.

Focus op gewenning en evenwicht
Tijdens ‘Let’s Bike!’ maken de kinderen kennis met de eerste stappen van het fietsen: gewenning, evenwicht en vertrekken met de fiets. De eerste twee stappen zijn het belangrijkste in heel het leerproces. “Kinderen moeten eerst het gewicht en de grootte van hun fiets leren kennen en er vertrouwd mee raken”, vertelt Dirk Berteloot. “Daarna oefenen we op hun evenwicht behouden als ze zelf op de fiets zitten.” Veel ouders vertrouwen nog op fietsjes met zijwielen, maar zo leren kinderen hun evenwicht niet te behouden. DreamLand raadt ouders dan ook aan om hun kinderen te leren fietsen met loopfietsen. Met die fietsen leren kinderen hun evenwicht wel behouden en kunnen ze in een latere fase veel sneller starten met een echte fiets.

Vier jaar op een rij
DreamLand stelt vast dat er nood is aan een initiatief als ‘Let’s Bike!’. Al in januari kreeg de speelgoedketen verschillende telefoontjes en mails van ouders met de vraag of ze ‘Let’s Bike!’ opnieuw gingen organiseren. Op de eerste dag van de inschrijvingen waren er al meer dan 500 kinderen ingeschreven. Dat gaat vlot dankzij de online inschrijvingsapplicatie. Tot op vandaag zijn er al 3.200 kinderen ingeschreven.

dreamland

Bookmark and Share

Wachten op Godot aan de pokertafel – 19 maart

Tagfish” is het eerste werk in de Horror Vacui-cyclus van het Antwerpse theatergezelschap Berlin. “De angst voor de leegte” verwijst in de filosofie naar de nood van de mens om oplossingen en antwoorden te vinden voor het nog onbeantwoorde, het onafgewerkte. Dit vacuüm wordt in “Tagfish”voorgesteld door een groot braakliggend industrieterrein in het Ruhrgebied. Die leegte willen enkele projectontwikkelaars op een nieuwe en hippe manier invullen om het tot een toeristische trekpleister te maken. Projectstrateeg Thomas Rempen beschrijft het proces als een eindeloos spelletje monopoly: koop hotels, trek kanskaarten, verlies al je geld, ga naar de gevangenis, kom terug en hop, weer een rondje. Alle betrokken partijen hebben ervaring met het opzetten van dit soort grote projecten. Om dit spel te voorkomen gaan ze op zoek naar één enkele investeerder, en komen in contact met een Saoedi-Arabische sjeik die geïnteresseerd blijkt om 120 miljoen in het project te pompen. Maar dit geglobaliseerde spel kent dan weer andere spelregels…

tagfish-3

De opzet van het stuk is eenvoudig: Berlin ging ter plaatse in Essen de 6 belangrijkste betrokken figuren interviewen, stuk voor stuk mensen die nog nooit allemaal tegelijk samen aan de vergadertafel hadden gezeten. In een theaterzaal zetten ze de opgenomen figuren voor de eerste keer wél samen in een fictieve vergadering. Dit gebeurt in een mooie, old-fashioned setting met een grote eikenhouten tafel en zeven stoelen met daarin zeven verticaal geplaatste flatscreens. Zes figuren oog in oog en de belangrijkste stoel leeg. De afwezige sjeik zal heel de voorstelling lang op zich laten wachten. En wachten.

Op Godot, zo blijkt. Terwijl de zes mannen met een blind vertrouwen in hun Saoudi-Arabische geldschieter wachten op het tekenen van het contract, loopt het project meer en meer vertraging op langs alle kanten. Strijd tussen ego’s, ingewikkelde besluitvormingsprocessen en oeverloos heen-en-weergewauwel. Het klinkt ons maar al te bekend in de oren. Ondertussen blijft de schaduw van de sjeik steeds aanwezig in de oppervlakkige conversaties en bepeinzingen van ons tafelgezelschap. Het is knap gedaan, hoe alle personages aan tafel apart zijn geïnterviewd maar het geheel zo gemonteerd is dat ze met elkaar lijken te converseren. Hun gesprekken worden op tijd sfeervol onderbroken door beelden van het industrieterrein waar een koor van ex-mijnwerkers doorheenwandelt. Of beelden waarin wereldvreemde bouwplannen genre “Als we nu een ondergronds hotel bouwen, dan hebben de mensen uit het raam het zicht dat de mijnwerkers hadden!” worden uitgeschetst. Dat werkt, want deze visioenen helpen om het wachten steeds aan de concrete setting van het troosteloze terrein te blijven vastkleven.

Voor mij is “Tagfish” een voorstelling die steeds op grenzen balanceert. De grens tussen noodzaak en twijfel, dromen en praktijk, rationaliteit en blind vertrouwen. Maar ook tussen aandacht en afdwalen, omdat de gesprekken zo inhoudsloos zijn. Je wordt zo gedwongen voortdurend over de ideeën die de voorstelling je aanreikt na te denken dat je dreigt te diep in gedachten te verzinken.  Ook de grens tussen realiteit en fictie wordt afgetast, als ik me op een bepaald moment door sommige uitspraken begin af te vragen of het niet kan dat er enkele acteurs in de “documentaire” meedoen om het geheel wat aan te dikken. De mechanisch bewegende voorwerpen op tafel, de Duitsers die elkaar onderbreken en alle onderlinge misverstanden zorgen voor een vleug humor die afsteekt tegenover de droge conversaties. De droge conversaties werken voor mij alleen omdat het verfrissend is dat ze plaatsvinden tussen TV-schermen aan een tafel. De voorstelling in zijn geheel werkt, zolang je actief blijft reflecteren over de boodschap die er achter zit en de vorm waarin ze is verpakt.

Tagfish is een pokerterm en omschrijft een speler aan tafel die de regels uitstekend kent maar geen risico’s neemt en zijn spel niet aanpast, waardoor hij een makkelijke prooi is voor zijn tegenspelers. Misschien verwijst ze hier naar de Duitsers die zich niet aanpassen aan het internationaal spel met de sjeik en de onderhandelingsgewoontes op het Arabisch Schiereiland. Misschien verwijst ze naar de sjeik, die niet weet waar hij aan begonnen is. Misschien verwijst ze naar het meisje dat achter me zat in de zaal en “dit geen theater” vond. Maar verwijzen naar Berlin doet de term allerminst. De voorstelling van Berlin durft risico’s nemen en is een doordachte meditatie over geërfde geschiedenis en op het verlammende effect van bureaucratie. Of hoe de romantische droom van een troosteloos gebied te doen herleven langzaam maar zeker plaats moet ruimen voor de teleurstelling van een “tijdelijke” parkeerplaats.

Door Ben Tanghe

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

Bookmark and Share

Tentoonstelling ‘Geen jaren stillekes’

De hele maand april loopt de tentoonstelling ‘Geen jaren stillekes’ in woonzorgcentrum Edouard Remy. Met deze tentoonstelling wil wzc Edouard Remy zijn bewoners de kans bieden zich een hele maand onder te dompelen in de geschiedenis van de jaren 1940-1960 en hun herinneringen van toen opnieuw te beleven.

Daarnaast zullen er op de verschillende afdelingen dagelijks extra activiteiten over ‘Geen jaren stillekes’ georganiseerd worden:

  • archiefbeelden op de afdelingen (Congo, Jacques Brel …)
  • liedjes beluisteren
  • reminiscentie aan de hand van oude foto’s
  • animatieactiviteiten in een retro-kleedje

En nog veel meer.

jarenstillekes

De tentoonstelling is vrij toegankelijk voor iedereen. De bewoners van het woonzorgcentrum krijgen allemaal de kans om de tentoonstelling te bezoeken.
Externe bezoekers zijn welkom op woensdag van 14 tot 16u en op paasmaandag van 10 tot 12u.
Reservatie voor groepen vanaf 4 personen via Nikki Dehennin (016 24 80 81).

Bookmark and Share

Resultaten thermografische foto te bekijken op evenement in bib Tweebronnen

Vorig jaar liet de stad Leuven een thermografische foto nemen van Leuven om het warmteverlies van woningen in kaart te brengen. Deze foto is spijtig genoeg niet beschikbaar online zoals bijvoorbeeld de thermografische luchtopname van de stad Antwerpen, maar je kan nu zaterdag 29 maart 2014 in bibliotheek Tweebronnen de resultaten bekijken. Een medewerker van de stad Leuven bekijkt samen met jou het warmteverlies van je dak en geeft tips hoe je energie en geld kan besparen. Er zullen ook verschillende organisaties aanwezig die je informeren over duurzaam (ver)bouwen, dakisolatie, premies en leningen.

Je kan je inschrijven bij de cel duurzaam beleid voor 3 sessies op zaterdag 29 maart: om 14 uur, om 15 uur en om 16 uur.

Daarna kan je nog op 3 donderdagen de foto bekijken in het stadskantoor:

  • Donderdag 24 april 2014, van 12 tot 20 uur
  • Donderdag 8 mei 2014, van 12 tot 20 uur
  • Donderdag 15 mei 2014, van 12 tot 20 uur

Meer informatie over de thermografische foto vind je op de site van de stad Leuven.

Bookmark and Share

Leuvense vrijwilligers gezocht voor onderzoek sport erfgoed

Archiefbank Vlaanderen wil het sporterfgoed in de regio Leuven in kaart brengen. Ben je geïnteresseerd in sport en heb je een voorliefde voor oude documenten? Mogelijk ben jij dan de geschikte kandidaat die mee op zoek gaat naar erfgoed rond sport in het Leuvense. Je legt contacten met sportverenigingen en supporters en verzamelt gegevens over wat over het verleden bewaard bleef. Geïnteresseerden kunnen contact opnemen met Katrien Weyns, archiefconsulent van Archiefbank Vlaanderen (katrien.weyns@archiefbank.be of 016 32 35 44). Archiefbank Vlaanderen is een initiatief van onder andere KADOC, het Documentatie- en Onderzoekscentrum voor Religie, Cultuur en Samenleving van de KU Leuven.

Bookmark and Share

Tweedejaars bachelor LUCA Drama spelen Hamlet

Op 1, 2 en 3 april 2014 om 19 uur in de Theaterzaal van LUCA Drama op de campus Lemmens te Leuven presenteert de tweede bachelor van LUCA Drama Hamlet.

met: Laurian Callebaut, Heleen Desmet, Emma De Saedeleir,
Sander Van den Broeck, Sarah Vanderaa en Maarten Schellens
coaches: Barbara Vandendriessche en Luc Devreese

hamlet

De theaterzaal is gelegen op de campus Lemmens van de LUCA School of Arts. Opgelet er zijn op dit moment werken nabij de campus. Check voor de zekerheid de info over de bereikbaarheid.

Je kan reserveren via reservatie.luca-drama.be. Inkom is gratis.

 

Bookmark and Share