Archief voor 30 oktober 2014

Open VLD Leuven pleit voor actief beleid rond funerair erfgoed

In deze periode van het jaar, rond Allerheiligen, gaan veel bewoners van onze stad het graf bezoeken van hun dierbaren. Tijdens dit bezoek kan je op verschillende begraafplaatsen in Leuven “funeraire juweeltjes” tegenkomen. Open VLD pleit voor het behoud van dit historisch funerair erfgoed.

Hergebruiken van oude concessies
“Reeds verschillende gemeenten en steden in Vlaanderen hebben een actief funerair erfgoed beleid uitgestippeld, helaas hinkt Leuven hierin achterop. Nochthans heeft men aan historisch funerair erfgoed geen gebrek in Leuven, denk maar aan de begraafplaatsen van de Abdij van Vlierbeek te Kessel-Lo en de Abdij van het Park te Heverlee waar prachtige monumentale grafzerken geen uitzondering zijn. Hergebruik is de eenvoudigste manier van behoud. Graven waarvan de concessies niet werden vernieuwd en die door het schepencollege zijn teniet gedaan, kunnen geëvalueerd worden voor een eventuele instandhouding. Criteria die hiervoor kunnen gehanteerd worden zijn de betekenis van de overledene en de cultuur-historische waarde van het grafmonument. De concessie van een grafmonument dat behouden blijft, kan vervolgens opnieuw in concessie gegeven worden,” stelt Nico Vidal, ondervoorzitter van Open VLD Leuven voor.

Begraafparken
“Men zou deze begraafplaatsen ook kunnen omvormen tot begraafparken. Een begraafpark herinnert de bezoeker aan vroegere funeraire tradities en rituelen en draagt bij als trekpleiter voor historische sites. Er werd reeds in de vorige legislatuur een plan op papier gezet voor de begraafplaats van de Abdij van Vlierbeek, maar helaas werd dit wegens financiële redenen niet uitgevoerd. De kosten voor de uitwerking hiervan zouden kunnen beperkt worden, mocht men de Leuvense scholen betrekken in deze projecten. De stad voorziet alle benodigdheden en het VTI kan bijvoorbeeld instaan voor de technische ondersteuning bij het restaureren van grafmonumenten. De Wijnpers kan instaan voor de aanplanting, dit alles onder supervisie van de experten van de Groendienst. Deze samenwerking is dus een win-win situatie voor zowel de stad als de scholen” gaat Vidal verder.

Inventarisatie
“Een eerste stap zou zeker het inventariseren van waardevolle graven kunnen zijn. Voor de Abdij van Vlierbeek werd dit reeds uitgevoerd, maar ook voor de begraafplaats van de Abdij van het Park, de stadsbegraafplaats Parkpoort en het oude kerkhof van Wijgmaal is dit nodig. Men zou, op basis van een klassement, zilveren, gouden of witte emblemen kunnen plaatsen op de graven. Een zilveren embleem staat voor een graf dat eigendom is van de stad. Een gouden embleem wil zeggen dat het graf in aanmerking komt voor hergebruik en een wit embleem staat voor een graf van historisch of lokaal belang. Op deze manier krijgt men een duidelijk beeld van wat er is, wat er kan gedaan worden en wat er moet bewaard worden voor de toekomst” besluit Vidal.

Bookmark and Share

Sint-Hubertusviering aan Zoet Water

Dierenzegening en broodwijding aan de kapel van Steenbergen
Op zondag 9 november om 15 uur is iedereen van harte welkom op de Sint-Hubertusviering aan de kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Steenbergen aan het Zoet Water in Oud-Heverlee. Tijdens de viering worden de dieren gezegend en worden er gewijde broodjes uitgedeeld.

Bookmark and Share

La Dissection d’un Homme Armé van Braakland/ZheBilding

dissection
(c) Stephan Vanfleteren

Toen in M de lichten uitgingen na de voorstelling van La Dissection d’un Homme Armé bleef het heel even stil. Alsof het publiek zich met moeite kon losmaken van de rauwe verhalen die het bijna twee uur lang in een ijzeren greep hadden gehouden. Daarna barstte een opgelucht applaus los. Blij dat we hier en nu leven en geen (?) bloed aan onze handen hebben.

La Dissection d’un Homme Armé is een voorstelling die me recht in de ziel geraakt heeft. Messcherp fileert La Dissection d’un Homme Armé drie moordverhalen uit de Belgische geschiedenis van de twintigste eeuw: een broedermoord in de loopgraven van 14-18, de aanslag op Julien Lahaut, en het lynchen van de tien Belgische paracommando’s aan de vooravond van de Rwandese genocide in 1994. De drie mannelijke acteurs vlechten de verhaallijnen meesterlijk door mekaar. Het knappe aan dit stuk is dat het erin slaagt de gruwelen van de oorlog tastbaar te maken (de opgeroepen beelden van hakkende machetes bezorgden me letterlijk kippenvel). Maar het stuk is meer dan dat. De ten tonele gevoerde moordenaars blijken geen monsters te zijn, maar mensen waarin we, tot ons eigen afgrijzen, onszelf herkennen.

De link met de Vesalius-tentoonstelling is de dissectietafel die als rekwisiet haar plaats in de ruimte opeist en zelfs even dienst doet als figuurlijke galg. In de oudheid werden de lichamen van gehangen moordenaars immers openbaar ontleed. De dissectie als een postume straf. Ook de drie mannen worden beetje bij beetje voor de ogen van het publiek ontleed. Tot er ergens iets van een soort begrip ontstaat voor hun motieven.

BZB tourde al in 2002 met La Dissection d’un Homme Armé. De versie die ik in M zag is echter een volledig herwerking van het stuk naar aanleiding van het Vesaliusjaar, specifiek aangepast aan de context van museum M en met nieuwe muziek gecomponeerd en uitgevoerd door Gerrit Valckenaers en Koen Van Roy. De muziek in de voorstelling is de perfecte sparring partner voor de tekst. De muzikanten maken gebruik van erg inventieve constructies om de geluiden van de oorlog op te roepen. In de voorstelling wordt ook gebruik gemaakt van geluidsopnames van drones die over Gaza vliegen en van een speech van Julius Robert Oppenheimer, de Amerikaanse fysicus die wordt gezien als de vader van de atoombom. Zo slagen ze erin op muzikale wijze  linken te leggen met ander oorlogen in onze geschiedenis.

Na Leni & Susan alweer een voorstelling van Braakland/ZheBilding die me nog lang zal bijblijven. Pakkend, om de ervaring in één woord samen te vatten.

Bookmark and Share