Archief voor 8 augustus 2016

In the Picture: culinair genieten op Hapje Tapje 2016

Hapje Tapje 2016 - Leuven
Desserthapje van Essenciel: framboos & basilicum

Hapje Tapje 2016 - Leuven
Desserthapje van Antoine: citrusmacaron met tequilasorbet en komkommer

Hapje Tapje 2016 - Leuven
bruschetta van “cheesecake en bosvruchten” van Rossi Slowfood

Hapje Tapje 2016 - Leuven
desserthapje van Zuut: chocolade, framboos en espuma karnemelk

Hapje Tapje 2016 - Leuven
Portugese hapjes van O Fado

Hapje Tapje 2016 - Leuven
gember-citroenlimonade en appel-rabarbersapje van Balls & Glory

Hapje Tapje 2016 - Leuven
vitello tonato, tomaat en gepekelde sjalot, een hapje van Zappaz

Hapje Tapje 2016 - Leuven
dessertenbordje van De Werf

Hapje Tapje 2016 - Leuven
Mosselen met frietjes van de Troubadour

Hapje Tapje 2016 - Leuven
streekgerechtje van traiteur Simon Goyens (Straffe Streek)

Bookmark and Share

Recordeditie voor Hapje-Tapje

Met meer dan 60.000 bezoekers kende de culinaire hoogdag van Het Groot verlof een recordeditie.

Vanaf de start om 12 uur was het al op de koppen lopen op het culinaire parcours (Muntstraat, Hogeschoolplein en beneden-Tiensestraat). Ook op de Grote Markt waar de Grand Place Gourmande voor het eerst werd georganiseerd was het al snel gezellig druk. In de late namiddag waren een heel aantal van de klassezaken, die er samen hun gerechten presenteerden onder een Perfect Sky, al uitverkocht. Een bewijs dat dit nieuwe concept fel gesmaakt werd door het talrijk opgekomen publiek.

Ook de uitbreiding van het culinaire parcours met de beneden-Tiensestraat viel in de smaak. Niet alleen de doorstroming op het parcours was daardoor beter, het aanbod van de zaken daar was duidelijk ook een meerwaarde voor Hapje-Tapje.

Kortom Leuven genoot. Hapje-Tapje, het culinaire luik van Het Groot Verlof,  kende een absolute recordeditie.

IMG_0974

IMG_0982

IMG_0983

IMG_0985

IMG_0987

IMG_0991

Prijzen
De prijs voor het beste gerecht ging naar Essenciel, met op 2 Officina Clandestina en op 3 Baracca.
Beste prijs/kwaliteit naar Traiteur Kokoon, zilver naar Savoye, brons naar La Divina Commedia.
De prijs voor de mooiste stand ging naar La Divina Commedia, runners up waren Troubadour en Koutoubiya.
De Persprijs was voor Baracca.

De Barmannenrace algemeen werd gewonnen door Samuel Deslegte (Bar Vista). Beste barvrouw werd Julie Vandermotte (Delper), beste cafébaas Kristof Van Camp (Villa Artois).

Bookmark and Share

Leuvens dialect voor allen, ook voor niet Leuvenaars (Les 38)

Om te begrijpen waarover het gaat, lees je eerst de negen zinnetjes in het Nederlands.

WEET JIJ WAAROM DAT…
…DE TROUWRING GEDRAGEN WORDT AAN DE RINGVINGER?

1. Om te beginnen moet je weten dat aan alle vingers een symbolische betekenis wordt gegeven. Om dat te begrijpen is het best dat jij die betekenis onthoudt.

2. De duimen vertegenwoordigen de ouders.
De wijsvingers staan voor broers, zussen en vrienden.
De middenvingers ben jij zelf.
De ringvingers vertegenwoordigen je partner.
De pinken symboliseren je kinderen.

3. Doe nu het volgende:
Zet je handpalmen evenals je vingertoppen tegen mekaar. Plooi dan de middenvingers volledig, zodat de knokkels mekaar raken. De andere vingers blijven gestrekt en de vingertoppen blijven mekaar raken.

4. Probeer nu je duimen van mekaar te halen. Dat lukt! Inderdaad: dat zijn je ouders, en daarmee leef je niet je hele leven lang.
Duimen terug tegen mekaar.

5. Doe nu hetzelfde met de wijsvingers. Dat lukt ook. Ja, want ook met broers, zussen en vrienden is het contact niet tot het einde van je dagen.
Wijsvingers terug tegen mekaar.

6. En nu je twee pinken: ook dat lukt. Begrijpelijk, want jouw kinderen gaan immers na een tijdje hun eigen weg.
Pinken terug tegen mekaar.

7. En nu komt het!

8. Probeer nu maar eens je ringvingers van mekaar te halen: dat lukt van geen kanten! Dat komt omdat dit paar vingers staat voor je partner en die is bestemd om met jou samen te blijven voor de rest van jullie leven.

9. En daarom wordt aan die vinger de trouwring gedragen.

En naa, ‘t zèllefste veroileke, moo dan in ‘t Leives. Uek in neige zinnekes.

WETTE GOË VEI WA DA…
DEN TRAARINK GEDROOGE WED ON DE RINGVINGER?

1. Vei te beginne moete weite dat on alle vingers een simboulische betieëkenis wed gejeive. Vei ‘t geu te verston, es et best da ge doë betieëkenis ontoud.

2. De doeëme verteigewoudege de aavers.
De woësvingers doë ston vei bries, zisters en kameroode.
De twieë middevingers da zedde goë zelf.
De ringvingers da’s ouve partenêr .
De pinke doë simbolizeire eu kindere.

3. Doe naa et volgende:
Zet eu andpalme en eu vingertoppe tênieën. Ploet dan de middevingers ieëlemoo, zuedat de knoukels malkandere rooke. D’ ander vingers bloëve gestrekt en de vingertoppe bloëve malkandere rooke.

4. Probei naa eu doeëme vanieën t’ oole. Da likt! Vanoëges: da zen eu aavers en doo lieëfde ni mei eu lieëve lank.
Doeëme vrum tênieën.

5. Deu na etzelfste mei eu woësvingers. Da likt uek. Joo, want uek mei bries, zisters en kameroode edde gië kontakt tot ‘t ende van eu dooge.
Woësvingers vrum tênieën.

6. En na eu twieë pinke: uek da marsjeit. Begroëpeloëk, want eu kadeië gon noo e tejke ennen oëge wèg.
Pinke vrum tênieën.

7. En naa kom et!

8. Probei naa moo ne kieë eu ringvingers van makandere t’ oole. Da likt van gieën kante! Da komt omdat da poor vingers ston ve euve partenêr en doë of doëne es bestemd vei mei aa soome te bloëve vei de rest van aale lieëve.

9. En doovei wed on doëne vinger den traarink gedrooge.

Bookmark and Share

Twijfelen tussen ontroering en onbehagen – Lize Spit & Elise Caluwaerts in BAR|A|MUZE

Een vleugelpiano, een microfoon, wat gelig sfeerlicht en de netjes witte wanden van het museumgebouw. De setting van deze muzikaal-literaire avond in Museum M is klassiek, maar het programma is daarom niet minder charmant: schrijfster Lize Spit en solozangeres Elise Caluwaerts sieren de affiche. De debutante schreef een kortverhaal, de sopraan koos er klassieke zangstukken bij. Hun samenspel legt het uitverkochte BAR|A|MUZE het zwijgen op.

Elise Caluwaerts is klassiek geschoold, maar zoekt in haar carrière naast het barokke en romantische zangrepertoire ook het hedendaagse multidisciplinaire experiment op. In Leuven leidt ze de avond veilig in met Die Nacht van Strauss, meteen een stuk om haar ruime stembereik en kleurrijke geluid mee uit te spelen. De composities waarmee ze de avond opent, zijn niet alleen vocaal indrukwekkend, maar weten de toeschouwers ook met het wantrouwige gemoed op te zadelen dat schrijfster Lize Spit nodig heeft om haar kortverhaal in te zetten. De muziekteksten die Caluwaerts krachtig vormgeeft, kondigen de argwaan en wroeging in Spits woorden aan.

lizespit_elisecaluwaerts_580x440-1
Foto Lize Spit (c) Keke Keukelaar – Foto Elise Caluwaerts (c) Lalo Gonzalez

De debuutroman Het smelt van de 27-jarige Lize Spit gooide hoge ogen in binnen- en buitenland – haar prozawerk wordt vertaald in zes talen en er zit een verfilming aan te komen – en schiep hoge verwachtingen over de toekomst van de jonge auteur. Haar eerste boek mag dan wel bijna 500 pagina’s tellen, met haar verhalen in de literaire tijdschriften Das Magazin en De Gids en haar columns in krant De Morgen bewees ze al dat ze ook met weinig woorden kan boeien en ontroeren. In BAR|A|MUZE bracht Spit een nieuw kortverhaal over een dirigent en een zeemeermin, een tekst die in al haar schoonheid qua thematiek tegen een onbehaaglijke herkenbaarheid aan schuurt.

Spit stelt ons voor aan een gezin, waarvan de leden steeds meer naast elkaar gaan leven. Een dirigent stort mentaal in op het podium, zijn vrouw beschouwt dat als het startschot om hem van alle ongeluk des levens de schuld te geven. Met hun dochter in zeemeerminkostuum en haar knuffels op de achterbank, vertrekt het koppel naar een vakantiehuis in Duitsland, een vlucht die bij het naderen van de bestemming steeds hopelozer wordt. Spits stem klinkt beheerst en licht – een geoefende meisjesstem. Haar verhaal is echter volwassener dan haar geluid. Net als in haar boek, trekt Spit in het kortverhaal de complexe relaties tussen haar personages zorgvuldig uit elkaar tot ze bloot en kwetsbaar hun barsten en wonden laten zien. De schrijfster praat kleine mensen groot, geeft ruimte aan hun angsten en worstelingen en legt zo de vinger op de onrust die in elk doodgewoon mensenleven schuilt.

Tussen Spits paragrafen houdt Caluwaerts met haar aria’s de beklemming van het verhaal in stand. Verder dan gezamenlijke sfeerschepping gaat de samenwerking tussen de artiesten echter niet: woord en klank doen het eerder onafhankelijk. Beide bijdragen ondersteunen elkaar, maar missen de kans om samen iets unieks tot stand te brengen. Terwijl in het verhaal de dirigent zijn stem en beslissingskracht verliest, blijft Caluwaerts’ gezang zelfzeker en overtuigend. De soliste wordt zo eerder medeverteller dan personage, wat de voorstelling misschien net iets te voorspelbaar maakt.

Caluwaerts’ muziekkeuzes bouwen echter wel een stevige stelling onder Spits tekst. De zangeres sluit passend af met Je ne t’aime pas van Kurt Weill, een nummer dat de eenvoudige conclusie van het vertelde verhaal beschrijft: het hoofdpersonage in Spits vertelling is het houden van kwijtgeraakt; hij kan niet anders dan zijn heden en verleden steeds opnieuw te overdenken, te bevragen en van zich af te werpen, tot hij een ander hoger doel dan de liefde ontdekt om zichzelf en de kleine wereld die hem omringt betekenis te geven. Of die doelstelling realistisch is, laat Spit wijselijk in het midden.

Wat? Literatuur/muziek // Wanneer? DO 4 augustus 2016 // Waar? BAR|A|MUZE, het zomerse dakterras van Museum M // Prijs? 7 euro

Je kan nog tot en met 21 augustus optredens meepikken bij BAR|A|MUZE. Voor zeven euro krijg je een hele avond toegang tot de bar, een optreden en het museum tijdens de avondopening van 18:00 tot 20:00. Bekijk het volledige programma.

Door Evelyne Bauer.

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

Bookmark and Share