Zoekresultaten

Broodjeszaak ‘t Vorkske

Er zijn al heel wat broodjeszaken besproken geweest op Leven in Leuven, maar ‘t Vorkske in de Parijsstraat bleef totnogtoe ‘gespaard’. En dat is zonde, want ‘t Vorkske biedt kwaliteit én service.

Volgens de Gouden Gids is ‘t Vorkske een snackbar, volgens mij gewoon een plaats waar je je een meer dan degelijk middagmaal kan aanschaffen. De goedlachse uitbater verwelkomt mij steevast met een “hello, red hair” en smeert sneller broodjes dan zijn schaduw. Een lange rij is in het geval Vorkske dus niet per se een nadeel: de snelheid waarmee gewerkt wordt is verbluffend en dat kan je ook van het assortiment zeggen.

Mijn persoonlijke favoriet is de Atlantic: een broodje met gerookte zalm, roerei en bieslook. Het kost je € 3,30; de veelgeprezen martino heb je al voor € 2,80. Extra tip: de blikjes drank zijn beduidend goedkoper dan elders, dus je kan er net zo goed even je dorst lessen. Zowel binnen als buiten is er een beperkte verbruiksruimte.

Praktisch
‘t Vorkske
Parijsstraat 59
3000 Leuven
016 23 12 75

Mijn favoriet
Atlantic: € 3,30

Zeven broodjes gezond (7): de laatste broodjes …

… wegen het zwaarst.

Tot zover de onnozele woordspelingen deze week. Woensdag vandaag, de zevende dan nog, lente buiten, je zou denken, op dergelijke dagen wil je niet anders dan een zevende broodje gezond gaan eten. De goede verstaander heeft vast al door dat dat broodje er niet van gekomen is vandaag.

Wie de vorige zes berichten (webloglezers die hier een link verwachten zijn lui, maar ik ben dat ook op deze tamme woensdagavond, dus duik ook eens in de archieven) gelezen hebben hebben het vast al begrepen, die dingen zijn belegd met steeds dezelfde belegsels en besmeerd met sausjes die bedroevend weinig van elkaar verschillen. Ik had vandaag geen zin in een – kraakvers, dat wel – bruin broodje met mayonaise (waar ik tóch niet van ga vermageren), worteltjes, komkommer, sla, tuinkers en tomaat. De occasionele uitschieters zoals daar waren een broodje met maïs – bwèk – of de twee laatste met achtereenvolgens een verfrissend sausje en een heuse knolseldersmurrie niet te na genomen is er in de Leuvense broodjesscène dan wel enorm veel te beleven, maar een hartaanval ga je er niet van krijgen.

Om die reden, voornamelijk, heb ik dat zevende broodje gelaten voor wat het was. Bijna drie euro uitgeven aan een blogbericht dat ik zo ook had kunnen schrijven, zonder het broodje zelf op te eten vond ik plots een beetje zot, ook al is het het begin van de maand. Bovendien is de oorspronkelijke reden – springuren op woensdag – al een tijdje weggevallen, wegens consequent brossen van mijn kant.

Tot ziens.

Zeven broodjes gezond (6): Het Koekenhuis

Het is dan wel al donderdag geworden intussen, maar ik heb weldegelijk ook deze woendag een bruin broodje gezond besteld én opgegeten. Plichtsbewust en wel, trouwens, ik ben namelijk al mijn lessen gelaten voor wat ze waren gisteren en dus had ik ook geen spinguren om te vullen. Bij de keuze van de zaak heb ik valsgespeeld, ik ben ergens gegaan waarvan ik wist dat ze er een exquis broodje gezond maken, in Het Koekenhuis in de Brusselsestraat, tegenover het Elfenatelier. ‘t Is eigenlijk een bakker, maar ze zijn ook maar met broodjes begonnen.
De vrouwen achter de toog zijn helaas uitzonderlijk ongeïntresseerd in hun klanten en komen daardoor nogal onvriendelijk over, maar uiteindelijk zeggen ze bij het buitengaan toch eenstemming en plichtsbewust dag en bedankt. Nu, voor 2 euro tachtig mag dat wel. Ik popelde al, want ho maar, dat broodje, ik ken het al een tijdje, en elke keer kijk ik er oprecht naar uit. Het komt zelfs zover dat ik nog nooit de rest van de kaart heb bekeken, maar die bleek gevuld met de usual crap.

Ze zijn dan misschien niet helemaal sympathiek, creatief zijn ze wel, want ze hebben een broodje bedacht met alle traditionele elementen én knolselder in een of andere dressing die ongeloofelijk lekker maar helaas ondefinieerbaar is. Knolselder is het soort groente die ik nooit heb gelust, tot er iemand op het idee kwam het goedje rauw in een sausje te serveren. Daags na die ontdekking kocht ik in de Colruyt zelf een knolselder, en het kneusje dat mij aan de kassa bediende, wist geeneens wat voor modderig geval daar in mijn kar lag.

Een ondergewaardeerde groente, om het maar even te zeggen. Voor knolselderadepten of liefhebbers van lekkere broodjes gezond die net een beetje meer te bieden hebben – voor net een beetje meer geld – is er dus voorlopig een Beste Broodje, al geef ik de zaak van volgende week nog alle kansen mee. Uiteindelijk smaakt alles beter als het met de glimlach gemaakt wordt, al maakt een kwab knolseldersmurrie in dit geval veel goed.

Zeven broodjes gezond (5): Pinky

Het adres van broodjeszaak Pinky laat zich best omschrijven als naast de sekswinkel. Dat mag onzedig klinken voor een brave stadsblog, maar zo weet iedereen tenminste precies waar hij moet zijn voor het beste broodje gezond dat ik totnogtoe gegeten heb. U ziet, geen cliffhangers in dit bericht, maar langs de andere kant, zo groot was de concurrentie ook niet.

Er stond een rij tot buiten aan te schuiven, maar de lente is in het land, de mensheid is weer wat vrolijker geworden, wie maalt er nog om een wachtende meer of minder? Zolang op het einde van de dag ieder gespijsd is, dacht ik als een echte barmhartige terwijl ik in de lentezon stond aan te schuiven.

Pinky heeft een heleboel troeven. Zo hangt er een prijslijst buiten, waardoor mijn broodje dan wel geen verrassing meer was, maar ik tenminste al wist hoeveel dit grapje mij weer ging kosten. Wij van leuvenblogt kunnen immers geen onkostennota ingeven. 2,75 euro, las ik, en verder traditionele beleggingen die u vast al samen met mij kan opzeggen, zoals daar zijn sla tomaat tuinkers worteltjes eike komkommer en ook – colloquiaal gezegd – mayo.

Een andere troef is dat de broodjeszaak klinisch proper lijkt te zijn. Je weet natuurlijk nooit welke viezigheden zich verschanst hebben tussen de haring- en zalmfilets, maar met een werkblad dat reclame zou kunnen maken voor eender welk schoonmaakproduct lijkt me dat geen levensgroot probleem. En dan heb je nog de vriendelijke blonde vrouwen van boven de vijfendertig die de achterkant van de toog bevolken, een beetje ieders moeder voor zolang het duurt.

Niet dat het lang duurt bij Pinky, van zodra de klant een bestelling heeft gedaan wordt er een spervuur aan vriendelijke vragen afgevuurd met als enige doel hem of haar helemaal tevreden zo snel mogelijk buiten te krijgen. Zo wordt ook aan mij nog gevraagd of ik die mayo nog wel zie zitten, tenslotte is het een broodje gezond. Mayonaise is dat per definitie niet, maar toch zeg ik ja, conform de regels van het spel.

De tijd dat broodjeszaken halfvergisterde stokbroden serveerden is duidelijk – en gelukkig – voorbij, ook dit broodje is kraakvers. En belegd met alles wat mij beloofd was, plus de mayo, die geen gewone mayonaise blijkt te zijn, maar een sausje met yoghurtachtige allures en zwarte stipjes die ik niet kan thuisbrengen. Mij niet gelaten, het is lekker, zo in het zonnetje hapt dit broodje lekker weg.

Voor vriendelijke service én een lekker broodje moet u – for the time being – naast Leuvens meest geniepige winkel zijn. Bij Pinky, that is, al is de taart bij Bultynck lang niet slecht.

Zeven broodjes gezond (4): Carpe Diem

Ik bestel elke woensdagmiddag ergens anders een bruin broodje gezond, zeven weken lang. Op elke vraag (genre extra groentjes, mayonaise) die mij daarna gesteld wordt antwoord ik ja. Eens een broodjeszaak binnen mag ik niet meer buiten, hoe vuil ze er ook uitziet. Ik eet niets anders tot zes uur, want van een broodje gezond verwacht ik dat ik ermee door kan tot het avondeten.

Vandaag kreeg Carpe Diem in de Vital Decosterstraat – tegen het Ladeuzeplein – een nieuwe kans. Er stond een rij die doenbaar leek en zo kwam ik aan te schuiven in wat wel de moeder van alle Vlaamse broodjeszaken leek, een te kleine ruimte met kaarten in duizend verschillende designs overal aan de muren, een uitstaltoog waarin groenten liggen te verleppen en daarbij een poging tot hip meubilair. Je moet volgens mij geboren zijn in Vlaanderen om dáár honger van te krijgen, maar het liep al tegen enen, dus het heeft me niet weerhouden van mijn woensdagse slagzin: voor mij een bruin broodje gezond.

Echter deze keer niet zonder spijt, Carpe Diem lijkt wel te specialiseren in broodjes die mij – en dus vast ook u – beter zouden smaken, naast de traditionele mikmak heb je er broodjes met spinazie, kip, curry, ananas, witloof, appel, zalm, scampi’s en feta en dat dan nog in alle mogelijke combinaties. Dat heeft echter zijn prijs, voor minder dan drie euro moet je het met een broodje kaas of aanverwanten stellen.

Hoeveel mijn broodje gaat kosten is een goed bewaard geheim, het blijkt de gewoonte te zijn broodjes gezond niet op de kaart te vermelden. Volgens mij doet de broodjesman achter de kassa ook maar wat, hij begint wat te jongleren met sla en tomaten en vraagt achtereenvolgens of ik een sausje wil, komkommers of augurken verkies en of ik van worteltjes houd. Naar de regels van het spel zeg ik ja – komkommers – ja en kiest ik voor mayonaise eerder dan voor ketchup of currysaus. Dat blijkt me 25 cent te kosten, samen met de 2,50 van het broodje heb ik dus geluncht voor 2,75 euro.

Eerlijk is eerlijk, het smaakt, maar opnieuw – ik ben wanhopig op zoek naar een nieuwe prikkel – krijg ik een verzameling groenten op een broodje, en geen graantje meer. Sla, tomaten, komkommer, een eitje, tuinkers en worteltjes vormen mijn middagmaal op een broodje dat na een kwartier fietsen zelfs nog krokant is. Het is lekker, het vult, maar ik raad het u niet aan. De wildgroei aan Leuvense broodjeszaken moet beter kunnen.

Zeven broodjes gezond (3): De pasv!te

Ik bestel elke woensdagmiddag ergens anders een bruin broodje gezond, zeven weken lang. Op elke vraag (genre extra groentjes, mayonaise) die mij daarna gesteld wordt antwoord ik ja. Eens een broodjeszaak binnen mag ik niet meer buiten, hoe vuil ze er ook uitziet. Ik eet niets anders tot zes uur, want van een broodje gezond verwacht ik dat ik ermee door kan tot het avondeten.

Na de pauze die paasvakantie heet zijn we er weer klaar voor, wat het acadiemiejaar betreft. Op springuren hebben ze bij de K.U.Leuven nog steeds niets gevonden, dus ook broodjeszaken hebben hun bestaansreden nog niet verloren. Vandaag ging het overigens niet zo vlot, ik wou eerst bij Carpe Diem in de Vital Decosterstraat, maar die rij was onooglijk lang. The Cottage in de Dietstestraat doet wel broodjes maar geen groentjes, de Panos even verder laat ik al jaren links liggen en in café Vandevelde hebben ze ongeloofelijk lekkere broodjes, maar daar doen ze dan weer geen take-out.

Dus kwam ik terecht in de Tiensestraat, bij Pasv!te, een broodjesbar/croissanterie waar je, volgens hun eigen bewoordingen, ook meeneemdinges kan kopen. Wat dat moge zijn kom ik snel te weten, de hele rij lang word ik verleid door snoep, chocoladerepen en giganteske zakken chips. Samen met een paar croissants, rijkelijk en kleurrijk besuikerde donuts en smeuïge brownies doen ze erg hun best mijn gezonde leven te dwarsbomen, maar als het na even watertanden aan mij is bestel ik tóch, met een beetje hartzeer, een bruin broodje gezond.

Dat broodje wordt zonder morren gemaakt, ook al staat het niet op de kaart, die ingedeeld is in healties, classix en specials. Je kan hier zelfs een broodje met nutella, honing of speculaaspasta eten. Helaas ben ik hier niet voor een Fins broodje of een philadelphia deluxe, maar voor de bruine baguette die ik voor 2,30 euro mee mag nemen. Ik begin er onbevooroordeeld aan, tenslotte is het lente en zijn er veel groenten verkrijgbaar.

Het beleg: tomaten, sla, komkommer, worteltjes, een eitje, een klein toefje tuinkers en ook een nieuwkomer: een paar korreltjes maïs. Een hele hoop gezonde dingen dus, op een broodje dat net een beetje verser mocht zijn. Er zat wél mayonaise op, dat slikt gemakkelijk weg. Nu ja, ik sta er dan even niet bij stil hoe vettig dat wel is, maar goed. Het vult dan ook mijn bijzonder hongerige maag, als ik om halfzes een halfuur ga joggen voel ik geen greintje honger en, ook belangrijk, ik kom heelhuids terug thuis.

Het is lekker én goedkoop, maar niet de uitspringer waar ik op zit te wachten. Als ik zin heb ik een donut in alle kleuren van de regenboog weet ik waar ik moet zijn, maar de zoektocht naar het perfecte broodje gezond gaat verder.

Zeven broodjes gezond: pauze

Bij gebrek aan lessen heb ik ook geen springuren meer. De boterham met kaas die mijn middag vulde is écht geen recensie waard. Daarom worden de broodjes gezond opgeschort tot na de paasvakantie. Voor de tussentijd: smakelijk.

Zeven broodjes gezond (2): Crusty

Ik bestel elke woensdagmiddag ergens anders een bruin broodje gezond, zeven weken lang. Op elke vraag (genre extra groentjes, mayonaise) die mij daarna gesteld wordt antwoord ik ja. Eens een broodjeszaak binnen mag ik niet meer buiten, hoe vuil ze er ook uitziet. Ik eet niets anders tot zes uur, want van een broodje gezond verwacht ik dat ik ermee door kan tot het avondeten.

Vanmiddag moest het allemaal op een drafje gaan, dus koos ik zonder veel nadenken voor Crusty, omdat dat lekker centraal ligt (Tiensestraat 42, aan Fiere Margriet) en ik er toch moest passeren. Crusty is een no-nonsense broodjeszaak met een aantal tafeltjes en een klein terras. Het aanbod is erg uitgebreid, er zijn opnieuw de klassieke broodjes, en daarnaast een vijftiental specials, variërend van 2,80 tot 3,60 euro. Er is wit en bruin brood.

Het is middagspits in de zaak, maar alles gaat vlot, al ligt dat vast ook aan de talloze broodjes kaas die voor mij besteld worden. Hoe dan ook, na mijn eigen ‘voor mij een bruin broodje gezond’ duurt het maar een minuutje voor ik me na 2,60 euro verder kan haasten.

Opnieuw valt mij een ongeïnspireerd broodje te beurt, belegd met een weinig sla, een eitje, dik gesneden tomaten en worteltjes. Een dressing frist alles wat op en maakt er zowaar een lekker broodje van, maar niet iets waar ik wekelijks voor terugga. Het vult wel, daar zit het ei vast voor iets tussen, het is intussen iets na zessen en ik heb dan wel al een beetje honger, maar ik ben ook al gaan lopen.

Hopelijk heeft de volgende broodjeszaak door dat er meer groenten op de wereld zijn dan dit karige viertal.

Lees ook het eerste broodje gezond.

Zeven broodjes gezond (1): Primeurs Demeyer

Ik bestel elke woensdagmiddag ergens anders een bruin broodje gezond, zeven weken lang. Op elke vraag (genre extra groentjes, mayonaise) die mij daarna gesteld wordt antwoord ik ja. Eens een broodjeszaak binnen mag ik niet meer buiten, hoe vuil ze er ook uitziet. Ik eet niets anders tot zes uur, want van een broodje gezond verwacht ik dat ik ermee door kan tot het avondeten.

Ik begin bij Primeurs Demeyer, naast Ron Blacks op het ladeuzeplein. Da’s eigenlijk een traiteurszaak, maar achteraan kan je een broodje bestellen. Hoewel ik al weet wat ík ga nemen, kan dat voor u anders zijn. De kaart is gevuld met the usual suspects en een aantal bijzondere broodjes, met zalm, vers gesneden Italiaanse hesp of omelet. Je kan kiezen tussen wit brood, grof brood, ciabatta of een boerenboterham, allemaal voor dezelfde prijs, ongeveer tussen 2 en 3,5 euro.

Er staan een stuk of vijf mensen voor mij, maar de bediening verloopt vlot. De broodjes worden gemaakt door de eigenaar, een wat oudere man, en een blonde sidekick, met helaas losse haren. Ik weet dat het vast onmenselijk is zo’n schoonheid te veroordelen tot de lelijkheid van een haarnetje, maar een staart maken lijkt me niet overdreven. Los haar, daar kan je onmogelijk de hele tijd afblijven en ik vind haren vies, zeker als ze van iemand anders komen.

Het wordt nog erger wanneer de man zelf hoest. Hoesten zonder hand voor je mond in buurt van een nog ongesneden Italiaanse ham, ook dat vind ik vies. De ingrediënten waar even later mijn broodje van gemaakt moet worden, zijn vast beladen met een heleboel akelige ziektekiemen. Gezond is dus maar zeer de vraag, maar regels zijn regels, en als het mijn beurt bestel ik dan ook braaf een bruin broodje gezond.

Even later sta ik op de stoep met een broodje van normale lengte, met tuinkers, worteltjes, tomaat en komkommer. Aan de bacteriën denk ik niet, die kan ik toch niet zien, maar eerlijk is eerlijk, het broodje is haarvrij. Het is dan wel geen bijster creatief broodje, het is wel kraakvers en erg fris, hoewel het een dressing of iets anders mist om het geheel wat vlotter binnen te laten glijden.

Als ik even later terugga om de naam van de zaak te vragen, die nergens duidelijk vermeld wordt, is de sidekick verdwenen en stel ik mijn – akkoord, onnozele – vraag aan de eigenaar zelf. Die blijkt eerder onvriendelijk, en mijn voornemen hier terug te komen, wordt daarmee meteen de kop ingeduwd. Ik verwacht als klant geen rode loper, maar een glimlach mag. Net als een beetje dressing.

Ondertussen is het vier uur en scheur ik van de honger.

Bánh mì Ah! Quy

Wie mij een beetje kent, weet dat ik een zwak heb voor noedelsoepjes. Het ideale comfort food, als je het mij vraagt. De vaststelling dat er ondertussen meerdere restaurants in Leuven zijn die deze Aziatische specialiteit serveren, doet me dan ook veel plezier.

Op zoek naar een lunchplek belandde ik zo bij Bánh mì Ah! Quy, een Vietnamese snackbar waar je broodjes, salades, gebakken rijst, noedels en natuurlijk pho, Vietnamese noedelsoep kan krijgen. Verwacht je niet aan haute cuisine bij Bánh mì, dit is een typisch Aziatisch fast food restaurant waar je snel bediend wordt en eet voor een zeer voordelige prijs.

Het interieur is bijgevolg zeer basic: simpele stoelen en tafels en beperkte decoratie. Het menu is geafficheerd op een groot krijtbord aan de muur. Toen ik er was, waren alle ramen aangedampt en was het niet mogelijk naar buiten kijken, maar na een tijdje verdween de condensatie. Het was er ook niet al te warm, waardoor ik genoodzaakt was mijn jas aan te houden. Zoals dat in een fast food restaurant gebruikelijk is, moet je zelf afruimen.

De pho smaakte echter uitstekend en dat is in een zaak als deze toch het belangrijkste.

Let op, je kan hier enkel met cash betalen.

IMG_6707

IMG_6709

IMG_6710

Praktisch
Alfons Smetsplein 4, 3000 Leuven
0479 76 74 59
ahquy.bvba@gmail.com
https://www.ah-quy.be/