Archief per auteur

Terrasfilms: Les Barons

In ‘t Stuk kun je in de maand juni meermaals genieten van een terrasfilm. Bij mooi weer wordt de film op het binnenplein van het kunstencentrum vertoond. Bij slecht weer vindt de projectie enkel plaats in het Café. Starten wordt er steeds gedaan als de zon is ondergegaan (circa 22u30). Voor de prijs hoef je het alvast niet te laten, want de voorstellingen zijn gratis. Maandag stond ‘Les Barons‘ van de Belgische cineast Ben Yadir Nabil op het programma.

Drie Marokkaanse vrienden in Molenbeek, Hassan, Aziz en Mounir, brengen hun dagen door met zo veel, zo lang en zo goed mogelijk nietsdoen. Het maakt namelijk deel uit van hun levensfilosofie, die van ‘de baronnen’ en die zegt dat ieder mens een beperkt stappenkrediet heeft. Vooral niet teveel doen dus, want elke stap is er één dichter bij je dood. En toch: Hassan droomt stiekem van een carrière als stand-upcomedian. Maar een ‘ambitieuze baron’, dat staat niet in het woordenboek van zijn vrienden en ook zijn vader heeft andere plannen voor hem. Hij wil dat Hassan buschauffeur wordt, net als hij. Maar Hassan heeft nog een veel groter probleem: hij droomt ook stiekem van Malika, de zus van Mounir, en de zus van een vriend daar blijf je af, dat weet iedereen.

Veel volk was op deze film afgekomen. Ongelijk kon ik ze achteraf geenszins geven. Het sterke punt van de film is de humor en de zelfspot (waarbij de eigen gemeenschap niet gespaard blijft). Het zorgt voor een leuk tempo, voor de drive van het geheel, zodat de kleine twee uur zo voorbij zijn. Een perfecte keuze dus om er lekker lui bij te gaan zitten. Iets wat helemaal past in de filosofie van een ‘baron’.

Het volledige aanbod van de terrasfilms anno 2010 is hier te vinden.

Bookmark and Share

Inschrijvingen open lesweek (K.U.Leuven) gestart

De K.U.Leuven stelt tweemaal per jaar (herfst- en krokusvakantie) een reeks lessen open voor toekomstige studenten. Tijdens de krokusvakantie (15-19 februari) krijgen ze de kans om aan te sluiten bij de reguliere studenten. Daarnaast kunnen ze ook aan een aantal studentenactiviteiten deelnemen.

Op die manier kunnen laatstejaarsleerlingen zich een beeld vormen van het (academisch) hoger onderwijs. Bovendien krijgen ze de kans om Leuven als studentenstad te ontdekken.

De plaatsen zijn echter beperkt. Inschrijven is dus verplicht en dat kan vanaf vandaag via deze website van de K.U.Leuven. Wie zich inschrijft, verwerft niet alleen een zitje in de aula, maar krijgt ook een reeks bonnen (Alma, sport, CinemaZed, etc.) om Leuven actief te ontdekken.

Meer info: http://www.kuleuven.be/toekomstigestudenten/bachelors/openlesweek/index.html

Bookmark and Share

Selah Sue (solo)

Het stond met stip aangeduid in mijn agenda: Selah Sue in aula Pieter De Somer als opening van een nieuw jaar UUR KULtuur. Startuur: 21u. Inkom: gratis. Capaciteit: 800 man.

Een formule die blijkbaar geweldig aanslaat, want omstreeks 20u45 werd de deur letterlijk tegen mijn neus geduwd. In eerste instantie was het me niet helemaal duidelijk waarom ik er niet meer in mocht. Was het omdat ik me deze morgen niet geschoren had? Was het omdat ik mij in een gemakkelijke broek had gehesen? Of was het omdat ik mijn gemakkelijk sportsloefen had aangetrokken?

Vijf minuten later werd het me wel helemaal duidelijk. De officiële uitleg luidde: “We hebben 800 plaatsen en we hebben 1000 mensen binnengelaten. Geen kaart, dan kom je er niet in. Brandveiligheid, weet je.” Een paar mensen gaven nog een kaart door, maar ik was niet bij gelukkigen. Nog iemand anders droeg een T-shirt van LOKO en dat was ook voldoende om nog binnen te mogen. De deur op slot (ook voor de brandveiligheid?), nog even hopen, maar tegen 21u toch maar afdruipen. De meeste wachtenden hadden toen nog niet eens door dat het voor een andere keer zou zijn.

Morgen meer geluk bij STUK START?

Bookmark and Share

Docville: Man on wire

Docville, het internationale filmfestival van de documentaires, loopt momenteel op zijn laatste benen. Editie 5 ondertussen en net als vorig jaar wou ik me wel eens wagen aan het concept. In de programmagids viel mijn oog op ‘Where in the world is Osama Bin Laden?’. De nieuwste release van Spurlock, die u ongetwijfeld kent van ‘Super Size Me’, waar een maand werd geleefd op een ‘dieet’ van driemaal Mac Donalds per dag. Best wel grappig, dus ideaal om te bekijken. Dat dachten wel meer mensen, want een dag op voorhand was de voorstelling uitverkocht.

Dan maar geopteerd op ‘Man On wire’ uit te proberen. Philippe Petit, Fransman en gepassioneerd koorddanser is helemaal in de ban als hij vernam dat de Twin Towers in aanbouw zijn. Hij wil niks liever dan daar op een dag tussen wandelen, op een koord, zonder beveiliging! Eén probleem, zijn plan is niet meteen legaal te noemen, dus samen met zijn kompanen werkt hij maanden aan een plan om zijn droom te verwezenlijken. Hoe geraken we met ons materiaal in de Twin Towers? Hoe spannen we de koord?

Ik zat op bepaalde momenten op het puntje van mijn stoel. Voornamelijk uit schrik voor het hallucinant concept, maar deels ook door de meer dan prima documentaire, die af en toe gespeend wordt met een vleug humor. Petit zijn prestatie zal na 9/11 altijd een unicum blijven. Aanrader!

Bookmark and Share

Docville: Katanga Business

In een bijna volledig uitverkochte filmzaal stond Katanga Business (nationale selectie) op het programma van Docville. Deze film gaat naar het hartje van Afrika, meerbepaald de mijnenvelden in Congo. Kobalt, zink en meer van dat is er in overvloed te vinden. Alleen, de mijnarbeiders werken er in erbarmelijke omstandigheden, de installaties zijn vooroorlogs en de belangen zijn eindeloos. Katanga als een speelbal voor de rest van de wereld. Hoop, opstand, maar vooral veel twijfel.

Zeker de moeite waard, al kon het misschien net iets compacter, iets korter gepresenteerd worden. Bovendien bleek de film ondertiteld in het Engels en niet in het Nederlands en Frans, zoals aangekondigd in de infobrochure en op de site. Schoonheidsfout en dat is jammer, want na een dag werken, heb ik niet meteen de zin om mijn taalhersenen aan het werk te zetten.

Nu ja, dat vervalt uiteraard binnen de thematiek die aan bod komt, want terwijl wij zitten te kniezen over de financieel economische crisis, slaat die ook hard toe op andere plaatsen waar de (geld)reserves niet aanwezig zijn. Als je als een melkkoe gebruikt wordt om de rest van de wereld rijk te maken. Stemt tot nadenken.

Bookmark and Share

Rendez-vous: Jasper Erkens

Jasper Erkens, de jonge krullenbol, stond afgelopen dinsdag nog in een uitverkocht Depot en blijkbaar kon hij Leuven nog niet loslaten en deed hij er donderdag nog een akoestisch optreden bovenop. Plaats van afspraak was de vestiging van Fnac in Leuven. Het publiek bestond uit 50/60 mensen, voornamelijk tienermeisjes. Ja, Jasper heeft blijkbaar succes bij de vrouwtjes.

Hij bracht een zevental song, uiteraard allemaal afkomstig van zijn debuut ‘The Brighter Story’. De cover ‘Crazy’ als derde nummer, de nieuwe single ‘Stay Alive’ (komt uit eind mei) ergens over halfweg en ‘Waiting Like A Dog’ als afsluiter. Geen verrassende setlist, maar het hapte lekker weg. Jasper heeft een goede stem, was goed bij stem, heeft een pakket leuke nummers en heeft uitstraling, al is het nog even wachten op leuke bindteksten.

Conclusie: er zullen deze nacht weer heel wat tienerharten sneller kloppen met Jasper Erkens als hoofdrol in hun droom.

Bookmark and Share

Week van de diversiteit

Diversiteit komt hoe langer hoe meer onder de aandacht, zo ook tijdens de week van de diversiteit. LOKO, de Leuvense studentenraad, organiseert daarom een aantal activiteiten in de week van 30 maart. Zo wordt o.a. op dinsdag dyslexie (de leerstoornis die iedereen wel van naam kent, maar niet zozeer qua inhoud) onder de spotlights geplaatst. Meer uitleg en het volledige programma is hier te vinden.

week-van-de-diversiteit

Bookmark and Share

Barzin @ STUKcafé

Het STUK blijft er steeds opnieuw voor zorgen dat heel wat leuke artiesten de weg vinden naar dit kunstencentrum. Zo speelde het Canadese Barzin afgelopen maandag een optreden in bijhorende café, dat voor de gelegenheid weer afgeladen vol zat. Wij waren voorbereid en kwamen mooi op tijd aan om de laatste, wankele zitplaatsen te veroveren.

Barzin is momenteel op tournee door Europa om hun derde langspeler ‘Notes To An Absent Lover’ voor te stellen. In België hielden ze eerder al halt in Maldegem om nu ook Leuven met een bezoek te vereren. De groep die zijn wortels al kende in 1995 brengt muziek die vooral liefhebbers van Duyster zal aanspreken.

Rustige muziek en een café, het lijkt een moeilijke combinatie en dat was het ook wel. Bij momenten was het geroezemoes van de achterste regionen in het café derhalve storend dat een soort van intimiteit die nodig is voor het welslagen van zo’n optreden dreigde verloren te gaan. Tot frustratie van die ene superfan die ongetwijfeld de avond van zijn leven beleefde. Zijn verzoeknummer bleek ook een kantelmoment te zijn. Het publiek liet zich steeds meer meevoeren met de muziek die op de keper beschouwd zeker enkele luisterbeurten verdient.

Bookmark and Share

Restaurant ‘t Fonduehuisje

Als er iemand uit de vriendenkring enkele maanden op Erasmusstage naar Spanje vertrekt, is dat een goede reden om nog eens gezellig samen te komen. Met een tiental personen hadden we dan ook afgesproken in ‘t Fonduehuisje dat op een boogscheut van de Oude Markt ligt. Lekker smikkelen ‘à volonté’ van fondue en soortgenoten, dat beloofde alvast de website.

De locatie biedt alvast ruimte aan voldoende mensen. De tafelschikking kan makkelijk aangepast worden aan grote groepen. Zo hielden naast ons een groep van een twintigtal personen hun ietwat laattijdig nieuwjaarsfeest. Het interieur past binnen het fondueplaatje, maar bezorgde me niet meteen rillingen van ergernis of verrukking. Alleen ontbrak een goede installatie om de lucht constant te verversen en dat is wel degelijk een minpunt. Zo blijft de indringende geur van de gerechten fel hangen. Het mag dan ook niet verbazen dat mijn kledij bij thuiskomst meteen de wasmand in belandde.

Op de kaart uiteraard fondue (rundsvlees, mixte, Chinees, vis, scampi, allerlei kaassoorten), raclette, gourmet, etc. Ik opteerde, net als drie anderen aan tafel, voor de fondue mixte. De mixte slaat op een mengeling van kalkoen-, varkens- en rundvlees. Daarnaast zou ik ook nog van mijn geliefde haar keuze snoepen, kaasfondue met look proeven. Waar het doppen van in de schil gekookte aardappelen en stukjes stokbrood de onder te dompelen etenswaren betroffen.

Op tafel kwamen groentekommetjes staan met slasaus, ruime portie frieten, bij de fondue vier sauzen (twee warme en twee koude) en uiteraard de nodige fonduestellen. Alles stond dan ook goed vol, zodat het opletten geblazen was. Bij de start deed ik echter een nare ontdekking. Aan mijn vork kleefde een stukje kauwgom. Echt hygiënisch is dat niet en algauw kreeg ik een ander exemplaar toegestopt.

De stukken vlees waren groot genoeg en van een prima kwaliteit. Alleen was het opletten om het geheel niet te laten verbranden in het wel erg hete vet. Een iets ruimer aanbod aan vleessoorten had wat mij betreft wel gemogen. Ook bij de kaasfondue zou een ruimer aanbod alles aantrekkelijker maken. Maar het smaakte en dat is nog steeds de belangrijkste graadmeter. Er werd ook vlot aangevuld tot de elektriciteit het tweemaal liet afweten.

Afronden werd er gedaan met een chocoladefondue. Stukjes fruit dopen in een portie warme chocolade, de vrouwen in het gezelschap konden zich bijna niet inhouden. Mooie stukken fruit en een portie chocolade die ruimschoots volstond, kwam onze tafel uit. Alleen had ik al betere chocolade mijn smaakpapillen laten verwennen.

Het was een avond met ups en downs. Pro’s waren de aangeboden porties en de kwaliteit van het grootste deel van het eten. Contra’s waren de hygiëne, het ontbreken van een degelijke luchtcirculatie en het prijzige karakter van de menukaart.

Praktisch:
St. Maartenstraat 12c, 3000 Leuven
016 20 44 20
http://www.t-fonduehuisje.be/

Bookmark and Share

Frans filmrondje

Als ik kan kiezen tussen muziek en film dan is in negen op de tien keer de keuze snel gemaakt. Music maestro. Maar voor de collega’s en ander aangenaam gezelschap maakt een mens al eens graag een uitzondering. Ondanks de aangename almaprijzen (€5/ticket) (en betere beeldkwaliteit als ik de discussie mag geloven) opteerden we ervoor om eens niet de Kinepolistrappen plat te trappelen, maar wel een iets alternatieve weg op te gaan en achtereenvolgens Studio Filmtheaters en Het Stuk ons pad te laten kruisen.

Op maandag kun je voor een zachter prijsje (in dit geval €6 per persoon) een zitje bemachtigen in Studio Filmtheaters. Niets mis met het zitje, maar het scherm stond voor mijn nekspieren net iets te hoog. Maar te hoog gaat ook en zo kregen we alvast een dikke twee uur ‘Entre les murs’ voor de kiezen. Een verhaal dat perfect thuishoort binnen de categorie ‘het leven zoals het is… leerkracht’. Mijn opleiding indachtig kon ik me meteen inleven in de niet altijd probleemloze relaties tussen de leerlingen en de school.

François Bégaudeau heeft niet meteen de meest makkelijke leerlingen in zijn klas, maar slaagt er wonderwel in om bij momenten een dialoog met hen op gang te brengen. Niet steeds even succesvol, maar het toont alvast een manier hoe het kan. Toch heeft deze manier een keerzijde als bij één van de leerlingen de stoppen doorslaan. Ligt de aanpak van François aan de basis? Of was de situatie niet te vermijden? Feit is dat de sterkte van de film ligt in het niet-eenzijdig belichten van een succesverhaal. Niet alles hoort immers tot een ‘americain dream’. Een klassieker in wording binnen ‘schoolfilm’ en pedagogische kringen?

Tweede halte was ‘De battre mon coeur s’est arrêté’ in het Stuk, binnen het filmaanbod van Cinema Zed. Ditmaal werd €4 op de toonbank gelegd (leve de lerarenkaart) en werd er een kleiner scherm en dito zaaltje aangeboden. De titel van de film doet alvast niet watertanden, het eigenlijke kijkstuk viel meer dan mee. In deze remake is Tom een makelaar van het ruige soort. Buurten terroriseren is de methode bij uitstek om de inwoners te verdrijven. Het pand over te kopen, op te lappen en weer van de hand te doen. Toch is het niet zijn droomjob en diep van binnen leeft de passie van de piano. Iets wat hem met de genen en paplepel van moeders kant werd meegegeven. Eén enkele ontmoeting zorgt ervoor dat de passie terug helemaal naar boven komt. Wat volgt is eigenlijk een rollercoaster tussen het vroegere en nieuwe leven. Ruwheid tegenover finesse. Hedendaagse deuntjes (denk maar aan het redelijk fantastische Breathe van Télépopmusik) tegenover het geluid van het klavier.

Bookmark and Share