Archief per auteur

Het Land aan de Overkant

Leuven, dat was even geleden. De local die mee aan tafel schuift, kiest Het Land Aan De Overkant uit mijn shortlist – een restaurant dat op de radar verscheen na een paar dikke duimen van foodies die ik respecteer. We starten de avond met een pintje bij Kaminsky en wandelen daarna een paar honderd meter de Léon Schreursvest op. Mijn jas wordt weggehangen en mijn stoel voor mijn neus achteruitgeschoven. We zitten aan een ruime tafel en krijgen meteen een frisse limonade met munt als welkomstdrankje.

Vooraleer ik verderga even over de foto’s: na inmiddels een half jaar spelen met mijn Canon frustreerde het mij enorm om in moeilijk licht (tientallen spotjes + avond) met mijn iPhone de borden te moeten vastleggen. Zo erg zelfs dat ik even getwijfeld heb om deze blogpost niet te schrijven wegens ondermaats beeldmateriaal. Anyway, mijn excuses!

Na de limonade volgt vlot de vraag of we aperitief willen drinken en dient één van de obers radijsjes en zuurdesembrood met verse kruidenkaas op. Ik lust de cava (€ 9) wel, de details zijn niet blijven hangen. De overkant zwicht voor de Liefmans Goudenband (€ 9). Wat het menu betreft laat ik de keuze tussen korte (€56) of lange (€ 80) versie ook daar liggen. Hij wil full-blown gaan en wie ben ik om dat tegen te spreken?

2015-07-08-19.14.22

2015-07-08-19.20.34

Als extra hapje serveren ze venkel op de BBQ met espuma van waterkers en krokantje van havervlokken. Mijn zwak voor venkel zegt genoeg.

Wijngewijs wil hij de aangepaste; ik beperk mij tot af en toe een glas wegens chauffeur.

We starten met makreel, tomaat en kiemen. De rauw gemarineerde makreel krijgt naast tomaten en kiemen ook het gezelschap van parmezaanparels en een jus van tomatenwater en dashi. Een frisse starter!

Naar het volgende voorgerecht kijk ik meer dan gemiddeld uit: aardappel, zeekraal, garnaal en lamsoor. De ingrediënten vormen een mooi zilt geheel, alleen loop ik niet warm voor zo’n poeder op mijn bord en al zeker niet in mijn mond.

2015-07-08-20.03.32

Vervolgens verschijnt de zeeforel, verse amandel en rauwe boter. Hier laat ik mij voor de eerste keer echt verrassen door chef Wim Dejonghe: ik kan mij niet herinneren dat ik ooit verse amandelen at. Wat een verrukkelijke ontdekking! De combinatie met de roze (nog iets onverwachts) zeeforel en de jonge broccoli werkt ook perfect.

Dan wordt het tijd voor het enige gerecht waar ik enigszins mijn wenkbrauwen voor frons bij het lezen op de menukaart: zwezerik, wortel en ras-el-hanout. Ooit proefde ik die van een kalf, zonder veel succes weliswaar. Het blijkt hier om exemplaren van een lam te gaan en tot mijn eigen verbazing bevallen deze zwezeriken mij écht. De textuur is minder typisch orgaanvlees en de lamszwezeriken lijken als het ware in mijn mond te smelten. Opnieuw een smaakprimeur voor mezelf! Dit apprecieer ik bijzonder hard aan deze keuken: de originaliteit, het net iets anders zijn dat de twee grote stromingen die er voor mij in de Vlaamse culinaire wereld zijn – meer bepaald de Kobe Desramaults stroming en de Sergio Herman stroming (misschien kort door de bocht, maar probeer eens om alle topzaken aan onder één van deze twee heren te categoriseren).

2015-07-08-21.09.08

En de eigenheid zet zich verder in het volgende gerecht: rund van de bbq, gegrilde groenten. We krijgen pincanha, een vooral in Zuid-Amerika populair stuk rund. Vooral de gebarbecuede watermeloen springt in het oog! Dat watermeloen en feta een perfect duo vormen, weet ik inmiddels. Alleen was het nog nooit bij mij opgekomen dat watermeloen ook gegrild kan worden. Verder proef ik nog gele courgette, aubergine, paarse bloemkool en groene asperge. Een drupje vleesjus mis ik in eerste instantie, meteen daarna tik ik mezelf mentaal op de vingers omdat zonder natuurlijk een gezonder bord geeft.

2015-07-08-21.46.49

Als dessert hou ik het bij ananas, witte chocolade en pina colada, mijn gezelschap prefereert de kaas. Hij eet met smaak van het kundige palet, alleen klopt de verhouding kaas versus brood niet. Ik lust de gegrilde ananas wel; de zomerse barbecuelijn zet zich tot aan de laatste gang verder. Fijn dat de chef hier ook meedoet aan mijn BBQ marathon! Tot slot krijg ik een extra nagerecht met krieken dat ik wegens meer dan voldaan afsta aan mijn kriekenminnende gezelschap.

2015-07-08-22.22.44

Ik besef dat ik niet dieper ben ingegaan op de wijnen. Hoewel de sommelier bij elke wijn een grondige uitleg geeft, lukt het ons niet om hoogte van hem te krijgen. Een oprecht geïnteresseerde vraag over Zuid-Afrikaanse druiven wordt meteen afgeketst. Als wit schenkt hij voor mij bij de zeeforel ‘Gavi’ van Stefano Bellotti uit de Italiaanse Piëmonte. Bij het rund consumeer ik mijn laatste glas: ‘Intellego’ van de Zuid-Afrikaanse Jurgen Grauws. Beiden een geslaagde match met het respectievelijke gerecht.

Samengevat een meer dan geslaagde avond met op het eind een iets te hoge rekening voor een doordeweekse woensdag. Desalniettemin onthou ik een aantal nieuwe foodervaringen: verse amandel, lamszwezerik, gegrilde watermeloen. Bedankt, chef!

Praktisch
L. Schreursvest 85, 3001 Heverlee
016 22 61 81
info@hetlandaandeoverkant.be
http://www.hetlandaandeoverkant.be

Dit artikel verscheen oorspronkelijk op elisdesc.com.

Bookmark and Share

The Loving Hut

Even tijd over de middag in Leuven voert mij naar The Loving Hut in de Tiensestraat. Zo veel zon resulteert in overal overvolle terrassen, maar daar maal ik niet om. Ik kan na een extreem zonnig weekend wel wat schaduw gebruiken…

The Loving Hut combineert een vaste vegetarische kaart waarop ondermeer een dagelijks variërende lunchbox staat. Daarnaast afficheren ze met een aantal suggesties: de summer roll (4 stuks) met een mix van slaatjes (€ 12,50) prikkelt mij meteen. Verkocht! Ik haal nog een flesje water uit de koelkast waar nog veel andere verleidelijke drankjes (zoals Kombucha en Tao) en desserts lonken. Toch kies ik voor sober.

2014-05-20-12.53.23

2014-05-20-12.53.41-1

Terwijl mijn iPhone tevens wat voeding krijgt, consumeer ik tevreden mijn lunch. Op het langwerpige bord liggen een aantal zomerse rollen (die in het Engels doorgaans spring rolls genoemd worden – iets wat een taalmens als ik doet glimlachen): een blad sla dient als loempiavel en daarin zitten ondermeer glasnoedels, tofu, wortel en koriander. Daarbij komt een frisse Aziatische dressing, een quinoaslaatje met lente-ui en kidneybonen en tenslotte nog heel wat andere rauwkost zoals wortel, daikon, tomaat, sla en maïs.

Een frisse lunch op een ongewoon hete meimiddag! Rauw en vegetarisch, dus hoef ik mij geen zorgen te maken over dat eventuele namiddagdipje…

Dit artikel verscheen oorspronkelijk op elisdesc.com.

Bookmark and Share

Trente

Tegenwoordig kom ik door mijn huidige en een contact uit mijn vorige job regelmatig in Leuven. Na Meating Room en Botaniq was deze week het lang-naar-uitgekeken Trente van chef Kwinten De Paepe aan de beurt. De naam spreek je uit zoals dertig in het Frans en niet op z’n Italiaans – zoals ik eerst dacht, dertig in het Italiaans blijkt ‘trenta’ te zijn.

Trente ligt in de Muntstraat (zo’n beetje de Leuvense Beenhouwersstraat) middenin een overvloed aan andere restaurants met terrassen. Het valt trouwens op hoeveel sushi spots er in Leuven zijn! Wij kiezen ondanks de zomerse avond toch voor een tafeltje binnen in het smalle pand met een stijlvol en tegelijk eigentijds (sfeer 2010 of zo) interieur.

Mijn alcoholdieet gaat nog steeds door, dus vraag ik naar de alcoholvrije opties als aperitief en een tomatensap lijkt mij wel wat… Mijn gezelschap doet voorlopig mee en we spicen onze drankjes met selderijzout, tabasco en worcestersaus. Intussen bestuderen we de menukaart en besluiten voor zes gangen (€ 70) te gaan. Bij de apero krijgen we tevens twee hapjes geserveerd in leuk servies dat blijkbaar samen een potje vormt. De toon is met de geitenkaas en de zeebaars meteen gezet: fris, hedendaags, smaakvol.


hapje 1 – geitenkaas in as, olijf, gebarbecuede aubergine


hapje 2 – zeebaars, selder, zeekraal

Tegenover mij wordt met graagte ingegaan op het aanbod om de aangepaste wijnen per half glas (€ 3,50) te drinken. Over de ganse lijn merk ik enthousiasme over de wijn en hoe die samengaat met de gerechten. Ik ruik af en toe, luister naar de uitleg en zie dat de meeste soorten (vooral wit en dessert) erg fris geserveerd worden. Zoals mijn papa en mijn wederhelft het graag zouden hebben!


sardien, courgette, tomaat, basilicum en feta

De eerste keer dat ik sardine op deze manier eet: bereid als een ceviche.
Bijzonder apart en toch geslaagd! De feta ontgaat mij wel.


zalm, appel, pistache en zilverzuring

We zijn het er beiden over eens dat zalm ondanks z’n alledaagsheid een verdomd lekkere vis is. Perfect fondant – en dus traag en op lage temperatuur – gegaard en van hoge kwaliteit. Het contrast tussen de zure appel en zilverzuring (een bepaald type zuring), de nootsmaak van de pistache en het zachte schuimsausje werkt.


dorade, kokkels, couscous, aioli en Marokkaanse vissoep

Omwille van dit gerecht opteerden we voor de zes in plaats van de vijf gangen. Dorade bestempel ik als een edele vis en kokkels kunnen mij altijd bekoren. Bovendien leren we van chef Kwinten – die vaak zelf gerechten komt opdienen of zelfs nieuw bestek leggen – dat de échte aioli niet alleen een soort mayonaise met look is, maar tevens aardappel bevat. Met de handgerolde couscous en de gemarineerde venkel brengt hij een bord met een mooie selectie van mijn favoriete ingrediënten.


rib eye, ajuin, migas en waterkers

In eerste instantie valt mij de stevige portie rundsvlees op. De verschillende bereidingen met ajuin spreken mij aan; de tevens copieuze compôte met stip op één. Door de waterkers krijgt het gerecht verder een frisse, grasgroene touch. Wat die migas is, blijft zelfs na wat googlen nog onduidelijk. Ik veronderstel dat het om dat broodkruim gaat…


oude mimolette, butternut, abrikoos en zoute praliné

Verrassend dat het kaasgerecht niet van een plankje vertrekt! Integendeel, we krijgen een visueel aantrekkelijke gang. Toch dien ik eerlijk te zeggen dat dit het eerste bord is waar ik niet volledig van overtuigd ben. Het geheel vind ik iets te plat. Ik proef en denk: “Ja, und?”… Al doet de zoute praliné wel moeite om mij een afdoend antwoord te geven.


chocolade, braambessen, rode biet en viooltjes

We ronden af met donkere chocolade en bijhorend andere ingrediënten met allesbehalve een lichte teint: braambessen, rode biet en dieppaarse viooltjes. Het proeft als een voorsmaakje van de herfst en dan wel een opmerkelijk lekker voorsmaakje.


pralines met (van links naar rechts) praliné, lavendel en papayachutney

Eerst denk ik: “Van elke praline één stuk, want ik heb vandaag wel al ruim gezondigd! Niet met alcohol, wel met brood, boter en zoetigheid…”. Maar na de praliné weet ik dat ik daarmee dit geslaagde culinaire avontuur wil afronden en dwangneuroten als ik dienen dat dan in een patroon af te werken: praliné, lavendel, papaya, papaya, lavendel, praliné. En nu maar hopen dat die prachtige zoute smaak nog lang blijft hangen!

Ik snap volkomen waarom Pieter Jelle hier graag naartoe komt… De professionele en tegelijk ongedwongen sfeer bekoort mij tevens. Het hoogstaande menu insgelijks.

En waarom Trente, waarom dertig? Misschien omdat de chef dit restaurant op z’n dertigste opende? Het huisnummer is het alvast niet, want dan zou het Trente-Six heten. Schoon getimed om hier voor het eerst als dertigjarige te dineren…

Dit artikel verscheen oorspronkelijk op elisdesc.com.

Bookmark and Share

Botaniq

Mijn disgenoot reserveerde bij Botaniq, een restaurant vlakbij de botanische tuin van Leuven. Wanneer we iets na 19u aankomen, blijken we de eerste gasten te zijn. We worden verwelkomd door een ietwat stuntelige ober en kiezen een tafeltje voor twee uit. Het stijlvolle pand met tuinterras heeft absoluut potentieel, maar de inrichting valt niet meteen samen met mijn persoonlijke smaak.

Bij Botaniq serveren ze uitsluitend een menu: vier (€ 56) of drie (€ 48) gangen. We starten met een cava, een sherry en een wachtbordje: een soepje van bladspinazie (denken we, want doorheen de avond blijkt de ober nogal moeilijk te verstaan) en een tartaar van kip. Mijn gezelschap merkt op dat de nogal eighties muziek op repeat staat, wat na een viertal herhalingen ook Botaniq zelf opvalt. Intussen blijkt dat we niet alleen zullen zijn: verschillende andere tafels raken geleidelijk aan gevuld.

Als eerste voorgerecht kiest hij voor de lijngevangen zalm en ik voor het hoeve-eitje. Dat wordt geserveerd met bladspinazie, Zeebrugse garnalen en siroop van ‘Belle de Louvain’ pruimen. Een geslaagde start in een mooi bord, al had ik mij niet aan een gepaneerd gepocheerd ei verwacht. Maar verrassingen maken uit eten gaan net zo fijn…

photo (58)

We gaan beiden verder met de mozzarella burrata, zeg maar de mozzarella der mozzarella’s. Ons bewust dat de ober hier iets over opgemerkt heeft, weten we niet precies wat komen zal. Uiteindelijk blijkt dat het krokante buikspek vervangen werd door kreeft. Verder bevat het gerecht boschampignons en erwtenkruid (iets groter wel dan affila cress). Ons hoor je uiteraard niet klagen! Lekker en vooral een minder evidente combinatie, iets waar ik sowieso bewondering voor heb bij chefs.

photo (59)

Voor het hoofdgerecht opnieuw langs weerszijden van de tafel hetzelfde gerecht: lijngevangen tarbot. Het zijn fervente hengelaars bij Botaniq… ;) Hierbij komt een crème van jonge groentjes en een jus van asperges (in plaats van de schaaldieren béarnaise die op de kaart staat, eveneens gemeld door de ober). We krijgen een eigentijds bord met witte en groene asperges, selder, eekhoorntjesbrood, romanesco en een gekonfijt aardappeltje. Met dat laatste is echter iets aan de hand: er zit een bijzonder vies smaakje aan. Voor de rest ronduit lekker, al mist de man tegenover mij een snuifje zout op de vis.

photo (60)

Om af te ronden ga ik voor de aardbeien met een bolletje appelsorbet. Meer kan er echt niet meer bij… Aan de overkant komt een kaasbord van de Leuvense kaasmeester Elsen. Een nogal royaal bord overigens. En ook al vragen we geen koffie, daarna volgt nog een extraatje met appeltaart, frangipane, speculoosmousse en crème brulée. Oef! 

Samengevat eten we in Botaniq absoluut lekker, maar het voelt toch niet perfect geslaagd aan. Waarom? Ik denk de muziek en de ober die toch te veel steken laat vallen. Ofwel zijn we beiden al veels te veels te veels te veel gewend.

Het is al laat wanneer ik de parking onder het Ladeuzeplein uitrijd. Leuven, hier moet ik vaker komen. Het voelt een beetje als Gent, maar dan in het klein volgens de Leuvenaar.

Gelezen op http://elidesc.com.

Bookmark and Share

Meating Room

Rundsvlees van de bovenste plank moet zowat de belangrijkste USP van de Meating Room in Leuven zijn. Op de kaart Angus, Argentijns, Wit-Blauw, Hereford Gold, Donald Russel in de vorm van filet pur, lendestuk of nog een ander rundsdeel. Vegetariërs blijven beter weg. De vislustigen worden behaagd met kreeft, scampi’s en sole meunière.

Wij gaan voor de suggestie op het krijtbord: dry aged Aberdeen lendestuk (€30). Als voorafje bestellen we Italiaanse ham (grote portie à € 14). Verder houden we het sober met een grote fles spuitwater. Al sinds mijn aankomst wacht een dubbele appetizer op mij: bruschetta met tomaat en toast met rillette. Hoewel de overkant past voor de rillette, smikkel ik beide hapjes met smaak op. De ham laat echter op zich wachten. Wanneer onze hoofdgerechten verschijnen, wordt duidelijk dat die niet meer komt. De nogal directe uitbaatster excuseert zich; met zo’n lap vlees voor onze neus klagen wij evenwel niet.

Een perfect gequadrilleerd stuk gerijpt rundsvlees lacht mij in het gezicht; mijn campagnon moet het vreemd genoeg zonder rasterpatroon doen. Wellicht omdat hij vleesjus vroeg in plaats van saus… Op mijn bord tevens een royale portie béarnaise. Knapperverse sla, goudgeel gebakken frietjes en homemade mayonaise maken het steak frites gebeuren af.

Sowieso behoor ik niet tot de categorie van snelle eters, maar hier nam ik echt wel royaal de tijd om dat supersmakelijke stukje dry aged Aberdeen te nuttigen. Af en toe koop ik gerijpt vlees bij Delhaize, maar dat komt niet eens in de buurt van deze quasi volmaakte – doch voor een ex-vegetariër als ik kollosale – Aberdeen lende uit de Meating Room.

Vleesfeest dus, tussen al die terrasjes op de Leuvense Oude Markt.

Gelezen op http://elidesc.com.

Praktisch
Oude Markt 12, 3000 Leuven
016/20 00 43
http://www.meatingroom.be

Bookmark and Share