Archief per auteur

Love Letter

Love Letter

Het is wel niet Leuvens, maar de Banier van Leuven (en misschien ook de andere, maar zoveel Banieren stap ik niet binnen) verkoopt het in maart wel aan een verminderde prijs: Love Letter! Een spel van 999 Games, dus ik moet je niet vertellen dat het weer goed in elkaar zit en vooral ook leuk is. Ik wou het al een tijdje kopen, maar de aanbieding heeft mij overgehaald. Het is een spel voor twee tot vier spelers en duurt volgens het doosje zo’n twintig minuten. Wij hebben er de eerste keer langer over gedaan, maar in alle eerlijkheid moet ik zeggen dat dat wel eens aan ons zou kunnen gelegen hebben. (Tip: als je niet veel langer dan twintig minuten hebt, maak dan geen thee tijdens het spel en vul ook geen kruiswoordraadsels in om jezelf te bewijzen. Naar het toilet gaan is toegestaan op eigen risico.) Wat verrassend weinig tijd innam, was het lezen en begrijpen van de spelregels. Fans van 999 Games weten al dat het soms even duurt voor je de spelregels met z’n allen begrijpt, maar bij dit spel is dat geen probleem.

Een andere meevaller die we ook niet gewoon waren van 999 Games was dat je bij dit spel niet hard hoeft na te denken. Het màg en het bespaart je enkele geweldige flaters, maar het moet niet. Na enkele glazen of na elf uur valt het spel dus ook nog te spelen. Dat betekent echter niet dat het van ganzenbord-niveau is. (Dit is geen persoonlijke aanval, ganzenbord, maar je bent nu eenmaal geen spel van 999 Games.) Het zit goed in elkaar, het verhaal is leuk en de speelkaarten zijn opnieuw prachtig ontworpen. Het enige nadeel? De personages zijn niet moeders mooiste. De prins ziet eruit als een wassen beeld, de priester is een broekventje, de baron ziet er niet te vertrouwen uit, het kamermeisje lijkt dood en zo konden we over elk personage wel iets zeggen. (Opnieuw, het zou ook aan ons kunnen liggen.)

Wat we als sterke (ahum) vrouwen wel een leuke verrassing vonden, was dat de wachters jonge vrouwen zijn. Goeie zet, uitvinders! Samenvattend kan ik dus zeggen dat het een kort en eenvoudig, maar leuk spelletje was. En nog één ding: ik heb geen aandelen bij de Banier of 999 Games. Maar geef toe, wie is er nu geen fan van?

Bookmark and Share

Het Depot: Horses

Een goei optreden, jong. Een goei optreden. Maar omdat een recensie van twee ongrammaticale zinnen niet erg genuanceerd is, zal ik dat wat verder toelichten. Eerst en vooral: ik had zelf al wat bijgeleerd na The Wolf Banes. Ik had mijn mousse oordoppen weer meegebracht en zelfs een poging gedaan om ze in mijn oren te wurmen, maar blijkbaar beslisten mijn oren daar anders over. Ik kreeg ze niet goed in en na een halve minuut muziek besloot ik dan ook nog eens dat ik dít optreden niet half wou horen. Tot mijn grote blijdschap stond het volume net goed, waardoor ik geen oorpijn zou krijgen en toch volop kon genieten van de muziek. Een goede start.

Mijn plaats in de ruimte was deze keer ook beter gekozen. Net voor het midden, een aantal meter van het podium en ik kon de muzikanten redelijk goed zien. Nog een persoonlijke verbetering? Niet om kwart voor acht voor de deuren gaan wachten om dan nog een hele tijd binnen te wachten. Ik had het al voelen aankomen en was wat later gegaan, maar toch had ik nog héél ruim de tijd om een plaatsje te zoeken en in de sfeer te komen. Héél ruim.

Na wat licht gemopper van mezelf, mijn gezelschap en een Canadese kennis (wat is de wereld toch klein) die vroeg if it always takes so long, kwam de band toch op. Na een half nummer hadden we al dikke spijt van ons gemopper: ’t was geen erg. Die mannen mochten ons wel laten wachten. Net als The Wolf Banes zijn deze mannen geen echte showmakers en ook nu kende ik de nummers niet, maar opnieuw: ’t was echt geen erg. Goeie muzikanten, goeie nummers, een goeie zanger, geweldige – meerstemmige – momenten van drie van de mannelijke bandleden en de enige vrouw zorgde op tijd voor een mooie lach (voor ieder wat wils) en bezorgde blikken voor de persoon die het even niet meer aankon. (Gelukkig kon die fan wachten tot het voorlaatste nummer, anders had hij/zij teveel gemist. Ik hoop dat je oké bent, flauwvaller!)

Verder kan ik nog zeggen dat de bandjesplakkers heel vriendelijk waren – wat ook altijd plezant is – en dat het een goedkope, maar heel leuke avond was. Oh ja, en dat het een goei optreden was. Een heel goei optreden en da’s genuanceerd genoeg!


Foto’s door Karel Verheyden

Bookmark and Share

Het Depot: The Wolf Banes

Beeld je in: twee studenten gaan naar een optreden van The Wolf Banes. Populair in de jaren ’80 en hun publiek was dat toen ook, maar nu kunnen we vermoedelijk heel wat meer grijze (of stiekem gekleurde) hoofden tellen. Maar hey, geen probleem. Zolang de rest van het publiek enthousiast is, zijn wij dat ook! Het optreden zou in de foyer zijn, maar vermits we daar nog nooit geweest waren, wisten we niet goed wat te verwachten. Het bleek een lange smalle ruimte te zijn langs de bar, met aan het einde een klein podium. We plaatsten ons achteraan aan een tafeltje en waren blij met de keuze van de achtergrondmuziek.

Drie kwartier na het openen van de deuren, werden de lichten gedimd en zouden The Wolf Banes beginnen met spelen. De grapjes van de groep waren misschien voor een iets ouder publiek bestemd, maar we keken uit naar het optreden en de muziek zou de sfeer er voor ons ook wel inbrengen. Spijtig genoeg, kondigde de zanger aan dat ze nummers van een nieuwe plaat zouden brengen. Zeker niet slecht, maar als de muzikanten niet de grootste sfeermakers zijn en het publiek de nummers niet kent, is het wel erg moeilijk om ambiance te creëren. Het is niet zozeer dat wij een lastig publiek waren, want de iets grijzere generatie stond ook (bijna) de hele tijd stil.

Daarnaast was het volume van de muziek voor mij ook een negatief detail. Het zal wel een enorm onpopulaire mening zijn, maar de muziek stond voor mijn (nog erg goed horende) oren echt te luid. Ik had wel oordoppen meegebracht, maar die van het goedkope mousse type en die dempten het geluid wel, maar daardoor helaas ook de muziek. De oordoppen waren dus mijn eigen schuld, maar iets meer sfeer had dat goed kunnen maken. Spijtig, maar ik moet wel nog eens benadrukken dat het optreden zeker niet slecht was. De mensen van het depot waren heel vriendelijk, de prijzen waren zeker niet overdreven en de muziek was echt wel goed. En hun laatste nummer was de reddende engel van de avond: misschien te cliché, maar As The Bottle Runs Dry sloot de avond toch mooi af!


Foto’s door Kurt Jacobs

Bookmark and Share

The (Thomas Stapleton’s) Irish Pub

Two Americans, a Belgian and a guy from Zimbabwe were sitting in a bar… And they had a great night. Oh, you expected a joke? Well… ehm… the tap of the sink in the toilets sprayed water over one’s shirt? No, not funny? I know, but I didn’t want to tell a joke. You expected one. What I wanted to say was just that we had a great evening in the Irish Pub.

It was only the second time that I’ve been there, but even the first time it felt good immediately. And this time too, the atmosphere was good, the people of the pub were friendly, it was not too crowded so we could just sit and talk and the drinks were good! A giant Bulmer’s, two big pints of Guinness and… no idea what the other guy was drinking.

One negative thing maybe? There was something about the men’s bathroom. Clogged toilets I think, but my male companions spared me the details. I’m sure it was a one-time thing though, the women’s bathrooms were just fine. I usually don’t write reviews about toilets though, so let’s go back inside.

The place has little corners that are separated by wooden panels (which are very special) but it also has the regular tables, chairs and stools at the bar. The prices are what you would expect, I think, and the overall experience is very good. On condition that you bring fun people of course. Try Americans for example, they can be real fun!

And that joke you expected? Go to the Irish Pub, have a drink and make your own jokes. A Guinness might help…

Bookmark and Share

De Dry Coppen

Met enige tegenzin begin ik aan dit artikel over De Dry Coppen. Dit uiterst gezellige boekencafé ligt mij namelijk nauw aan het hart, ondanks mijn (helaas) gering aantal bezoekjes. Waarom ik dan aarzelend ben in het schrijven? Omdat ik niet wil dat jullie mijn favoriete café ook ontdekken! Zo, dat was eerlijk. Het is niet zozeer dat ik jullie het plezier wil ontzeggen van De Dry Coppen te (her)ontdekken, het is eerder dat ik ook nog plaats wil als ik een nociolatte wil gaan drinken tijdens het lezen… Met een praline trouwens.

En als de lettertjes even dansen voor je ogen, kun je rondsnuffelen tussen de boeken tegen de muren of je boven gaan verdiepen in prachtige prentenboeken, in kookboeken (in de keuken), of alle leuke hebbedingetjes eens vastpakken. En, alsof het nog niet erg genoeg is, de eigenaars zijn er ook nog eens verschrikkelijk vriendelijk! Zelfs de klanten komen uit hun ondoordringbare persoonlijke ruimte om een andere klant een stoel of een praline aan te bieden… Ongehoord!

En net omdat het in De Dry Coppen zo schandalig gezellig en fijn vertoeven is, wil ik het jullie ontzeggen. Het spijt mij, maar ik moet jullie vragen er niet naartoe te gaan voor een heerlijke koffie, voor droomthee of om gezellig je boek te gaan lezen. En als je iemand ziet zitten met een nociolatte of een droomthee en verdiept in een boek (maar stiekem ook de mensen rond haar in’t oog aan het houden), leg dan vooral niet de link met dit artikel en spreek mij vooral niet aan. Ik hou niet van vriendelijke mensen en al helemaal niet van mensen die ook weg zijn van De Dry Coppen. En De Dry Coppen is niet in de buurt van de Vismarkt en niet in het verborgen straatje achter het Kruidvat en bij Pauli. Begrepen?

Bookmark and Share