Archief per auteur

Bistro Lust

bistrolust

Er beweegt wat op gastronomisch vlak in Leuven. Recente initiatieven zoals het fel gemediatiseerde Würst, het uitstekende Zappas en binnenkort ook Balls & Glory zorgen mee voor het momentum. Anderzijds waait er ook een frisse wind door sommige gevestigde zaken, zoals Bistro Lust.

Met chef Wouter Vandeput aan het fornuis vinden we wederom een ex-chef van Luzine terug die zijn eigen pad bewandelt in het Leuvense. Hij brengt een eigenwijze bistronomie keuken die mij alvast van uitzicht kon bekoren. Instagram volgtip!

Na een eerste zakenlunch die alvast kon overtuigen trok ik mijn aangetrouwde critica mee op een zomerse zaterdagavond om de zaken eens grondig aan de kaak te stellen. Dat waren we al langer van plan, echter is Lust niet open in het weekend en dat zorgt ten huize LGB tegenwoordig voor menig praktisch probleem. Bij uitzondering was het restaurant onlangs geopend op zaterdagavond en daar hebben we gebruik van gemaakt.

Deze bistronomische ontdekking bevindt zich in hartje Leuven, waardoor je best wat tijd uittrekt om een parkeerplaatsje te zoeken. Je kan Lust makkelijk bereiken via het wandelgedeelte van de Brusselsestraat. Het pand zelf is een statig herenhuis mét gezellig terras en een warm interieur. Een leuke plek om te vertoeven. We zouden een laatste keer van de zomer profiteren en die dag buiten dineren.

De bediening door Johan Lust is joviaal en professioneel. Hij laat je thuis voelen en brengt vlot drankjes, waaronder een mooie selectie betaalbare wijnen. Het menu wordt gepaired met een wijnselectie, echter zijn er ook verschillende wijnen per glas verkrijgbaar. Zoals het een echte bistro betaamt kan je ook kiezen voor een lekker biertje.

Bistro Lust geeft een à la carte naast een degustatiemenu, wat geprijsd is aan € 39 of € 47 voor respectievelijk 3 of 4 gangen. Wij lieten ons verleiden tot 4 gangen.

Huisaperitief en gin tonic (Bombay Sapphire/Fever Tree zonder al te veel franjes) stonden reeds te schitteren op tafel wanneer we voorzien werden van enkele smakelijke hapjes waaronder lekker home made Egyptisch platbrood en een stukje gerookte zalm met Granny Smith. Alles goed op smaak en perfect bij de drankjes.

img_4720

img_4722

img_4723

Vol spanning keken we daarna uit naar het voorgerecht. Voor mij was dat een interpretatie van de uber classic Toast Kannibale met Black Angus, zilveruitjes, postelein en een kwartel eitje. Zeer lekker vlees, perfect gekruid met lekkere zure garnituurtjes en toefjes mayonaise. Heerlijk.

img_4724

De overkant koos voor een tataki van zeebaars met Zeeuwse mossel, gepickelde groentjes, avocado en quinoa. Zelf heb ik niet geproefd, maar ik heb niemand horen klagen. Het zag er alvast leuk uit:

img_4725

Wat direct opviel waren de porties. Deze zijn namelijk relatief ruim bemeten en dat zorgt naast een uitstekende prijs kwaliteit verhouding, ook voor een vol gevoel. Nu viel dat nog mee na het voorgerecht, maar de keuze voor 4 gangen zou ons een beetje zuur opbreken en dat konden we al voelen na het tussengerecht, een huisgemaakte mini-pizza met tomaat, mozzarella, oregano en gamba voor La Gourmande en Lardo di Colonnata voor mezelf.

Niet slecht, daar niet van. Lekker zelfs. Echter overbodig voor ons. Ikzelf eet al niet zo veel koolhydraten en dan kan dit, na een toast kannibale natuurlijk wel al eens voor problemen zorgen in combinatie met een hoofdgerecht dat op hetzelfde elan doorgaat.

img_4727

img_4728

Na een kleine pauze was het de beurt aan onze hoofdgerechten. Enerzijds was dat lam met aubergine, spaghetti van courgette, paprika en hand gerolde couscous. Anderzijds pladijs met hoeve ei, prei, geplette aardappel en verse tartaar.

Het lam was absoluut voortreffelijk en ik heb er duimen en vingers bij afgelikt. Volledig mijn ding en prima op smaak, misschien zelfs iets té, maar dat mag bij zo’n gerecht. De vis heb ik niet geproefd, maar ik heb niemand horen klagen.

img_4730

img_4732

Op naar het dessert. Na de ruime porties hebben we naarstig gezocht naar een plaatsje voor dit eindspektakel en dat hebben we godzijdank kunnen vinden, want het was de moeite: bessen met chocolade, aloe vera en yoghurt ijs aan de overkant van de tafel en clafoutis van kersen, hangop en ijs van kriekenbier aan mijn kant van de tafel. Voortreffelijk.

img_4736

img_4734

Zo vol(daan) als een ei hebben we moeten passen voor koffie en thee.

Bistro Lust is nu al een topper in Leuven, dat staat vast. Een van de weinige (de enige?) bistronomie zaken en dat met nog groeipotentieel in de keuken. Chef Wouter experimenteert er op los met lekkere, verse producten en schuwt het terroir niet. Misschien mag het voor mij nét iets minder, zowel qua ingrediënten in het bord als qua hoeveelheden, maar vooral dat laatste zal voor velen net een extra troef zijn, vermoed ik.

Een leuke plek om op de “favorites” lijst te zetten. Ook aan te raden voor de wekelijks wisselende lunch, aan de knalprijs van € 24 voor- en hoofdgerecht. Ga dat proeven!

Praktisch
Wieringstraat 14, Leuven
+32 16 23 12 23
www.bistrolust.be
info@bistrolust.be

Dit artikel verscheen eerder op Le Gourmand Belge.

Bookmark and Share

Het Land aan de Overkant

landaandeoverkant
Interieurfoto via de Facebook pagina van Het Land Aan De Overkant

Het Land Aan De Overkant is in Leuven een gekende zaak met reeds vele jaren op de teller. Ik was er zelf al eens te gast aan het prille begin van mijn gastronomische ontdekkingsreis, nu meer dan tien jaar geleden. Het nineties aandoende interieur was niet helemaal mijn ding en dus verdween de zaak voor lange tijd van mijn radar. Daar verscheen het weer nadat ik positieve signalen had opgevangen over de samenwerking met een jonge, nieuwe chef: Wim Dejonghe (30). Ondertussen is laatstgenoemde zes jaar aan de slag in Het Land a/d Overkant en zelfs mede-eigenaar. Toen ik op Facebook zag dat ook het interieur een update had gekregen voorzag ik het restaurant van een plekje op onze neverending to do list.

Zo kwam het dat ik er enkele weken terug op zaterdagavond een tafeltje had gereserveerd. Het restaurant is langs de Leuvense ring gelegen en dus vlot bereikbaar, met voldoende parking in de buurt. Bij binnenkomst werden we ontvangen met een warme glimlach en naar onze tafel gebracht, alwaar het interieur de nodige indruk op ons maakte. De combinatie van natuurlijke materialen, kunst, warme kleuren en aangenaam licht viel alvast in de smaak. Tafellinnen werd achterwege gelaten zodat de mooie ruwhouten tafelbladen blikvanger konden spelen. De stoelen waren comfortabel en het zicht op het leuke terras deed me alvast een zomerse lunch boeken in mijn gedachten.

Maître, bezieler en mede-eigenaar Luc Roelandt, een jurist nota bene, bracht ons met veel passie zijn aperitiefkaart met daarop voor elk wat wils. Uit de selectie met bieren (Kessel Blond en Faro Girardin), schuimwijnen en een non-alcoholisch appelsapje van autochtone rassen koos mijn eega voor veilig met een glaasje uitstekende Champagne Jacques Lassaigne, Brut Reserve 100% Chardonnay (€ 13). Zelf opteerde ik op aanwijzen van Luc voor de iets avontuurlijkere Fêtembulles 2013 Chenin van Jean-Pierre Robinot, L’Opera des Vins uit de Loire (€ 11), wat een zeer lekkere starter was. Friszurig, misschien net iets té voor sommigen, maar daar hou ik net van. Perfect.

land-aan-de-overkant-leuven

Bij het aperitief werd de tafel voorzien van wat schnabbels: olijfjes, zuurdesembrood, zelf bereide lentesla en een zeer smaakvolle verse haringsla.

Het Land Aan De Overkant biedt standaard een vijfgangen menu voor € 64 dat je kan uitbreiden naar zes (€ 72) of zeven (€ 80) gangen. De, trouwens over alles zeer goed geïnformeerde en uiterst behulpzame dame die ons bediende, wist ons te vertellen dat de gerechten wel eens wat klein zouden kunnen uitvallen en daarom kozen we voor het zesgangen menu. Achteraf gezien bleek dat zeker niet nodig, vermits de borden normale porties bevatten voor een restaurant van dit niveau. Het werd zelfs nog een hele opgave om het dessert naar binnen te werken.

Aangepaste wijnen kostten € 8 per glas en omdat dit Leuvense restaurant toch gekend is om zijn uitstekende wijnreferenties was ik niet van plan om dit aan me voorbij te laten gaan. Het zou een prima beslissing blijken.

land-aan-de-overkant-amuse

Als eerste gang kwamen drie amuses, terwijl men ons aperitief nog eens bijvulde (extra punten!). Ze kwamen samen op tafel en ik startte met het kommetje dashi, waarna ik me waagde aan een soort kroepoekje met verse grijze garnalen om af te sluiten met een delicieus stukje carpaccio van veertig dagen gerijpt Holsteiner rund, afgewerkt met oude kaas.

land-aan-de-overkant-hapje

Er verscheen ook een stukje brood op tafel, maar we onthouden daarvan vooral de overheerlijke boter met limoen en verse platte kaas.

Na lediging van de apero’s kwam de sommelier van dienst aanzetten met de eerste wijn. Mooi uit een karaf en perfect op temperatuur. Of ik misschien een foto mocht nemen van de fles? “Natuurlijk meneer! Vivino of Wine Searcher?”, waarna hij me, Vivino gebruiker zijnde, met de nodige argumenten ervan overtuigde om toch eens de Wine Searcher app uit te proberen.

De wijn was trouwens een bio dynamische Weingut Wittmann Silvaner Trocken uit 2012. De kruidige wijn met hinten van groene appel en witte peper vond ik uitermate lekker, maar achteraf zou blijken dat ik dat van élke wijn in dit restaurant vond. Ik dronk ze allemaal graag, ook los van het gerecht.

het-land-aan-de-overkant-voorgerecht

De eerste der gerechtjes was traag gegaarde zalm met Granny Smith, selder en lavas. Een ideaal voorgerechtje, perfect met de wijn.

Het tempo was niet te hoog, maar men zat zeker ook niet stil. We hebben ons nooit moeten haasten om voort te maken met de wijn of het eten en we hebben ook nooit zitten wachten op een volgende gang. Desondanks was het ruim laat op de avond toen we het pand verlieten. Een goed teken, vind ik dat.

het-land-aan-de-overkant-leuven

Het tweede voorgerecht, de eigenlijke extra (zesde) gang, volgde snel. Het was een uitstekend bordje met een ravioli van krab en ricotta, geserveerd met een bisque van krab, romanesco en lamsoor. Hierbij stelde men met veel schwung een Riesling voor, met name de 2012 Domaine Rietsch, Stein uit de Franse Elzas. Niet een typische (half-)zoete Riesling, maar een frisse variant met slechts 2g restsuiker. Prima gepaired met de jus van krab en de verse pasta.

land-aan-de-overkant-voorgerecht

Wat volgde was een stukje forel uit onze Ardennen, gegaard in gezouten boter, met puree van raap, een beurre blanc met citrus en gefermenteerde groeten. Nu moet ik zeggen dat ik niet meteen de grootste fan ben van die typische forelsmaak, maar daarvan was hier geen sprake. Uiteraard proefde je wel forel, maar zonder die soms veel te sterke smaak. Zoals het hoort, dus.

De, wederom prachtige, wijn was ditmaal van Italiaanse origine: een Angiolino Maule Sassaia, een blend van Garganega en Trebbiano.

land-aan-de-overkant-vis

Als pairing met het volgende, laatste visgerecht serveerde men dan een zeer mooie orange wine. De Kmetija Stekar Sivi Pinot Letnik 2011 bleek met zijn lekker ronde body prima bij de qumquats en de eerder zoete wortelgroenten die het stukje tong met pompoen en schapenzuring vergezelden. Lekker, lekker.

land-aan-de-overkant-mesjpg

Ondertussen beseften we dat de zes gangen wel eens teveel zou kunnen worden en dan moesten we nog aan het hoofdgerecht beginnen. Daarvoor verscheen eerst een prachtig mes van Tim Wagendorp op tafel, voorafgaand aan een zeer mooie rode wijn. Het Portugese Niepoort, dat we vooral kennen van hun Porto, maakt blijkbaar ook wijn en hiervan mochten we een Verde Tinto, Vinho Verde uit 2012 proeven. Prachtig. En dat eens te meer in combinatie met een van mijn favoriete stukjes vlees: een spieringkotelet. Hier gegaard in zoutkorst en geserveerd met onder andere asperges, zwarte olijven en een soort chorizo. Het water komt me spontaan in de mond als ik eraan terug denk. Top.

land-aan-de-overkant-hoofdgerecht

het-land-aan-de-overkant-hoofdgerecht

Of ik nog een glaasje dessertwijn wilde? Na deze fantastische selectie wijntjes kon ik hiertegen onmogelijk nee zeggen. Het werd een atypische Kroatische Kozlovic, Muskat Ruza. Een rosé dus. Niet te zoet, maar eerder fris en fruitig. Wat dan weer prima paste bij het nagerecht: een gedeconstrueerd stukje fruittaart met basilicumijs. Niet slecht, maar voor mij toch iets onder het niveau van de andere gerechten. Het zag er wel heel leuk uit.

land-aan-de-overkant-dessert

Bij de met veel zorg geserveerde koffie en thee kwamen nog voldoende zoetigheden, zoals daar waren: capuccino met roomijs, brownies, hazelnootjes, citroencake en een extra dessertje met donkere chocolade, pompelmoes en bloedappelsien.

land-aan-de-overkant

We konden werkelijk geen pap meer zeggen en ik stond ook wel een beetje op mijn hoofd na al die lekkere wijntjes. Het arrangement met zes glazen aan € 8 per stuk zorgde wel voor een iets duurdere rekening, maar de kwaliteit was sine qua non. Voor een totaalprijs van € 244 stapten we met een zeer ronde buik en een bijzonder goed gevoel buiten uit dit mooie restaurant.

land-aan-de-overkant-rekening

Wat onthouden we van Het Land Aan De Overkant

Chef en mede-eigenaar Wim Dejonghe (30) serveert een mooie, pure keuken met producten van topkwaliteit. Je kan ze degusteren in een warm, gezellig ingericht restaurant, waar ook intrigerende kunst een plaats heeft gekregen. De mooie gerechten, geserveerd op al even mooie borden die volledig in de lijn van het interieur liggen, worden gepaired met prachtige wijnen. Dit alles aan tafel gebracht door enthousiaste mensen met kennis van zaken. Voor mij is dit zonder twijfel het beste wat Leuven momenteel te bieden heeft op gastronomisch vlak.

Praktisch
L. Schreursvest 85, 3001 Heverlee
016 22 61 81
info@hetlandaandeoverkant.be
http://www.hetlandaandeoverkant.be

Dit artikel verscheen eerder op Le Gourmand Belge.

Bookmark and Share

d’Artagnan

Enkele jaren terug beleefden La Gourmande en ik een aangename avond bij het Leuvense restaurant d’Artagnan. De zaak was toen nog gevestigd in de Krakenstraat, vlakbij de Oude Markt, en gezegend met een prachtig bistrot interieur waar ik enorme fan van was. Ondertussen verhuisden chef Ernest Kalse en gastvrouw Sandra De Vriese naar een groter en al even prachtig pand in de Naamsestraat, niet zo ver van de oude locatie.

d’Artagnan was eigenlijk van onze radar verdwenen, ook al scoren ze een mooie 14 op 20 in de Gault&Millau gids. Toen ik onlangs voor het restaurant parkeerde, kon ik eens binnenkijken en was ik onder de indruk van het gezellig stijlvolle interieur. Het leek me een ideaal plekje voor een Valentijnsdiner. Zo gezegd, zo gedaan.

in14
Foto interieur: Website ‘d Artagnan

Op Valentijn trokken we aldus naar Leuven, waar parkeren een steeds groter probleem aan het worden is. Niet zo bij d’Artagnan, want daar heeft men een privé parking achterin. Wel op voorhand te reserveren en je moet het weten want het staat nergens vermeld op de website. In mijn onwetendheid zette ik mijn auto bijgevolg in de ondergrondse parking aan het Heilig Hart ziekenhuis, op vijf minuten wandelen. Deze parking is trouwens een aanrader in het Leuvense: goedkoop s’avonds en netjes.

Je komt d’Artagnan binnen langs een imposante hal, waarna je naar het restaurant geleid wordt. Dat liep aardig vol en we kregen een tafeltje in het middengedeelte. Volgens de foto’s op de website fungeert dit stuk normaal als lounge of salon. Men had dus de capaciteit een beetje verhoogd voor de jaarlijkse hoogmis der geliefden. Achter de keuken is nog een privé zaaltje en ook daar leek het vol te zitten.

Met Valentijn serveren de meeste restaurants een enkel menu voor alle gasten, zo ook hier. Dat was netjes vermeld op de website en we kregen aan tafel het menu nog ter nazicht bij een aperitiefje: een Lambrusco Cuvée L’Osteria Caprari Rosso, wat een soort rode schuimwijn is. Niet slecht, maar zeker ook niet wauw.

Men serveerde er drie hapjes bij: een aspergesoepje, een Gillardeau oester en brandade van skrei in quenelle vorm. Persoonlijk vond ik het een beetje te weinig afgekruid en als non-fan van oesters was ik niet echt voldaan.

dartagnan-restaurant-leuven

Het geserveerde menu van die avond was een viergangen menu met hapjes en een tussengerecht. Koffie of thee, waters en apero inbegrepen kostte dat € 85,- per persoon. De aangepaste wijnen, inclusief een glaasje bij het dessert, kwamen neer op € 20,- per persoon. Achteraf gezien was het misschien een beetje te duur als ik de vergelijking maak met wat we zoal elders betalen tegenwoordig.

De bediening die avond liep niet helemaal van een leien dakje, hoewel er niets echt mìs liep. De gastvrouw overzag haar personeel van de zijlijn en de chef deed hetzelfde in de keuken, terwijl hij soms in de zaal wat uitleg kwam verschaffen aan sommige tafels. Die uitleg was heel wat beter dan die van het aanwezige personeel, dat over het algemeen nogal onervaren overkwam. Persoonlijk lig ik daar niet wakker van, maar als ik kan kiezen heb ik graag een enthousiaste, en correcte, beschrijving van mijn gerecht en wijn. Een echte sommelier was er ook niet en de jongen die de wijn schonk hield het over het algemeen bij het aflezen van het etiket. Waarna hij ingoot met de hals van de fles op de rand van het glas. Om maar de situatie te schetsen.

Het eerste voorgerecht betrof een gepocheerd hoeve-eitje met beukenzwam, geconfijte prei, croûtons van brioche, gevogeltejus en Italiaanse wintertruffel. Om het af te maken werd het geserveerd met hoppescheuten.

leuven-restaurant-gault-millau

Het eitje kwam in een geheel aan bij La Gourmande, bij mij niet. Da’s toch net iets minder wat het visuele aspect betreft. Qua smaak ontbrak wederom wat kruiding, waardoor ik het allemaal wat flauwtjes vond. Ook de geserveerde wijn was niet echt top in combinatie met dit gerecht.

uit-eten-in-leuven

Met voldoende tijd tussen het eerste en tweede gerecht serveerde men vervolgens een leuk ogend bord met artisjok, king krab uit de Barents Zee, grijze garnalen, plukspinazie en een mousseline saus. Mijn favoriet van de avond. De geserveerde wijn deed het hier ook prima.

dartagnan

Voor het vleesgerecht kwam men aanzetten met een granité van Old English Retro gin tonic met zoethout, komkommer en salty fingers. Hier was ik helemaal weg van en dit gaat zo in mijn “te maken” boekje voor deze zomer. Dat gaat scoren op de barbecues.

leuven-restaurant

Eens de smaakpapillen terug op scherp was het tijd voor een vleesje: filet van Friander kalf, kroketje van kalfskop, just can Chateau Mont Redon, sjalot en merg. Lekker. De geserveerde rode wijn stond wel een trapje lager, spijtig genoeg.

restaurant-leuven-dartagnan

Het dessert was chocolade 70% met mango, mascarpone en pistache. Niet helemaal m’n ding. De suikerversiering op het bord was zeker ook geen meerwaarde. Opsteker was het glaasje frisse dessertwijn.

Afsluiten deden we dan met thee en koffie, samen met de aangeleverde mignardises.

restaurant-leuven

Wat onthouden we van D’Artagnan?

Dit restaurant is al vele jaren een vaste waarde in de Leuvense binnenstad, alhoewel het niet door iedereen gekend is. Gevestigd in een prachtig pand met een gezellig stijlvol interieur is het perfect voor een romantisch onderonsje. Voor deze Valentijnsavond had men een volle zaak en ik vermoed dat men beroep heeft moeten doen op extra personeel dat niet zo ervaren was. Dat verliep niet helemaal zoals je zou verwachten in deze prijscategorie. Het eten was lekker, maar was beter geweest met een extra snuifje peper en zout. Ook de wijnen konden niet helemaal overtuigen. In deze prijscategorie verwacht ik toch net iets beter.

Praktisch
Naamsestraat 72, 3000 Leuven
016 29 26 26
info@restaurantdartagnan.be
www.restaurantdartagnan.com

Dit artikel verscheen eerder op Le Gourmand Belge.

Bookmark and Share

Biercafé The Capital

Over The Capital in Leuven is in diverse media al veel gezegd en geschreven. De eigenaar van dit project haalde zich de woede van zijn Oude Markt concullega’s op de hals door niet zo’n sympathieke uitlatingen en het café bleek zich niet aan zijn ambitie te kunnen houden. The Capital wil immers de meest uitgebreide bierkaart ter wereld kunnen voorleggen, maar tot dusver is dat nog niet gelukt. Meer nog: het Brusselse Delirium Café dook in zijn voorraadkelder en telde er genoeg bieren om het wereldrecord voor zich op te eisen. De Brusselaars lieten dat ook fijntjes in de landelijke pers noteren. Ambitie is niet altijd even sympathiek.

Ik wilde dat allemaal zelf eens gaan bekijken en dus trok ik op een doordeweekse avond naar The Capital. Het biercafé bevindt zich aan de Leuvense Grote Markt, in een groot pand waar voorheen een speelgoedwinkel huisde. Eenmaal binnen zag ik dat de zaak is opgedeeld in verschillende ruimtes en twee verdiepen. Het gelijkvloers bestaat uit een gedeelte met tafels en stoelen, vervolgens de toog met aan de overkant een heuse tapasbar en achteraan een wat gezelliger stuk met een zetel en tafeltjes. De trap naar boven onthulde nog meer stoelen en tafels. Plek genoeg dus.

Omdat de meeste plaatsen bezet waren, zette ik me aan de toog in afwachting van mijn gezelschap. Daar aanschouwde ik het spektakel van biertjes die via een liftje naar boven werden gestuurd en op een plateau belandden. De voorraadkelder van The Capital telde op dat moment een drieduizendtal referenties. Een aantal bieren zijn ook beschikbaar op vat.

Er werd me een biermenu op A4 formaat aangereikt met daarin de selectie. Ik begon erin te bladeren toen mijn drinkgezel opdaagde en we alsnog besloten om te verhuizen naar het gedeelte achteraan. Wat een pak van mijn hart was, want aan de toog bleek het vrij lawaaierig. Eenmaal gezeten moesten we echter vaststellen dat de akoestiek aldaar geen haar beter was. Ik vermoed dat het een probleem is van het open pand.

Het bier was alvast geen probleem. We gingen van start met een 750ml fles Saison Dupont Biologique. Dat is een ongefilterd gouden bier met wat zuurtjes en een leuk aantal bubbels. Zo kan het dus goed dienen als aperitief en het was ideaal als starter.

De keuze maakte ik zelf, samen met een virtuele bierkennervriend op Facebook, want wat de, overigens zeer sympathieke en behulpzame, ober voorstelde was niet meteen waar we naar op zoek waren. Biertjes van 7 à 8 % deed hij af als lichte bieren. Als ik zo’n café binnenstap om er een aantal te proeven hou ik het toch liever bescheiden op alcoholvlak.

Na de fles Saison, die eigenlijk goed dienst deed om met twee te ledigen, gingen we elk onze eigen weg qua keuze en nam ik een blonde Ter Dolen. Een lekker vlot biertje, waarmee je toch wat moet oppassen omwille van zijn 6,1% alcohol.  Ik had van deze Limburgse abdij al eens een andere variatie mogen proeven en omdat die zo goed meeviel probeerde ik deze blonde. Hergist op de fles en net iets bitterder dan een pilsje. Lekker.

We bedienden ons ondertussen ook van wat nachos bij de tapasbar. De bar biedt een ruime keuze aan tapas en ander lekkers, à la minute bereid door een dedicated chef. Een leuke extra touch voor zo’n café.

Als laatste biertje van de avond koos ik nog een pilsje van Bockor. Daarover kan ik kort zijn, want die vond ik niet zo geslaagd. De vorige twee bieren waren echt wel toppers en dan kan zo’n fletse pils niet meer scoren natuurlijk. Een wijze les voor de volgende keer.

Wat onthouden we van The Capital? Buiten het feit dat het er zeer lawaaierig is en dat het interieur nogal kitch aandoet is er het feit dat je er een (te) grote keuze hebt uit een massa bieren. Bieren die bovendien correct geprijsd zijn.

Wat het fetisjisme over het aantal van de referenties betreft kan ik ook kort zijn: wie maalt daarom? Ik ga liever in een café waar de eigenaars een mooie selectie samenstellen in plaats van gewoon àlles in de kelder te duwen. Ik ben geen bierkenner en ik had dus de grootste moeite om iets deftig te kiezen. Een toerist zal hier misschien wel op afkomen en ook weer op zijn hoofd naar buiten kruipen als hij de suggesties van het personeel volgt. Bovendien is eenzelfde bier van het vat, fles en grote fles goed voor drie referenties. Tja…

Persoonlijk hou ik het liever wat rustiger en proef ik gewoon graag af en toe eens iets dat ik niet ken. Ik vond het allemaal wat te groots. Maar dat kan aan mij liggen en dat gaat me ook niet tegenhouden om er opnieuw een biertje te gaan proeven.

Praktisch
The Capital
Grote Markt 14, 3000 Leuven
www.thecapital.be

Dit artikel verscheen eerder op Le Gourmand Belge.

Bookmark and Share

Burger Folie

Hamburgers zijn hip, dat is wel het minste wat je kan zeggen. Ze overspoelden eerder al Europese hipster steden zoals Londen en stilaan nemen ze ook ons Belgenlandje over. Kijk bijvoorbeeld maar naar de succesverhalen van de Burgerij en Ellis Gourmet Burger, de referentie bij uitstek. Leuven kon als studentenstad niet achterblijven en dus kregen we in de Leuvense Rue des Boucher, de Muntstraat, een premium burgerjoint: Burger Folie.

Ik stapte er op een druilerige weekdag binnen voor de lunch. Het interieur oogde fris en spiksplinternieuw met moderne kleuren, houten stoelen en veel licht. Een blik op de kaart leerde me dat men hier volledig te kaart trekt van de “gourmet burger”. Daarvoor koos men bij Burger Folie om alle hamburgers te voorzien van Charolais rundsvlees of Junior Beef kalfsvlees van de naburige Jos Theys boerderij. Ik zag ook opties met een kippetje of zelfs met een stukje vis.

Ik koos een bacon & cheese met 100% Charolais. Mijn lunchgenote ging voor the Mexican, met onder andere guacamole, zure room en huisgemaakte tomaten relish. We betaalden respectievelijk € 14,- en € 16,-. Slaatje en (handgesneden) frietjes inbegrepen. De hamburgers waren niet slecht, maar het rundvlees mocht met wat meer pit geserveerd worden. Ook de sausjes op de broodjes waren net iets te flauw.

Het bijhorende slaatje was wel niet echt de naam waardig en ik kan wel door de grond zakken als ik van die veel te dik gesneden stukken rode ui moet naar binnen werken. Je draagt dat de rest van de dag met je mee en dat is gewoon niet leuk. Niet voor jou en niet voor de mensen waarmee je nog een gesprek wil voeren.

De prijzen voor dit soort hamburgers waren correct, maar vier euro extra voor een handje ui met sla en wat frietjes vind ik veel. Dan vind ik dat het toch wat beter kan. Qua drankjes stond er niet veel speciaals op de kaart en dat vond ik ook jammer. Het is natuurlijk wel zo dat we bij Ellis op al die vlakken best verwend worden en we kunnen dat niet naast ons neerleggen. Ze blijven de referentie.

Al bij al was ik een beetje teleurgesteld, maar dat zal me niet tegenhouden om deze zaak opnieuw te bezoeken. Het potentieel is zeker aanwezig, maar het zit nog ergens verscholen. Alle begin is moeilijk en we kunnen dit initiatief alleen maar toejuichen. Het is zeker en vast een aanwinst voor Leuven.

Praktisch
Muntstraat 4, 3000 Leuven
016 88 66 08
info@burgerfolie.be
http://www.burgerfolie.be/

Dit artikel verscheen eerder op Le Gourmand Belge.

Bookmark and Share

EssenCiel

In het pand waar de bekende Oesterbar was gevestigd, opende Niels Brants onlangs zijn gastronomische restaurant EssenCiel. Pal in het culinaire hart van Leuven bevindt hij zich in goed gezelschap met onder andere Trente recht voor de deur. Trente chef Kwinten De Paepe stond ooit zelf achter de potten van de Oesterbar, maar dat terzijde.

Niels Brants vervulde twee jaar lang de rol van sous chef in het Duffelse Nuance** en dat zorgde ervoor dat we niet helemaal zonder verwachtingen richting Leuvense binnenstad trokken.

Ik ben nooit in de Oesterbar geweest, maar ik kan me voorstellen dat het interieur en de keuken een grondige renovatie hebben gekregen. Dat is deels ook te zien op de Facebook pagina van het restaurant, trouwens. We stapten EssenCiel binnen op een koude, herfstige donderdag wanneer de zaak nog geen week geopend was.

Binnenkomen deden we langs een soort sas, dat van het restaurant gescheiden werd door een groot gordijn. Ik hoop van harte dat men daar nog een deur gaat plaatsen, vermits deze oplossing niet voldoende bleek om de tocht tegen te houden. Zeker als de aanwezige rokers de voordeur niet goed dicht trekken en daardoor de nieuwe dampkap zich van zijn sterkste kant kan laten zien. We hebben het een beetje fris gehad met momenten, maar niet in die mate dat het de ervaring geschaad heeft. Een aandachtspunt, desalniettemin.

Het interieur was gezellig kleinschalig, met een vijfentwintigtal couverts. Tafels waren ruim, de stoelen comfortabel en het licht gedimd.  We kozen de tafel het dichtst bij de keuken; kwestie van te kunnen kijken hoe het er daar aan toe zou gaan. Het deed me veel plezier om te zien dat het restaurant die donderdagavond helemaal vol liep. We zagen een grote groep, een kwartet, een stel vrienden en enkele koppels voor een tête-à-tête. Iedereen leek zich goed te amuseren.

De bediening was voor honderd procent in handen van de gastvrouw, die zich deze taak met veel professionalisme ter harte nam. Al snel kregen we het menu aangereikt en een glaasje van de uitstekende huis Champagne, vergezeld van een viertal uitstekende amuzes. Deze hapjes toonden onmiddellijk de signatuur van de chef: lekkere ingrediënten, uitstekend gebracht en leuk gepresenteerd. Kijkt u even mee, maar neem geen aanstoot aan de kwaliteit van de foto’s die wat donker zijn uitgevallen. Zoals gezegd: gedimde lichten. Dat is goed voor romantische dinertjes, maar niet zo voor foto’s.

Lekker verse ingrediënten, frisse smaken en een leuk spel van texturen met veelvuldig gebruik van krokantjes. De hapjes waren niet te hoog op smaak en ze lieten ons vooral hunkeren naar meer. Dat kwam er in de vorm van het menu “Essence”: verkrijgbaar in drie, vier of vijf gangen voor respectievelijk 35, 46 of  58 euro. Deze zeer schappelijke prijzen laten Essenciel onmiddellijk wedijveren in onze categorie beste prijs-kwaliteit. Ter vergelijking: voor 35 euro heb je bij Bistro Bis of Bistro Nano 3 gangen. Voor 45 euro kan je bij De Gelofte in Aarschot eveneens een drie gangen diner scoren, onze referentie op dat prijsniveau. EssenCiel zit dus qua prijszetting beter. En dan vergeet ik nog te zeggen dat de dessertgang eigenlijk twee (kleinere) desserts betrof.

De wijnpairing kostte 24 euro. Daarvoor kreeg ik bij drie van de vier gangen een glas wijn geschonken en werd er vlotjes bijgetankt. Dessertwijn was niet inbegrepen. De kwaliteit van de wijn zat goed, echter toch een beetje minder dan het eten zelf. Ik mis bij dit soort restaurants ook steeds een sommelier met wat meer uitleg over de flessen, hoewel de gastvrouw dat niet slecht deed. Een sommelier is voor deze prijzen en kleinschaligheid natuurlijk niet te verantwoorden, maar net iets meer aandacht voor de wijnen is misschien nog iets voor de toekomst. Het is detailkritiek over iets dat ongetwijfeld helemaal goed komt.

Over naar het eten. Kijkt u even mee wat we geserveerd kregen:


Gepekelde kabeljauw, zuring, citrus, algen en granny smith.


Coquille, courgette, kokosflan en Thaïse bouillon.


Inlandse haas, knolgroenten, rode biet en kweepeer.


Yoghurt, mandarijn en duindoorn.


Chocolade 70%, pistache en cassis.

Het was een prachtig menu dat mooi werd opgebouwd naar het einde toe. De haas fungeerde op zijn best als hoogtepunt, maar de desserts moesten zeker niet onderdoen. Doorheen alle gerechten werd er veelvuldig gebruik gemaakt van allerhande krokantjes, sausjes die nog aan tafel werden bijgeschonken, crumbles, emulsies etc. Niels Brants beheerst zeer goed het spel der smaken en structuren. Het was dan ook een formidabele maaltijd.

De ganse tijd konden we ook getuige zijn van de serene kookstijl van het keukenteam, dat uit slechts twee mensen bestond. Koken en borden afwerken gebeurde op een uiterst vlotte manier, alsof men deze menu al een lange tijd elke dag aan het brengen was. Ter herinnering: EssenCiel was vier dagen geopend. Chapeau.

Bij koffie en thee was er natuurlijk nog ruimte voor de nodige gourmandises en ook die werden in de nu al herkenbare stijl gebracht. We zagen perfect uitgevoerde klassiekers als verse wafels en heerlijke macarons. Zeer lekker allemaal.

Restaurant EssenCiel is voor mij op dit moment de beste culinaire ervaring in de Leuvense binnenstad en een echte verrijking. De sfeer en de smaken zaten goed en hoewel chef Niels niet zo ver gaat in het dresseren als zijn vroegere patron bij Nuance kan je goed zien dat hij daar in de leer was. Het is iets simpeler, maar de signatuur is duidelijk. Het hoéft ook allemaal niet zo ver te gaan; zeker niet als zich dat vertaald in deze prijzen. Ik ben alvast fan en ik kijk nu al uit naar een volgende keer. Ik denk niet dat het lang zal duren.

Praktisch
Muntstraat 23, 3000 Leuven
016 29 06 00
www.essenciel.be

Dit artikel verscheen eerder op Le Gourmand Belge.

Bookmark and Share

Spaans Dak – Revisited

Restaurant Spaans Dak, prachtig gelegen aan de Zoete Waters in Heverlee, staat al enige tijd in mijn restaurant top 10. De plaatsjes in die top 10 zijn echter schaars en dus was het dringend tijd om deze familiezaak met een uitstekende prijs-kwaliteitsverhouding nog eens te bezoeken. Zou dat niveau nog even hoog zou liggen?

Lees verder.

Bookmark and Share

Lunch @ Officina Clandestina

Tijdens mijn nooitaflatende zoektocht naar originele en kwalitatieve culinaire adresjes doe ik soms al eens een echte ontdekking. Dit is er eentje van.

In 2012 haalde Officina Clandestina nog de shortlist in de categorie “Beste innovatieve en trendy restaurantconcept” van de Concept Restaurant Awards, een tweejaarlijks initiatief van de Leaders Club waarmee men de creativiteit van de Belgische restaurantsector wil onderstrepen. Ze waren in goed gezelschap met Ellis Gourmet Burger, Cuines 33*, Hopdog, Slagerij Dugardeyn en Balls & Glory, de uiteindelijke winnaar.

Sindsdien stond deze zaak op mijn to do lijst, in de categorie “dringend”. Het duurde uiteindelijk nog tot een zomerse voorjaarsdag vooraleer ik er eens binnen wandelde met een serieus hongertje.

Op mijn eentje was ik namelijk in Leuven verzeild geraakt en na een lange voormiddag binnensmuurs te vertoeven had ik dringend behoefte aan een goed glas en een leuke lunch. Omdat de studentenstad vrij dicht bezaaid is met allerhande broodjeszaken, genre Panos en andere etablissementen waar ik me liever ver van weg houd, stapte ik op goed geluk naar bovenstaand plekje.

In een onooglijk zijstraatje van de Naamsestraat is Officina Clandestina in een wat groter rijgebouw gevestigd. De gevel is voorzien van grote vensters die open kunnen waardoor je toch een beetje het gevoel hebt  buiten te zitten.

De sfeer binnen was gemoedelijk en dat werd extra in de hand gewerkt door de kleurrijke formica tafels en stoelen die het geheel wat deden denken aan een refter. Aan mijn tafel had ik zicht op een open stukje van de keuken, waar naarstig gewerkt werd.

Nog maar net gezeten kreeg ik prompt een karaf fris kraantjeswater aangeboden. Gratis.

Een blik op de kaart van dit Italiaanse restaurant toonde dat men hier vooral broodjes of panini’s serveert ‘s middag, hoewel er ook enkele salades waren en een heuse lunch en een dagschotel. Chic, cheap ‘n quick quality meals, noemen ze het zelf.

De keuze aan broodjes was echter enorm en ik besloot ervoor te gaan. Eerst trakteerde ik mezelf nog wel op een glaasje “natural” rosé, dat ik koos uit de leuke kaart vol bio(-dynamische) en natuurlijke wijntjes.

De kaart vermeldde een aparte sectie met aperitiefwijnen per glas, met daaraan gekoppeld een, optioneel, hapje. Ik vond dat een leuk idee: zo kies je zelf je aperitief en kan je een gepairde amuse krijgen als je dat zou wensen. Of als ze je dat vragen, want dat deed de dame van de bediening dus niet.

Uit de waslijst originele broodjes koos ik de Santocalí, een ciabatta met Toscaanse salami, verse ricotta, gegrilde paprika, kaviaar van paprika en rucola. Ik kan je verzekeren dat het moeilijk kiezen was met al die andere geweldig uitziende variëteiten met mortadella, prosciutto, mozzarella, truffel, pecorino en what not.

Toen mijn keuze arriveerde zette ik meteen mijn tanden in het krakende broodje. En of het lekker was! De subtiel zoute, maar spicy Toscaanse salami werkte prima met de romige, zure ricotta. De rokerige smaak van gele en rode paprika, venkel(zaad), basilicumblaadjes en lekker peperige rucola maakten het af. Wauw.

Zonder twijfel een van de betere “broodjes” die ik al gegeten heb.

Toen het binnengespeeld was betaalde ik een meer dan correcte € 4.40 voor dit heerlijk stukje Italië op een bord. Het zonnetje in mijn glas kostte ook zoiets. Minpuntje bij die betaling was dat ik niet kon betalen met mijn kaart en ik draag tegenwoordig niet vaak cash geld meer met me mee. Ik moest dan naar buiten, weer naar het centrum voor een bankautomaat en dan terug omhoog naar het restaurant om af te kunnen rekenen. Ik besef dat de betaalbakjes geld kosten, maar cash is echt wel verleden tijd aan het worden. Trendsetters zoals ik zijn gewoon wat vroeger.

Anyhoo, Officina Clandestina staat nu ook op mijn to do lijstje voor de avond. Men geeft dan een viergangen gastronomisch menu aan € 38,- waarbij ongetwijfeld interessant vocht zal geschonken worden. Ik kijk er nu al naar uit.

Praktisch
Sint Antoniusberg 6, 3000 Leuven
016 58 40 26
info@officinaclandestina.be
www.officinaclandestina.be

Dit artikel verscheen eerder op Le Gourmand Belge.

Bookmark and Share