Archief per auteur

Wijk voor de fiets

Fietsen in Leuven is best aangenaam, vind ik na al die jaren ervaring. Maar dat het ook erg fout kan aflopen ondervond Greet, waarschijnlijk de vrolijkste inwoonster van Leuven en steeds met twee wielen op pad. Op 26 september 2008 werd ze gegrepen door een vrachtwagen. Greet bleef enkel leven omdat het ongeval vlakbij Gasthuisberg gebeurde.

Na de eerste bange weken kwam de verrassing. Van een schone, beademde slaapster werd Greet een patiënt zonder weerga, eentje die haar armen traint aan de gele elastieken rond haar bed en zomaar even zelfstandig ademt.

Haar ouders vertellen hier haar verhaal. Het is niet voor gevoelige lezers, maar volgens mij op dit moment het énige op het internet dat het lezen echt waard is.

Om van veilig fietsen een heet hangijzer te maken in Leuven en omstreken is er de volgende actie van de fietsersbond Herent. Want hoewel Greet nog altijd binnen ligt terwijl buiten al de lente roept, had ze geluk. Er zijn ook Sander, een jongen van amper 12, en Marie-Louise, een 72-jarige dame. Zij wachten niet meer op de zomer.

Fietsen dus.

Op 30 mei fietsen we voor meer fietsveiligheid onder de slogan: WIJK VOOR DE FIETS.

Als Steun voor Greet Nelles die na haar ongeval in september stilaan uit haar dal kruipt.
Als uiting van solidariteit met Sander en Marie-louise die vorig jaar het verkeer niet overleefden.
Uit bezorgdheid voor de vele honderden dagelijkse fietsers tussen Herent en Leuven.
Met minder dan 200 mensen uit Herent mogen we op deze happening niet zijn.
Daarom deze oproep om mee te trekken aan de kar en vooral zelf te komen fietsen.

14 u. verzameling aan het statioin Van Herent.
Aansluitend uitreiking van de fietstrofee 2009 aan de meest fietsvriendelijke organisatie.
14.10 u. vertrek naar het martelarenplein.
15 u. Samenkomst met fietsers uit alle omliggende gemeenten met overhandiging van het fietsmanifest aan politieke verantwoordelijken.
aansluitend rijden we in groep naar het wereldfeest in Leuven.
De terugrit gebeurt individueel.
Bookmark and Share

Met dank aan Louis

Ik wandel het station uit met de duffe hoofdpijn die zo eigen is aan Antwerpen Berchem-Mechelen-Haacht-Leuven eindstation van deze trein. Hij is er telkens weer, nauwelijks op te merken en toch moeilijk te negeren. Ik was het al gewoon geworden.

Maar december begon veelbelovend – met slechts 17.55 minuten vertraging – toen ik de Bondgenotenlaan zag en de lichtjes die daar hangen. Ligjes, moet je zeggen, en dat klinkt zoveel mooier.

En toen kwam het stadhuis en daar ging de hoofdpijn. Tien seconden lang was mijn hoofd alleen gevuld met de gedachte aan rood-groene satijnen linten rond kadootjes. Ik heb daarvan moeten huilen en ik hoop voor het welzijn van de wereld dat ik niet de enige ben.

Bookmark and Share

Mijn oude school: Het Heilig Hart in Heverlee

In september moet ik er altijd weer aan denken. De schoolgaande jeugd is het geslenter van en naar de bushalte alweer gewoon en ‘s ochtends duurt de schemer langer dan de nacht. Er zijn veel scholen in het Leuvense, en die worden hier allemaal weleens besproken.

Van 1998 tot 2004 liep ik school door de gangen van het Heilig Hartinstituut in Heverlee. Natuurlijk had mijn schooltijd daar geen gouden randje, maar vijf jaar later is er mijn selectief geheugen en het voordeel van de terugblik om de boel wat meer glans te geven.

Als ik eraan terugdenk tegenwoordig vergeet ik alles met een schaduwkant. Fiets ik in gedachten nog eens naar school, dan is het zomer en heb ik jas noch handschoenen aan. Van de stomme leerkrachten heb ik enkel onthouden hoe we met hen lachten en de plannen die we smeedden om een uur studie te versieren – paraplu in de poep van de juffrouw Latijn. We gingen naar de efteling in het eerste jaar en ik ben er zeker van dat ik de dag ervoor een héle slechte toets wiskunde heb teruggekregen, maar die ben ik lang vergeten. De achtbanen zijn blijven hangen. Net zoals de reisjes naar Parijs, Trier en Engeland.

We ontdekten nieuwe toiletten in het vierde jaar en gingen nog later het ondergronde complex verkennen – het hoofdkwartier van het kuisteam eindelijk ontmaskerd. De lessen Duits gebruikte ik vooral om potloodjes te kerven en dat we een aantal minuten moesten wandelen naar het fysicalokaal was een handig doekje voor het bloeden.

Maar neem een ordinaire dinsdagmiddag in oktober als het regent buiten en de hallen binnen vol hangen met regenlucht en schel lawaai. Natuurlijk weet ik nog hoe lang je moest aanschuiven voor een wak broodje en hoe vreselijk je moest drummen door de massa. Maar ik vind het sympathiek van mijn geheugen dat ik daar niet meteen op kom.

Net zoals een les aardrijkskunde in mijn hoofd ook niet meer altijd lang duurt. Ik denk terug aan die keer dat ik de hele les met een speciale steen zat te spelen. Ik ben bijna vergeten hoe hoog het estheticalokaal was – zo hoog dat ik flauwviel van de inspanning op een dag, groeien is zo al vermoeiend genoeg. Mijn medeleerlingen kregen de daver op het lijf en de leerkracht wist niet wat eerst gedaan. Uiteindelijk kwam ik toch op een aftands bed in de ziekenkamer terecht en ook de benepen sfeer in dat lokaaltje kan ik alleen nog maar oproepen als ik dat echt wil – nooit.

Uiteindelijk is het heilig hart vooral een school. Je leert er dingen van mensen met een variabele motivatie. Je maakt er vrienden en je maakt er ruzie. Je loopt er met je kop tegen de muur en je denkt het jouwe van leekrachten. Sinds ik wat volwassen ben geworden, zie ik ook wel in dat de meeste nota’s terecht waren. Maar de blik in de ogen van leerkrachten die te weten komen dat ik een diploma heb intussen, daar ziet de vijftienjarige in mij soms nog van af. Misschien hadden ze meer in mij moeten geloven ondanks dat ik weinig liet zien. Of misschien moet ik nog wat groeien eer ik besef dat ze achter mijn rug wél knikten naar elkaar.

Je kan de grootste school van Leuven niet verwijten niet te wíllen. Toen de directeur op pensioen ging zong de school samen een zelfgeschreven lied, tot grote ergernis van alle veertienjarigen, inclusief mezelf. De ontroering van de man maakte iedereen ongemakkelijk en de boom die te zijner ere werd geplant was enkele weken later al verdwenen, voor hij zelf nog maar had ingepakt. Het moet natuurlijk van twee kanten komen. Pubers zijn op school niet altijd op zoek naar een tweede thuisgevoel.

Hoe dan ook, het waren zes gemakkelijke jaren – zéker vergeleken met wat komen ging. Je hebt de evidentie van de weg naar school die je zo goed kent, de regelmaat van de klok en de bel en het gemak te doen wat je gezegd wordt, of net niet. Er is altijd iets om je tegen af te zetten, de gevestigde macht is in het middelbaar een lerarenkorps van een twaalftal man. Gemakkelijk zat.

Als ik ooit beroemd word om wat ik graag doe zal ik nooit toegeven dat het misschien aan die twaalf mensen in het zesde middelbaar heeft gelegen, maar misschien is dat ergens wel zo. Daarom, en ook omdat het al een tijdje geleden is dat ik ’s middags met mijn beste vriendinnen nog boterhammen heb gegeten, lijkt het soms alsof ik zes jaar lang onafgebroken gelukkig ben geweest. Vreselijk naïef, maar dat zijn alle gouden randjes.

Bookmark and Share

September komt eraan

Let in de herfst op hoe die zich in Leuven laat zien. Akkoord, je kan in Brussel wonen en door de Rue des Bouchers schuifelen op een kille avond, of in Antwerpen ergens aan de haven gaan rondhangen en genieten van de geur van het water, en je kan zelfs in Gent aan de watersportbaan een eindje gaan zweten terwijl het nog een beetje warm is. Kan allemaal, maar in Leuven is er méér dan alleen maar warm-frisse dagen.

Neem volgende week een dagje vrij. Zorg ervoor dat de weersvoorspelling goed zit en zorg voor gezelschap. Een oude vriend misschien, of een buurman die niets om handen heeft. Begin in de Parijsstraat, neem een ontbijtje op het terrasje, en kijk iedereen naar zijn werk sjokken, onbewust van de prachtige dag die eraan zit te komen. Kijk de jeugd naar school schuiven en bestel nóg een tasje thee met kaneel.

Ga verder, doe een wandeling. Geniet van de herfst nu je ze nog met zomer kan verwarren. Vergeet het stadspark niet, de bomen beginnen te verkleuren.

Bookmark and Share

Awoert aan de verminderde koopkracht

Ik weet niet hoe dat met u is, maar ieder jaar krijg ik eind augustus zo’n zin om te gaan winkelen. Het ligt vast aan de herinnering aan de tijd van de nieuwe boekentassen. Sinds mijn afstuderen hoef ik niet meer zo nodig met een zevental boeken op schok, dus die nood is weggevallen. De drang om geld uit te geven is er echter niet minder om geworden.

Je kan in Leuven leuk winkelen, los van je inkomen. Je heb de Diestsestraat, de Bondgenotenlaan en alles daarrond voor de dingen van alledag, als het allemaal wat meer mag kosten is er de Mechelsestraat. Ik heb wat lievelingswinkels in Leuven waar ik vooral binnenga als ik niets nodig heb om er tegen wil en dank toch iets mee te scharen.

De Krokodil is een leuke speelgoedwinkel op de Grote Markt. Ik krijg er altijd spontaan zin in Sinterklaas en warme chocolademelk met slagroom.Tegenwoordig is er ook een tweede, grotere winkel in de Vitaldecosterstraat. Je vindt er de gewone en de zeldzame gezelschapsspellen, maar ook springkoord aan de lopende meter, voetbaltafels, houten speelgoed en kinderboeken. In de nieuwe vesting verkopen ze ook een leuke meubellijn.

Als ik boeken nodig heb, ga ik graag naar Het Paard Van Troje op het Ladeuzeplein. Ik vind de Fnac een leuke winkel om een uur tijd in zoek te maken, maar Het Paard is een échte boekenwinkel met een planken vloer, ouderwetse ladders en een verkoper die maar wat graag advies geeft over welk boek goed is en ook eerlijk zegt welke slecht zijn. Bovendien krijg je korting op de normale prijs. Boeken die ik wil en die niet in voorraad zijn, laat ik gewoon bestellen – iedereen tevreden.

Bij Gado Gado in de Mechelsestraat verkopen ze – een Indonesische man en een Vlaamse vrouw – ongeveer alles wat ze bij Ikea hebben, maar dan kleinschaliger en exotischer. Het aanbod is beperkter, natuurlijk, maar in ruil moet je je spullen niet zelf in elkaar zetten en betaal je niet eens zoveel meer. Vooral tijdens de donkere dagen is het moeilijk weerstaan aan de massa theelichtjes die er worden verkocht. Er is ook een groot aanbod aan juwelen waarvan de man graag prachtige kadootjes maakt.

Nog een leuke winkel voor accessoires en dergelijke is SMUK, vroeger in de Parkstraat maar sinds kort verhuisd naar de Parijsstraat. De prijzen zijn rechtevenredig, maar in ruil heb je een uniek stuk in handen.

Van winkelen krijg je honger, dat is bekend. Voor wie het wat mag kosten, is er in de Mechelsestraat Zoff, een kleine klassekeet met een gevarieerd, Italiaans getint aanbod. Als het sneller en goedkoper moet, is er in de Tiensestraat de Soup Away, met steeds 10 verse dagsoepen die naar believen aangevuld kunnen worden met croutons, balletjes, room en meer van dat. Voor vervelende kinderen is er altijd basic tomatensoep.

U hebt vast uw eigen vaste adresjes voor shoppingsaturdays. Laat u gaan, dat commentaarvakje staat daar met nog steeds dezelfde reden.

Bookmark and Share

Marktrock 2008 – een Weense wals aan de zijlijn

Ik was zondag op Marktrock met een groep vrienden die meer weten van muziek dan ik en die ik dan ook gehoorzaam ben gevolgd door de Leuvense straten. De naam van de groep die ik heb gezien ben ik vergeten, maar ik stond niet tegen mijn zin met mijn heupen te bewegen en zij die er meer van wisten waren ook enthousiast. Puik dus.

Zaki ken ik natuurlijk wel en omdat het zo leek te bruisen op het Laeyensplein zijn we daar ook maar blijven hangen. In de zoektocht naar meer strandballen om even een moment de gloire mee te beleven – opgooien en pats! – kroop ik op een sokkel. Een samenscholing aan de linkerkant deed een hele hoop ballen vermoeden, maar het was een koppel van samen waarschijnlijk honderzestig jaar, dat stond te dansen alsof Marktrock een thé dansant was in de ware betekenis van het woord.

Dat moet het zijn, dacht ik. Geboren worden en de tweede wereldoorlog meemaken. Toekijken hoe Leuven letterlijk opbrandt en meer dan zestig jaar later een danske placeren in de figuurlijke brand van honderden jonge mensen. Zo wil ik ook wel oud worden, al was ik blij dat ik jong was zondagavond, het helpt om lang op te blijven.

Bookmark and Share

Mojito’s in de Plaza

Als we met z’n allen even gelukkiger worden omdat we alcohol hebben gedronken, dan zijn mojito’s daarvoor vast het beste middel.

Met dat idee trok ik eerder vorige week naar de Oude Markt om daar de mojito’s van de ondertussen al een tijdje vernieuwde Plaza te proberen. Een goed idee, zo bleek, want in de lichte begeestering die het drankje teweegbracht, scheen de zon buiten ook al was het avond en was er van politieke problemen, koopkrachtinflatie en de algemene teloorgang van de wereld, zoals je die elke dag – als ware het een soap – in de kranten kan lezen, helemaal geen sprake.

Wie tot nu toe meer van deze zomer had verwacht doet er goed aan ook eens in de Plaza te passeren. De meneer achter de bar maakt z’n mojito’s met bruine rum en vooral veel liefde – dat heeft-ie zelf gezegd. Dat soort instantgeluk voor zes euro, het is een degelijk medicijn tegen de wereld, ook als hij geen pijn doet.

Alleen al om die reden weet ik dat ik er deze zomer vaak zal zitten. U weet me te vinden – ik ben het meisje in de hoek met de mojito, de beste van Leuven dan nog.

Bookmark and Share

Beleuvenissen 2008 – Bart Peeters

Vorig jaar had je een podium op het Ladeuzeplein op Marktrock en daar hebben ze Bart Peeters opgezet. Het resultaat laat zich hier in verslagvorm lezen. De laatste zin zegt iets van ‘voor herhaling vatbaar’.

Onlangs deed de zomer zijn intrede in onze stad. Er waren studenten die vertrokken en de leegte die zij achterlieten werd gewoontegetrouw gevuld met podia her en der. Dat op de Oude Markt was vrijdagavond voor de rekening van Bart Peeters. Het was een kwestie van logica dat ik daar ergens in de buurt stond, meer bepaald vrij vooraan opzij op een trapje. Ideale positie, want dat je schermen nodig hebt op de Oude Markt, dat hebben ze nog niet helemaal door bij de Beleuvenissen.

We gaan niet zeuren om te zeuren, bij Bart Peeters gaat het vooral om de klank en de sfeer. Beiden zaten goed. Dat zit ‘m niet alleen in Barts immer opperbeste humeur. Het zit ook in zijn witte hemd en in de witte broek van Emile de vioolspeler met mandoline, het zit in de meneer die keer op keer de juiste gitaar weet te brengen, in de handen van Abdellah Marrakchi, in het zwaaien van het publiek en in het concept van draagbare microfonen. En in het hoedje van de man achter de keyboards.

Met andere woorden: de sidedishes verdienen evenveel lof. Een playlist heb ik niet onthouden, maar alles wat gespeeld werd klonk bekend buiten te nieuwe nummers. Geen verrassingen daar, behalve Hannelore Bedert en Jan de Wilde die even acte de présence kwamen doen en een tweede stem deden of de verlate komst van de lente bezongen. Dát, beste bloglezers, was een ontroerend moment.

Voor wie van Bart Peeters en de zijnen houdt is een van zijn optredens vast zoiets als een klein frietje met mayonaise: na drie keer weet je wel ongeveer wat en hoe, maar het smaakt toch altijd naar een beetje meer.

Bookmark and Share

Het Saunahuisje

Oud-Heverlee valt eigenlijk niet meer binnen het ambtsgebied van onze Rode Burgemeester. Toch heet Heverleebos niet Oud-Heverleebos en om die reden beschouw ik die groene lap vol villa’s als outskirts van Leuven en niet als een gemeente op zich. Een bespreking van het Saunahuisje hoort dan ook thuis op leuvenblogt, bedacht ik zaterdagavond toen ik geheel ontspannen mijn bed in kroop en daar drie uur later nog wakker lag omdat mijn lichaam vol opgestapelde warmte zat.

Je kan bij bij het saunahuisje kiezen tussen twee complexen, beide met – uiteraard – een sauna en een bubbelbad, een stoombad, een dompelbad, kleurendouches en een lounge. De hele mikmak, kortom. Kies je voor de eerste combinatie, dan krijg je er een verwarmd buitenzwembad bovenop, in de tweede heb je extra massagezetels en een infraroodsauna.

We kozen, voor een vrijgezellendagje, met negen dames voor het eerste. Dat kostte ons zo’n tweehonderd euro voor twee uur – veel geld, maar iedereen kwam recht van z’n examens, dus ontspanning was broodnodig. Bovendien gaan we er met onze vriendinnenkring nog steeds van uit dat je maar één keer trouwt, of het tenminste zolang volhoudt bij je eerste man tot we genoeg gespaard hebben om de hele dag een tweede keer te kunnen betalen. Het mocht, met andere woorden, wel wat kosten.

De ontvangst is erg aangenaam: de baas – Willy – neemt badjassen en handdoeken bij zich, warmt ze even op in de sauna en gooit ze even later over de farwestdeur van de kleedkamer. Je bent dus al aan het zweten nog voor je goed en wel aan je toertje wellness begonnen bent, maar zweten is gezond. Er staat een pot kruidenthee klaar en een koekje per persoon – tegen betaling is er champagne en ander alcoholisch genot. De bruid kreeg een gratis hydromassage – daar komen geen mannenhanden bij kijken, maar ze liet het zich toch welgevallen, tenslotte gaat ook zij ervan uit dat ze maar één keer een vrijgezellendagje krijgt.

Dat het zwembad verwarmd is, is vast aangenaam in de winter, maar nu, op de allereerste dag van de zomer, mocht het best frisser. Een kniesoor echter die daarom maalt, de dompelton was wél ongeloofelijk koud. Het enige minpunt aan het Saunahuisje zal vast de gebrekkige inrichting zijn, hier en daar lijkt een likje verf te ontbreken. Maar wat geeft dat, op je rug in de sauna heb je toch je ogen toe en onder water zie je sowieso al troebel. Veel last heb je daar dus niet van.

Voor wie geen vriendinnen heeft die trouwen, je kan het hele complex ook huren voor twee personen. Dan betaal je 84 euro, wat veel geld is, maar op ontspanning staat geen prijs in dit hectische leven. Dat heeft Willy van het Saunahuisje heel goed bekeken.

Praktisch:

Het Saunahuisje
Oude Pastoriestraat 5
3050 Oud-Heverlee
www.saunahuisje.be

Bookmark and Share

Midsummer Mania – 2de editie

De paradox van het wereldcafé, dacht ik op een dag toen ik er een falouche met olijventapenade aan het eten was, zit ‘m in het feit dat je de honger een beetje wereld uithelpt door zelf te eten. Zoals dat gaat met paradoxen zit de realiteit een pak ingewikkelder in elkaar, maar een kern van waarheid zit er wel in. Het wereldcafé steunt met zijn opbrengst namelijk projecten in de zogenoemde derde wereld.

Vorig jaar al was er eind juni een midsummer mania in de tuin van het café. Het woord mania roept onvermijdelijk beelden van gillende dames in strooien rokjes op, maar eigenlijk gaat heel eenvoudig het om het volgende: er is een podium, er is muziek, er is eten uit de hele wereld en er is een tap. Als het weer dan nog meezit heb je zó een gezellige avond in je broekzak.

Momenteel werkt het wereldcafé rond een aantal projecten in Ethiopië. Daar is het wél vaak mooi weer, maar zonder drinkwater of barbecue op het einde van de dag kom je er altijd niet toe daarvan te genieten. Naar midsummer mania gaan kan dus uw goede daad zijn van zaterdag 28 juni. Kaarten zijn verkrijgbaar door acht euro te storten op 068-2425336-72 of gewoon aan de toog van het wereldcafé, waar u dan meteen een excuus hebt om een pint te blijven pakken of, waarom niet, die falouche met olijven zelf eens te proberen.

Praktisch:

Wereldcafé
Bondgenotenlaan 131
www.wereldcafé.be

Het volledige programma ziet er als volgt uit:

15:00 Havanaluna

16:00 Letters met oortjes

17:00 Sense Unique

18:00 Aswat Voices

19:00 Ngaari Laaw

20:00 Axl Peleman

21:00 Too Tangled

22:00 Eva De Roovere

Bookmark and Share