Archief per auteur

Zeven broodjes gezond (2): Crusty

Ik bestel elke woensdagmiddag ergens anders een bruin broodje gezond, zeven weken lang. Op elke vraag (genre extra groentjes, mayonaise) die mij daarna gesteld wordt antwoord ik ja. Eens een broodjeszaak binnen mag ik niet meer buiten, hoe vuil ze er ook uitziet. Ik eet niets anders tot zes uur, want van een broodje gezond verwacht ik dat ik ermee door kan tot het avondeten.

Vanmiddag moest het allemaal op een drafje gaan, dus koos ik zonder veel nadenken voor Crusty, omdat dat lekker centraal ligt (Tiensestraat 42, aan Fiere Margriet) en ik er toch moest passeren. Crusty is een no-nonsense broodjeszaak met een aantal tafeltjes en een klein terras. Het aanbod is erg uitgebreid, er zijn opnieuw de klassieke broodjes, en daarnaast een vijftiental specials, variërend van 2,80 tot 3,60 euro. Er is wit en bruin brood.

Het is middagspits in de zaak, maar alles gaat vlot, al ligt dat vast ook aan de talloze broodjes kaas die voor mij besteld worden. Hoe dan ook, na mijn eigen ‘voor mij een bruin broodje gezond’ duurt het maar een minuutje voor ik me na 2,60 euro verder kan haasten.

Opnieuw valt mij een ongeïnspireerd broodje te beurt, belegd met een weinig sla, een eitje, dik gesneden tomaten en worteltjes. Een dressing frist alles wat op en maakt er zowaar een lekker broodje van, maar niet iets waar ik wekelijks voor terugga. Het vult wel, daar zit het ei vast voor iets tussen, het is intussen iets na zessen en ik heb dan wel al een beetje honger, maar ik ben ook al gaan lopen.

Hopelijk heeft de volgende broodjeszaak door dat er meer groenten op de wereld zijn dan dit karige viertal.

Lees ook het eerste broodje gezond.

Bookmark and Share

Zeven broodjes gezond (1): Primeurs Demeyer

Ik bestel elke woensdagmiddag ergens anders een bruin broodje gezond, zeven weken lang. Op elke vraag (genre extra groentjes, mayonaise) die mij daarna gesteld wordt antwoord ik ja. Eens een broodjeszaak binnen mag ik niet meer buiten, hoe vuil ze er ook uitziet. Ik eet niets anders tot zes uur, want van een broodje gezond verwacht ik dat ik ermee door kan tot het avondeten.

Ik begin bij Primeurs Demeyer, naast Ron Blacks op het ladeuzeplein. Da’s eigenlijk een traiteurszaak, maar achteraan kan je een broodje bestellen. Hoewel ik al weet wat ík ga nemen, kan dat voor u anders zijn. De kaart is gevuld met the usual suspects en een aantal bijzondere broodjes, met zalm, vers gesneden Italiaanse hesp of omelet. Je kan kiezen tussen wit brood, grof brood, ciabatta of een boerenboterham, allemaal voor dezelfde prijs, ongeveer tussen 2 en 3,5 euro.

Er staan een stuk of vijf mensen voor mij, maar de bediening verloopt vlot. De broodjes worden gemaakt door de eigenaar, een wat oudere man, en een blonde sidekick, met helaas losse haren. Ik weet dat het vast onmenselijk is zo’n schoonheid te veroordelen tot de lelijkheid van een haarnetje, maar een staart maken lijkt me niet overdreven. Los haar, daar kan je onmogelijk de hele tijd afblijven en ik vind haren vies, zeker als ze van iemand anders komen.

Het wordt nog erger wanneer de man zelf hoest. Hoesten zonder hand voor je mond in buurt van een nog ongesneden Italiaanse ham, ook dat vind ik vies. De ingrediënten waar even later mijn broodje van gemaakt moet worden, zijn vast beladen met een heleboel akelige ziektekiemen. Gezond is dus maar zeer de vraag, maar regels zijn regels, en als het mijn beurt bestel ik dan ook braaf een bruin broodje gezond.

Even later sta ik op de stoep met een broodje van normale lengte, met tuinkers, worteltjes, tomaat en komkommer. Aan de bacteriën denk ik niet, die kan ik toch niet zien, maar eerlijk is eerlijk, het broodje is haarvrij. Het is dan wel geen bijster creatief broodje, het is wel kraakvers en erg fris, hoewel het een dressing of iets anders mist om het geheel wat vlotter binnen te laten glijden.

Als ik even later terugga om de naam van de zaak te vragen, die nergens duidelijk vermeld wordt, is de sidekick verdwenen en stel ik mijn – akkoord, onnozele – vraag aan de eigenaar zelf. Die blijkt eerder onvriendelijk, en mijn voornemen hier terug te komen, wordt daarmee meteen de kop ingeduwd. Ik verwacht als klant geen rode loper, maar een glimlach mag. Net als een beetje dressing.

Ondertussen is het vier uur en scheur ik van de honger.

Bookmark and Share

Rouwregister

Zaterdagmiddag stierven drie jonge meisjes en de moeder van een van hen in een verkeersongeval in Heverlee. Mensen die hun steun willen betuigen aan de getroffen families kunnen daarvoor terecht in het stadhuis van Leuven en in basisschool De Klare Bron in Heverlee, waar een rouwregister geopend werd. De deuren van de wandelzaal van het stadhuis zijn elke dag open van 8 tot 16 uur, en dit tot vrijdag 14 maart.

Update: Er is ook een online rouwregister op de site van De Klare Bron.

Bookmark and Share

Bloedserieus

Deze week is het weer bloedserieus, een inzamelactie van het Rode Kruis om meer studenten te engageren als bloeddonor. Dat lijkt aardig te werken, want ook dit jaar verlopen de inschrijvingen erg vlot.

De naam van het evenement is niet uit de lucht gegrepen, er is een constant tekort aan bloed. Studenten zijn doorgaans jong en gezond en hebben dus bloed in overvloed. Wie eens als donor begint houdt er niet gemakkelijk mee op. Omdat iedereen zo vriendelijk is, omdat er echt niets aan is (ook al ben je bang voor naalden) en omdat het fijn is een held te zijn, of toch zo te worden behandeld. Het idee dat er ergens in dit land iemand rondloopt die is blijven leven omdat jouw bloed in zijn aderen stroomt, zeg nu zelf, het heeft iets.

En voor wie dat geen reden genoeg is, je krijgt een heleboel cadeautjes in de plaats. Korting op een aantal evenementen, bijvoorbeeld, en een verrassingspakket, samengesteld door verschillende sponsors.

Bookmark and Share

De fietser in Leuven

Bij onze collega’s in Gent geraakten de gemoederen hier en daar een beetje verhit na een post over fietsers in de binnenstad. Onderwerp van discussie: wie er het gevaarlijkst is: de tweewieler of de automobilist. Hoe zit dat in onze eigen stad?

Ik heb geen rijbewijs en ik hou niet van de bus, dus eigenlijk ga ik overal met de fiets naartoe. Daarbij heb ik opgemerkt dat er in Leuven de laatste tijd een wildgroei aan (eventueel tijdelijke) eenrichtingsstraten is, zodat je als fietser ofwel een stukje om moet, ofwel moet afstappen, ofwel het risico moet nemen. Dat risico is trouwens behoorlijk hoog, het kan je tot 150 euro kosten als je op het verkeerde moment een politieagent tegenkomt. En reken maar dat de politie van Leuven erg vaak aanwezig is in dergelijke straten, tot frustratie van menig student. Uitkijken naar een blauw uniform is niet altijd voldoende, vaak genoeg is de arm der wet in burger op pad.

Het mag dan al een kleine moeite zijn even af te stappen, en het is natuurlijk erg gevaarlijk, fietsen in een smalle straat waar alle auto’s in de andere richting rijden, 150 euro is volgens mij onevenredig hoog. Ter vergelijking, wie 70 km/h rijdt op een stukje ring waar je 50 mag, kan zich aan een boete van 50 euro verwachten.

Ook fietsen zonder licht is een tijdje een plaag geweest, maar sinds de boetes zo hoog zijn heb ik de indruk dat het minder gebeurt, en al zeker niet meer in het centrum. In mijn kennissenkring is er alvast niemand meer die zich er nog aan waagt. Dat bewijst op zich dat boetes eventueel effect kunnen hebben, maar hoe dan ook blijft het veel geld voor studenten.

Dan heb je nog de ring van Leuven en de bijhorende in- en uitritten. Als ik de verhalen hier mag geloven, is Gent binnen- en buitenrijden elke keer een kwestie van een beetje je leven riskeren. Dat is in Leuven wel anders denk ik, naar mijn mening zijn de meeste kruispunten op de ring keurig voorzien van verkeerslichten en signalisatie. Waar ik als fietser toch op de goodwill van autobestuurders moet rekenen om over te steken, heeft dat mij nog maar weinig problemen opgeleverd, en al zeker geen levensbedreigende. Meestal krijg ik mijn voorrang keurig van de tweede of derde auto die passeert.

Als de fietser zelf dan nog de moeite doet om voor behoorlijke verlichting te zorgen en enkel daar te fietsen waar het echt mag, lijkt fietsen in Leuven mij kinderspel. Behalve op het Fochplein, waar je toch écht moet uitkijken voor bussen.

Dit zijn natuurlijk de ervaringen van iemand die enkel fietst. Ik ben benieuwd hoe automobilisten of voetgangers fietsend Leuven ervaren.

Bookmark and Share

Waarheen vanavond?

Om de kille schemering van een februari-avond te doorbreken ben je in de Muntstraat aan het juiste adres. Er hangt immers altijd iets van vakantiesfeer in de Leuvense Rue de Boucher. Vanavond viel onze keuze op Quo Vadis, een no-nonsens pizzeria waar ik al een tijdje niet meer gegeten had. Eerder had Carolien er minder positieve ervaringen mee, maar 2006 is al een tijdje geleden en ik heb er vroeger al lekker gegeten.

De inrichting van het restaurant is een beetje bizar. Een pizzeria wordt normaal gezien ingericht in een Italiaans thema, maar om één of andere reden hebben ze hier gekozen voor een maritiem sfeertje. Je eet je pizza op onder een felgele vuurtoren. Niet wat je verwacht, maar eigenlijk ideaal voor wie februari buiten eventjes wil vergeten.

Het was rustig, dus we konden meteen onze voeten onder tafel schuiven. De keuze in Quo Vadis is tamelijk traditioneel, een hele rits pizza’s (waaronder één pizza met alle ingediënten op de kaart, waarvan ik me spontaan afvroeg of die ooit besteld wordt), met daarnaast nog de vaste pasta’s, slaatjes en tapa’s. Onze keuze viel op een pizza life is life voor mij en een traditionele spaghetti bolognese voor mijn disgenoot. De bediening was snel en zeer correct, meer nog, onze ober was zelfs niet vies van een grapje.

De spaghetti bleek een zeer royale portie , maar blonk niet uit qua smaak of presentatie. Een gewone saus met gehakt en tomaat op een hoopje witte pasta, maar meer kan je natuurlijk niet verwachten voor 6,5 euro. Mijn pizza, met ham en gorgonzola, heeft dan weer erg gesmaakt. De bodem was net goed gebakken, luchtig en lekker krokant, en de chef-kok is duidelijk ook niet zuinig met beleg. Enige minpunt was dat hij tamelijk vettig was, maar dat heb je natuurlijk met pizza’s.

Voor 20 euro heb je lekker maar gewoon gegeten bij Quo Vadis. Liefhebbers van degelijke, traditionele kost met geen al te ruim budget zitten er zeker goed.

Bookmark and Share

Honger op je bord

Wie zich weleens afvraagt hoe ons voedsel op ons bord terechtkomt, wordt aanstaande donderdag om 20.30 u in het STUK verwacht voor de vertoning van de prachtige docufilm ‘Our Daily Bread‘. Regisseur Nikolaus Geyrhalter stelde zich dezelfde vraag een aantal jaren geleden en ging prompt aan het draaien in de voedselindustrie. Het eindproduct maakt al een tijdje internationale furore. Opmerkelijk is dat de film haast een stomme film genoemd kan worden, er is namelijk geen voice-over, waardoor je tijdens het kijken zelf een oordeel moet vellen.

Bijzonder donderdagavond is dat de film niet zomaar getoond wordt, maar ook begeleid door D.A.A.U., een muziekgroep van eigen bodem die klassieke en moderne instrumenten combineert tot een unieke klank. Zij componeerden een nieuwe soundtrack en zullen die donderdagavond live spelen. Daardoor worden de beelden, die op zich al weinig verhullen, nog doordringender.

En om het helemaal af te maken hebben ze bij het STUK een spreker geboekt om na de film de voedselproblematiek verder toe te lichten. Jean-Pierre De Leener is zelf halftijds boer en daarnaast ook medewerker van 11.11.11. Samen met een aantal andere ngo’s en milieu-organisaties zetten zij binnen ‘2015. De tijd loopt‘ een campagne op het touw die de beklagenswaardige situatie van de gemiddelde boer moet aankaarten. Doel is zoveel mogelijk mensen bewust te maken van de luxepositie waarin zij (wij) verkeren.

De lezing is gratis, voor de film betaal je inkom. Zorg wel dat je al gegeten hebt.

Bookmark and Share