Archief per auteur

60 jaar vrouwenstemrecht

vrouwenstemrechtOp donderdag 5 maart trekt zij-kant met de vorming ’60 jaar vrouwenstemrecht’ naar De Curve in Leuven op uitnodiging van Karin Jiroflée, gedeputeerde Gelijke Kansen van de provincie Vlaams-Brabant.

Je kan het je nog nauwelijks voorstellen. Amper 60 jaar geleden, op 26 juni 1949, trokken in ons land voor het eerst vrouwen naar de nationale stembus. Maar de weg naar politieke gelijkheid tussen mannen en vrouwen was nog lang. Aan de hand van verhalen, citaten, beeld- en filmmateriaal leer je alles over suffragetten en dolle mina’s, en over de strijd voor meer vrouwen in het parlement en in de regering. Uiteraard komt ook de huidige positie van vrouwen in de politiek aan bod, en wordt nagegaan welke stappen nog gezet moeten worden. Leona Detiège, gewezen minister en burgemeester van Antwerpen, vertelt als special guest over haar leven als vrouw in de politiek.

Bookmark and Share

Op bezoek bij Tante Jojo

Goed twee jaar geleden zag Joëlle Fleerackers haar jeugddroom in vervulling gaan. Na haar studie in Leuven en enkele hectische jaren in de media opende ze haar eigen zaak met leuke hebbedingetjes in de Jan Stasstraat. Directe aanleiding was de geboorte van haar dochtertje. Met een eigen zaak kon Joëlle meer kwaliteitsvolle tijd doorbrengen met haar gezin.

Die filosofie gaat nog een stuk verder: Joëlle verkoopt veelal handgemaakte spullen die door zowel binnen- als buitenlandse jonge ontwerpsters, ook bewust thuisblijvende moeders, gemaakt worden.

Het aanbod is erg ruim en gevarieerd: je vindt er leuke postkaarten, juweeltjes, tassen, serviezen, briefpapier, en decoratiemateriaal uit originele materialen en in verschillende prijsklassen. Als ze al niet uniek zijn, worden veel stuks in België enkel bij ‘Tante Jojo‘ verkocht. Toch geldt één beperking: de spulletjes zijn allemaal erg vrouwelijk.

“Iedere vrouw moet hier een cadeautje kunnen vinden voor haar dochter, moeder of zus.” Zo verklaart Joëlle het concept achter ‘Tante Jojo‘ – meteen ook de koosnaam die ze van haar nichtjes kreeg.

Aan iedereen die op zoek is naar een origineel cadeau – ook voor zichzelf – geef ik de wijze raad mee zeker de persoonlijke en huiselijke setting van ‘Tante Jojo‘ een bezoekje te brengen. Alleen mannen hebben het – voor eens – wat moeilijker. Maar daar wordt, naar zeggen van de eigenares, hard aan gewerkt!
 

Bookmark and Share

Schoon volk

Veel schoon volk op de openingsreceptie van Marktrock 2008. Terwijl iedereen onder het afdakje van het Marktrockcafé in de ban van de weersvoorspellingen voor komend weekend leek, genoten onderstaanden van een drankje en een alvast positieve prognose voor deze editie van het Leuvense stadsfestival. Maar liefst 20.000 tickets vlogen in voorverkoop de deur uit. Dat belooft in ieder geval méér goeds dan de editie van vorig jaar.

Bookmark and Share

Ragazza e Rossi

Voor een pasta inclusief lookbom mag je bij Rossi zijn. Zo ook tijdens het meer dan geslaagde benefiet buffet ten voordele van radio Scorpio. Ik ging er eerder al wel eens binnen eten in de stomende visbokaal. Lekker eten, authentiek, en gloeiend slow.

Maar vandaag zat ik gelukkig buiten, op het terras, valse zuiderse in-een-stad-hier-ver-vandaan sfeer opsnuivend, te praten over de hoeveelheid look in de pasta en zo. Nu was ik gehaast, wat deels aan de treinuren van mijn niet-Leuvense benefietpartner lag, deels aan mijn eigen, met de leeftijd steeds meer onveranderlijke aard. Ik meen te oordelen dat Rossi in Leuven zowat de meest Italiaanse van alle Italianen is, ook al ben ik nog nooit in Italië geweest. Een feit dat ik overigens ten zeerste betreur. Nu goed. De kok begreep geen woord van wat ik zei: “wanneer is de volgende lading klaar?” Voor een slow food restaurant is dat eigenlijk een idiote vraag. Je moet wat geduld hebben. Een cirkelvormige wrijvende beweging over de buik, wijzende vinger, wederom, naar de buik en een suggestieve, trage knikkende beweging hielpen me een pak verder. Erg Italiaans, die kok. Designer bril en al.

Wat voor de organisatoren wellicht op een lucratieve avond uitdraaide was voor de pastavretende, wijngenietende ik een aangename verrassing. Aan de andere kant van de lange, wellicht erg Italiaanse tafel, zat een dame die – nadat we netjes op mekaars tas gelet hadden bij het aanschuiven aan het buffet – ineens een flitsend fototoestel uit de handtas haalde en ongegeneerd tekeer ging. In mijn richting. Scusa. Voor leveninleuven.be, en dat kan dan wel weer. Leuven blijkt klein, eens te meer. Het is altijd fijn een totnogtoe onbekende ragazza of al lang bekende ragazzo aan te treffen, eender waar, zolang het maar toevallig is.

Bij dezen, Carolien, ragazza, aangename non-digitale kennismaking, en zoals beloofd, een bijdrage over het Scorpio benefiet binnen de twee dagen na de feiten. Dat is minder dan het gezamenlijke aantal geconsumeerde glazen Italiaanse wijn. Ciao!

Foto Carolien Coenen.

Bookmark and Share