Archief per auteur

Leives dialekt

’t Es veil jore lê

‘k Was vandoog ieel vrig up. ‘k Vilden et persies on men botte dat de lente doo was. ’t Was pertèng nog allef doister as ek al men veidei toetrok en e stapken in de wieereld zette. Tot up de Gruete Mèt. Doo was “’t Moerinneke” altoëd vrig oupe en ik installeide me mei ne straffe kaffei en nen upgewêrmde kroissân vei ’t vinster.
Da’s een ploits wooda ge persies zicht up den ieele wiereld et. Zellefs zue vrig es
’t Es veil jore lê

‘k Was vandoog ieel vrig up. ‘k Vilden et persies on men botte dat de lente doo was. ’t Was pertèng nog allef doister as ek al men veidei toetrok en e stapken in de wieereld zette. Tot up de Gruete Mèt. Doo was “’t Moerinneke” altoëd vrig oupe en ik installeide me mei ne straffe kaffei en nen upgewêrmde kroissân vei ’t vinster.
Da’s een ploits wooda ge persies zicht up den ieele wiereld et. Zellefs zue vrig es er al ieel wa passozje.
“Den Dens” kwamp mei zenne kramikkelege velo vanoeet de Sjipstroot, ieen and on ’t stier en in d’ander zenne lange stok, ristend up zen schaver. Den allerleste lanteirel die em up zennen toernei mioest oeetdeun, was doëne on den antrei van St. Pieeterskerk.
En vanachter d’ukske van de Nasjonool Bank, kwamp den ieesten tram 3 al Tinsestroot afgerê. Doëne kwamp van Lovenzjoel en rij dan langst de Lange Trappe, de Sjipstroot in en zue noo de Boelenbêrg. Troog bêrg up, langst “Achter de Latte” noo Eirent.
G’od uek nog den 3 barrei, moo doëne rij moo tisse Kerrebeik en ’t Windgat.

As me klaan wore mochten me mei Pa of Bompa al es mei de tram up. Den reseveur kwamp dan rond: e sout van plat oute kasken up zennen boeek en doo up ieenegte route van tikketkes, in verschillende koleire. Novenant eu vêr da ge wod roëe of euveil arètte, kocht e dan een wit, e blaut of e grien tiketke. Oë moest dat dan afsjeire en as em on d’ende van zue e bukske was, dan vreug ek altoëd ieel belieefd: menieer, mak asteblieft et bukskken emme?” Neige kansen up tien kreide dat dan. Me koste doo in foëte niks mei deun moo in ’t kootspel up ’t stroot aa zue e bukske de wêde van vier bellekes van de sjokolat.

Sumtèds deige me uek koeepoetseroë. As me ie of doo een oud kouper solleke van ne cent gevongen ane, of e stikske van 10 centieme, dan têde me dat up de rèl van de tram lê. Uplette da niemand da ni zag! As den tram doe dan ouvergerê aa, dan was dat ieel plat en zue sjêrp as e mes. Da koste me dan wei e tetteke gebroeeke vei d’ieen of d’ander te snoëe. Me deige dat uek wel vei on de maskes in ’t stroot te lote zien wat da m’allmoo têide deun.
As ek zê dat er doo s mêrges vrig veil passozje was, dan was da veial wêrkvolk da noo de stose trok, of noo de Voot, den Dil of de Sentral. Dan kwamp er efkes ne stillere moment en dan was er upnief veil volk. Mannen in kostuum, par eud, iffrakes geud upgepommadeid…da wore doë die burowêrk deigen of winkeldochter in ’t stad of in Brissel.

Zonder da’k da moest vrogen aa Lowie de garsôn me dan al nen twidde kaffei gebrocht, some mei de ‘Ptit Affisj’. Doo aa’k dan toch zeikes e dik allefie leizes on. Tissenin kikten ek es noo boeete en de volgende serie passanten wore de vraven en oeesmeuders, of de mases, die mei ne kerref of ne filè on ennen êrem noo d’ Aa Mèt goenke vei legimme, bouter en are te kuepe. Naa en dan al nekiee nen upgeklieeden berger die zen gazet, de “Swaar” of de “Libren Belzjik” gink kuepe, some mei enne dogeloëks rasjon sigare.

Men gazet was oeetgeleize en ik knkte efkes in de richting van Lowie en binne de ketste kieere stond er vei moë ne schoeemende Stella, nog zue ieenen in e bol gelas. Da was dan moënen aperitif.. ‘k weit et, ’t was nog reideloëk vrig up den dag moo doo kreig ek grueten unger van. Um een ier of tien goenk ek dan naroees vei men petaikes te sjelle en swenst da’k dat deig, schoenk ek dan mennen twidden aperitif oeet. ’t Es uek ni vei de vêrrekes gemokt!

Sylvain

Bookmark and Share

Leives dialekt

ECHTEG GEBEID!
Wisken en den Dollef ane sins ze gepensjoneid wore, een oinke, Bobke. ‘t Was giee scharminkel moo ‘t was zue a klaa kefferke: veil lawoët in e klaa stroike.
Wieer of giee wieer, ‘s oves vei da ze slope ginge, goenk Dollef altoëd nog nekiee mei Bobke rond et blokske. Kweste van proupertoëd. ‘t Was dan de moment da Bobke zen klaan of gruete kommisse deig en dan wore ze gerust vei den ieele nacht.
Wiske aa noo d’orlozje gezien en zaa: “Dollef menne, ‘k paas dat de moment es vei eu toerreke te deun”. Dollef knikte es, goenk de gank in, nam het litske van den ond, riep Bobke, die kwispelend afkwam. Oë kinden uek al de seremonie! Alsband on met ‘t litske en dan moest em efkes wachte swenst dat Dollef zenne jas on deig. ‘t Was al koud in ‘t sezoen en Wiske riep vanoeet de keike: “deut uek moo euven pardessie on”.
Loisterend gelak as altoëd namp Dollef zenne winterjas van de kapstok, stak ieest zenne rechterarm in de rechtermaaf en dan, iniees, winterjas vrum oeet en oë riep: “Wiske, ‘k moet pressei e kakske deun” en schout gelak ne wind noo vanachter, ‘t weisei binne.
Bobke was doo ni mei gesjarmeid. Oë paasde zeikes dat er van noo boeete gon niks nemiee zaa in oees koume en liep uek noo vanachter. Oë sprunk droë, vier kieere teige de dei van ‘t gemak en bleif moo schêrrep basse.
Vanachter de dei riep Dollef:” joo, joo, Bobke, ‘k zen derèkt doo se! Noo een allef menieke deig Dollef al de dei van ‘t gemak oupe, swenst dat em zen bretellen on deig en zen vest van den ook namp.
In de gank rap zenne winterjas on, Bobken on de lits en eweg wore ze.
Goei tien menikkes loter wore Bobke en Dollef vrum toees. Bobken ewa lichter van woter en de rest en Dollef mei ne frisse neis van ‘t winterwieer.
Oë was apên in de keiken as Wiske zaa: “Dollef, edde goë eu veuten afgekoist on de mat?” “Ja, woovei vroogde da? “Awel, umda’k inieene kiee persies stront riek”.
Dollef goot up iee bieen ston en eft zenne linkerscheun umueg. Niks te zien. Oë deut etzelfste mei zenne rechterveut. Uek niks te zien.
“Ziedewel Wiske, doo es niks on”. “En toch riek ek iet”. “Da zal ‘t bieenke van euve neis zoën dat on ‘t rotten es” zaa Dollef en oë deig zenne winterjas oeet, legden em up de kant van de zeitel, deig dan zenne jas oeet swenst dat em in de richting van de gank goenk vei zenne jas upnief up de kapstok ‘t ange as Wiske ne schreeë liet woodat eu ore van recht kwome.
“Moo Dollef, euven rig en euv im” en ze wees met gestrekte vinger in zen richting.
Up den rig van Dollef broeen klodders en strieepe. Algemien konsternose. Wiske mei ne kop viereg rued, Dollef bedremmeld en ni weite wat deun en woo te kieere of te droee.
En upieens viel enne freng : mei zue gepresseid noo ‘t weisei te gon en da gediereg basse van Bobke, was Dollef uek gepresseid geweist en aa nit gemaseneid da zen bretelle in de weiseipot inge. En in zeiven oiste dan zen bretelle ouver zen schavers gedon, jas on, winterjas on en up, ribbedebie…
Voëf meniete loter stond Dollef onder den doesj en aa Wiske al ‘t wasmasjin al upgezet.

(*) De namen van de personen zijn gewijzigd. Beiden zijn al een heel aantal jaren overleden maar de dochter kan nog steeds getuigen dat dit een waar verhaal is.

Bookmark and Share

Leives in de Kerrek

De minse paaze dikkels dat iet moo plezant kan zoën, as ge’t in ‘t Leives vertelt. Mis, doo zen uek zokes die serjeis en manjifik kinne zoën in ons dialect.
Zue es’t naa stillekes on een tradiese dat up den twidde zondag van de fieetegdogentoëd in de Sint Pieeterskerrek de mis in ‘t Leives wed geleizen en gezunge.
Deis joor es dat de zondag de 4e mêt um alleverellef.
Da’s een inisjatief van dieeken De Gendt (zellef ne Mechelieer moo ie in Leive naa al dik ingebergerd), de Sint Pieetersparoche en de Leivese Joorzangers, onder de kindige loëding van Andrei Vandeput en mei de meidewêrking van versjillende leiden van den Akademie van ‘t Leives.

In primeur kroëgde ie den tekst die ‘t publiek up d’uegte bringt van dat evenement dat de Vafde Missa Lovaniensis is.

Wanniee da me 5 joor gelê in de Sint Pieeterskerk mei doë 1ste Leivese mis begoste, was da ni mieer of ni minder as nen ‘try out’, een oeetprobeisel, mei ne gruete rizikofaktor. Et was in zeikere zin gereskeid vei iet onontastboor as een eucharistieviering min of mieer te ontdeun van et sakrool elemènt, of annes gezieed van te roken on de geoëkte, kriptisse tool van de katolieke liturzjie…Moo wa gebeiden er?
Geluevege en minder geluevege, Leivenieers, Gruet Leivenieers en minse van nog e bekke vèdder emme dat inisjatief in ennen èt gesloute. De Sint Pieeterskerk kint joorloëks ne grueten teuluep. En et mag gezieed wedde, doo wed mei ieel veil zerg umgegon mei de liturgisse tekste. De gezangen en de liturgisse gebeide klinke noëg natierloëk in et Leives.
Den dieeken en al de meidewêrkers (de Joorzangers, lektoren enz.) ieeten ale, de entoeziastelinge, de ouvertoeegde, de simpatizante, de niefkoumers en al doë die de Leivese tool geneige zen, uek deis joor wei ongeluefloëk welkum in Sint Pieeter, een kerk-in-volle-gloure. En alles zal verluepe lak as da me da van zue e godsdinsteg evenemènt meige verwachte: ingetougenoëd, gebed, moo serteu God die sprekt tot in ons èt.
M’emme naa al den indruk dat et wei een èchte volksveroeezing goo wedde. Fred Brouwers, de deigelekoëd en deigdelekoëd zèlf, zal iederieen verwelkoumen in beschoofd Leives, de Joorzangers zelle klinke lak as een eimels ingelekuer, de lektouren, de lektrisses en de koselebrant zelle mei enne tekste nog mieer glans verlieenen on de viering, dieeken Dirk De Gendt zal noo alle woorschoënlekoëd wei e bekke bieeter Leives klappen as verlê joor en de vips tenslotte, zelle wei vanvei meige zitte. En dan zwoëge me nog van de resèpsen achteraf…Bref, iederieen zal wei loisteren en geniete van de roëke tool van ons stad. Ziet da ge der boë zoët, van den ieeste meniet tot de leste. Ale geluef zal er wel boë vore.
De Leivese mis? Een belieevenis!!

Sint-Pieeterskerk Leive

Missa Lovaniensis V
Zondag 4 mêt 2012 um 10.30 iere.

Ni te mankeire!

Bookmark and Share

Leives

Me zote sondoosmêrges in onze stamkafei. Iedere zondag, zue rond 10 ieere, kwome me dan afgezakt : Zjef, Lowie, Nare, Adelin en ikke. Swenst dat er on een ander tofel serjeis mei de voist up tofel wid gesloge toëdes et kootspel – mieestal koejon of wieze – drunke woëlen up ons gemak ons pinkes: twiee of droëe was genug as aperitif vei da m’ons bieenen onder moeder’s tofel stoke.

Me babbelde dan ouver van alles en niks of wiste te vertellen wat dat de vraa vei de zondag aa gerieedgemokt. Me wiste dat da boë Nare iedere zondag frit mei bifsteik was en boë Zjef ekkes en poekkes mei rosbif. Want oë stoeften altoëd dat em dan wel droë of vier sneie rosbif in ze kammezool sloog.

Moo ja, rosbief es altoë ieel dinnekes gesneie, bekenst sigarettebloikes. Lowie paasde dat em deize mêrregend gezien aa da zen vraa kiek on ‘t bakke was. Boë moë toees gunk et vandoog konoën mei proeeme zoën.
Van Adelin…giee woud. Up al doë jore dan me ieene kiee per wieek boëieen koume, emmek nog nuet ni geweite wat da ze boë Adelin toees ote.

Me pessekweiden em doo dikkels mei en zane dat de zondag boë em ontaverkesdag was. Dat er dan gien eieten up tafel kwam. En wat da ze doomei oeetspode, moest diene vei up vakanse te gon.

Dan wid em bukkeg. Want Adelin aa een ieel vies karaktêr. As m’ouver iet disketeide, de prei, het wieer, de beste vakanse, de foetbal of geloëk wa, Adelin was altoëd teige. Wat da z’in Leive zê: ne rekalsitrante, ne konterverdroide, ge kost er nuet gi geloëk boë ole.

Oê es nekiee droë wieeke de zondagmêrgend ni noo ‘t kafei gekoumen umda m’up ne moment noo een zwoor diskiese gezieed ane: goë zoë zeikes me de voeikes d’ieest up de wieereld gekoume?
‘k Paas da z’in ieder famille zue ne noemerou emme die altoöed teigewërkt of ‘t umgekieede zieet van een ander.

Bookmark and Share

‘t Es veil jore lê

‘k Was vandoog ieel vrig up. ‘k Vilden et persies on men botte dat de lente doo was. ’t Was pertèng nog allef doister as ek al men veidei toetrok en e stapken in de wieereld zette. Tot up de Gruete Mèt. Doo was “’t Moerinneke” altoëd vrig oupe en ik installeide me mei ne straffe kaffei en nen upgewêrmde kroissân vei ’t vinster.

Da’s een ploits wooda ge persies zicht up den ieele wiereld et. Zellefs zue vrig es er al ieel wa passozje.

“Den Dens” kwamp mei zenne kramikkelege velo vanoeet de Sjipstroot, ieen and on ’t stier en in d’ander zenne lange stok, ristend up zen schaver. Den allerleste lanteirel die em up zennen toernei mioest oeetdeun, was doëne on den antrei van St. Pieeterskerk.

En vanachter d’ukske van de Nasjonool Bank, kwamp den ieesten tram 3 al Tinsestroot afgerê. Doëne kwamp van Lovenzjoel en rij dan langst de Lange Trappe, de Sjipstroot in en zue noo de Boelenbêrg. Troog bêrg up, langst “Achter de Latte” noo Eirent.

G’od uek nog den 3 barrei, moo doëne rij moo tisse Kerrebeik en ’t Windgat.

As me klaan wore mochten me mei Pa of Bompa al es mei de tram up. Den reseveur kwamp dan rond: e sout van plat oute kasken up zennen boeek en doo up ieenegte route van tikketkes, in verschillende koleire. Novenant eu vêr da ge wod roëe of euveil arètte, kocht e dan een wit, e blaut of e grien tiketke. Oë moest dat dan afsjeire en as em on d’ende van zue e bukske was, dan vreug ek altoëd ieel belieefd: menieer, mak asteblieft et bukskken emme?” Neige kansen up tien kreide dat dan. Me koste doo in foëte niks mei deun moo in ’t kootspel up ’t stroot aa zue e bukske de wêde van vier bellekes van de sjokolat.

Sumtèds deige me uek koeepoetseroë. As me ie of doo een oud kouper solleke van ne cent gevongen ane, of e stikske van 10 centieme, dan têde me dat up de rèl van de tram lê. Uplette da niemand da ni zag! As den tram doe dan ouvergerê aa, dan was dat ieel plat en zue sjêrp as e mes. Da koste me dan wei e tetteke gebroeeke vei d’ieen of d’ander te snoëe. Me deige dat uek wel vei on de maskes in ’t stroot te lote zien wat da m’allmoo têide deun.
As ek zê dat er doo s mêrges vrig veil passozje was, dan was da veial wêrkvolk da noo de stose trok, of noo de Voot, den Dil of de Sentral. Dan kwamp er efkes ne stillere moment en dan was er upnief veil volk. Mannen in kostuum, par eud, iffrakes geud upgepommadeid…da wore doë die burowêrk deigen of winkeldochter in ’t stad of in Brissel.

Zonder da’k da moest vrogen aa Lowie de garsôn me dan al nen twidde kaffei gebrocht, some mei de ‘Ptit Affisj’. Doo aa’k dan toch zeikes e dik allefie leizes on. Tissenin kikten ek es noo boeete en de volgende serie passanten wore de vraven en oeesmeuders, of de mases, die mei ne kerref of ne filè on ennen êrem noo d’ Aa Mèt goenke vei legimme, bouter en are te kuepe. Naa en dan al nekiee nen upgeklieeden berger die zen gazet, de “Swaar” of de “Libren Belzjik” gink kuepe, some mei enne dogeloëks rasjon sigare.

Men gazet was oeetgeleize en ik knikte efkes in de richting van Lowie en binne de ketste kieere stond er vei moë ne schoeemende Stella, nog zue ieenen in e bol gelas. Da was dan moënen aperitif.. ‘k weit et, ’t was nog reideloëk vrig up den dag moo doo kreig ek grueten unger van. Um een ier of tien goenk ek dan naroees vei men petaikes te sjelle en swenst da’k dat deig, schoenk ek dan mennen twidden aperitif oeet. ’t Es uek ni vei de vêrrekes gemokt!

Bookmark and Share

Leivese Oeetdrikkinge: EU GEZICHT VROOGT SOIS

Tenge Verzjinie was up beziek. ‘t Was lank gelê da ze nog boë ons toees geweist was. Ze kan zoge teigen onderd in d’ier en ik viel me dan zeideloëk verplicht in dezelfste komer te bloëve en te deun da ‘k ieel korjeis zen vei te weite wat da z’allemoo te vertellen ieet.
Et interessei me wel ni, moo men vraa zieet da me tenge Verzjenie regelmoteg es moeten înviteire up de kaffei want da ze men soeekertengen es. En wie wet wat da ze me allemoo goo nooloote as ze sterreft. Z’iee nuet ne vent gevonge, kinnekes iee ze nit en eir bries en zisters zen allank dued.
Ge verstoot da’k men vraa noo veil gezoog geloëk em gejeive en ik zen mei den otto tenge Verzjenie gon olen in Blaapit vei boë ons den achteneun te passeire en mei kaffei te drinke.
D’ieest een goei zjat kaffei as m’eir gênstalleid anen in de zeitel, mei twiee kisses in eiren rig. Men vraa aa spesjool ‘t servies oeetgepakt da me in den toëd vei onzen traa gekreigen ane van tenge Verzjenie. En da wist ze nog! Iedere kiee da ze komt vroog ze of dat het nog kompleit es en dan feleseteit z’ons Marja da ze zue zergzoom es. ‘t Mins wet ni da me dat servies nuet nu gebroeeke want me vingen et ni schuen. Veil te veil gaa rannekes up en upzichtege felgekleide blume.
On iee stik dei verneimen me dan alles ouver eiren remmatis, eir lakseirpille die ze iederen dag moet neime, de gezondoëd van eire karnoovougel en van Minoesj, eir kat, da ze bazaar ieet mei eire gebier want doëne zet ieder wieek zenne voeelzak zjust neffen eir dei…
‘k Zen kontent dat et eitestoëd es en da’k et tofel kan dekke. Wat dat tenge Verzjenie d’akkozje jeft van nog es te zê dat et toch een ieel schue servies es, dat et kwam van boë Dewaersegger en dat et ni goeiekuep was.
‘k Vroog eir of z’as aperitif e geloske sjampagn wilt en ze fleit ieelemoo up. ‘t Es wel moo cava, moo ‘t komt uek oeet een fles mei goudpapie rond den als en e dik stopsel en ‘t jeft schuen bubbels in e floeetgelas.
Up tofel pistoleikes, Frans brued, wit en groëes brued, filè d’Anvers, gezoien esp, vlieessalood, Ollanse kiees, Italjoinse salami.
Tenge Verzjenie èt iee pistoleike en ieee groës boke, moo ze prieft wel van al den boë die up tofel stoot.
Noo ‘t eite vrum in de zeitel en, eir kinnende, vroog ek langs menne neis eweg of da ze mesjin goesting ieet vei e klaa konjakske. Mei e proeememoinke zie ze “awel joo, da zal men eite wel geu deun vertiere”. Marja en ik zetten ons in de zeitels ouver eir. En ze begint upnief eiren ieele litanie te vertelle: eir ziktes, wat da menieer doktoor doo van zieet, dat et lieeve zue dier wed… ik em alle moete van de wieereld vei men uegen oupe ‘t ave en ik viel zellef da ze tissenin langer as ne segond teu bloëve.
En iniees zie tenge “menneke, eu gezicht vroogt sois, ‘t es toëd da ge me naroees deut”.

Naa wette as g’ieveranst iemand zie knikkebolle swenst da goë nen oeetleg on ‘t deun zoët, wat da ge dan moe zê.

Bookmark and Share

Leivese oeetdrikkinge

‘k Zen wel al jore gepensjonneid, maa ‘k em toch ieenegte sabbatmoinde genoume.
As ne prof van d’ineversetoët da mag en kan, woovei zaa ‘k ik dat dan ni meige? En naa sjiet ek vrum in gank.
Ouverlest aa’k famille toees. Wat doede dan? Ge vroogt de minse ofda z’iet wille drinke. Das’ belieefdoëd moo swenst edde d’akkozje van uek iet mei te drinke. Want mennen alleven traabuk ziee nogal gemakkeloëk: “da’s vandoog eu twidde pinken al”.
Aliske en Sara wane ne kaffei, ons Mie nen tei, noenkel Zjul e pinke en ik beslout vei men oëge een Orvalleke oeet te sjinke.
Ons Mie aa er vei gezergd dat er een fêrm froeettoot van de Lidl was en van doë sjokolatte kukskes van den Aldi. Veijoetziende gelak as alle serjeize mannen aa’k me verzien van kieesblokskes en e poor soute bie in de frigo gelieed.
Swenst dat de vrave de niefste roddels oeetwisselden en kritikeiden up de famille die nit onweizeg was, droenke Zjul en ik up ons gemak ons gelas lieeg. Zjul wist me te vertellen dat em oei zjenaar gewonnen aa met de lottou. ‘t Schol em moo twiee soëferkes!
Up de goeie momènt vroeg ek on de madamme ofda’k mocht boësjinke en da was d’akkozje vei mei ons lieege geloze noo de keike te gon. Zjul desideide van toch uek nen Orval te drinken en ik waa nen andere smook en pakte nen Duvel. Zjul waa me persei afwas bespore en spilde de gelozen af onder de kroon.
Ik vond et al vies dat da bie ni schoimde boë et oeetsjinke: den Orval nit en den Duvel ook ni.
Toch moo gepriefd…bah.. goed da me boë de pumpbak stonte en da me doëne sluk bie kosten oeetspieke. Ni te drinke!
En teun viel menne freng. Zjul aa de geloze oeetgespild mei ieet woter. ZOËDE GOË NAA IEELEMOO KWISPEL, riep ek. Naa es da geu bie bedorreve en kinne me ‘t weggiete.
Zjul stond er boë gelak e pissemenneke. Moo doomei wiste de vraven uek da me on ons twidde konsomose wore.
‘k Em vesse geloze genoume en m’emme ieder nen Tripel van Westmalle gedrunke.
As de famille naroees was, vreug ons Mie: “woovei edde noenkel Zjul naa oeetgemokt vei ne kwispel?”.
“Ja, ik aa eive geud kinne zê “zoëde goë naa up euve kop gevalle!” Moo doëne kwispel vonk ek iet belieefder.
Ja, wat es da, ne kwispel? As de pastuer mei ‘t woëwoter zwikt, dan deut em da mei ne kwispel. En as den ond ze boske ziet afkoume mei eite, dan kwispelt zenne sjêt.
Trekt zellef aale konkliezes woo en wanniee da ge teigen iemand meigt en kint zê dat et ne kwispel es.

Bookmark and Share

Leivese oeetdrikkinge

Ge moet eu e bekke kebbere

Menne kop af da ge da sewoudeg ni veil nemiee en uet in Leive.
En doë die van bomma of bompa nog e bekke Leives gelieed emmen erkinne doo mesjin iet in : kebber.
Zeikes as bompa nen doeevemelker was. Ne kebber das de mannekesdoeef, de duiver in ‘t schue vloms. Vei e doeevinneke eme de Leivenieers boë moë weite giee spesjool woud. Ten andere, gelak boë alle vougels zen de mannekes mieestal toch de schoenste.
Da ne kebber altoëd gepresseid es vei vrum boë ze doeevinneke te geroke, da’s normool. Eus zodde zellef zoën?
En doo ieet et mesjin dan toch iet mei te moke : rap zoën, eu inspanne, probeiren in t’ole.
En èkzempel. Zondag van Leive kerremis. De famille stoo gerieed vei noo de karlisse te gon. Alleman in zennen bontefiks. Ik uek, mei men nief golfbruk on. Up de leste moment moet ek nog rap noo de zjul gon.
En ons maa roept “Zjefke, ge moet eu wel ewa kebbere, want woële zen allemoo gerieed”.
En as g’al ewat aver zoët en ge zoë me e groepke kamerode noo Leive Kerremis geweist en in ‘t naroees gon komde een oud lief teige wooda ge toch nog e klapke wilt mei deun.
En eu kamerode, die swenst al voets zen gegon, reupe “Allei,Zjef, as ge nog ieen wilt mei gon drinke, dan zelde eu ewa moete kebbere”.
Edde’t gesnapt !

Bookmark and Share

Leivese Oeëtdrikkinge

GE KLAP GELAK AS EEN POLISSEMOETS ZONDER VOEIERINK

Wilde deis oeëtdrikking ieëlemoo mei emme, dan moet ek eu d’ieëst oeëtlê wat dat een voeierink es.
Een vraa kost vrigger nen rok droge die van binne oeëtgevoeierd was. En as eu schuene van binne mei foën, din lieër zen afgezet, dan zen doë uek oeëtgevoeierd. As ge eu in Frankroëk ne berè keupt of een alpînke, dan zen doë uek van binnen oeëtgevoejerd mei e stofke. En de sjikke dueze vei soeëkerbuene wore vrigger uek mei satoën of e blinkend stofke oeëtgevoeierd. En in een mansbruk kan de voeierink uek loskoume.
Eddet eweg !?

‘k Kwamp verlê wieëk Zjerom teige. ‘t Was lank gelê da me makander nog gezien ane en up men vroog “eus es’t mei aa ?”
krei’k as antwoud : ” ‘k Gon eu nekieë zê, newoo, da’k oëgentloëk niks te zên em, moo ‘k wil toch van d’akkozje profeteire, naa da’k de kans em, vei eu nekieë geu me gedacht te zên ouver wat da’k doo van paas. Ge kint et upneme gelak da ge wilt en deun da g’et ni gued et, moo ‘k zal et toch moo zê : giee nies es geu nies. Wa paasde doo van ?
As ge zue e parol veigeschouteld kroëgt dan stoode wel efkes paf. ‘k Em dan uek gevroogd : ‘Zjerom, edde goë gedrunke ? Want ge klapt gelak een polissemoets zonder voeierink’.

As iemand dus iet vertelt zonder inoud, zonder een vaste lien in, van den os up de eizel springt, of iets verknoeselt da nit angt of bingt, meide doë oeëtdrikking gerist gebroeëke.

Bookmark and Share

Leivese Oeëtdrikkinge

OË ES UP NEN BEK DE GAAZ GELEUPE

‘t Was nog in den toëd dat er in de Diessestroot, kèt on de stose, nen dansing was, de “Corso”. Moo nog vei moënen toëd, de jungen toëd van men avers, was er nog nen anderen danszool, doo rechtouver. De was ‘t Windmeileke.
Terig noo moënen toëd en de Corso. De grueten uep van de junkoëd trok doo ‘s zoterdoos- en sondoos ‘s oves eine. Ik deig dat uek; some mei menne kamerood Zjef. Niet allieën vei e danske te plaseire, moo veijal vei e lief te vinge.
As ge dan ewa sjâns od en eu goesting zoogt, dan was ‘t de momènt vei er den ieëste boë te zoën as ‘t ne slow was, of nen tango en de lichten ewa gedempt widde.
Ge kost et maske woodat eu keis upgevalle was dan geu ket teigen eu zjelei trekke. Doë ieënegte meniete dat den dans diede widde dan gebroikt vei de gebroeëkeloëke vroge van “oes iete goë?” en “van woo zoëde?”
As euven danspartner doo antwoud up gaf, kost al probeire van de vollegende slow vast te lê of af te spreike vei den ieësten tango da ze spelde.
Likte dat uek nog, dan was ‘t de moment vei eir e drankske on te biede en boë eir gon te zitte.
Noo vier danskes en nog twieë konsomoses kwamp dan de momân suprêm da g’eir vroeg of da g’eir mocht naroës deun, of da ge mocht mei gon tot on eir dei.
Odde sjâns, dan begost al up veirand te zwieëte.
Moo zaa ze da ze gieëne mei vandeun aa, dan kreide ne kaven doesj en koste mei angende poeikes afdroeëpe.
‘k Ging dan terig boë menne kamerood Zjef zitte en doëne zaa dan mei een trêterstem : “ge zoë gelak up nen bek de gaaz geluepe !”.
Oë aa uek kinne zê : “euve vêrref ieë ni gepakt” moo ‘t rezeltoot es ‘t zelfste : ontgoucheling up gruete school.

Bookmark and Share