Archief per auteur

Tr3s

Zondagavond en geen zin om te koken: het klinkt ongetwijfeld bekend in de oren. Het weekend  weer veel te kort om boodschappen te doen, de maandag te dichtbij om je er zorgen over te maken. Wij dus richting stad op zoek naar een hapje eten en liefst ergens waar we nog niet eerder kwamen. Onze zoekende blik bleef hangen bij Tr3s in de Muntstraat.

Trendy, hip en cool. Het druipt  er gewoon van af. Tr3s is een restaurant in twee delen: beneden vind je een bar waar je kan genieten van tapas en een drankje, boven een nog iets classier versie dat moet dienen als restaurant. Nu, we kwamen dit enkel te weten toen we even ‘de patatten gingen afgieten’, want ook op het gelijkvloers kon je gewoon eten. De kaart is beperkt en niet overdreven prijzig, alleen zijn de porties dezelfde omschrijving genegen…

Mijn vriendin koos voor een boterham met gandaham, ikzelf ging voor een voorgerechtje van haring met room en dille en een hoofdschotel van tagliatelle met lams (geen tikfout, zo stond het op de kaart).  Klinkt lekker, maar toch was het niet echt whoopie. Te droog lamsvlees , te saaie boterham -het verschil kon hier gemaakt worden door een klein beetje van de picobello balsamico die ze verkochten op hapje tapje- , te dure haring. Niet dat het slecht was, het was gewoon niet très bon… (die mocht ik toch niet laten liggen).

Nee, Tr3s wist de hoge verwachtingen die ze schiepen met hun stand op Hapje Tapje en het prachtige decor niet in te lossen. Een weinig originele keuken (al hoeft dat natuurlijk niet) met weinig aandacht voor het eindresultaat. Als we dan toch mogen eindigen met een positieve noot: de bediening, sfeer en inrichting was prachtig. Nu nog de keuken!

Onze keuze: één voorgerecht, twee hoofdgerechten, een cola en een fles water: 31,20 euro.

Praktisch
Tr3s
Muntstraat 20
3000 Leuven
www.tr3s.be

Bookmark and Share

Dossier Oude Markt in Het Nieuwsblad

Het Nieuwsblad publiceert deze week een reeks over de Oude Markt. In vier afleveringen legt ze de vinger aan de pols van het kloppende hart van het Leuvense uitgaansleven. Komen aan bod: Veiligheid, Imago, Studentenvertier en Toekomst.

Wat vinden jullie van de Oude Markt? Voel je je er veilig? Bericht de media te negatief over de problemen die een uitgaansbuurt nu eenmaal met zich meebrengt? Hoe lok je studenten naar de Oude Markt als ze hun Stella voor amper één euro kunnen bestellen in een van de vele fakbars? Waar gaat het heen met de Langste Toog van het land? En vooral: is er überhaupt wel iets aan de hand?

Bookmark and Share

De Kreuners kreunen na 30 jaar op de planken

Vrijdagavond 18 juli, Oude Markt in Leuven. Op de plaats waar ze in 1991 hun carrière een tweede adem inbliezen, vieren De Kreuners nu hun dertigste verjaardagsfeest. Wat in 1978 begon als een ambitieus project, namelijk stevige rock’n roll met Nederlandstalige teksten, sloeg doorheen de jaren aan bij het grote publiek en Walter Grootaers en de zijnen werden niets meer of minder dan ware rockgoden. Zeg gerust onze eigenste Rolling Stones. Live hebben ze een oerdegelijke reputatie en ook dat mocht ik al twee keer meemaken. De eerste keer at een uitzinnig Schouwburgplein in Kortrijk uit Grootaers’ hand, de tweede keer ging de Oude Markt in Leuven uit z’n bol tijdens Marktrock vijf jaar terug. Het viel dan ook te verwachten dat mijn verwachtingen voorzichtig gesteld nogal hoog gespannen waren voor het verjaardagsfeestje van vrijdag.

Helaas pindakaas dus. Wat zich aankondigde als een hoogdag voor de Vlaamse rock, kreeg nooit echt voet aan grond op de nochtans aardig volgelopen Oude Markt. De set begon nochtans stevig met “Nee oh nee”, maar kwam nooit op kruissnelheid omdat De Kreuners zich – omwille van de live-opname voor een VTM-special en dvd? – verplicht voelden nieuwe nummers te spelen en zich te gedragen. Geen scheldtirades, f*ck you-concerten of dolle fratsen op het podium en veel te weinig vaart in de set. Het publiek wou hits en raakte dan ook al snel verveeld en terwijl steeds maar nieuwe nummers op hen werd los gelaten. Het was wachten op de grote finale met “Ik was verliefd op Chris Lomme” en “Ik wil je” tot de handjes de lucht ingingen. Tijdens de bisronde werd nog wat confetti de nacht en geslingerd en “Nu of nooit” mocht het concert afsluiten.  Nu of nooit om het voor bekeken te houden?

De Kreuners

Foto door Frederik Herregods.

Bookmark and Share

Marokkaanse keuken in Koutoubiya

De wereld wordt steeds weer wat kleiner. We rijden naar Amsterdam omdat een concert in Brugge uitverkocht is (gelukkig was Leonard Cohen ronduit Fantastisch met de grootste F die je vindt aan deze kant van het heelal) en vinden het maar normaal om het vliegtuig in te stappen om even de benen te strekken in Manhattan (mochten we er genoeg slijk der aarde voor hebben). Het is dan ook maar normaal dat je op een goed doorvoede postzegel als Leuven, de wereld op je bord terugvindt.

Vorige week viel onze keuze op Marokkaans Restaurant Koutoubiya. Het was al lang niet meer de eerste keer dat we er over de vloer kwamen, die duivels heerlijke mechoui (traag in de oven gebraden lamsschouder met couscous) lokt me steeds weer naar de Muntstraat. Ook de sardines proefden we er al, net als de brick en de couscous. Maar deze keer wou ik het eens over een andere boeg gooien. Gezonde mens als ik af en toe probeer te zijn, koos ik voor de tajine van verse vis. Mijn disgenote zette haar zinnen op een tajine van gevulde kwartel met rozijnen, zongedroogde tomaten en dadels. Om de ganse knabbelwinkel door te spoelen, bestelden we meteen een fles van de rode huiswijn: Puerta Cerrada. Gezonde voornemens reiken namelijk nooit verder dan een prima wijnkaart…

Ik vertelde al dat het niet de eerste keer was dat we ons de gemoedelijke sfeer van Koutoubiya lieten welgevallen. Het gezellige interieur, de grote open keuken die het ganse restaurant vult met heerlijke geuren uit de Maghreb en de redelijke prijzen maken er van elke maaltijd een feest. Helaas kan het niet altijd even goed zijn: dankzij een ‘technisch probleem’ met de computer die de bestellingen verwerkt, moesten we maar liefst een uur wachten op ons eten. Het kan op de beste plaatsen gebeuren en was meteen ook de enige domper op de feestvreugde.

De wijn was voortreffelijk en toen de stoofpotjes gezellig pruttelend op tafel kwamen, vergaten we alle zorgen. Het dagaanbod van de vis leverde een stevige gamba, een stuk kabeljauwfilet en een lekkere roodbaarsfilet op, heerlijk gekookt in een tomatensausje met komijn. De kwartel leek dankzij de royale vulling van gekruid gehakt aardig op een volwassen duif en het brood dat we naast onze borden kregen was prima. Toen we nagenietend richting Oude Markt slenterden moesten we het toch weer toegeven: Koutoubiya is een prima tent voor een doordeweekse avond aan het begin van de maand.

Praktisch

Muntstraat 40-42
3000 Leuven
016/50 15 70
http://www.koutoubiya.be/

Onze keuze
Tajine van gevulde kwartel
Tajine van verse vis
Fles rode huiswijn

Totaal: 59,95 euro

Deze en andere recensies en recepten, kun je ook lezen op theclumsychef.wordpress.com

Bookmark and Share

Rossi ‘Slow Food’

Hij stond al een tijdje op ons verlanglijstje en deze avond is het er dan eindelijk van gekomen. We bezochten chef Pino en zijn ondertussen toch al lichtjes vermaarde restaurant. Pino is een echte Italiaan en serveert de keuken zoals hij hem beleefde in la dolce Italia. Geen spaghetti bolognese of pizza hier dus, maar de échte Italiaanse keuken. Neem er bovendien je tijd voor: zoals de ondertitel al doet vermoeden, gaat het er hier zuiders aan toe. En dat is nog maar goed ook. Het restaurant zelf ziet er op het eerste gezicht redelijk crappy uit, de vergelijking met een veredelde pittakeet is snel gemaakt. Maar wie toch wat dichter gaat kijken ziet al snel dat dit een verborgen parel is in de Leuvense binnenstad. We stapten binnen en na een woordje uitleg van de maestro himself, kozen we voor het Menu Sorpresa. Dit is wat we op ons bord vonden.

Antipasta: Carpaccio van lichtjes gemarineerde zwaardvis.

Geserveerd op enkele blaadjes sla, een klein beetje tomatenblokjes en overgoten met olijfolie en een prima balsamicoazijntje. Simpel, zeker. Maar dat is dan ook het geheim van de echte Italiaanse keuken. Voor wie het wil weten: de marinade was er eentje met citroen in. Niet veel meer maar zeker niet minder. Een fantastische start van wat al gauw een lekkere avond zou blijken.

Pasta: canneloni van het huis met ricotta en spinazie

Een echte klassieker. Het verschil werd deze keer gemaakt door de prima kwaliteit van de huisgemaakte pasta.

Secundo: Doradefilet met gearomatiseerd brood, olijvenlook, peterselie en olijfolie

En naast de vis vonden we een lekkere portie snijbiet (opnieuw simple as fuck klaargemaakt maar o zo lekker) en wat sla. Tijdens de hele maaltijd stond trouwens een broodmandje op tafel om de lekkere olijfolie, azijn en sausoverschotjes op te deppen.

Afsluiten deden we met een portie tiramisu en een glas likeur. Tijdens het eten dronken we een karaf Montepulciano Abruzo.

En?

Wie een bord vol pasta verwacht, kan hier maar beter wegblijven. De porties zijn vrij klein, maar als je kiest voor het menu, kom je zeker voldaan van tafel. De kwaliteit van het eten is voortreffelijk. Wie niet wild is van tirlantijntjes zoals je ze al eens tegen het lijf loopt in de zogeheten toprestaurants, kan hier z’n hartje ophalen zonder z’n portefeuille kapot te scheuren. Bovendien druipt de versheid van je bord en stroomt de gezelligheid door het restaurant. Een aanrader voor iedereen die op zoek is naar lekker, vers eten zonder tamtam.

Prijs:

2 X Menu Sorpresa: €56

1 liter wijn: €16

Tiramisu: €6,5

Totaal voor 2 personen: €78,5

Rossi ‘Slow Food’, Standonckstraat 2, 3000 Leuven, 016/62.48.48

Deze bespreking kan je ook lezen op http://theclumsychef.wordpress.com

Bookmark and Share