Posts getagd met ‘Heine Avdal’

Première: distant voices – fieldworks

fieldworks is de unieke samenwerking tussen de Noor Heine Avdal en de Japanse Yukiko Shinozaki. Even uniek zijn hun voorstellingen die moeilijk in één bepaald hokje onder te brengen zijn. Zo lieten ze in vorige creaties al eens de theatergordijnen dansen (Nothing’s for Something, in december 2012 in STUK) en maakten ze voorstellingen in de supermarkt, in kantoren en in hotels (Borrowed Landscape, in februari 2013 in Leuven). De setting, waarin ze het speelse in het alledaagse opzoeken, speelt altijd een essentiële rol. Met een extra portie humor en poëzie stellen ze vragen die er toe doen.

In distant voices gaan ze kijken wat een veranderende omgeving doet met een lichaam. De setting verandert voortdurend en bepaalt de grenzen van fysieke acties. Wat gebeurt er als een actie buiten de grenzen gaat? Hoe verandert de perceptie van eenzelfde actie in een gewijzigde context? Letterlijk en figuurlijk gaan ze op zoek naar de grenzen van (fysieke) handelingen? Een grensoverschrijdende première in STUK!

fieldworks

Praktisch
woensdag 8 & donderdag 9 oktober 2014 om 20.30u 
STUK Studio

Bookmark and Share

Nothing’s For Something – Heine Avdal & Yukiko Shinozaki / fieldworks

Vorig weekend woonde ik de voorstelling ‘Nothing’s for something‘ bij in de Soetezaal van ‘t STUK en ik ben nog altijd een beetje aan het nagenieten van deze bijzondere, poëtische voorstelling.

Het stuk begint met een zaal gehuld in duisternis en enkele bevreemdende geluiden. Als de lichten aangaan, zien we grijze gordijnen opgehangen aan grote heliumballonnen. En dan weerklinkt plots ‘An der Schönen Blauen Donau’ en beginnen de gordijnen te walsen. Sierlijk bewegen ze zich door de ruimte. Terwijl je je afvraagt hoe dit wonder kan gebeuren, piepen hier en daar ledematen van een danser onder de gordijnen uit. Je denkt dat je de dansers betrapt hebt op een foutje, maar dan ontvouwt zich een sierlijk spel waarbij de gordijnen voeten en armen lijken te krijgen.

De dans verandert van aard. De gordijnen zoeken het publiek op en de dansers blijven alleen over. Ze nemen posities in op het canvas dat het podium is. Licht en donker wisselen mekaar af. De dansers veranderen in de duisternis bliksemsnel van positie en zo ontstaat een subtiele choreografie. En dan blijven de lichten tussen het verwisselen opeens zachtjes branden en weer dringt de vraag zich op of dit zo bedoeld was of niet.

Het volgende ogenblik maken de dansers met hun lichamen krassend lichttekeningen op het canvas. Er ontstaan patronen en figuren. Totdat het enige wat overblijft de lichtgevende silhouetten van de verdwenen dansers zijn. Als achtergelaten figuren van Keith Haring liggen ze bewegingloos op de grond. En dan maken de figuren zich los van de grond en komen ze klaarblijkelijk tot leven. Op dat magische moment wordt je als toeschouwer echt in het stuk gezogen en vergeet je waar het podium eindigt en het publieksgedeelte begint.

En er komt geen einde aan de betovering. Zuchtend en kreunend maakt een zwak licht zich los uit de duisternis. Een witte ballon met een gloeiend hart. Hoe beweegt dit object zich voort? Waar is de onzichtbare mens die dit stuurt? Eén voor één stijgen er bijkomende ballonnen op. Dansend boven de hoofden van het publiek, die hun handen uitsteken om dit wonder te betasten. Kleine propellors zorgen dat de ballonnen boven ons hoofd zweven, ondertussen stadsgeluiden en tsjirpende vogeltjes imiterend. Magnifiek.

Wanneer de lichten in de zaal aangaan. Blijft iedereen zitten. Als gehypnotiseerd door de ballonnen die blijven dansen. Is het stuk gedaan of niet? Blijft dit eeuwig duren? Of was het slechts een droom?

Voor kinderen is dit stuk ongetwijfeld nog extra betoverend, want als volwassene kan je het niet laten om je af te vragen hoe dit alles werkt. Terwijl dit stuk er zich net toe leent om je volledig te laten meeslepen door de magische gebeurtenissen op en rondom het podium.

Een voorstelling waar jong en oud van kan genieten. Een absolute aanrader.

Bookmark and Share