Posts getagd met ‘het nieuwstedelijk’

Het einde is nabij – première 11 januari

Het einde is nabij. En wel erg binnenkort. Je kan eerst nog rustig kerstmis en nieuwjaar vieren. Maar dan is het zover. Onherroepelijk.

einde

Op 11 januari gaat Het einde is nabij in première in OPEK Leuven.

Adriaan Van Aken (Het nieuwstedelijk) en Johan Petit (MartHA!tentatief) slaan de handen in mekaar voor een ‘geanimeerde lezing’ over het begrip melancholie. Melancholie wordt vaak gezien als een toestand van ellende en verslagenheid. Adriaan en Johan echter geloven dat het ook een waarachtige, productieve kracht kan zijn.

Het einde is nabij is naast een ode aan zanger Luc De Vos een verrassend toegankelijke lezing waar aan de hand van filmpjes, powerpoints, liedjes en vertelsels het begrip melancholie definitief van uitzicht en karakter zal veranderen.

Deze melancholische, vaak grappige, maar altijd bijzondere lezing gaat in première op 11 januari in OPEK Leuven en reist langs Wilrijk, Herentals, Lier, Tongeren, Mol, Aalst, Lokeren, Antwerpen, Lommel, Ekeren, Strombeek-Bever, Aarschot en Genk.

Bookmark and Share

Het nieuwstedelijk doet marathon op Valentijn

Van 11 tot 14 februari speelt Het nieuwstedelijk de trilogie Hebzucht, Angst en Hoop in Schouwburg Leuven/30CC. Op 14 februari worden de drie delen na elkaar gespeeld. Zes uur bloedstollend theater op valentijnsdag, daarvan gaat je hart sneller slaan.

In Hoop zoekt schrijver/regisseur Stijn Devillé naar hoopvolle perspectieven uit de economische en ecologische crisis en probeert hij voorstellen te formuleren voor een radicale verandering in onze samenleving, waarbij alle actoren – wetenschappers, politici, ondernemers en burgers – samenwerken aan alternatieven voor een koolstofarme wereld. De voorstelling ging – toevallig – in première tijdens de klimaattop van Parijs en trapte zo de tijd op de staart.

Hoop is de opvolger van Hebzucht uit 2012 en Angst uit 2014. In Hebzucht nam Stijn Devillé de oorzaken van de financiële crisis onder de loep en Angst ging over de gevolgen van deze crisis voor de samenleving. Samen vormen de voorstellingen een heuse crisistrilogie. Maar wel eentje met een optimistisch en enthousiasmerend einde.

Michaël Pas, Sara Vertongen en Lena Devillé (dochter van Stijn Devillé) spelen in de drie voorstellingen. Ze worden geflankeerd door Dirk Buyse, Jorre Vandenbussche, Kris Cuppens, Simone Milsdochter, Tom Ternest, Tom Van Bauwel, Bram Van Der Kelen, Maarten Ketels en Christophe Aussems en supermuzikanten Gerrit Valckenaers, Youri Van Uffelen, Trijn Janssens, Geert Waegeman en Bert Hornikx. 1 toneelschrijver, 1 regisseur, 1 dramaturge, 1 choreografe, 2 productieleiders, 2 costumières, 3 toneelstukken, 3 decors, 4 technici, 5 muzikanten, 6 uur toneel, 15 acteurs, 34 kostuums, 99 figuranten, 111 theaterspots en 234 pagina’s tekst… (6 uur theater in één minuut)



De trilogie wordt in Leuven voor de laatste keer in drie afzonderlijke delen gespeeld en een eerste keer als marathonvoorstelling. Op 6 maart kan je de marathon nog gaan zien in Monty Antwerpen. In februari en maart trekt Hoop door het ganse land.

Bookmark and Share

400 jaar na dood shakespeare worden zijn sonnetten gezongen in OPEK Leuven

Op 3 februari om 20u nodigt Het nieuwstedelijk, Theater Zuidpool en Jorgen Cassier uit in OPEK Leuven met de voorstelling Shake-Speares Sonnets. Cassier en Theater Zuidpool waren twee jaar geleden al te gast in OPEK met hun indrukwekkende Engelstalige muziektheaterversie van Shakespeares Macbeth. Exact 400 jaar na zijn dood eren ze hem opnieuw, ditmaal als begenadigd singer-songwriter. Jorgen Cassier speelt en zingt en geeft elk sonnet een eigen klankkleur. Knipogen naar Tom Waits, David Bowie en Lou Reed zijn daarbij nooit veraf. De hele voorstelling belooft een ode aan de vergankelijkheid van schoonheid, leven en taal te worden.

unnamed (1)

Praktisch
Shake-Speares Sonnets
Theater Zuidpool
3 februari OPEK Leuven

Bookmark and Share

HOOP – het nieuwstedelijk

Een theatervoorstelling die niet alleen tot nadenken stemt, maar een heuse oproep lanceert om samen de wereld te veranderen. Kan kunst de wereld redden? HOOP meent alvast van wel.

Stijn Devillé brengt met het sluitstuk van zijn triologie (waarvan HEBZUCHT en ANGST de eerste twee delen zijn) een geëngageerd stuk dat niemand onberoerd zal laten. Tekstueel is HOOP ongelooflijk knap. De dialogen op het scherp van de snee maken dat je geen enkel moment je aandacht kan laten verslappen. Stijn Devillé schrijft bijzonder intelligente dialogen die toch niet geforceerd overkomen. Komische momenten wisselen af met tragische momenten. De acteurs slagen er moeiteloos in je in het stuk mee te trekken en de live muziek, gebracht door een band op het podium, vormt de perfecte ondersteuning voor wat zich op de scène afspeelt.

Geweldige vondst ook om één van de hoofdpersonages zich op een hooverboard te laten verplaatsen. Je voelt je echt getransporteerd naar de toekomst, een toekomst die echter verrassend hard op ons heden lijkt. Ik was ook bijzonder onder de indruk van het auteursspel. De groepsdans op het einde was het letterlijke orgelpunt van de voorstelling. Knap dat het enige kind op de scène zich vrij goed overeind wist te houden tussen al dat theatergeweld. Zo’n moeilijke tekst memoriseren, zal beslist niet gemakkelijk geweest zijn.

Als je in 2016 één theatervoorstelling gaat zien, laat het dan HOOP zijn. En duim dat onze politici ook allemaal een kaartje kopen. Want onze huidige maatschappij kan wel wat verandering gebruiken!

We leven niet in een tijdperk van verandering. We leven in een verandering van tijdperk.

Utopieën worden in eerste instantie op drie gronden bestreden. Eén. Futiliteit: het kan niet. Twee. Gevaar: de risico’s zijn te groot. Drie. Perversiteit: het ontaardt in zijn tegendeel.

Maar kort nadat utopieën zijn ingevoerd, ervaren we ze als de normaalste zaak van de wereld.

De werkelijkheid is niet onveranderlijk. Alles zou anders kunnen zijn. Utopieën kunnen de manier waarop de wereld vandaag draait, ontmaskeren als slechts één van vele mogelijkheden.

Dit zal veel van ons vragen. Het zal op grote weerstand stoten. Maar het kan. We sturen mensen naar de maan. We zenden missies naar Mars. Wir schaffen das.

We moeten eigenlijk alleen maar beslissen, dat we het ook willen.

En voor al degenen bij wie het na deze voorstelling begint te jeuken om daadwerkelijk de koe bij de horens te grijpen, surf naar veranderalles.wordpress.com.

Bookmark and Share

Compagnie Tartaren wordt 3de Leuvens stadsgezelschap

In 2010 kroonde de stad Leuven Het nieuwstedelijk (toen Braakland/ZheBilding) en fABULEUS tot stadsgezelschap. Anno 2015 wordt dit engagement bevestigd en krijgen ze gezelschap van het sociaal-artistieke theatergezelschap Compagnie Tartaren.

“Het nieuwstedelijk en fABULEUS gooien al jaren hoge ogen, in Vlaanderen en daarbuiten. Beide gezelschappen sleepten meermaals mooie prijzen in de wacht. Zo werd Liefdesverklaring van fABULEUS pas nog geselecteerd voor het Theaterfestival en maakte het recente huwelijk van Braakland/ZheBilding en de Queeste onder de naam Het nieuwstedelijk zichzelf meteen onmisbaar in Vlaanderen. Hun werk is relevanter dan ooit tevoren. Een bekrachtiging van hun beider titel als stadsgezelschap lag dan ook in de lijn van de verwachtingen. Deze titel is overigens geen frivole titel, maar een stevig engagement,” licht Denise Vandevoort, schepen van cultuur, toe.

“De stad levert inspanningen op financieel, logistiek en communicatief vlak om de werking van de stadsgezelschappen te steunen. Zo gaat de stad een stevige samenwerking aan door niet alleen zalen ter beschikking te stellen, maar ook een prominente plaats te voorzien in het programma en de communicatie van het cultuurcentrum 30CC. 30CC speelt bij deze ondersteuning een cruciale rol. Ook de financiële steun is niet gering, de stad heeft in totaal 140.000 euro veil voor haar stadsgezelschappen. Op hun beurt zijn de stadsgezelschappen ook ambassadeurs van de culturele dynamiek in Leuven.”

“De benoeming van het sociaal-artistieke theatergezelschap Compagnie Tartaren is bovendien een statement van de stad. We kennen de titel toe als blijk van erkenning en waardering voor het werk dat ze leveren. Tegelijk bevestigt het stadsbestuur ook het belang van sociaal-artistiek werk, waarbij zowel het sociale als het artistieke evenwaardig zijn. De Tartaren vervullen die rol met glans: ze combineren de buurtgerichte, lokaal verankerde werking met hoog artistiek werk dat zijn plaats heeft binnen het Vlaamse kunstenveld.”

“Bovendien zou je kunnen stellen dat de stad een neus heeft voor talent”, gaat Denise Vandevoort verder. “We zijn goed in het detecteren van kwaliteit en gaan daar onmiddellijk mee aan de slag. De écht grote doorbraak voor zowel fABULEUS als Braakland/ZheBilding moest in 2010 immers nog gebeuren. Beide gezelschappen boekten hun grootste successen nà hun eerste erkenning als stadsgezelschap. We wensen Compagnie Tartaren hetzelfde mooie traject toe, wat dat betreft zijn ze alvast op goede weg, want ook zij sleepten in 2014 al de Vlaamse Cultuurprijs in de wacht.”

Bookmark and Share

De grenzen van de kunst

Een toneelstuk kan bevestigen en geruststellen, maar net zo goed in vraag stellen en ontwrichten. Wat is de taak van kunst en welke rol speelt de waarheid daarin? In deze productie van Het nieuwstedelijk kiest regisseur Stijn Devillé voor de confrontatie.

Leni & Susan zet twee intrigerende figuren uit de geschiedenis op de planken en construeert een ontmoeting die in werkelijkheid nooit heeft plaatsgevonden. Leni Riefenstahl, de Duiste cineaste die de propagandafilms voor Hitler verzorgde, wordt op haar 96euitgenodigd door TIME-magazine op een feestelijke bijeenkomst voor alle gezichten die ooit de cover van het tijdschrift haalden. Een andere genodigde is Susan Sontag, Amerikaanse schrijfster en filosofe met de reputatie van medogenloze critica. Leni wordt vertolkt door de onvermoeibare Chris Lomme, terwijl Simone Milsdochter de rol van Susan op zich neemt.

freek verdonckt
(c) Freek Verdonckt

Het contrast tussen beide vrouwen kon niet groter zijn: Riefenstahl werd 101 en belichaamde zo de vitaliteit en kracht die niet alleen haar films in opdracht van het naziregime uitademden, maar die ook in haar foto’s van de Nuba volkeren in Soedan terugkeerden. Die foto’s werden door Sontag genadeloos de grond ingeboord als een vorm van “fascinerend fascisme”, een beschuldiging die de fotografe en haar werk de rest van haar leven zou tekenen. Sontag ging meermaals het gevecht met kanker aan en schreef vlijmscherpe essays over seksualiteit, politiek en kunst. Voor de joodse schrijfster moest kunst haar krachtige stem gebruiken om de waarheid ter discussie te stellen en politieke en maatschappelijke kwesties aan te kaarten. Volgens Riefenstahl had kunst echter niets met politiek te maken: “Bij opperste vormen van schoonheid moet de moraal zich terugtrekken.” Tot een dialoog tussen beide vrouwen is het uiteindelijk nooit gekomen, maar Leni & Susan laat zien tot wat voor vuurwerk dat geleid zou hebben.

Het stuk gaat van start als een verhaal gesitueerd in het verleden. Naarmate de voorstelling vordert, ruilen de vrouwen de derde persoon in voor de ik-vorm en gaan ze het steeds meer over zichzelf in het nu hebben. De morele vraagstukken van de 20eeuw kruipen almaar dichter naar het publiek toe: ook vandaag zijn goed en slecht niet altijd van elkaar te onderscheiden. Het is een voorstelling van contrasten: de onverwoestbare jeugdigheid in het lijf van Riefenstahl – Lomme zwaait met haar 76 jaar ook nog behoorlijk met haar benen in het rond – tegenover de lichamelijke aftakeling en imperfectie van Sontag, het wijze in gevecht met het zuivere, het ware als tegenpool van het schone. Elke tegenstelling wordt bevraagd en uitgediept.

Lomme en Milsdochter brengen intense filosofische monologen, zonder oordeel of verdediging. Riefenstahl wordt neergezet als een vrouw met ambitie en een onvoorwaardelijke liefde voor schoonheid die het gevecht tussen goed en fout overstijgt. Sontag raakt steeds meer vertwijfeld door haar eigen reflecties, die uitmonden in een intelligente stream of consciousness begeleid door videobeelden van de Leuvense kunstenaar Walter Verdin. Het stuk biedt geen antwoord op het eeuwige dilemma tussen kunst en politiek, maar schetst een fascinerend beeld van twee vrouwen die hoe dan ook gehoord wilden worden. Inhoudelijk pittig theater dat aan het denken zet.

Je kan Leni & Susan nog tot en met zondag 1 november gaan bekijken in OPEK.

Leni & Susan, Braakland/ZheBilding // Woe 28/10/15 om 20:00, Do 29/10/15 om 12:30, Vrij 30/10/15 om 20:00, Za 31/10/15 om 20:00, Zo 01/11/15 om 15:00 // OPEK (Het Nieuwstedelijk)
Tickets en infoOPEK

Door Evelyne Bauer.

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

Bookmark and Share

de Queeste + Braakland/ZheBilding =

nieuwstedelijk

Theatergezelschappen de Queeste en Braakland/ZheBilding gaan voortaan door het leven als het nieuwstedelijk. Op 30 mei stellen ze hun nieuw project voor tijdens een startfeest in OPEK in Leuven.

“Met het nieuwstedelijk willen we mee vorm geven aan de stad en de samenleving van morgen.” zegt Stijn Devillé, directeur van het nieuwstedelijk. “We vertellen verhalen over het leven vandaag. We geven er klank aan en gaan er over in gesprek. Theater, muziek en debat vormen de kern van het artistieke werk van ons nieuwe theaterhuis. Dat werk geven we vorm vanuit de sterktes die we jarenlang hebben opgebouwd: nieuwe creaties rond hedendaagse thema’s, locatie- en interviewprojecten, de combinatie van tekst en muziek en de ondersteuning van Jong talent. Samen kunnen we ook een stuk verder gaan”.

Adriaan Van Aken, Christophe Aussems, Stijn Devillé, Els Theunis en Sara Vertongen vormen de artistieke kern van het nieuwe theaterhuis. “Samen zetten we dit jaar onze eerste projecten in de steigers, maar houden ook nog een paar spannende plannen achter de hand. Het komende seizoen wordt voor het nieuwstedelijk een soort nuljaar.In de volgende twee, drie jaren krijgt het nieuwe huis zijn beslag.”

In totaal brengt het nieuwstedelijk dit seizoen elf producties, die omkaderd worden met inleidingen, nagesprekken, ontmoeting en debat.

Startfeest en eerste voorstelling
Tijdens het startfeest op 30 mei in OPEK geeft het nieuwstedelijk een vooruitblik op het nieuwe seizoen en een inkijk in de plannen van het nieuwe project. Huismuzikanten Rudy Trouvé, Youri Van Uffelen, Myrthe Luyten en Geert Waegeman spelen intieme concertjes doorheen het gebouw en houden een blind date met elkaar. Acteurs Simone Milsdochter en Jonas Van Thielen brengen fragmenten uit voorstellingen. Theatermakers Stijn Devillé, Adriaan Van Aken, Christophe Aussems, Maarten Ketels en Jessa Wildemeersch laten meekijken in hun werkproces, nemen hun bibliotheek mee en laten beklijvende interviewfragmenten horen. En op het dakterras kan je terecht voor de ultieme theaterervaring: Chris Lomme wacht je op en fluistert je iets toe dat alleen voor jouw oren bestemd is.

Maar tijdens het -gratis- startfeest neemt het nieuwe theaterhuis ook de ruimte om even achteruit te blikken. Actrice Sara Vertongen doet een poging om 18 jaar aan voorstellingen van de Queeste en Braakland/ZheBilding samen te vatten in een monoloog van 15 minuten. 114 voorstellingen in 15 minuten: 4 seconden per voorstelling dus. Met nadien een feest met de band King Dalton en dj Armand.

VUUR, de eerste productie van het nieuwe huis gaat in première op 20 juni op locatie in Heusden-Zolder.

Bookmark and Share