Posts getagd met ‘luc rombouts’

[recensie] Singing Bronze – Luc Rombouts

def_cover_singing_bronze‘Singing Bronze’ is de Engelse herwerking van het Nederlandstalige boek ‘Zingend Brons’ van Luc Rombouts, beiaardier van de stad Tienen en de KU Leuven. ‘Singing Bronze’ is een prachtig geïllustreerd boek over de geschiedenis van de beiaard. De beiaard, ‘s werelds grootste muziekinstrument, is eerst en vooral een muziekinstrument heel eigen aan de Lage Landen. Buiten Nederland en Vlaanderen is er maar één ander land ter wereld waar de beiaard echt voet aan de grond kreeg en dat is Amerika.

‘Singing Bronze’ geeft een uitgebreide achtergrond over de techniek van de beiaard: de verschillende mechanismen om de klokken te bespelen, het gieten van de klokken zelf en het correct stemmen van de klokken. Mensen die de techniek van dit fantastische instrument beter willen leren kennen, zitten dus zeker goed. Maar dit boek is zoveel meer. De geschiedenis van de beiaard is doorspekt van drama, naijver en tragedie. Twee wereldoorlogen hadden tot gevolg dat veel oude beiaarden verloren gingen en binnen de beiaardgemeenschap was men het lang niet altijd eens over de richting waarin dit instrument moest evolueren. Zo ontstond er op een zeker moment een elektronische beiaard die even een geduchte concurrent leek te worden voor de bronzen klokken.

De beiaard is voor mij altijd al een magisch instrument geweest. Ik herinner me nog levendig dat ik als klein kind in Antwerpen helemaal betoverd werd door het geluid van de zingende bellen. Het leek wel alsof de melodieën uit de hemel nederdaalden. En de allereerste keer dat ik het voorrecht had om samen met een beiaardier in een toren te staan en zag hoe zijn vuisten het klavier bespeelden, kan ik me nog zo voor de geest halen. Dit boek slaagt er perfect in die magie op te roepen. Als je het boek leest, kan je je de vreugde voorstellen van het volk dat de torens de vertrouwde melodieën hoorde zingen om te vieren dat de vijand verslagen was of dat massaal de straat op trok om te luisteren naar die ene virtuoze beiaardier Jef Denyn in Mechelen. De tragische verhalen van klokkentorens die gebombardeerd werden en in vlammen opgingen of klokken die in stukken geslagen werden om omgesmolten te worden tot wapens, grijpen echt bij de keel.

Dat één gepassioneerde Amerikaan erin slaagde om dit instrument ingang te laten vinden aan de overkant van de Atlantische oceaan is fantastisch. Want dit boek vertelt niet alleen het verhaal van bronzen klokken en houten klavieren, neen, dit is vooral een boek over mensen (beroemde en minder beroemde), die vanuit hun muzikale passie de ontwikkeling en verspreiding van dit magnifieke instrument bevorderden.

Het fascinerende ‘Singing Bronze’ is duidelijk een werk van liefde van Luc Rombouts. Geen wonder dat hij voor ‘Zingend brons’ verschillende onderscheidingen kreeg in België en in Nederland. Zelf had ik het voorrecht hem al enkele keren als beiaardier aan het werk te zien in de toren van de Universiteitsbibliotheek. Ik kan het niet genoeg herhalen: een bezoek aan de hoogste zingende toren van Leuven is echt een must. Want laten we niet vergeten dat het mooie instrument waarvan iedereen in de Leuvense straten gratis kan genieten, een geschenk is van onze Amerikaanse vrienden, een blijvend monument dat na de verschrikkelijke Brand van Leuven oproept tot vrede.

Praktisch
Singing Bronze – A History of Carillon Music
Luc Rombouts
Uitgeverij Leuven University Press
€ 39,50
ISBN 9789058679567

Bookmark and Share

Universiteitsbeiaardier lanceert boek ‘Zingend brons’

Zopas verscheen bij het Davidsfonds het nieuwe boek ‘Zingend brons. 500 jaar beiaardmuziek in de Lage Landen en de Nieuwe Wereld’ van universiteitsbeiaardier Luc Rombouts. Het is het eerste boek in het Nederlandse taalgebied dat dit ‘verborgen’ cultuurgoed op een toegankelijke manier willen bekendmaken bij het grote publiek. Uiteraard krijgen de Leuvense beiaarden in het boek een prominente plaats.

Eeuwenlang bepaalden klokken het ritme van het dagelijks leven. Rond 1500 ontstond in Vlaanderen het revolutionaire idee om klokken uit te bouwen tot volwaardige muziekinstrumenten. Een mijlpaal was de plaatsing van het eerste stokkenklavier in het stadhuistorentje van Oudenaarde in 1510, precies vijfhonderd jaar geleden. Het was het begin van een beiaardcultuur die tot grote bloei kwam in de Lage Landen en die in de 20ste eeuw doorbrak in Noord-Amerika.

Vandaag is de beiaard het grootste muziekinstrument ter wereld. Wereldwijd wordt in meer dan zeshonderd torens het klokkenspel regelmatig bespeeld. De magische muziek van klokken blijft mensen beroeren en fascineren. Maar hoe is de beiaard ontstaan? Hoe overleefden de toreninstrumenten de vele oorlogen in onze streken? En is er nog plaats voor beiaardmuziek in de samenleving van vandaag?

Lees er alles over in het boek van Luc Rombouts.

Bookmark and Share

Inspeling van de Beiaard van het Groot Begijnhof

Op woensdag 9 september 2009 werd de nieuwe beiaard van de Sint-Jan-de-Doperkerk in het Groot Begijnhof in Leuven ingespeeld. Prof. Marc Vervenne, de president van het Universitair Woonerf Groot Begijnhof en Luc Rombouts, de universiteitsbeiaardier gaven uitleg over de nieuwe beiaard. De geschiedenis van de beiaard in de Sint-Jan-de-Doperkerk begint bij de restauratie van de beiaard van de Centrale Bibliotheek aan het Ladeuzeplein in 1983. Daarbij werden de 16 kleinste klokken vervangen door zwaardere exemplaren. Vijftien jaar later in 1998 werden de ongebruikte klokken als automatisch klokkenspel opgehangen in het Groot Begijnhof. In 2009 werd deze beiaard dan uitgebouwd tot een volwaardige beiaard van 45 klokken die met een stokkenklavier bespeeld kan worden.

Sinds kort heeft de stad Leuven dus 4 ‘zingende torens': de Centrale Universiteitsbibliotheek, de Sint-Pieterskerk, de Sint-Geertruikerk en de Sint-Jan-de-Doperkerk. Wereldwijd heeft enkel Amsterdam meer beiaards. De ligging van deze beiaard is ideaal: rondom de kerk staat enkel lage bebouwing en het woonerf is verkeersvrij. Deze omstandigheden zijn optimaal om het geluid van deze lichte beiaard tot zijn recht te laten komen.

Enkele interessante cijfers: de 45 klokken bestaan uit 16 oude klokken van 1928 (afkomstig uit de Universiteitsbibliotheek) en 29 nieuwe klokken gegoten door Eijsbouts. Het totaalgewicht is 1333,4kg, de lichtste klok weegt 3.6kg en de zwaarste 189kg. Dit is dus al bij al een ‘lichte’ beiaard: de beiaard in de Universiteitsbibliotheek weegt 26 keer meer.

De beiaard zal elke derde woensdag van de maand bespeeld worden tijdens het academiejaar (niet tijdens de examens) van 19:30 tot 20:30, tijdens het maandelijkse Soirée-Café van de begijnhofbewoners. Ook tijdens bepaalde evenementen zoals Pasen en Sint-Niklaas zal de beiaard bespeeld worden. De beiaard zelf zal waarschijnlijk nooit te bezichtigen zijn door het publiek omdat de toegang tot het stokkenklavier te gevaarlijk is: de wenteltrap is smal en hier en daar onverlicht, je komt 2 ladders tegen en op het einde moet je je door een gat wurmen.

Om 20:00 werd de beiaard ingespeeld door Geert D’hollander, stadsbeiaardier van o.a. Antwerpen, Gent en Lier:

Ook rector Mark Waer en prof. Marc Vervenne hebben de beiaard getest:
Inspeling beiaard Groot Begijnhof

Een (beperkt) zicht op de klokken zelf, vanuit het lokaaltje met het klavier:
Inspeling beiaard Groot Begijnhof

De volledige reeks foto’s genomen door Carolien Coenen staan hier op Flickr.

Bookmark and Share