Posts getagd met ‘muntstraat’

Roadkill Comedy

Met dat koud triestig mistig weer van tegenwoordig moet een mens zijn geluk binnen en onder de mensen zoeken. Een goede plaats daarvoor is bijvoorbeeld de Barcode in Leuven. Af en toe organiseert men daar een evenement genaamd Roadkill Comedy, alwaar een podium gegeven wordt waarop gevestigde waarden nieuw materiaal kunnen uitproberen, en beginners van bedenkelijk allooi, u raadt het al, onprofessioneel op hun bek mogen gaan. Enfin, ze moéten eigenlijk op hun bek gaan, want anders zijn ze niet grappig. I kid, I kid.

De nieuweling gisteravond was Antoon, een diepfilosofisch kunstig type uit de Wemmelse ghetto dat zich geschoren had alsof zijn kin op voorhand al met de grond had kennisgemaakt. I kid you not! Enfin, de jongeman was goed begonnen: om de drie zinnen soms onbedoelde grappige pointes over het seksleven van een verse single. Jaja, het publiek kon zich identificeren met Antoon! Althans toch met dat deel van zijn act, want het stuk over musea was blijkbaar niet voor iedereen even herkenbaar. Het tempo van de pointes was ook wat gezakt tegenover het eerste deel. Jaja, het aanwezige publiek was weer enorm veeleisend!

Antoon

Antoon

Na Antoon was het de beurt aan Jan-Bart De Meulenaere, een bijna-rondbuikige West-Vlaming. West-Vlamingen zijn altijd grappig, al was het maar omwille van hun sappige tongval. J-B is een man met een gezonde dosis zelfspot, en dat leidt natuurlijk tot grappige interacties met het publiek. Maar iedereen is gelijk voor de wet, en daarom moesten ook vrouwen er af en toe aan geloven.

Öznur Karaca, een op het eerste zicht sympathiek lijkende jongedame van Turkse afkomst met een sappig Gents accent (wat is dat toch met Oost- en West-Vlaanderen en hun sappige accenten?), mocht ongegeneerd lachen met Afrikanen en moslims. Haar nieuw materiaal ging over drugs, het Offerfeest, en zogezegd dertig dagen vasten. En over de seksuele opvoeding gegeven door haar vader. En nog veel meer! En ja, ‘t was grappig!

Allemaal lachende gezichten op de eerste rij.

Allemaal lachende gezichten op de eerste rij.

En toen kwam Joris Velleman, een mislukt circus-artiest (of zo leek het toch), aan de beurt. Met ballen jongleren blijkt hij effectief niet te kunnen, er grappig over vertellen gelukkig wel. Geniaal van hem gevonden: beginnen met een stukje Geert Hoste, waarna hij flauwe humor bracht. Lachen met de godfather der Vlaamse comedy, het kan! Hij had het daarna ook over serieuze problemen, zoals de relatie met zijn vader.

Bert Gabriëls houdt zich tegenwoordig ook bezig met serieuze problemen. Zo heeft hij bijvoorbeeld een oplossing gevonden voor het probleem van de Rode Duivels: een naaktkalender! Dan kunnen ze nog eens aan al hun fans tonen dat ze in balbezit zijn. OK, die mop is even slecht als de Rode Duivels zelf, maar een mens is een kuddebeest en als er ene lacht, dan lacht de ganse zaal. Of ook niet, en dan is dat genant voor die ene persoon. It happened to me! :-(

Over genante dingen gesproken: Bert kan vijf minuten grappig doen over zijn genant goor antwoord op de vraag “heb jij ooit al iets gedaan dat je nog nooit hebt durven vertellen?”. Careful what you ask for!

De verschillende acts werden vakkundig aan elkaar gepraat door MC Seppe Toremans, al weet ik niet wat ik moet vinden van het feit dat hij de moppen van Geert Hoste uit de Dag Allemaal zomaar voorleest, laat staan dat hij de afwezigheden opneemt (met dankbaar gebruik van de RVSP’s van het Facebook event).

Dus als je graag lacht, ga dan naar een comedy night. De volgende Roadkill Comedy night is op 18 december.

Bookmark and Share

Overkapping Muntstraat: ja of neen?

Een persconferentie over de overkapping van de Muntstraat die op het laatste nippertje wordt afgelast, roept, gezien de controverse rond dit project, uiteraard vraagtekens op. De journalisten van het Nieuwsblad gingen op zoek naar de achterliggende reden van de last minute afzegging. Blijkbaar is er ook binnen het schepencollege onenigheid over dit project.

Wat denken de lezers van Leven in Leuven over de overkapping? Is het een goed idee om de Muntstraat uit de regen te zetten of kan het geld van zo’n prestigieus project beter aan iets anders besteed worden? Kan de overkapping een extra troef voor het toerisme in Leuven betekenen? Of komt de huidige charme van de Muntstraat hierdoor in het gedrang?

Bookmark and Share

Sakura – Sushi & Sashimi

Tegenwoordig schieten de suhsirestaurants in Leuven als paddenstoelen uit de grond. Niet dat je mij hoort klagen. Als sushi-liefhebber vind ik dat het sushi-aanbod in Leuven niet groot genoeg kan zijn. Zo bezochten we onlangs restaurant Sakura in de Muntstraat.

Bij het binnenkomen in restaurant Sakura valt je blik meteen op de koeltoog waarin de dagverse ingrediënten voor de sushi en sashimi liggen. De chefs maken alle sushi aan de toog. Wie graag op hun vingers kijkt, kan een tafeltje vlakbij de toog nemen. Achteraan in het restaurant is een ruimte waar een dertigtal personen kunnen plaatsnemen. En bij goed weer worden uiteraard de tafeltjes in de Muntstraat buiten gezet.

Het aanbod op de kaart is zeer uitgebreid. Je kan kiezen voor één van de sushi menu’s of à la carte de sushi rolls bestellen die jouw voorkeur wegdragen terwijl je knabbelt op wat kroepoek. Wie niet zo’n fan is van rauwe vis, kan kiezen uit enkele warme gerechten, maar laten we eerlijk zijn, je komt hier natuurlijk voor de sushi. Wij bestelden de sushi menu voor twee personen die bestond uit nigiri zalm, tonijn en garnaal, maki tonijn en zalm, futo vegetarisch en in/out krab. In totaal bestond deze menu uit 42 stuks. Meer dan voldoende om onze honger te stillen.

De sushi werd geserveerd in een grote ronde schotel. Net iets minder waw dan de sushiboten die je bij de Inari in de Parijsstraat krijgt. De prijzen zijn daarentegen iets schappelijker. Je krijgt bij Sakura absoluut waar voor je geld. De menu die wij namen kostte 35 euro voor twee personen. Daar kan een mens niet voor sukkelen.

En is de sushi ook lekker? Ons smaakte het alvast! Je kan er trouwens ook afhalen. Iets waar we verschillende mensen dankbaar gebruik van zagen maken.

Kortom, een fijne aanwinst voor de Muntstraat.

Praktisch
Muntstraat 21, 300 Leuven
016/ 222 628
http://resto-sakura.be/
info@resto-sakura.be

Bookmark and Share

Café Amedee opnieuw open

Begin december. Aan de voordeur van café Amedee in de Muntstraat brandden kaarsjes en bloemen waren neergelegd. Uitbater Lucas Van Langendonck was gestorven. Het café was gesloten. Een icoon in Leuven. Weg?

In de maand erna was er af en toe een beetje beweging in het café zichtbaar. Het licht aan de toog brandde en er zaten paar mannen aan de toog. Maar nee, het café was nog steeds gesloten,  alle stoelen stonden nog ondersteboven op de tafels. Wat zou er met het pand zou gebeuren in de toekomst? Iets nieuws of een overname en behoud van het concept?

Vorige week zaterdag was plots leven in het café. Een man was de ramen aan het lappen en er hing een  nieuwe affiche tegen het raam (met scrabbelletters!). De vrienden van café Amedee, allemaal vrienden van wijlen Lucas Van Langendonck, hebben zich verenigd in een vzw en zullen het café open houden. Zaterdag 30 januari is Amedee uitzonderlijk open, een préopening zeg maar. Dit om de vzw voor te stellen en fondsen in te zamelen voor de heropstart van de zaak.

En vanaf 12 februari gaat café Amedee opnieuw open. Zoals het was: hetzelfde interieur met  klassieke muziek die uit de boxen vloeit. Allen de verlepte planten worden vervangen. Dat vertelde de man met spons en aftrekker in de hand toch.

Café Amedee op facebook
artikel in De Standaard

Bookmark and Share

Oesterbar

Omdat Valentijn nu eenmaal het perfect excuus is om nog eens decadent te doen, reserveerden mijn vriend en ik een tafeltje in de Oesterbar in de Muntstraat. We gingen met een zeer specifiek doel naar dit restaurant: de Oesterbar neemt namelijk deel aan de LeuvenKooktKunst-actie en voor een mooi stukje door Evert Vermeulen beschilderd servies, vinden we altijd nog wel een plaatsje in onze keukenkasten.

De Oesterbar is een piepklein restaurantje in de Muntstraat. Er is plaats voor 22 personen in totaal. Op voorhand een tafeltje reserveren is dus aan te raden. Het restaurant is gezellig ingericht met veel hout en moderne kunst aan de muren. Wie vlakbij de keuken zit, heeft een goed zicht op wat er zich allemaal in de open keuken afspeelt.

Mijn vriend en ik waren een beetje vroeger dan verwacht in het restaurant, maar dit was geen enkel probleem. We werden heel vriendelijk onthaald en mochten meteen aan ons tafeltje plaatsnemen. Mijn vriend en ik hadden op voorhand al beslist dat we de LeuvenKooktKunst-menu zouden nemen en hadden deze menu online geconsulteerd. De ober zei ons dat de menu echter net veranderd was. Geen probleem voor ons, de andere gerechten klonken al even lekker.

Restte ons de moeilijke keuze om een goeie wijn te kiezen. We lieten ons adviseren door de ober en kozen de huiswijn Vobis Mea Gavi 2006 om bij onze gerechten te drinken. Als aperitief dronken ik een kir royal en mijn vriend een sherry. Bij ons aperitief kregen we twee amuse-bouches: een piepkleine terrine van rog en waterkers met een koekje van parmezaan en een bavarois van bloemkool en grijze garnalen met schuim van grijze garnaal. Beide waren heerlijk! De perfecte start voor ons avondje uit.

Het eerste voorgerechtje was ook  een succes. De Sint-Jacobsnoot was heerlijk en erg leuk gepresenteerd in de beschilderde tas van Evert Vermeulen, afgedekt met een koepel van bladerdeeg die je eerst moest doorprikken om aan de verrukkelijke inhoud te geraken. Ook het tweede voorgerecht, de gegratineerde oesters met champagnesaus stelde niet teleur. Enja, je kan nu toch eenmaal niet gaan eten in een oesterbar zonder de oesters te proeven? Al kan ik de niet-liefhebbers van oesters meteen gerust stellen, er staan ook alternatieven op de kaart.

Het hoofdgerecht, de gebakken skrei, was lekker zonder meer. Misschien een tikkeltje minder bijzonder dan de voorgerechten die we al gekregen hadden. De portie was net groot genoeg om nog een plaatjes over te hebben voor het dessert: de Chocolade droom door chocolatier De Meestere. Mijn vriend en ik zijn al een tijdje vaste klant bij deze chocolatier, dus we wisten waaraan we ons konden verwachten: tongstrelend gebak.

Terwijl wij aan het genieten waren van onze maaltijd wierpen we stiekem een blik op het gerecht van de buren. Zij hadden immers de specialiteit van het huis besteld: de zeevruchtenschotel. Een ware overvloed aan zeevruchten op een prachtige manier gepresenteerd werd op hun tafel geplaatst. Het staat nu al vast dat ik nog eens terug zal gaan om die schotel te proberen. Een ware must voor de liefhebbers van zeevruchten in alle soorten en maten.

Na het afrekenen, kregen we allebei een mooie tas van Evert Vermeulen cadeau. Een fijn aandenken aan een gezellig avond.

In totaal betaalden we 176,50 euro voor de ganse avond, drank inbegrepen. De menu zelf kostte 65 euro per persoon. Niet iets wat je elke dag uitgeeft aan een restaurantbezoek, maar we kregen zeker waar voor ons geld. De zeer vriendelijke en vlotte bediening is ook een groot pluspunt. Een aanrader voor als het net dat tikkeltje meer mag zijn.

Praktisch
Muntstraat 23, 3000 Leuven
tel 016 290 600
fax 016 502 400
info@oesterbar.be
http://www.oesterbar.be/

Onze keuze
Het LeuvenKooktKunst-menu:
Sint-Jacobsnoot met witloof en groene asperges onder bladerdeegkoepeltje, geserveerd in “Mosselmans kunst”
Gegratineerde Zeeuwse oesters met champagnesaus
Op vel gebakken skrei met gratin van aardappel en zongedroogde tomaat en zachte saus van curry en bieslook
Chocolade droom door chocolatier De Meestere

Bookmark and Share

Libertadfeesten 2008

De Libertad in de Muntstraat heeft een traditie van jaarlijkse feestelijkheden. Nog tot zondag 18 mei kan iedereen meefeesten. Het volledige programma vind je op de site van de Libertad.

Via de blog van het Nieuwsblad.

Bookmark and Share

Babsie over restaurant Trente

Babsie is erg enthousiast over haar bezoek aan restaurant Trente.

Bookmark and Share

Waarheen vanavond?

Om de kille schemering van een februari-avond te doorbreken ben je in de Muntstraat aan het juiste adres. Er hangt immers altijd iets van vakantiesfeer in de Leuvense Rue de Boucher. Vanavond viel onze keuze op Quo Vadis, een no-nonsens pizzeria waar ik al een tijdje niet meer gegeten had. Eerder had Carolien er minder positieve ervaringen mee, maar 2006 is al een tijdje geleden en ik heb er vroeger al lekker gegeten.

De inrichting van het restaurant is een beetje bizar. Een pizzeria wordt normaal gezien ingericht in een Italiaans thema, maar om één of andere reden hebben ze hier gekozen voor een maritiem sfeertje. Je eet je pizza op onder een felgele vuurtoren. Niet wat je verwacht, maar eigenlijk ideaal voor wie februari buiten eventjes wil vergeten.

Het was rustig, dus we konden meteen onze voeten onder tafel schuiven. De keuze in Quo Vadis is tamelijk traditioneel, een hele rits pizza’s (waaronder één pizza met alle ingediënten op de kaart, waarvan ik me spontaan afvroeg of die ooit besteld wordt), met daarnaast nog de vaste pasta’s, slaatjes en tapa’s. Onze keuze viel op een pizza life is life voor mij en een traditionele spaghetti bolognese voor mijn disgenoot. De bediening was snel en zeer correct, meer nog, onze ober was zelfs niet vies van een grapje.

De spaghetti bleek een zeer royale portie , maar blonk niet uit qua smaak of presentatie. Een gewone saus met gehakt en tomaat op een hoopje witte pasta, maar meer kan je natuurlijk niet verwachten voor 6,5 euro. Mijn pizza, met ham en gorgonzola, heeft dan weer erg gesmaakt. De bodem was net goed gebakken, luchtig en lekker krokant, en de chef-kok is duidelijk ook niet zuinig met beleg. Enige minpunt was dat hij tamelijk vettig was, maar dat heb je natuurlijk met pizza’s.

Voor 20 euro heb je lekker maar gewoon gegeten bij Quo Vadis. Liefhebbers van degelijke, traditionele kost met geen al te ruim budget zitten er zeker goed.

Bookmark and Share

Het Munthuis in de Muntstraat

Update 9/09/2008: Het Munthuis bestaat niet meer. Je vindt nu op dit adres restaurant Tr3s.

De vroegere Ombre ou Soleil is niet meer. Leve het Munthuis!

Ik had een bijbabbelafspraak met een goeie vriendin en omdat iedereen weet dat bijbabbelen zoveel vlotter gaat onder het genot van een fijne maaltijd en een goed glas wijn, gingen we op zoek naar een fijn etablissement. De Muntstraat is met zijn concentratie aan restaurantjes hiervoor een schitterend vertrekpunt, zeker als het terrasjesweer is. Al snel viel ons oog op de verzorgde tafeltjes van het Munthuis, een vrij nieuw restaurant dat in de plaats van de Ombre ou Soleil gekomen is.

De kaart beloofde al veel goeds: originele gerechten waarvan we het water in de mond kregen. We hadden allebei zin in vis. Mijn vriendin koos de zeeduivel en ikzelf de gebakken kabeljauw. Het meisje dat ons bediende was zeer vriendelijk en (voor de mannelijke lezers) mocht zeker gezien worden. Het oog wil ook wat, nietwaar? ;-)

Het Munthuis biedt elke week andere suggesties aan, zodat je steeds nieuwe voedselcreaties kan proberen. Ik gebruik de term creaties hier bewust, want het eten dat je op je bord krijgt wordt gepresenteerd als een klein kunstwerkje (dat oog, weet u wel). Mooi ogend eten is natuurlijk niet alles, het moet ook smaken. En dat deed het. De verschillende smaken verwerkt in mijn gerecht waren voortreffelijk uitgebalanceerd en de vis was zo zacht dat hij bijna uiteenviel.

Misschien een klein minpuntje: de porties zijn wat aan de kleine kant. Gelukkig heeft dit ook zijn voordelen, zo blijft er nog een plekje over voor een dessert, want zeg nu zelf wie kan weerstaan aan een dessert als “sorbet van platte kaas met viooltjes op een spiegel van aardbei, spaghetti van mango en een krokantje met munt”. Ik was vooral erg benieuwd naar de sorbet van platte kaas. Heel speciaal en héél lekker!

Een bezoekje aan het Munthuis is niet echt budgetvriendelijk te noemen. Voor mijn hoofdgerecht en dessert, samen met een glaasje wijn, moest ik ongeveer 25 euro betalen. De prijs-kwaliteitsverhouding is echter prima. Voor wie een beetje moet letten op de centjes, ‘s middags biedt het Munthuis een lunchmenu aan voor 13 euro. Het Munthuis is een aanrader voor restaurantliefhebbers die open staan voor een experimentje.

Het interieur is gezellig, met veel kleine tafeltjes geschikt voor een romantisch dineetje. De bar is versierd met honderden mooi opgepoetste glazen. Boven is er een zaaltje voor groepen. In het weekend reserveer je best.

Praktisch:
Restaurant “Het Munthuis”
Muntstraat 20
3000 Leuven
tel 016/29 29 41
fax 016/29 00 36
info@hetmunthuis.be

open:
zo-ma-di-do: 11.30 tot 14.00u en 18.00 tot 22.00u
vrijdag: 11.30 tot 14.00u en 18.00 tot 23.00u
zaterdag: 18.00 tot 23.00u
gesloten op woensdag en zaterdagmiddag

Onze keuze:
Zeeduivel van mange touts en puree
Gebakken kabeljauw met sausje van peterselie, cilinderaardapppeltje met een hoedje van petits gris slakken en een compote van tomaten.
Sorbet van platte kaas met viooltjes op een spiegel van aardbei, spaghetti van mango en een krokantje met munt
Vanilleijs met chocoladesaus met fruitgarnituur

Link: http://www.hetmunthuis.be

Bookmark and Share

Quo Vadis

Het verhaal van een niet zo toffe eetervaring.

Op zaterdag 6 mei 2006 besloten we na een namiddagje verhuizen met een groepje van zeven personen iets te gaan eten in de Quo vadis. Nu herinnerde ik mij de Quo Vadis van een bezoekje enkele jaren geleden als een goedkoop maar degelijk restaurant met vooral Italiaanse gerechten. Mijn disgenoten waren op voorhand alvast zeer lovend over de lekkere pizza’s.

We hadden geluk om nog een plaatsje te bemachtigen. Met zeven personen op een zaterdagavond is dat niet altijd even evident in de Muntstraat. Gelukkig was er nog een tafel voor acht personen vrij op het tussenverdiep.

Nu, waarom ben ik dit artikel begonnen met een uitdrukkelijke vermelding van de datum van ons bezoek? Er liep nogal het één en ander mis tijdens ons dineetje en om discussie achteraf te vermijden, zet ik er de datum bij. Misschien hebben jullie op andere dagen wél positieve ervaringen gehad.

Maar laat mij beginnen bij het begin. Het interieur van de Quo Vadis is ingericht met elementen uit de maritieme sfeer. Niet helemaal mijn smaak, maar moest de zondvloed komen, dan kan je nog altijd één van de reddingsboeien aan de muur grijpen om het vege lijf te redden. ;-)

De gerechten op de kaart zijn vooral pizza’s en pasta’s, alhoewel er ook andere gerechten mogelijk zijn. Voor de liefhebbers van een kleine hap, is er ook een beperkt aanbod traditionele tapas (da’s zowaar een rage aan het worden).

Ok, so far, so good. Ons gezelschap nam eerst een aperitiefje om op ons gemak de menukaart (die ook dienst deed als onderlegger) te kunnen inspecteren. Eén van de bestelde aperitieven was een Pisang Ambon. Mijn disgenoot had uitdrukkelijk gevraagd om daar fruitsap bij te geven, dus groot was onze verbazing toen hij een glas aangeboden kreeg met het helgroene goedje in, zonder spoor van fruitsap. Nuja, een kleine vergetelheid, kan gebeuren. Dus informeren wij vriendelijk bij de ober waar het fruitsap blijft. Waarop deze ober staalhard beweert dat het fruitsap al in het glas zit. Wij: “Euh neen, kijk, dat ziet knalgroen, mét fruitsap erbij hoort dat licht groenig geel te zien.” Het dispuut raakte pas opgelost toen de ober er een collega bijhaalde die ons verhaal bevestigde. Er ontbrak inderdaad een flesje fruitsap.

Blijkbaar had deze kleine woordenwisseling een slechte invloed op het humeur van onze ober, want een glimlach kon er niet meer vanaf bij het opnemen van onze verdere bestellingen. Iedereen in ons gezelschap nam een pizza, behalve ik, want ik had meer zin in een scampi salade.

Toen de pizza’s opgediend werden, bleek echter dat er iets misgelopen was met onze bestelling. Eén van de pizza’s was niet wat we gevraagd hadden. Wij probeerden dit op een vriendelijke manier aan de ober uit te leggen. Maar die hield staande dat wij écht wel een pizza cipolle gevraagd hadden.

Enfin, na wat heen en weer gediscussieer, droop de ober af met de foute pizza. Ondertussen had ik mijn slaatje nog steeds niet gekregen. Iedereen aan tafel was bediend, behalve dan mijn onfortuinlijke disgenoot die een foute pizza had gekregen en ikzelf. Toch maar eens geïnformeerd waar mijn slaatje bleef. De ober keek mij aan met een gezicht als een donderwolk, maar twee minuten later stond mijn slaatje voor mijn neus.

Dat slaatje was maar zozo. De scampi waren ondertussen al wat afgekoeld (vermoedelijk stond mijn slaatje beneden al een tijdje koud te worden) en ik vond een zwarte haar die beslist niet van mij was tussen de groentjes. Juk. Verder kan ik jullie geruststellen dat mijn disgenoot uiteindelijk toch de juiste pizza heeft gekregen.

Toegegeven, de Quo Vadis is niet zo duur (je betaalt tussen de acht à twaalf euro voor een pizza), maar voor dezelfde prijs kan je elders in Leuven (Mamma Mia, Muy Sapore) beter eten en dan krijg je tenminste excuses als de ober een fout gemaakt heeft.

Na deze ervaring denk ik dat het nog lang zal duren voordat ik opnieuw wat ga eten in de Quo Vadis. Maar laat mijn negatieve ervaring jullie niet weerhouden het zelf eens te proberen…

Nog één extra minpunt: de Quo Vadis aanvaardt geen muntstukken van één en twee eurocent. Ik kan begrijpen dat die koperstukjes niet altijd even handig zijn, maar tot op de dag van vandaag zijn dit nog steeds wettige betaalmiddelen in België.

Praktisch:
Muntstraat 11
3000 Leuven

open:
van 12.00 – 14.30u en van 17.30 – 22.30u
gesloten op maandag en zondag

Onze keuze:
Een assortiment pizza’s en een scampi salade

Bookmark and Share