Leven in Leuven

Leuven in Scene – Styx theatre

Ongeveer alle acts van Leuven in Scene zijn ondertussen besproken en/of in beeld gebracht, maar er is er nog eentje dat ontbreekt: het stuk Les NoNos sont á la Rue van het Styx Theatre. En zoals de aankondiging op de site van Leuven in Scène al deed vermoeden, was het inderdaad een maffe en absurde vertoning.

Bijna de gehele opvoering werd er Frans gesproken en dat maakte het voor de kleinsten, die knus vooraan zaten, wel moeilijk om volgen. Het kon de pret echter niet bederven, want hier en daar deden de artiesten de moeite gedaan om Nederlands te praten en dat maakte de voorstelling goed te volgen. Dat wil zeggen voor wat ervan te volgen viel. Zelf heb ik niet echt een verhaal in de voorstelling ontdekt. Wel waren er twee rode draden: het wachten van een ietwat oudere dame op de man van haar leven en de zoektocht naar de Leuvense burgemeester. Ik kan u al vertellen dat geen van die twee verhaallijnen tot een goed einde is gekomen. Ik denk dat onze Louis op dat moment, terecht, ergens anders vertoefde. En de oude dame die bleef partnerloos op het einde van de vertoning. Wel werd ze doorheen de voorstelling vreemd genoeg door andere heren tijdelijk bevredigd en werd ze bovendien op het einde van de show om het leven gebracht. Of de kinderen op de eerste rij dat even leuk vonden als de volwassenen is maar de vraag. Eén moeder kwam haar kleuter alleszins vroegtijdig uit het publiek vissen om naar ergens anders te trekken.

Maar de onsamenhang was langs de andere kant ook de grote troef van deze voorstelling. Er werden ontelbare grollen, grappen én kunstjes aaneengeregen alsof het een circus betrof. Het publiek schoot constant in spontaan gelach bij de absurde ideeën van het theatergezelschap. Er werd in de eerste plaats vooral van verbale humor gebruik gemaakt, maar het knotsgekke aan de voorstelling waren ongetwijfeld de fleurige kostuums. De artiesten wisselden ook regelmatig van kostuum en dat leverde onder andere een badmeester, een travestiet, een Franse voetbalspeler, elfjes, een bokser, een oudere dame, enz op. En het omkleden, dat verliep achter een klein schermpje dat eigenlijk niet veel verhulde :-)

Het hoogtepunt van de show was de goochelact van de zwevende dame. Daarvoor werd een willekeurige niet on-knappe 16-jarige vrouwelijke verschijning uit het publiek geplukt die op een plank op schragen moest gaan liggen. Vervolgens werd de plank netjes vanonder de dame geschoven, die mooi kaarsrecht op de schragen bleef liggen.

Al bij al was het leuke voorstelling, knotsgek en absurd, maar ik vraag me af of dit wel goed geprogrammeerd was op een familie-event.

Wat volgt zijn nog enkele sfeerbeelden.

De aanvang.

De elfjes (denk ik toch)

Een gymnast.

De badmeester (nadat hij de barbecue in brand stak)

De travestiet.

De leider van het allegaartje.

Landelijk tuinvijverweekend

In het weekend van 17 en 18 mei 2008 organiseert Natuurpunt het eerste landelijke tuinvijverweekend. Kikkervisjes van gewone pad en bruine kikker wemelen rond deze tijd net onder de waterspiegel, salamandermannetjes maken hun wijfjes volop het hof en bij een fraai zonnetje kwaken groene kikkers de zomer in.

Kikkers, padden en salamanders stellen hoge eisen aan hun omgeving. Van zodra er iets fout loopt in het milieu, verdwijnen ze snel. Net omdat het ambassadeurs zijn van kwaliteitsvolle natuur, wil Natuurpunt in kaart brengen hoe het met ze gaat. Want hoe meer er geweten is, hoe sneller er ingegrepen kan worden. Het gaat immers niet best met onze amfibieën, net omdat in het Vlaamse landschap heel wat poelen zijn verloederd of verdwenen.

Kijk op 17 en 18 mei wat er in jouw tuinvijver zwemt en geef je waarnemingen door aan Natuurpunt via de website.

Opera Pagaï – Safari intime – bespreking

Ja, de leveninleuven.be-redactie is nog altijd aan het nagenieten van Leuven in scène. Maar wees gerust, dit zal één van de laatste besprekingen zijn.

Ik wist eerlijk gezegd niet goed of het concept van Safari intime me wel zou liggen. Doordat we bij één van de voorbereidende vergaderingen aanwezig waren, wist ik redelijk goed waaraan ik me kon verwachten. Toch bleek er een groot verschil tussen enkele filmpjes van een vorige voorstelling en het live meemaken van zo’n intieme safari.

Bij het begin van de safari werden we ontvangen door een baardig heerschap dat erg zijn best deed om ons drie regels in te peperen: de specimen 1. niet aanspreken 2. niet in de ogen kijken en 3. niet voederen. Die goeie raad namen we dan ook ter harte. We kregen nog wat inleiding rond het experiment, maar dat is een beetje over mij heengewaaid. Grappig dat de man met de baard erin slaagde om een groepje toeschouwers een Mexican Wave te laten doen. En zo werd je als toeschouwer meteen ook deel van het experiment.

Toen het eindelijk onze beurt was om op safari te gaan, kreeg ik al meteen een reprimande. Iets te enthousiast wilde ik op verkenning gaan en zette ik mijn voet op het trapje, terwijl de meneer met de zonnebril die ons begeleidde nochtans heel erg duidelijk gezegd had dat we áán het trapje moesten wachten. Luisteren is nooit mijn sterkste kant geweest. ;-) Die misstap werd me meteen aangerekend. Streng werd ik tot de orde geroepen. Ik kon niet snel genoeg mijn voet van het trapje nemen. ;-)

En toen begon onze safari echt. We gluurden samen met de andere toeschouwers langs ramen en deuren binnen in de huizen. Eerst wat onwennig, want ja, zoiets hóórt natuurlijk niet. Gegniffel bij de toeschouwers toen we via een openstaande deur een mevrouw op het toilet ontwaarden. De purgatieve pauze confronteerde ons met de noodzakelijkheid van zulke aardse bezigheden.

Wat ik erg goed vond aan de safari, was de manier waarop de afzonderlijke taferelen met elkaar verbonden waren. De venijnige mevrouw die anonieme brieven stuurde over een geheime lesbische relatie, de inkijk in de woonkamer waar het overspel plaatsvond, daarna de man van de overspelige vrouw die totaal gebroken zijn spullen gepakt had en met tranen in de ogen naar zijn huwelijksfoto keek, de roddeltantes die het geval van naadje tot draadje uit de doeken deden. Heel goed gevonden en tot in de kleinste details uitgewerkt.

Het was ook leuk om de reacties van de toeschouwers zelf te observeren. Hoe lang bleven ze bij een bepaalde scène staan? Sommige scènes konden maar heel even de aandacht vasthouden, andere, zoals de scène met de drie jongeren of de scène in de politiewagen met det twee agenten en de arrestant, verzamelden een grote groep toeschouwers. Het viel op hoe snel sommige mensen het venster passeerden waar een frontaal naakte vent in al zijn glorie te beworden viel. Naakt is en blijft een taboe. Of hoe er stiekem gegrinnikt werd om de kerel die in vrouwenlingerie voor de spiegel stond.

Vervolgens moet ik ook een dikke pluim geven aan al de figuranten. Ik was werkelijk onder de indruk van de levensechtheid waarmee ze hun scènes speelden. Je merkte dat de regisseur rollen gekozen had die goed bij hen pasten, maar toch, chapeau, je moet het maar doen. Door het goede samenspel en de zeer geschikte locatie werd de intieme safari een ongewoon avontuur. Mensen die na deze bespreking nieuwsgierig geworden zijn, je kan de Safari Intime van Opera Pagaï ook bekijken op de Gentse Feesten op woensdag 23 juli 2008 van 20.30u tot 22.30u en donderdag 24 juli 2008 van 20.30u tot 22.30u.

Foto’s van de intieme safari op flickr.

STUK eindfeest

Op donderdag 22 mei wordt iedereen in het STUK verwacht voor het traditionele eindfeest. Op het STUK binnenplein kan je je vanaf 20.00u laten verrassen door culinaire hoogstandjes. Van 20.00u tot 22.00u en van 0.00u tot 2.00u kan je in Cinema ZED terecht voor een British Comedy Marathon. Om 22.00u wordt de binnenplaats ingenomen door Lokomotiv & Friends (Cirkus in Beweging). The Beatch Boys en Mighty Mike treden om 23.00u op in het STUK café. Radio Scorpio zendt uit in de STUK labozaal vanaf 22.00u. En ten slotte worden in de STUK ensemblezaal de beentjes losgeschud voor een fuif.

Lees het programma of bezoek de facebook pagina.

Lenteconcert Leuvens Alumni Orkest

Op zaterdag 17 mei om 20.15u en zondag 18 mei om 15u brengt het Leuvens Alumni Orkest onder leiding van Hans Casteleyn ‘Van Europa naar de Nieuwe Wereld‘ in de Pieter de Somer aula. Op het programma staan o.a. symfonie nr. 9 ‘De Nieuwe Wereld’ van Antonin Dvorak. Tickets kosten 10 euro, 9 euro voor alumni en personeel K.U.Leuven, 6 euro voor studenten en 5 euro voor steunende leden LAO. Kaarten bestellen kan via het online-ticketsysteem.

Meer informatie over het concert.

18de Dag van het Park in de Kruidtuin

De Dag van het Park op zondag 25 mei 2008 staat in het teken van ‘Bomen en mensen: één verhaal’. Meer dan honderd gemeenten in Vlaanderen is het opnieuw feest in het park. In Leuven kan je terecht in de Kruidtuin voor een dagje ontspannen in het park. Je kan er een geleide bomenwandeling doen, zien hoe beukenhout op een draaibank getransformeerd wordt tot mooie kunstwerkjes, deelnemen aan een fotozoektocht, leren hoe je met wilgentenen perken kan omranden, luisteren naar het verhaal van de imkertuinier, proeven van heerlijk bomenlekkers en nog veel meer.

Het volledige programma vind je op de site van de stad Leuven. Je kan ook de brochure downloaden.

Waltser Collection – bespreking

Zaterdag 13.54u, Bondgenotenlaan. Ik begeef mij naar een paars fluwelen huisje vlakbij de Schouwburg. Ik word vriendelijk onthaald door een knappe jongedame gekleed in stijlvol zwart. Ze draagt een prachtig zwart kostuum met zwart hemd en zwarte das. Mooi, maar wat moet zij het warm hebben, daar in de vlakke zon rond het middaguur. Ik krijg van de jongedame een korte uitleg over de wereldpremière die ik vandaag zal meemaken: ik zal een wandeling maken door de Bondgenotenlaan uit 1964. De wandeling vormt een onderdeel van de immense collectie van Otto Waltser.

De gordijnen van het paars fluwelen huisje, dat een teletijdmachine blijkt te zijn, worden voor mij open gehouden. Ik stap binnen en zie links van mij een dame in keurig pak met handschoenen staan. Rechts staat een etalagepop met een koptelefoon. Ik ben even in de war. De dame zegt niks. Ik vraag haar wat er staat te gebeuren. Zij antwoordt niet. Ok, dan neem ik zelf maar initiatief, ik draai me om naar de etalagepop om de koptelefoon op te zetten, maar wordt vriendelijk tegengehouden. Nog steeds even zwijgzaam overhandigt de dame mij de instructies voor mijn wandeling. Ik lees ze aandachtig, zet de koptelefoon op mijn hoofd en stap naar buiten. De vorige eeuw in.

De geluiden in de koptelefoon isoleren me van de andere mensen op straat. Zij wandelen in de éénentwintigste eeuw, zijn op zoek naar een zomeroutfit, een nieuw paar schoenen of een cadeau en genieten van het mooie weer. Ik maak een reis door de tijd. In mijn oren klinken geluiden van vroeger en vang ik flarden van gesprekken op. Soms twijfel ik of de geluiden die ik hoor nu van de drukke Bondgenotenlaan komen of uit de koptelefoon. Ik kan dit niet controleren, want in de instructies stond vermeld dat het niet toegestaan was de koptelefoon af te zetten en ik wil het spel eerlijk spelen. Even later zwijgen de geluiden in mijn oren en is het stil, erg stil. Meteen ken ik het antwoord op mijn vraag. De Bondgenotenlaan in 1964 was al even lawaaierig als die van vandaag.

Ik kuier op mijn gemak verder. Ergens halverwege kom ik een collegatijdreiziger tegen. We wisselen een blik van verstandhouding uit. Ons kleine geheimpje. Ik stap verder. Een stem in mijn oor uit een andere tijd spreekt over de Statiestraat. In de verte zie ik het station. En een tweede paarsfluwelen huisje. In mijn oor klinkt nu enkel nog muziek. Ik kom aan en wordt door de dame naar een stoel verwezen. Daar kan ik mijn ervaringen en gevoelens kwijt. Ik schrijf en zet de koptelefoon af. Ik was een half uurtje in de vorige eeuw.

Leuven in scène – de reacties

• Anijsje vond de editie van 2008 minder spectaculair dan voorgaande edities.
• Yab genoot van de spectaculaire en minder spectaculaire acts.
• Kathleen werd een beetje gehinderd door haar lengte, maar genoot van het slotspektakel op het Ladeuzeplein.
• Wouter Horré deelt zijn foto’s en indrukken met ons.
• fILLE genoot van Circ Panic.
• Nadine en Nico hebben ook een aantal foto’s genomen.
• Oker is met GJ langs het kapsalon geweest.
• Ruben nam foto’s van Les Commandos Percu.
• Op de fotoblog van Erik O vind je foto’s van Circ Panic.
• Een uitgebreid verslag op straattheather.net.
• De blog van het Nieuwsblad noemt Leuven in scène een succes.
• Eddiefromohio houdt het kort.
• Valéas en Daphné genoten van Circ Panic en de sfeer in het stadspark.
• Aïda spotte al op 7 mei de poppen van Claude Merle in de etalages.
• BayleyDickinson nam ook een aantal foto’s van Leuven in Scene.

Schreef jij ook een blogstukje over Leuven in scène? Laat het ons weten.

Leuven in scène – foto’s

Eén ding is zeker: Leuven in scène 2008 was een waar paradijs voor fotografen. Getuige daarvan de fantastische collectie foto’s in onze leuvenblogt-flickr pool. Met dank aan alle fotografen die een bijdrage leverden. Een kleine greep uit het aanbod:

Foto door Cimm.

Foto door Cimm.

Foto door Filip Bunkens.

Foto door Filip Bunkens.

Foto door Cimm.

Foto door Ruben Vermeersch.

Foto door Ruben Vermeersch.

Leuven in scène – een impressie

Zondagavond, tegen achten. Rustig wandelen we naar de Grote Markt. Helemaal vol staat hij niet, maar toch een aardig hoopje mensen staat te wachten op het fluitconcert van Geert Chatrou. Bovenaan in de kooi staat hij, en als een echt vogeltje zet hij zijn prachtige gefluit in. Al gauw blijven voorbijgangers ook stilstaan om even te kijken welke vreemde vogel er in die kooi zo mooi kan fluiten. Daar waar er donderdag enkele tientallen mensen meefloten met zijn ‘En nu tuiten we allemaal onze lippen!’-liedje deed nu de ganse Grote Markt gezwind mee. Zeer zomers, zeer origineel, zeer plezant, deze Geert Chatrou.

Vervolgens liepen we door naar het stadspark om aldaar de sfeer op te snuiven. Cirkus in beweging was mooi. Acrobaten die van hoge trapezes tuimelden, in doeken in bomen hingen,… De cirkusschool van Leuven was aangenaam om naar te kijken. De rest van het cirkuspark viel een klein beetje tegen, vonden we. Veel te zien was er niet, en echte sfeer hing er ook niet. Misschien omdat het nog te licht was? Eén man kon de aandacht vasthouden van een hoop mensen. Hij maakte ballonnenfiguurtjes voor kinderen maar hij klungelde zodanig hard dat de meesten stukvlogen voor zijn kunstwerkjes afwaren. Een clown dachten we – tot we de rest van het vrijgezellengroepje een eindje verderop zagen liggen in het gras, al lachend met hun compaan. Hilarisch, dat wel.

Dan zijn we naar de vismarkt getrokken om aldaar Antagon te zien. Bevreemdend, mysterieus, prachtige kostuums en prachtig kader. Maar het kwam hier niet tot zijn volle recht. Mensen begrepen het niet, gingen weg, wilden hun aandacht er niet bijhouden. Deze voorstelling moet je binnen zien, in een zaal, waar het muisstil is. Niet op een festival waar mensen toekomen en weer weglopen wanneer ze het willen.

Vervolgens trokken we weer naar het stadspark om Pyromantiek te zien. Jammer genoeg zagen we niets door het vele volk. Deze groep was duidelijk populair door mond-op-mond-reclame. Misschien verdienden ze een groter podium? Een beter bereikbare plek? Het stadspark was er niet ideaal voor – alleszins niet de plek waar ze stonden. Jammer dat we dit hebben moeten missen.

Ten slotte zochten we ons een mooi plekje op het Ladeuzeplein voor de spectaculaire slotact. Les commandos percu was aggressief, fantastisch, spectaculair, mooi, magisch bij momenten, overdonderend, verbazingwekkend, impressionant. Een fantastische slotact. Het vuurwerk werd weerkaatst in de gebouwen rondom het plein, overal zag je sterretjes, vuur, glitter, rook. Een betere slotact kon er niet zijn.

Leuven in scène was mooi, gezellig en leuk. Maar ik heb het gevoel dat er nog steeds groeimogelijkheden zijn. Ik ben benieuwd naar meer, en zal binnen twee jaar zeker weer van de partij zijn. Maar: chapeau dat Leuven in scène nu al (het is uiteindelijk nog maar de derde keer dat het georganiseerd wordt) als één van de vele mooie tradities in Leuven beschouwd wordt.