Leven in Leuven

M en STUK zoeken 100 figuranten

Dit najaar werken M, het nieuwe museum van Leuven en STUK samen aan een uniek kunstproject ‘Postcards from the Future‘ en daarvoor hebben ze jouw hulp nodig: Het project zal een aantal scènes in Leuven vastleggen op postkaarten die in grote oplage verspreid worden. Acht bijzondere situaties in de publieke ruimte in Leuven worden met dit project op een originele manier belicht. Het project maakt deel uit van het internationale Playground festival dat kunstencentrum STUK tussen 31 oktober en 7 november 2008 organiseert.

Voor dit project worden ongeveer 100 figuranten gezocht. Om te figureren op één van de postkaarten van ‘Postcards from the Future’ zijn er geen speciale vaardigheden vereist. De acties en situaties zijn niet moeilijk of bijzonder, maar verbeelden alledaagse scènes. Je moet je wel op twee dagen kunnen vrijmaken, één dag in september en één in november. Sommige scènes vinden plaats overdag, andere ’s avonds, allemaal in centrum Leuven. Je kan zelf kiezen welke combinaties van dagen je het best passen.

De fotosessies vinden plaats op:

• 25 augustus om 14.00 uur en 31 oktober om 12.00 uur
• 3 september om 21.00 uur en 31 oktober om 21.45 uur
• 11 september ’s avonds en 7 november om 19.30 uur
• 12 september ’s avonds en 3 november om 19.30 uur
• 13 september om 11.00 uur en 1 november om 16.00 uur
• 13 september ’s avonds (geen moment in november)

Je moet dus op beide dagen beschikbaar zijn gedurende maximaal 45 minuten

Ben je nieuwsgierig en wil je meer informatie, wil je graag als figurant deelnemen aan deze ‘scènes in de toekomst’? Laat dan vóór 24 augustus, je naam en contactgegevens na bij Lore Van Hees, medewerker M, lore.vanhees@leuven.be of 016 22 69 06.

Skate contest Leuven op 23 augustus

Op 23 en 24 augustus organiseert Jeugdcentrum Vleugel F in samenwerking met de werkgroep skaten een skatecontest. Op zaterdag 23 augustus mogen de skateboarders hun kunsten laten zien en op zondag 24 augustus zijn de bladers aan de beurt.

Voormalig Bloedtransfusiecentrum in Leuven gekraakt

Jongeren hebben in de nacht van donderdag op vrijdag in de Onze-Lieve-Vrouwstraat in Leuven een gebouw gekraakt, dat meldt de Morgen. In het pand bevond zich tot voor enkele jaren het bloedtransfusiecentrum.

“De krakers vermoeden dat het pand leeg staat om binnen afzienbare tijd te worden gesloopt voor het grootschalige nieuwbouwproject ‘Hertogendal’ dat de K.U.Leuven wil realiseren op de ziekenhuissite langs de Brusselsestraat en Kapucijnenvoer. Het is onduidelijk wie momenteel eigenaar is van dit pand.”

Gegroet, zei de emigrant die weer thuiskwam

‘Een oude boom moet je niet verplanten’ is een regelmatig gehoorde uitdrukking. Toch is het soms nuttig, in andere gevallen zelfs noodzakelijk.

Mijn wortels liggen sinds 1968, het gezegende jaar van mijn geboorte, in Leuven (Heverlee). Ik heb er tot mijn 35e bijna permanent gewoond en geleefd. Ik was er van overtuigd dat ik er ook zou blijven tot het einde der dagen, maar het lot heeft er anders over beslist. Enfin, gedeeltelijk het lot. Ook de liefde speelde een grote rol. Maar de belangrijkste rol was weggelegd voor de immobiliënmarkt. Vrouwtje en ik hadden besloten een eigen nest te kopen en wilden dat liefst in Leuven doen. Maar toen kenden we de vastgoedprijzen nog niet… viel dat even tegen! Een droom in diggelen…

Om een lang verhaal korter te maken: we hebben een huis gekocht in Tienen. Oeioei, hoor ik jullie al zeggen. Van Leuven naar Tienen, die grauwe grijze stad? Ik begrijp het, maar ik kan je wel zeggen dat dat ondertussen heel veel verbeterd is. Niet alleen omdat ik er nu woon (ik draag mijn steentje bij op verschillende vlakken), maar vooral omdat er werk gemaakt wordt van modernisering en gezinsvriendelijkheid en cultuur en verfraaiingen en al die dingen meer. We trekken weer jongeren en jonge gezinnen aan, de oude generatie kent een natuurlijke inkrimping en zo wordt de gemiddelde leeftijd van de bewoners steeds lager – en de mensen actiever…

Goed, we hadden het over mijn emigratie. Tienen was op dat ogenblik een logische optie. Mijn ouders waren – om andere redenen – enkele jaren voordien ook al van Heverlee naar Tienen verhuisd. Ondertussen zijn ook mijn zus, één van mijn broers én mijn grootmoeder naar de Suikerstad overgekomen, elk met hun eigen verhaal en redenen.

Sorry, ik wijk weer af….

De prijzen van vastgoed in Tienen waren op dat moment, in vergelijking met Leuven, belachelijk laag. We kochten het huis naast mijn ouders, dat al een half jaar leeg stond en daarom in prijs verlaagd was. Er was nog wat herstel- en moderniseringswerk aan, en de spoorweg ligt kort achter de tuin, maar dat was niet echt een bezwaar. Zelfs met de investering aan verbouwingen was het een koopje. Vandaar een eenrichtingsbeweging naar Tienen. De Suikerstad is in de verste verte niet met Leuven te vergelijken, maar ik woon er nu toch wel een beetje graag.

De band met mijn heimat blijft bestaan, die gaat niet meer kapot. Sinds een paar maanden werk ik er, hetgeen me echt veel plezier doet. In plaats van er elke dag met de trein door te rijden richting Brussel, loop ik er gewoon weer rond. Het is elke werkdag opnieuw thuiskomen. Ik verzeker je, het is een heerlijk gevoel! Maar dat is dan weer een ander verhaal…

Studentenkot in Leuven kost 240 euro per maand

Een studentenkot in Leuven kost gemiddeld 240 euro per maand, dat blijkt uit een studie van Frank Keunen (SPA) waarvan het Nieuwsblad de conclusies publiceerde. Daarmee is Leuven goedkoper dan andere populaire studentensteden als Gent (291 euro) en Antwerpen (276 euro). Het goedkoopst kan je op kot in Hasselt, waar je al voor 197 euro terecht kan.

De Leuvense student moet het wel stellen met een kleiner kot dan zijn collega’s in andere steden. Met een gemiddelde oppervlakte van 17m² woont hij maar liefst 3m² kleiner dan een student in Antwerpen en zelfs 4m² kleiner dan een student in Gent.

Over het aanbod hebben de Leuvenaars overigens niet te klagen, met 30 000 koten beschikbaar staat Leuven samen met Gent ver voor op eerste achtervolger Antwerpen (4.500 koten). In Leuven is er zelfs een licht overschot aan koten (0,2%), terwijl er in Gent dit jaar sprake was van een ware kotenjacht. Op de officiële website van de stad Gent zijn nu nog amper 51 koten beschikbaar, al zijn er ook nog particuliere verhuurders die nergens geregistreerd staan.

Wat vinden jullie van de koten in Leuven? Goedkoop of duur? Klein of groot? Kot of krot?

Donna City Café in Leuven

Deze week staat het Donna City Café in Leuven. Met dit mooie weer moet je zeker eens gaan genieten van een pintje, getapt door 1 van de donnapresentatoren of door een bekende vlaming. Op donderdag 14 augustus komt vanaf 16u Milow en Antony Arandia langs. Op vrijdag 15 augustus komt vanaf 16u Stan Van Samang en Roel Vanderstukken langs en op zaterdag 16 augustus komt vanaf 16u Eline De Munck en Joyce De Troch op bezoek.

Land of Ooze IV

Op zondag 23 augustus kunnen liefhebbers van jong muzikaal geweld terecht op Land of Ooze, een klein rockfestivalletje in Jeugdhuis Sojo (eenmeilaan 35, Kessel-Lo). Zetten hun beste muzikale beentje voor: Leuvense groepen Fasten Bullbus en Local Gentry en Heliopause uit de buurt van Turnhout.

Het festival kost 4 euro voor online reservaties en 5 euro aan de inkom. Deuren gaan open om 19.00u.

Kinderopvang in de praktijk

Toen we in februari 2007 wisten dat we acht maanden later de bevolkingscijfers van de stad Leuven zouden opkrikken, is mijn vriendin direct begonnen met op zoek te gaan naar kinderopvang. Ze wist dat er een tekort is aan kinderopvangplaatsen in het Leuvense, en dat je er beter zo vroeg mogelijk bij bent.

Voordien had ze zich al geïnformeerd over de verschillende mogelijkheden, in Leuven worden de initiatieven op het vlak van kinderopvang gecoördineerd door het centrum Craenendonk. Bij dit centrum kan je terecht om een overzicht te krijgen van de verschillende kinderopvangmogelijkheden. Je krijgt er een lijst met de kinderdagverblijven die gesubsidieerd worden door Kind en Gezin en de initiatieven die erkend zijn en onder toezicht staan van Kind en Gezin. Het verschil tussen beiden is dat bij de eerste soort de dagprijs berekend wordt op basis van het inkomen van de ouders, en bij de tweede soort de creche of de onthaalmoeder zelf de dagprijs en de contractvoorwaarden kan bepalen. Voor de opvanggezinnen die door Kind en Gezin gesubsidieerd worden, moet je je inschrijven bij het centrum. Je krijgt dan pas 6 maanden vooraleer je de opvang nodig hebt een lijst van onthaalmoeders die een plaatsje vrij hebben.

Onze persoonlijke voorkeur ging absoluut uit naar een kinderdagverblijf, niettegensstaande wij veel positieve ervaringen van kinderopvang bij dagmoeders horen. Voor ons, allebei fulltime werkend en zonder directe familie in de buurt, is een kinderdagverblijf praktischer,omdat ze de fulltime opvang beter kunnen garanderen (en dagmoeders er alleen voor staan, waardoor bij ziekte of andere omstandigheden een alternatieve opvang moet gezocht worden). En we wilden helemaal niet wachten tot de zesde maand, om dan de lijst van vrije opvangplaatsen te krijgen, en dan vast te stellen dat er geen plaatsje in de nabije omgeving vrij is. Omwille van de betere voorwaarden bij de creches die gesubsidieerd worden door Kind en Gezin (bij deze creches betaal je niet op een dag dat je kindje niet gaat), lag onze voorkeur dus bij een kinderdagverblijf dat gesubsidieerd wordt door Kind en Gezin.

In Wijgmaal is er geen kinderdagverblijf dat gesubsidieerd wordt door Kind en gezin. De nieuwe creche in het Remy complex werd in het voorjaar van 2008 gesloten. Dus zochten wij verder naar een crèche in de verdere omgeving, die we in WIlsele Put-Kapel vonden: ’t Kapoentje aan de Aarschotsesteenweg. Goed bereikbaar, zeer leuk en netjes, en vriendelijke opvoedsters, maar… pas plaats na pasen 2008. Dat was dus 15 maand na het inschrijven op de wachtlijst, Ella zou dan volgens de geplande bevallingsdatum (oktober 2007) 6 maanden oud zijn. Zes maanden, en een bevallingsverlof voor de mama duurt…. 3 maanden. *SLIK*
Drie maanden zonder opvang, allebei zonder familie in de buurt, hier hoorde een noodplan! Dat werd dan voor ons beide in 2007 vakantiedagen opsparen en na het zwangerschapsverlof opnemen. En voor de resterende maand bleef er gelukkig de bereidwillige schoonmoeder, die helaas veraf woont, waardoor we Ella dus vijf weken lang zouden moeten missen tijdens de week.
In het begin verwachtte ik in al mijn positieve ingesteldheid dat dat allemaal wel zou meevallen met die wachtlijst; mensen die zich op meerdere lijsten inschrijven en dan uiteindelijk elders beter vinden, ouders die verhuizen…  Maar gaandeweg bleek dat we Ella haar eerste crechedag op 7 april 2008 zou zijn.

En ook bij andere ouders heb ik ondertussen dezelfde verzuchting gehoord: het aanbod volgt de stijgende geboortecijfers niet…

Praktisch:

In Leuven wordt de kinderopvang gecentraliseerd in Kindercentrum Craenendonck, daar word je praktisch verdergeholpen
Lei 10
3000 Leuven
tel. 016 20 04 79

Informatie omtrent de verschillende soorten van opvang kan je krijgen op de infolijn van Kind en Gezin 078/150100

Marktrock 2008 – zondag

De laatste dag Marktrock besloten we het een beetje kalmer aan te doen. Geen Monza voor ons (stiekem durf ik Stijn Meuris al eens een zagevent vinden), maar wel the Levellers, een groep die bij mij onveranderlijk een nostalgisch gevoel oproept. The Levellers speelden een set vol klassiekers  en kregen daarmee de enthousiaste fans in het publiek helemaal mee. Mark Chadwick spoorde ons aan hun nieuwe cd te kopen of te downloaden, eender wat, als we er maar naar luisterden.

Mijn dag was geslaagd toen the Levellers ‘One way’ speelden, een nummer waarmee talloze mooie herinneringen verbonden zijn. En ja, ik heb keihard meegebruld en op en neer gesprongen. Jammer genoeg verhinderde een geweldige stortbui ons het einde van het optreden mee te maken. De echte fans lieten zich niet ontmoedigen door een malse plensbui, maar wij zochten drogere oorden op. Nog een tip voor de basgitarist: de tijd voor dreadlocks is voorbij als de dreadlocks de kale plekken op je schedel niet meer kunnen verbergen.

Gelukkig duurde de stortbui niet al te lang en bleef het voor de rest van de avond droog. We gingen op zoek naar eten en slenterden wat rond langs de kraampjes. Terug op de Oude Markt luisterden we naar enkele nummers van Arsenal. Ik kende verrassend weinig nummers van deze, toch wel bekende, groep en wat ik hoorde sprak me niet direct aan. Het publiek vond het echter wel te pruimen, dus ligt het ongetwijfeld aan mijn gebrekkige muziekkennis dat dit optreden me niet kon bekoren.

Naar de Vismarkt dan maar voor een hapje Balthazar. Vier jonge, mooie mensen op een podium die duidelijk met plezier stonden te spelen. Fijn om zien hoe enthousiast het publiek reageerde. Dit groepje heeft duidelijk potentieel.

Afsluiter van de avond werd Anouk. We waren een beetje te laat op de Oude Markt, maar slaagden er, mits wat gewring, toch in om tot de voorste rijen door te dringen. Anouk heeft duidelijk veel fans die allemaal graag een plekje zo dicht mogelijk bij het podium wilden versieren. Na wat wachten, verscheen de mevrouw met de indrukwekkende stem op het podium. Meest gehoorde opmerking in onze omgeving: “oh my god, what is she wearing?” In mijn gedachten ging deze innerlijke dialoog aan het optreden vooraf: “Laat ik voor Marktrock eens mijn oudste jeans die al een paar jaar niet meer past, aandoen en dat combineren met een superlelijke loszittende tanktop, een golfje van mijn bomma en een pet van één van mijn exen.” Afschuwelijk lelijk. Nu weet ik wel dat de meeste mensen voor de muziek komen, maar het oog wil ook wat. Anouk is een mooie vrouw, geen reden om jezelf zo toe te takelen.

Het optreden zelf was dik in orde. Al duurde de solo van de muzikanten in het midden veel te lang naar mijn goesting (en die van de rest van het publiek). En al dat rare gedans van Anouk ontlokte menig muziekliefhebber de woorden: “Te veel gedronken, zeker?” “Aan de paddenstoelen gezeten?” Misschien had Anouk beter in de namiddag een dansworkshop meegepikt. ;-) Gelukkig kan ze beter zingen dan dansen. Fantastische stem en geweldige nummers. Nobody’s wife, volledig kapotgedraaid op fuiven, blijft nog altijd overeind.

Een mooie afsluiter voor onze Marktrockdriedaagse.

Marktrock 2008 – een Weense wals aan de zijlijn

Ik was zondag op Marktrock met een groep vrienden die meer weten van muziek dan ik en die ik dan ook gehoorzaam ben gevolgd door de Leuvense straten. De naam van de groep die ik heb gezien ben ik vergeten, maar ik stond niet tegen mijn zin met mijn heupen te bewegen en zij die er meer van wisten waren ook enthousiast. Puik dus.

Zaki ken ik natuurlijk wel en omdat het zo leek te bruisen op het Laeyensplein zijn we daar ook maar blijven hangen. In de zoektocht naar meer strandballen om even een moment de gloire mee te beleven – opgooien en pats! – kroop ik op een sokkel. Een samenscholing aan de linkerkant deed een hele hoop ballen vermoeden, maar het was een koppel van samen waarschijnlijk honderzestig jaar, dat stond te dansen alsof Marktrock een thé dansant was in de ware betekenis van het woord.

Dat moet het zijn, dacht ik. Geboren worden en de tweede wereldoorlog meemaken. Toekijken hoe Leuven letterlijk opbrandt en meer dan zestig jaar later een danske placeren in de figuurlijke brand van honderden jonge mensen. Zo wil ik ook wel oud worden, al was ik blij dat ik jong was zondagavond, het helpt om lang op te blijven.