Leven in Leuven

Jeff Tweedy @ Het Depot, 15/11

Wanneer weet je of je het concert van het jaar gezien hebt? Pas wanneer het jaar gedaan is, zouden velen logischerwijze denken. Nou, daar is dus niks van aan, zo bewees Jeff Tweedy, frontman van het Amerikaanse Wilco gisteren nog maar eens in Het Depot. We weten dat we al naar de periode van de eindejaarslijstjes aan het gaan zijn, maar of we dit optreden nu in februari of in december hadden gezien, het zal met stip op nummer één staan. Tenzij The Beatles nog snel terug bij elkaar zouden komen natuurlijk, dat spreekt…

Voorlopig moesten we het echter stellen met de heer Tweedy, die onder andere danig beïnvloed is geweest door de Fab Four en zo, na een carrière van meer dan vijfentwintig jaar, zélf tot een muzikaal boegbeeld is uitgegroeid. Deze week viert hij trouwens het twintigjarig bestaan van Wilco, de band waarmee hij onbetwistbare klassiekers als ‘Summerteeth’ en ‘Yankee hotel foxtrot’ op de wereld losliet. Op deze tournee moest er echter geen nieuwe van Wilco worden verkocht, maar wel de eerste van Tweedy, het ‘soloproject’ dat de man startte met zijn zoon Spencer.

Het eerste deel van het optreden bestond dan ook uit materiaal uit die eersteling, getiteld ‘Sukierae’. Zoals te verwachten viel had Tweedy een schare professionele muzikanten (waaronder zijn zoon op drums) rond zich verzameld. Samen tilden ze de songs naar een nieuw niveau, want waar ‘Sukierae’ met momenten te weinig dwingend klinkt, werden nummers als ‘Hazel’, ‘Flowering’ en ‘Summer Noon’ live plots die knusse americana-klassiekers die ze potentieel zijn. Ook werd er al eens een vintage Wilco-geluidsuitbarsting gecreëerd, wat het geheel gevaarlijker liet klinken. Hoogtepunten in deze eerste set waren ‘Diamond light’ en ‘Low key’, dat door Tweedy als ‘the hit’ werd omschreven. De man was trouwens in een uiterst spraakzame bui, en zijn sneren naar het Nederlandse publiek van de vorige avond of het sarcastische geplaag van zijn zoon bevestigden wat we altijd al dachten: aan deze man is een hilarische stand-up comedian verloren gegaan.

Na een uurtje was er echter genoeg gelachen, toen Tweedy zijn band van het podium stuurde en alleen de gitaar ter hand nam voor een trip down memory lane. Hij wandelde door zijn rijkgevulde carrière met oude en nieuwe nummers van Wilco (van ‘Passenger side’ tot ‘Born alone’), materiaal van Uncle Tupelo (‘New madrid’) en zelfs het heerlijke ‘Radio king’ van Golden Smog. De man toonde zijn klasse door de ingewikkelde, gelaagde muziek van zijn band moeiteloos te vertalen naar akoestische versies die de aandacht nooit lieten verslappen. Zonder geforceerd te klinken kortte hij songs in, hanteerde hij zijn effectenpedalen of veranderde hij hele akkoordenprogressies, met als resultaat bijvoorbeeld hoogtepunten als ‘Spiders (kidsmoke)’ of ‘A shot in the arm’. Zo ging hij nòg eens een uur door, waarna de band terug mocht komen voor een fijne bisronde (die opzwellende versie van ‘California stars’ nemen ze ons nooit meer af).

Uiteindelijk duurde het concert bijna twee en een half uur, en het moge dan ook duidelijk zijn dat dit een optreden was voor diehard fans, wiens harten een slag oversloegen bij het horen van obscuurder materiaal. Voor sommigen duurde het misschien wat te lang, maar het valt niet te ontkennen dat deze man een uitermate interessant parcours heeft afgelegd, live zelden tot nooit teleurstelt en genoeg prachtsongs op zijn conto heeft staan om als één van de beste hedendaagse Amerikaanse singer-songwriters beschouwd te worden. Of, zoals Tweedy het zelf lacherig zei: “I’ve been a frontman of a band for a long time, I know what I’m doing” en “I’ve written a thousand songs, people”. Wel, voor ons had hij ze allemaal mogen spelen.

Wie? Jeff Tweedy en kompanen // Waar? Het Depot // Wanneer? 15 nov 2014 // Waarom? Hebt u de allereerste zin niet gelezen?

Door Filip Tyskens.

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

Kortfilmfestival Leuven viert 20ste editie

Dit jaar (2014) viert het Kortfilmfestival Leuven haar 20ste verjaardag. Wat in 1995 begon met een gezellig avondje kortfilm in een oude bioscoopzaal, is uitgegroeid tot een groot internationaal evenement; een rijkelijk gevuld, kleurrijk filmfeest gewijd aan de korte film én tegelijk de belangrijkste filmtalentenjacht van Vlaanderen. De 20e editie loopt van 28 november tot en met 6 december.

Verwacht geen rode loper of vedettenparade op het Kortfilmfestival, wel een bruisend creatief broeinest: honderden jonge filmmakers uit eigen land en alle uithoeken van het continent presenteren in totaal meer dan 300 nieuwe films: korte speelfilms, animatiefilms, films voor kinderen, non-narratieve films, clips en nog veel meer. Een grote, maar tegelijk strenge selectie films, gekozen door het Kortfilmfestivalteam uit duizenden inzendingen en na prospecties wereldwijd.

Het Kortfilmfestival Leuven pakt ook dit jaar weer uit met een lange reeks premières: zo kan je in Leuven terecht voor de wereldpremière van BILLY THE BULLY (Wannes Destoop), Copain (Jan & Raf Roosens), De Vijver (Jeroen Dumoulein), August (Jeroen Perceval) en vele, vele anderen. Naar goede gewoonte zijn heel wat makers present op de vertoning van hun film en verzorgen ze een kort nagesprekje.

In de Kortfilmcompetitie mogen publiek en jury de prijzen uitreiken. In die jury zetelen specialisten uit binnen- en buitenland, zoals dit jaar onder meer Laurence Reymond van het Filmfestival van Cannes ( Quinzaine des Réalisateurs), actrice Charlotte Vandermeersch, cineast Sahim Omar Kalifa en afvaardigingen van de collega-festivals van Uppsala (Zweden) en Vila Do Conde (Portugal). Ook een aantal gasten reiken prijzen uit op het Kortfilmfestival, zoals Humo (de “Humo Award 2014), het Vlaams Audiovisueel Fonds (de Wildcards 2014) en de Unie van de Belgische Filmkritiek (de Persprijs).

Meer info op www.kortfilmfestival.be/

Move Me – Physical Empathy – 25 tot 27/11 in STUK

In het tweede van vier Move Me-weken kan je in STUK terecht voor een inspirerend dansprogramma rond het thema Physical Empathy. Deze Move Me handelt over de fysieke reactie op een beweging of handeling die we zien. Van 25 tot 27 november in STUK.

[recensie] Stappers. De Praal van Steden – Guido Eekhaut

Een fantasyroman waarin ons eigenste Leuven een rol toebedeeld krijg, neen, zo heb ik er nog niet veel gelezen. Mijn nieuwsgierigheid was dan ook meteen geprikkeld toen ik het nieuwe boek van Guido Eekhaut in handen kreeg. In de promotietekst stond dat Leuven een hoofdrol speelt in deze roman, maar dat moet ik toch een beetje nuanceren. Persoonlijk zou ik eerder van een mooie bijrol spreken. Na het eerste hoofdstuk laat het plot Leuven achter zich en speelt het merendeel van het verhaal zich afwisselend af in Tours in 1944 en in de mythische stad Orsenna in een ander universum.

Gelukkig is er een rol weggelegd voor Leuvens aspirant-politieman Jason Banbeck die ongewild het avontuur wordt ingezogen nadat een onbekend meisje dat hij bewaakte in het UZ Leuven uit haar coma ontwaakt. Jason is eerder een speelbal van de omstandigheden, de echte hoofdrol in dit boek is weggelegd voor de mysterieuze Theodora Kerhonen, die zonder verpinken een spoor van lijken achter zich laat. Een vrouw met ballen, om het ietwat plat uit te drukken.

Guido Eekhaut heeft een vlotte schrijfstijl en heeft met deze roman een page turner afgeleverd. Wie graag al zijn vragen beantwoord ziet, zal echter nog even moeten wachten. Dit boek is immers het eerste uit een reeks. Eekhaut is duidelijk op zijn best als hij de eeuwige stad Orsenna en de intriges van haar inwoners beschrijft. Dit waren ook de stukken in het boek die mij het meeste konden boeien. Het mysterie van het artefact op Orsenna is een raadsel dat ik graag ontsluierd zie in de volgende boeken. De personages uit Orsenna leken mij ietwat karikaturaal, maar het verhaal is nog maar pas gestart, dus er is ruimte om hun motieven en achtergronden beter uit te spitten. De stukken van de roman die zich in Tours afspeelden, vond ik wat flets afsteken tegen de kleurrijke maatschappij van Orsenna en kwamen minder geloofwaardig over.

Jammer dat ik in het boek op verschillende plaatsen typfouten en zelfs een paar kleine foutjes in de verhaallijn ontdekte. Een goede eindredactie had dit euvel kunnen verhelpen. Ondanks deze foutjes heb ik van het boek genoten en ben ik razend benieuwd naar het vervolg.

Leven in Leuven geeft een exemplaar van dit boek weg. Stuur ons een berichtje via het contactformulier met ‘Orsenna’ in het onderwerp en wie weet maak je kans op dit spannende boek.

Guido Eekhaut schrijft fantasy en thrillers. Zijn werk werd meermaals genomineerd (Gouden Strop, Diamanten Kogel) en bekroond (Hercule Poirotprijs, Prijs van de stad Brussel).

Praktisch
Guido Eekhaut
Stappers. De praal van Steden
€17.50
Uitgeverij Vrijdag
ISBN 9789460012846

Alma 60 jaar – herinneringen van drie generaties Alma bezoekers

Tien families van drie generaties Leuvense (oud-)studenten hebben gisterenavond in Alma 2 herinneringen opgehaald bij een feestmaaltijd. Het Leuvense studentenrestaurant bestaan 60 jaar en nodigde om dat te vieren families uit waarvan drie generaties in Alma eten of gegeten hebben. Sommige familieleden van de jongste generatie zijn nog student, anderen zijn al afgestudeerd. Allemaal hebben ze hun eigen herinneringen aan hun Leuvense studententijd en de maaltijden bij Alma.

“We hebben de Alma altijd gekend als een gezellige verzamelplaats, waar we bovendien goed konden eten en waar er een ruim aanbod was. We herinneren ons nog de mosselen, de lasagne, de frieten,… Onze dochter vindt het koninginnenhapje erg lekker”, vertellen Chris en Hilde Demulder-Wuytens. Clarisse Croket, die in 1965 afstudeerde, herinnert zich dan weer vooral de spaghetti. Die kon ze nog net betalen met de centen die overbleven van het weekgeld – 12 frank!

Voor de gelegenheid kregen de families een feestelijke ontvangst in Alma 2. De grootste van de Alma’s staat onder studenten bekend als de ‘evenementen-Alma’, en deed zijn reputatie dus ook tijdens het feestdiner weer alle eer aan.

Maar de drie generaties zijn voor Alma veel meer dan zo maar een reden voor een feestje. Directeur Daniel Lips vat het als volgt samen: “Dit diner met drie generaties is leuk om meer dan één reden. Niet in het minst staan deze generaties symbool voor de uitdagingen van Alma. Het Nieuw Subliem. Hoe kunnen we meer met minder voor meer. Hoe kunnen we verleden, en toekomst laten samenvloeien, schoonheid en onooglijkheid, tijd en ruimte.”

Foto Rob Stevens

UUR KULtUUR: Tropoi – Theater Froefroe

Toegegeven, ik ben al een tijdje geen student meer, maar dat betekent niet dat ik zo nu en dan geen UUR KULtUUR kan meepikken. En zo kwam het dat ik gisterenavond op de heuvel waar Campus Lemmens gelegen is, tussen de studenten kon genieten van het figurentheater van Theater FroeFroe.

Tropoi is een totaalvoorstelling waarin beeld, muziek, zang, acteursspel en bangelijk mooi poppenspel het medium vormen. Het poppenspel vormt het hart van de voorstelling. De prachtige, groteske figuren slagen er moeiteloos in het publiek te betoveren en in hun greep te houden. De poppen zijn echte kunstwerkjes die duidelijk met liefde gemaakt zijn.

Wat dit poppenspel zo bijzonder maakt, is dat er geen enkele poging gedaan wordt om de poppenspeler te verbergen. Integendeel, de poppenspelers zijn deel van de voorstelling en zorgen soms zelfs voor comic relief. Ook erg leuk zijn de kleine uitwisselingen tussen de pop en de acteur die hetzelfde personage als de pop speelt. Een bijzondere manier van ontdubbeling van een personage.

Met Tropoi duikt Theater FroeFroe in de magische en duistere wereld van de middeleeuwen. Het was voor mij alleszins de eerste keer dat ik een martelscène op het podium zag uitgebeeld worden door poppen. De wreedheid en het bijgeloof van de middeleeuwen vormen de geschikte achtergrond om het hoofdpersonage, de alchemist Castiglio, zijn trucjes te laten doen. In koning Pico heeft hij een machtige beschermheer gevonden en hij slaagt erin voor zichzelf een fijn leventje uit te bouwen. Tot hij op een dag ontroerd wordt door een luitspeler en besluit op zoek te gaan naar het geheim van de muziek.

Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat de voorstelling me zo zou raken. De muzikanten waren fantastisch en de stem van de enige vrouw in het gezelschap was engelachtig mooi. Gans de voorstelling was perfect uitgebalanceerd, met komische momenten (het fladderende Christusbeeldje, de voorstelling van Elise vergezeld van een varken), maar ook erg triestige en zelfs akelige momenten. Het reusachtige paard op het einde vond ik adembenemend.

Meesterlijke voorstelling! De uitroep “’t Is Stekskesfeest!” zal nog lang door mijn hoofd spoken.

Bierproeffestival de Dijleschuimers

De Dijleschuimers vzw (DDS) hebben het plezier en het genoegen hun eerste Bierproeffestival voor te stellen. Op zaterdag 13 en zondag 14 december wordt het Don Bosco Gemeenschapscentrum in Kessel-Lo omgevormd tot een gezellige bierdegustatieruimte.

Het thema van het bierproeffestival is: “Waar de Hertog van Brabant trots op is”. De Dijleschuimers serveren enkel bieren uit het voormalige Hertogdom Brabant. Hier ontstonden onder andere het Belgische witbier en de lambiek, geuze en kriek waar de wereld België om benijdt.

In totaal bieden De Dijleschuimers ongeveer 80 Brabantse bieren aan. Ze worden gerangschikt volgens de bierstijlen zoals gedefinieerd door Zythos vzw – de bierconsumentenvereniging waarvan De Dijleschuimers lid is. Omdat de bieren hoofdzakelijk volgens kleur gerangschikt worden, kan je gemakkelijker je keuze maken. Dit is eerste festival in zijn soort die deze methode toepast.

Daarnaast worden we een aantal niet-Brabantse gasten verwelkomd: het Deense Mikkeller en een selectie Engelse bieren, gepresenteerd door Deliciously Different. De nadruk ligt op proeven. Je kunt kiezen voor een proevertje van 15 cl of voor een volledige fles. Op die manier kan iedereen meerdere bieren proeven zonder (te) veel te drinken, terwijl een gezelschap flessen van 33 of 75 cl kan delen. Wie een bier onweerstaanbaar vindt of moeilijk kan kiezen, kan ter plaatse flessen aankopen om thuis rustig te degusteren.

De Dijleschuimers garanderen dat je alle bieren zowel op zaterdag als zondag kan proeven, bij aanvang van het festival.

Alle bieren staan beschreven in het programmaboekje om gemakkelijker je keuze te maken.

Verder zitten er ook nog een aantal primeurs in the pipeline die nog even geheim blijven. Kijk regelmatig op de Facebook-pagina voor de laatste nieuwtjes.

EXPO 2014 Foto GAMMA Leuven

Iedereen welkom op de jaarlijkse foto-Expo van Foto GAMMA Leuven:

Foto GAMMA Leuven is één van de vier Leuvense Fotoclubs,
Op deze expo geven de leden het beste van zichzelf…

Kom en geniet, en…
Ook Welkom op de Vernissage: vrijdag 28 november vanaf 20u
Diestesevest 39, Leuven

Expo open op za 29 nov & zo 30 nov (14u-18u)
za 06 dec & zo 07 dec (14u-18u)

Savoye

Een nieuw restaurant in het Leuvense met aandacht voor goede wijn, dat moest ik natuurlijk uitproberen. Op zoek naar een restaurant om met drie vriendinnen iets te eten voordat we naar de voorstelling Gavrilo Princip in de Schouwburg gingen, was de knoop bijgevolg snel doorgehakt.

Bij het binnenkomen werden we door een vriendelijke dame naar ons tafeltje geleid. Het pand waar Savoye in huist, kreeg een total make-over en heeft een gezellige uitstraling. Al is de inrichting met als hoofdkleur mosgroen niet helemaal mijn smaak. De leuke lampenkappen met gaatjes konden daarentegen wel op mijn goedkeuring en die van mijn gezelschap rekenen. Ik kon me nog amper voor de geest halen dat in ditzelfde pand vroeger een ietwat ouderwetse Italiaan huisde.

Het menu lees je in restaurant Savoye op een iPad. Leuke gimmick, maar een echte meerwaarde had dit niet voor mij. Veel interactiviteit of originele manieren om de keuzes te presenteren, viel er niet te bespeuren. En dat terwijl ik ergens in mijn hoofd het idee gevormd had dat je in Savoye rechtstreeks via de iPad zou kunnen bestellen. Misschien iets voor in de toekomst? Oja, een vegetarische optie viel nergens op de elektronische menukaart te bespeuren. Toch wel een must voor een modern restaurant, vind ik.

De gerechten op de kaart zagen er erg aanlokkelijk uit. Extra punten omdat bij elk gerecht een aangepaste wijn werd aangeraden. We gaven onze keuze door aan de vriendelijke dame, die tot onze verbazing onze gerechten op een klein notitieblokje krabbelde. Het contrast met de flashy iPad kon amper groter zijn. Bij het bestellen gaven we mee dat we om 20u naar een voorstelling moesten en dus bijgevolg niet al te veel tijd hadden. Hier werd keurig rekening mee gehouden.

Als appetizer kregen we een klein tuinkerssoepje met gerookte forel. Lekker! Onze magen waren al een beetje aan het rammelen dus we keken uit naar het vervolg van de maaltijd. Dat vervolg viel eerlijk gezegd een beetje tegen. Twee van mijn vriendinnen hadden mosselen genomen. Toegegeven de portie mosselen zag er erg royaal uit en de frietjes werden leuk apart geserveerd in een porseleinen frietzak, maar de mosselen waren niet goed klaargemaakt. Het mosselvlees was bij veel mosselen open gesprongen en plakte langs beide kanten tegen de schelpen, wat maakte dat de mosselen erg moeilijk uit de schelp te verwijderen waren. Ook de saus die voor de bereiding gekozen werd, vond ik niet zo lekker (ja, ik pikte wat mosselen mee uit de borden van mijn vriendinnen). De vriendin die de rode curry genomen had, vond dan weer dat er groenten in de curry ontbraken. De saus was wel lekker pikant, maar wat groenten zouden dit gerecht beter uitbalanceren. Nu was het enkel vlees met saus en rijst.

Zelf had ik gekozen voor het gebakken schelvishaasje met wintergroenten en pestopuree. Ik vond het schelvishaasje een tikkeltje te hard gebakken en de wintergroenten stelden teleur. Door een accidentje in de keuken was mijn originele portie groenten op de grond terecht gekomen. Waardoor ik een bord zonder groenten geserveerd kreeg, met excuses, dus geen probleem voor mij. Wat later kreeg ik mijn groenten in een apart kommetje geserveerd. De portie was aan de kleine kant en ook deze groenten vond ik te hard gebakken en niet goed passen bij de schelvis. Ik had er meer van verwacht. De wijn daarentegen was uitstekend (oef!).

In totaal kostte dit avondmaal voor vier personen (inclusief twee glazen witte wijn, een half litertje plat en een half litertje bruis water) ons 97 euro. Savoye was voor mij spijtig genoeg geen voltreffer. Ik had het gevoel dat het restaurant nog in de opstartfase zat en het team (in het bijzonder de kok) nog niet goed ingewerkt was. Voor een maaltijd zal ik hier niet zo snel terug komen, maar voor een goed glas wijn na een theatervoorstelling zal ik zeker nog eens binnen springen.

Praktisch
Savoye
Savoyestraat 9 – 11, 3000 Leuven
+32 16 84 83 82
www.savoyeleuven.be

Onze keuze
Panaeng neua (rode curry met rundsvlees)
Mosselen geserveerd in een bod met een glas witte wijn Gris blanc
Gebakken schelvishaasje met wintergroenten en pestopuree met een glas witte wijn Entae 234

Concerten ‘A Midwinter’s Nightmare’ van het Arenbergorkest

Het Arenbergorkest organiseert de winterconcerten ‘A Midwinter’s Nightmare’ onder muzikale leiding van Roel Willems. De concerten vinden plaats op zondag 7 december 2014 om 19:00 en dinsdag 9 december 2014 om 20:30 in Aula Pieter De Somer (Charles Deberiotstraat 24, Leuven). De deuren openen een uur voor aanvang. Kaarten zijn verkijgbaar in voorverkoop via de Arenbergorkest website of bij de leden aan de prijs van 5 euro voor studenten (één euro korting voor cultuurkaarthouders) en 9 euro voor niet-studenten. Aan de kassa zijn de kaarten één euro duurder. Vrijkaarten voor mecenassen liggen klaar aan de kassa.

Met de winter op komst worden de nachten stilaan langer en de dagen donkerder. Een ideale periode om ’s avonds met een boek in de zetel te kruipen en even te ontsnappen aan de realiteit. Begin december kan u zich vlijen in de zetels van Aula Pieter de Somer terwijl de donkerste winterverhalen tot leven zullen komen. Skeletten zullen dansen op hun graven in Danse Macabre (van C. Saint-Saëns), Sneeuwwitje zal voor haar leven moeten vechten, Jack Skellington bezorgt je een ongewoon kerstfeest en uiteraard kunnen Romeo en Julia hier niet ontbreken.

Meer informatie:

• Online tickets kopen
• Het programma van het Arenbergorkest