Leven in Leuven

SinglesOnly party op 14 februari in MusiCafe

Valentijn is in Leuven niet enkel een romantische avond exclusief voor verliefde koppeltjes. Die avond wordt er immers opnieuw een SinglesOnly party georganiseerd.

Het belooft weer een ongedwongen party met hippe muziek in een trendy kader. Wie toch iets meer wil dan een drankje en het lijf uit zijn ziel dansen, kan deelnemen aan de badge-and-match. Meer info vind je op www.singlesonly.be
Er zijn ook leuke prijzen te winnen voor alle bezoekers.

Hoe inschrijven? Via www.SinglesOnly.be. Inschrijven is verplicht om de verhouding man-vrouw in evenwicht te houden en de capaciteit van de locatie te respecteren.
Waar? MusiCafe, Muntstraat 5, 3000 Leuven
Wie? Alle happy singles die zich tussen de 25 jaar en 39 jaar oud voelen en die graag in een informeel kader nieuwe mensen leren kennen.
Meer info? Zie www.singlesonly.be of mail naar info@singlesonly.be

Impro afvalrace Maestro-Impro

Inspinazie Tout-Court speelt op zaterdag 14 februari 2015 om 20:00 Maestro-Impro (TM), in een valentijns jasje uiteraard. Deze spannende impro-afvalrace is een wereldbekende format ontwikkeld door Keith Johnstone. Een Maestro wordt traditiegetrouw met een grote groep spelers gespeeld. Inspinazie versterkt haar rangen met een niet te versmaden selectie gastspelers. Tijdens een Maestro bent u, de toeschouwer, degene die beslist wie ronde na ronde doorgaat. En wie uiteindelijk als “Maestro” die avond naar huis gaat. Wat dat geeft? Dat ziet u in ’t Wagehuys!

• Regie: Frank De Block en Nathalie Van Renterghem
• Spel: Bill Barberis, Marc Breban, Leen De Koker
• Gastspelers: Els Lenaerts, Ingrid Crollet , Charlotte De Metsenaere, Steven Beeersmans, Han Lasseel, Gilles Delvaulx, Pieter Beck, Toon Santermans, Ralf Wetzel, Raymond Van Driel, Eva Van Eynde
• Muziek: Peter Van Riet

Praktisch

• Zaterdag 14 februari 2015 om 20:00
• ’t Wagehuys, Brusselsestraat 63, Leuven
• Tickets €9 via 30CC: 016/300.900
• Meer info op de website van Inspinazie Tout-Court

De wulpse klaagzang van ‘Sirene’

Toneelhuis/Bart Meuleman: ‘Sirene’ – Theater – 22.01.2015, 20.30u, STUK

Wat een mens precies moest denken bij het buitenkomen na deze voorstelling, was op het eerste gezicht nogal moeilijk uit te maken. Het stuk ging moeizaam vooruit, er gebeurde niet veel en dat hoofdpersonage was toch maar ‘een rare’. Maar wie deze bevreemdende monoloog een kans geeft om even te bezinken, realiseert zich getuige geweest te zijn van een sober maar klassevol staaltje muziek- en teksttheater. Met oren vol was weerstaat u allicht wel aan de lokroep van ‘Sirene’, maar eens u uw weerstand heeft laten varen, is het een plezier haar wulpse klaagzang te aanhoren.

De kracht van deze voorstelling was ongetwijfeld haar eenvoud. In een donker hoekje op de scène zit percussionist Mattijs Vanderleen haast geniepig geluiden te maken; ritselende blaadjes, voetstappen, donderslagen… terwijl Fien Maris op enkele goud-reflecterende platen haar podium vindt en het publiek een goed uur in de ban weet te houden. De hele scène ademde een sfeer van zwoele, duistere geheimen; alsof het publiek de vierde wand was van een onwerkelijke kamer in een onwerkelijke wereld. Het is duidelijk dat Mark Van Denesse, verantwoordelijk voor licht- en decorontwerp, goed begreep wat regisseur Bart Meuleman met deze monoloog trachtte te verbeelden: vervreemding, fantasie, eenzaamheid en een soort erotische tristesse. Hoe kan het ook anders, als het naamloze hoofdpersonage een atypische prostituee is die ons haar verhaal over een (imaginaire?) ontmoeting met een naamloze klant in horten en stoten meedeelt, afgewisseld met eindeloze stiltes, bevreemdende geluiden en huilende gezangen?

Een woordje moet nog gezegd over Fien Maris, Sirene van dienst. Haar acteerprestatie hield het midden tussen steengoed en barslecht, wat een onmogelijke combinatie lijkt maar in het geval van ‘Sirene’ klaarblijkelijk mogelijk is. Het personage dat ze neerzette, was dat van een getroebleerde, eenzame, vertwijfelde en in eigen gedachten verdwaalde hoer; geen evidente rol, en dat leek zich te uiten in het bij wijlen overtuigende maar andere keren geforceerde acteerwerk van Maris. Met bravure wist ze verleidelijk en ingetogen tegelijk met de plooien in haar strategisch uitgesneden kleed te spelen, maar al te vaak leken haar bewegingen een ingestudeerde choreografie, of werd Meulemans (toch wel sublieme) tekst al te houterig of onnatuurlijk voorgedragen. Dit alles maakte het personage nog onwerkelijker en onbevattelijker, wat wie weet Meulemans bedoeling was, maar toch vooral zorgde voor een soort onbestemde irritatie.

“Redden of gered worden, daartussen is toch bijna geen verschil?” zegt onze Sirene naar het einde van het stuk toe. De redder en de hulpeloze redden elkaar, de een door een held voor de ander te zijn, de ander door die rol aan hem te schenken. Maris zegt het twijfelend, vragend bijna, en de daarop volgende stilte geeft ons ruimte om de woorden ook werkelijk betekenis te geven. ‘Sirene’ staat bol van dergelijke poëtische pareltjes, en haar langgerekte klaagzang geeft je alle tijd er behoedzaam kopje onder in te gaan.

Artikel door Evelyne Janssens.

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

Sabine Sabine Sabine – Braakland/ZheBilding

Sabine Sabine Sabine is de nieuwe voorstelling van Braakland/ZheBilding en Nieuw West met in de hoofdrollen Sara Vertongen en Marien Jongewaard. De tekst is van de hand van theatermaker Adriaan Van Aken.

Sabine Sabine Sabine is een schaamteloos romantisch verhaal dat na de feiten stukje bij beetje gereconstrueerd wordt door de man. Een onverwachte ontmoeting op een verlaten plek in een natuurgebied tussen twee onbekenden heeft een stormachtige romance tot gevolg. Eentje zonder happy end, of lijkt dat maar zo?

In alfabetvorm wordt het verhaal opnieuw opgebouwd, te beginnen vanaf de A, letter per letter. Een al wat oudere man wordt slachtoffer van een regelrechte coup de foudre. Vanaf het moment dat hij zijn muze Sabine ontmoet, komt hij op een roetsjbaan terecht en kan hij niet anders dan zich laten meevoeren. De romantiek spat ervan af. Tot de dood hen scheidt. Of niet? Het ganse stuk voor de pauze kon ik me niet van het gevoel ontdoen dat er ergens een angeltje in zat. Kleine zaken die niet klopten, onjuistheden in het verhaal. Wat die angel dan wel is, kan je ontdekken na de pauze (of niet, romantische zielen mogen het laatste stuk van het alfabet ook gewoon overslaan).

Sabine Sabine Sabine overstijgt de theatervorm. De voorstelling is doorspekt met de dromerige liederen van Chantal Acda (van Isbells en Sleeping Dog) en BZB-huismuzikant Youri Van Uffelen. De muziek maakt integraal deel uit van het verhaal en zorgt voor een erg poëtische toets. De melodie van “Ze gaat dood en dat is niet erg”, niet bepaald een voor de hand liggende titel voor een muzieknummer, bleef na de voorstelling nog een tijdje door mijn hoofd spelen.

De tekeningen van Fien Van Elzen vormen de groene draad doorheen het verhaal. De tekeningen tonen de beelden die het hoofdpersonage met zijn alfabet oproept. Wat mij betreft had de projectie van de tekeningen wat groter mogen zijn; door de beperkte grootte van het scherm had ik het gevoel dat de details van de tekeningen verloren gingen. Wie de mooie tekeningen op zijn gemak wil bestuderen, kan zich een exemplaar van het alfabetboek aanschaffen met als extraatje de voorstelling in een luisterspel gegoten. Om na te genieten van de heerlijke teksten.

Na de pauze, die een breekpunt vormt in de voorstelling, kregen we videobeelden van Kristof Van Perre voorgeschoteld. Die de romance meteen in een ander daglicht plaatsten.

Ik was trouwens erg onder de indruk van het spel van Sara Vertongen die erin slaagde een vrij bazig personage erg sympathiek neer te zetten. Het spel van Nederlander Marien Jongewaard was minder spek naar mijn bek. Soms zette hij het mannelijke hoofdpersonage wat te karikaturaal naar mijn zin neer en zijn scherpe Hollandse klanken botsten op de mooie stem van Sara Vertongen en het zachte Vlaams van de liederen. Ik voelde ook weinig vonken tussen de hoofdpersonages, maar dat is verklaarbaar met de ontknoping van het verhaal in het achterhoofd.

Groen is de kleur van deze voorstelling, maar opgepast, het is de complementaire kleur rood die voor de passie zorgt.

OPEN M geeft ook in 2015 ruimte aan talent

M – Museum Leuven en de provincie Vlaams-Brabant zoeken voor de derde editie van OPEN M beeldende kunstenaars uit de regio. Onder het motto ‘Jouw werk, ons publiek’ creëert M deze zomer een platform om hun kunstwerken te tonen aan het grote publiek. Een dubbele buitenkans, want na OPEN M maken twee deelnemers kans op een eigen solo in het FeliXart Museum.

OPEN M geeft een platform aan kunstgeweld uit de regio Vlaams-Brabant. Het concept is eenvoudig: overtuig met je werk en M reserveert deze zomer je plek voor het grote publiek. Alle disciplines binnen de beeldende kunsten komen in aanmerking: schilderkunst, beeldhouwkunst, tekenkunst, grafiek, video, fotografie, installatie en performance. De eindselectie van curator Ann Cesteleyn en een professionele jury is in M te zien van 27 juni tot 31 augustus 2015.

Kunstenaars van hier
Vlaams-Brabant prikkelt en heeft een rijke creatieve bodem. Aan al dat talent dat professioneel wilt doorstoten, geeft M een plaats. Op die manier krijgen kunstenaars uit de regio zowel ondersteuning, als een basis om zich verder te ontwikkelen en een breed publieksplatform. OPEN M geeft een kans aan alle beeldend kunstenaars die in Vlaams-Brabant wonen, werken of geboren zijn. Zowel jong talent als gevestigde waarden komen aan bod. Cruciaal is dat de werken een actuele artistieke visie vertalen.

Inschrijvingsformulier en reglement op www.mleuven.be/openm of www.vlaamsbrabant.be/openm