Leven in Leuven

Winnaars Rockvonk 2015

ABUDHABI VZW uit Steenhuffel wint de finale van ROCKVONK 2015, een tweejaarlijkse muziekwedstrijd voor jong talent georganiseerd door muziekcentrum Het Depot in opdracht van de provincie Vlaams-Brabant. De tweede en derde plaats zijn respectievelijk voor WATCHOUTFORTHEGIANTS en THE HIPSTER JUGEND. Met een prijzenpakket aan speelkansen op verschillende Vlaams-Brabantse festivals, muziekmateriaal, waardebons en een supportplek in Het Depot waren zij de terechte en zeer blije winnaars.

De publieksprijs was voor EME. Zij ontvingen een waardebon voor 4 dagen studiotijd in de demostudio van Het Depot.

Zes bands stonden op het podium van Het Depot om het muzikaal talent van de provincie Vlaams-Brabant te vertegenwoordigen. Naast de drie finalisten en de publieksfavoriet waren de volgende 2 bands ook geselecteerd om het beste van zichzelf te geven: MIDWINTER en MY DOG IS RADIOACTIVE.

Bloedstollend en meeslepend was de finale alvast, de finalisten waren volledig klaargestoomd om zowel het podium als het publiek te veroveren. Bijgevolg zat de jury in een moeilijk parket en werd er stevig gediscussieerd om uiteindelijk unaniem ABUDHABI VZW als winnaar uit te roepen vanwege hun straffe songs en hun begeesterende frontman Anton Vanderhasselt.

“Niet alleen de drie uitverkorenen worden beloond, ook de andere drie bands krijgen nog ondersteuning. Zo krijgen alle zes geselecteerde bands nog een half jaar bandcoaching in samenwerking met Het depot en externe coaches. Dit in combinatie met de workshops die de finalisten kregen tijdens deRockvonk-tweedaagse, zorgt ervoor dat de jonge muzikanten weer een stap verder staan in hun ontwikkeling als band.” – Tie Roefs (gedeputeerde Provincie Vlaams- Brabant)

“Ook Het Depot blijft de finalisten volgen en coachen. De top 3 krijgt alvast een supportplek bij één van de komende concerten in Het Depot. Daarnaast krijgen ze ook nog andere muzikale opportuniteiten zoals bv een optreden op Crisisfestival of Boerenrock. Door de verschillende kansen die de Rockvonkers kregen en de speelkansen die ze nog gaan krijgen zou het ons niet verbazen dat U ze snel op verschillende podia zal kunnen bewonderen en aanmoedigen. Hou ze dus in het oog!” – Mike Naert (Algemeen directeur & programmator Het Depot)

OHL-WESTERLO

Vanavond ging aan Den Dreef de 6-punten match door van de 18de speeldag van de Jupiler Pro League. Westerlo en OHL deelden namelijk de laatste plaats in eerste voetbalklasse.

Beide ploegen hadden sinds 2 weken ook een nieuwe trainer en Westerlo had de nodige moed getankt na de zege in de bekercompetitie nu woensdag tegen Antwerp. OHL verloor dezelfde dag met nipte cijfers tegen Moeskroen.

Na ongeveer een half uur te moeten aanschuiven door verstrengde ingangscontrole door de terreurdreiging waren we maar net op tijd aangekomen in Blok J toen de aftrap werd gegeven.
OHL begon dadelijk met volle overtuiging in dit degradatieduel. Na exact 7 minuten tikte Kostovski de bal binnen na een voorzet van Croizet. De volgende 20 minuten stapelden de doelkansen voor OHL zich op. We waren allemaal de mening toegedaan dat we in deze match meer doelkansen zagen dan tot nu toe in alle thuismatchen van OHL samen. En na 24 minuten stond het dan eindelijk 2-0, opnieuw was het Kostovski die de gezangen aan Den Dreef deed losbarsten. 5 minuten voor rust was het duidelijk dat OHL de driepunten zou pakken na een prachtige afstandsschot recht in doel door Bostock.

In de tweede helft zagen we een gretiger Westerlo dat er alles aan deed om de grote achterstand weg te werken maar toch viel na 5 minuten de vierde (verdiende) goal voor OHL, Remacle stifte de bal prachtig over de keeper en recht in doel.
In de 79ste minuut zag de scheidsrechter een penaltyfout en verzekerde Westerlo zich van net geen forfaitcijfers door er 4-1 van te maken. In de 80ste minuut trapt Trossard de bal binnen na het nodige geharrewar voor doel. De 5-1 eindcijfers lagen toen vast.

Het was eindelijk nog eens tijd voor een feestje aan Den Dreef. Chapeau aan de supporters van Westerlo die moedig deelnamen aan de mexican wave en die ook na de match de thuisploeg feliciteerden tijdens hun ereronde. De White Army zette halverwege de tweede helft de polonaise in en veegde een (tijdelijke) spons over de voorbije dagen ofte hun malaise met het OHL-bestuur.

De volgende weken moeten er nog punten gepakt worden om uit de degradatiezone te geraken maar met deze ploeg zou dit moeten lukken. De Leuvenaars hebben de weg naar doel terug gevonden!

De canvasprogrammatie in ‘t kort

Het is een rustige woensdagavond en centrum Leuven lijkt op het eerste zicht vrij levensloos. In de omgeving van het STUK daarentegen krioelt het van (kort)filmfanaten die zich begeven naar de zaal met het witte scherm. Headliner vanavond is de Keuze van Canvas, waarbij de 6 favorieten van de Vlaamse zender worden vertoond. De hele avond stond in het teken van Canvas, net als dit verslag. (tip: zoek en vind de zes verborgen canvasprogramma’s)

De netcoördinator van het tweede televisienet duidt ons kort op de vernieuwingen die het kanaal heeft doorgevoerd dit jaar en op de plannen die men heeft voor de toekomst. De kortfilm staat nog steeds hoog in het vaandel bij Canvas en dat merk je niet alleen door het sponsorschap die het vervult voor het Internationaal Kortfilmfestival Leuven, ook de tv-programmatie geeft kansen aan de kortfilm. En aangezien Canvas fan of Flanders is, kan je zo sinds september elke zondagavond een (Vlaamse) kortfilm bekijken en krijgen de grote winnaars van het kortfilmfestival later dit jaar een vertoning op tv cadeau. Maar dan rap ter zake, want ondertussen kijkt de hele zaal uit naar de eerste van zes divers samengestelde kortfilms.

Beginnen doen we met een prachtig panorama van een woestijn en een verhaaltje over de link tussen stropdassen en dorst hebben. Titel: ‘The Allegory of the Jam Jar’. De film vertelt het verhaal van een zakenman die met een scheur in zijn muur te maken krijgt. Een duidelijke metafoor voor de ontsnapping die de man zal maken uit zijn schijnbaar perfect, autistisch wereldje. En zo lijkt het thema ontsnapping de rode draad te worden doorheen deze collectie want met ‘De Broers Van Bommel’ krijgen we twee miserabele broers te zien die met hun fysiek en mentaal beperkte ouders moeten zien te overleven in de primaire sector. Het viel te verwachten dat er uiteindelijk een doorbraak zou plaatsvinden, maar de manier waarop was een zeer onverwachte wending. Nadien was het de beurt aan de enige animatiefilm in deze canvascollectie, genaamd ‘Voltaire’. Hoofdpersonage: een windhaan. Met grootheidswaanzin. En ga maar niet te ver in het zoeken van metaforen die voor een windhaan staan want regisseur Jan Snoekx vertelde nadien dat hij simpelweg gefascineerd was door het ding en daar gewoon iets mee wou doen, zonder er al te diepgaande achterliggende betekenissen aan te geven.

Wat volgde na deze drie kleppers, had ik niet zien aankomen. Iets waar ik mentaal misschien niet ontwikkeld genoeg voor ben, maar ‘Friedrich Liechtenstein: Belgique, Belgique’ was iets vreemds in mijn ogen. Een Duitstalige videoclip over een man die op een trein zit en vanalles maar eigenlijk ook helemaal niets heeft meegemaakt in zijn leven. Dat is het enige wat ik er van kan maken. Met een geweldige beat, dat wel. Na deze op z’n minst opmerkelijke ‘kortfilm’, waren we getuigen van een iets diepzinniger verhaal. ‘Drôle d’oiseau’ geeft ons een inkijk in het leven van een fantasierijk meisje die zich aanvankelijk amuseert met haar manisch depressieve vader, maar die mening later precies wat herziet. Het meest opmerkelijke aan deze film was niet alleen het intrigerend verhaal, ook de enorm overtuigende acteerprestatie van de jonge Elsa Houben sprong er toch wel uit. Om te eindigen koos Canvas wederom voor een kroniek van de ontsnapping uit een opgelegd leventje. Deze keer in Hong Kong. Mensen leven afgezonderd, geïsoleerd, maar vooral klein. Regisseur Samuel Lampaert schetst met ‘Le Mur’ het bestaan van een man die in een minieme ruimte op een dag de foto van zijn vrouw ophangt. Dat heeft onverwacht grote neveneffecten voor zijn leefomstandigheden want hij heeft er van de ene hamerslag op de andere een lotgenoot als vriend bij.

Deze bijna anderhalf uur durende collectie van canvas-tips werd onder groot applaus onthaald door de zaal en we kregen er korte interviewtjes van de regisseurs zelf bovenop. Wat ik zal onthouden is dat deze films ingevuld werden door een echt enorm sterke cast en dat er eens geen enkel liefdesverhaal tussen zat (behalve dan misschien bij Friedrich Liechtenstein, maar dat heeft sowieso oneindig veel ondoorgrondelijke interpretaties). Én dat het zeker geen zonde van de zendtijd zal zijn wanneer de winnaars van dit festival op Canvas verschijnen.

Wat? Internationaal Kortfilmfestival Leuven – De Keuze van Canvas/ Waar? STUK Kunstencentrum, Naamsestraat 96, 3000 Leuven/ Wanneer? woensdag 2 december 2015

Door Maarten Dascotte.

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

Jeroen De Pauw signeert!

Het nieuwe boek “Jeroen De Pauw op sjok door een Straffe Streek” is een origineel eindejaarsgeschenk voor familie en vrienden. Het boek bevat 45 heerlijke recepten op basis van streekproducten, laat je kennis maken met de gepassioneerde producenten van deze producten en zit boordevol tips voor gezellige plekken en activiteiten.

Op dinsdag 8 december kan je het nieuwe boek kopen én te laten signeren in het Provinciehuis in Leuven. Ga tussen 12 en 14u langs aan de tweede onthaalbalie, koop er het boek, laat het meteen signeren en ontvang er ook nog eens de gloednieuwe Straffe Streek Kalender 2016 én een leuke herbruikbare tas bij! Bovendien kan je er ook nog wat lekkers kopen aan de stand van de streekwinkel van Grimbergen.

Geraak je er niet op dinsdag 8 december en wil je toch het boek aanschaffen? Neem dan snel een kijkje op www.straffestreekboek.be voor meer info over het boek, de verschillende verkooppunten en de online bestelmogelijkheden.

Het Stuk bracht dansproductie Fractus V naar de Stadschouwburg

Choreograaf Sidi Larbi Cherkaoui, de nieuwe Art director van Het Ballet van Vlaanderen bracht woensdag en donderdag met zijn gezelschap Eastman zijn productie Fractus V naar de Stadsschouwburg.

In Fractus V doopt hij de toeschouwer in een schimmige wereld tussen informatie en propaganda, tussen objectiviteit en manipulatie.

De enige manier om je te beschermen tegen die manipulatie is je volledig te verdiepen in die informatie. Maar hoe kan je in die voorgekauwde informative het manipulatieve addertje ontdekken?

Hoe geraak je tot bij de kern van de waarheid? Hoe neutraal is ons denkvermogen nog?

Op de scène kon ik -al was het nog maar de generale repetitie- genieten van vijf virtuoze dansers en drie muzikanten die samen live muziek brengen. Wat moet de echte show dan wel niet geweest zijn! ;-)

Acht nationaliteiten en evenveel uitgesproken individuen brachten een intens, dramatisch en vloeiend geheel.

De titel verwijst naar de natuurlijke breuk die vaak nodig is om te (kunnen) groeien en sterker te worden.

www.east-man.be

‘Kom, we zijn weg’ en we zien wel waar we komen.

Heel graag verder willen, maar geen meter vooruit raken: iedereen maakt het wel eens mee.
Dat is ook het gevoel dat de personages beheerst in ‘door de muur’, de nieuwe voorstelling van het Gentse figurentheater Ultima Thule. In een regie van Wim De Wulf komen hun poppen tot leven in een onbestemd, leegbloedend kustdorp.

Een decor van stellingen en autobanden, blauw licht en rookflarden zorgen voor een onheilspellende sfeer. Dan het geluid van een auto die ergens tegen vliegt – een autocrash. Een band rolt over het podium, drie poppen liggen plots slap tegen het decor gesmakt.

Een van hen is een man die na een succesvolle, maar snel stukgelopen carrière terugkeert naar het dorp waar hij als kind al zijn vakanties doorbracht, omdat hij daar ontdekt heeft wat ‘schoonheid en tederheid’ zijn. De andere twee, een meisje dat school beu is en droomt van een carrière in de showbizz en een jongeman die na zijn studies landbouwingenieur gedesillusioneerd in de kroeg hangt, komen uit het dorp. Op het eerste zicht hebben de drie niks met elkaar te maken, maar algauw blijkt dat ze meer gemeen hebben dan de auto waar ze samen in zaten.

De gedesillusioneerde jeugd, een jong en naïef meisje dat de hoop representeert en de uitgebluste man: het klinkt wel wat cliché, maar Ultima Thule doet het werken door elk van de karakters boven zijn stereotype te laten uitstijgen. De meanderende structuur van de voorstelling zorgt ervoor dat je steeds dieper in het verleden van de personages kruipt, waardoor ook hun heden beter te begrijpen wordt. De hele voorstelling lijkt wel een puzzel waarvan steeds meer stukjes op zijn plaats vallen, en waarvan je na elk nieuw brokje verhaal al uitkijkt naar het volgende.

Het decor van autobanden herinnert de hele voorstelling aan het ongeval in het begin, maar wat met die autobanden gedaan wordt, is vindingrijk: niet enkel rotsen kunnen ermee gesimuleerd worden, maar ook een gokmachine (beschilderd met symbolen) of een discobal (beplakt met glitterende steentjes) worden met autobanden weergegeven.

De poppen bewegen zich in het decor als er geen acteurs aan te pas komen. Nu eens lijken de acteurs met hun poppen te versmelten dan weer zijn ze het hoofd dat bij een stoffen lijfje hoort. Hun gezichtsuitdrukkingen versterken de emoties van de poppen, en hun stem lijkt wel die van de pop te zijn. Ze staan werkelijk ten dienste van hun poppen, wat ervoor zorgt dat de poppen lijken te leven. Ik vergat de acteurs en leefde mee met de personages.

De acteerprestaties worden gedragen door de geluidsmix van Tom Wolf. Soms gaat het enkel om het geluid van een auto die tegen een muur knalt of een motor die wegschiet, de zee tegen de rotsen of het geluid van een druk café, op andere momenten is het geluid meer aanwezig met liederen. De soundscape zorgt voor net dat beetje extra, waardoor het dorpje aan de zeer oprijst uit de autobanden en het nog wat makkelijker wordt om je te laten meenemen door de personages.

De thematiek van een uitzichtloze samenleving die Ultima Thule met deze voorstelling brengt, is brandend actueel in een maatschappij waarin al jaren van een crisis gesproken wordt, maar het gezelschap slaagt erin om de uitzichtsloosheid, de miserie en het verval van een verlopen kustdorpje met een komische noot te brengen. Het hele leven komt in al zijn facetten voorbij, ik werd er helemaal stil van. ‘We zien wel waar we komen’, zeiden ze, maar ze eindigen weer vlakbij waar het in de eerste plaats begon.

‘Door de muur’ is niet meer te zien in Leuven, maar gaat wel nog op reis door Vlaanderen.

WAT? Door de muur (Ultima Thule)// Waar? Minnepoort (30CC)// Wanneer? 27 november 2015, 20.00u// Prijs? €12,00

Meer info: 30CC of Ultima Thule

Door Rinke Rens.

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

Grunberg & de Veranderingen

Op zondag 13 december zakt succesauteur Arnon Grunberg opnieuw af naar Leuven. In oktober opende hij er al een exclusieve expo over 25 jaar schrijverschap, deze keer omringt hij zich op het podium van 30CC/Schouwburg met tal van vrienden in een avondvullend programma. Onder impuls van schrijver, vriend en Leuvenaar Mark Schaevers wordt ‘Grunberg & de Veranderingen’ een boeiende mix van verhalen, gesprekken en muziek.

DE GASTEN ZIJN OVERIGENS NIET VAN DE MINSTEN:
Acteur Josse De Pauw werkt momenteel aan een nieuwe theatervoorstelling, geïnspireerd op ‘De mensheid zij geprezen’ van Grunberg, in een bewerking van Mark Schaevers. Op deze avond licht hij al een tipje van de sluier op.

Afgelopen zomer gingen Arnon Grunberg en Ephameron (Eva Cardon) elke dag in gesprek in de cultuurbijlage van De Standaard. Zij stuurde hem tekeningen, hij antwoordde vanuit New York met flarden tekst. In het verhaal is hij een man met geheugenproblemen, zij is de immer zwijgende geliefde die de aftakeling in beeld brengt.

Arnon gaat ook in gesprek met Paul De Grauwe, topeconoom en professor aan de London School of Economics. In 2014 verscheen het boek ‘De limieten van de markt’ waarin De Grauwe de triomftocht én de zelfvernietiging van het kapitalisme schetst. Hoog tijd dus voor een debat over de houdbaarheid van ons marktsysteem.

Activist Dyab Abou Jahjah is momenteel voorzitter van Movement X en columnist bij De Standaard. Een man met een uitgesproken mening die de confrontatie met Grunberg niet uit de weg gaat. De actuele problematiek omtrent de vluchtelingencrisis en de terroristische dreiging zijn de perfecte aanleiding om hen samen rond te tafel te brengen.

De livemuziek is die avond uiteraard ook van topniveau en slaat daarbij eveneens de brug tussen Vlaanderen en Nederland. Pianist Jef Neve is een graag geziene gast op de podia van 30CC, zowel als soloartiest als in prikkelende samenwerkingen tijdens o.a. ‘Leuven Jazz’. Op deze bijzondere avond gaat hij voor het eerst in muzikale dialoog met zangeres Wende, zonder twijfel een van de meest veelzijdige artiesten en performers van Nederland.

EXPO VOL LIEFDE
De expo ‘Ich will doch nur dass ihr mich liebt’ over 25 jaar schrijverschap kan je overigens nog steeds bezoeken in Tweebronnen. In 2011 gaf Arnon Grunberg zijn levend archief in bruikleen aan de Universiteit van Amsterdam. In 2014 werd hiermee een overzichtsexpo gebouwd die nu exclusief in Leuven te bewonderen valt. Verwacht je aan een zeer visuele en unieke inkijk in zijn persoonlijke leven en bewogen literaire parcours.

Een grote kartonnen Arnon als kamermeisje, pittige quotes, condooms aan de muren … de tentoonstelling die is opgebouwd als een graphic novel schuwt duidelijk de controversiële kant van de auteur niet. Maar tegelijk is de poëtische, warme kant van de schrijver en mens Grunberg nooit veraf. Centraal daarbij staat de hechte band met zijn moeder, die een paar maanden na de opening in Amsterdam overleed. Enkele mooie citaten en pakkende beeldfragmenten tonen je de warme relatie tussen moeder en zoon.

PRAKTISCH
Grunberg & de veranderingen
op zondag 13 december 2015 om 20.00 uur
in 30CC/Schouwburg, Bondgenotenlaan 21, Leuven
tickets & info: www.30CC.be – 016 300 900

Expo “Ich will doch nur, dass ihr mich liebt” – 25 jaar schrijverschap Arnon Grunberg
in Tweebronnen, Diestsestraat 49, Leuven
nog tot zaterdag 9 januari 2016
openingsuren: ma & wo: 12.00 – 18.00 uur, di & vr: 10.00 – 18.00 uur, do: 12.00 – 20.00 uur en za: 10.00 – 17.00 uur. Gesloten op zon- en feestdagen
Tickets enkel ter plaatse te koop.

Paolo

Vele jaren geleden, het moet rond 1970 geweest zijn, begonnen Paolo met zijn vrouw Arlette een Italiaans studentenrestaurant, ergens beneden in de Naamsestraat.

Jaren later zagen zij hun droom in vervulling gaan: zij kochten een statige villa met een grote tuin in de Kardinaal Mercierlaan, die zij omvormden tot restaurant. Een grote veranda en een ruim terras maakten -later- het geheel compleet.
De gehele gelijkvloerse verdieping wordt ingenomen door keuken, restaurant en een grote zaal voor 20/25 personen en een klein zaaltje voor maximum 10 personen.

Paolo is altijd en overal aanwezig, ondanks het feit dat de dokters hem hebben aangeraden het kalmer aan te doen. Zijn echtgenote is (nog steeds) de chef in de keuken, samen met hun zoon. Dochter Sabrina verzorgt de bediening. Een familiaal bedrijf in de echte zin van het woord.
Enkele jaren terug hebben ze beslist van “nog een aantal jaartjes verder te doen”, maar anderzijds toch het aantal items op de kaart te beperken. Voor ons geen probleem: integendeel, zoiets komt steeds ten goede aan de kwaliteit.

Maar goed, wij gingen er om er te eten. Laat ons het daar over hebben.

Met z’n vieren een fles prosecco nemen als aperitief is goedkoper dan vier glazen, en dus kozen wij voor de fles.

Twee van ons namen als voorgerecht de zeer klassieke maar altijd lekkere carpaccio, besprenkeld met olijfolie en parmezaanschilfers, keurig gepresenteerd. Ook de kaaskroket met een mantel van amandelen was een demonstratie van eigen kunnen.

De scampi’s met tartaarsaus waren – weliswaar ongevraagd – vervangen door scampi’s met look, maar die was niet tè opvallend aanwezig, zodat de scampi’s hun smaak hadden behouden. Het bijhorend slaatje was een frisse afwerking.

Als hoofdschotel kwam er twee keer filet pur met diavola saus op tafel. Het vlees was perfect gebakken, zowel bleu voor de ene, als seignant voor de andere. De saus was er eentje om duimen en vingers van af te likken: de combinatie van mosterd, tomaat en kruiden was lichtjes pikant, juist voldoende.
En dan de ossobuco, in al zijn glorie met de nodige saus van zeer fijn gesneden groenten als tomaat, ui, wortel en weet ik veel: een niet te versmaden specialiteit van het huis.

Een andere huisspecialiteit is de zeetong meunière, mooi goudgeel gebakken. Je zou die bestellen alleen al om Paolo bezig te zien bij het fileren van die vis op het bord. Dè meester aan het werk! En nog lekker ook.

Ook over de contorni niets dan lof: spaghetti en lasagne “al dente”, en waarom niet, ook de frieten waren goed gebakken op zijn Belgisch: d.w.z. in twee keer en in vet, en niet zoals in vele andere Italiaanse restaurants: één keer gebakken in olie. Kwestie van smaak…

Voor het dessert waren wij vlug unaniem akkoord: sabayon met marsala. Met de ervaring die dit huis rijk is, is dat een orgelpunt van een heerlijke maaltijd die wij uiteindelijk 70 €/p.p. betaalden, de “betere” wijnen inbegrepen.

Praktisch
Kardinaal Mercierlaan 81, 3001 Heverlee
016 22 26 47

Taste of Stars 2016

Na het ontmoeten van de sterrenchefs Mauro Uliassi, Maurizio en Sandro Serva brengt Taste of Stars een van de beste sterrenchefs van de nieuwe generatie naar Officina Clandestina in Leuven: Errico Recanati van het restaurant Andreina te Loreto. Gedurende een week zal de chef en zijn brigade gerechten aan jullie presenteren die getuigen van ervaring en uitmuntende creativiteit. Jullie kunnen zijn gastronomische kunsten degusteren in de vorm van een lunch of een diner.

Formules

• 12:00 – Lunch – 40 euro / pp, 3 gangen
• 19:00 – Gastronomisch menu – 115 euro / pp, aperitief, 6 gangen, koffie

Reserveren.

Compagnie Tartaren wordt 3de Leuvens stadsgezelschap

In 2010 kroonde de stad Leuven Het nieuwstedelijk (toen Braakland/ZheBilding) en fABULEUS tot stadsgezelschap. Anno 2015 wordt dit engagement bevestigd en krijgen ze gezelschap van het sociaal-artistieke theatergezelschap Compagnie Tartaren.

“Het nieuwstedelijk en fABULEUS gooien al jaren hoge ogen, in Vlaanderen en daarbuiten. Beide gezelschappen sleepten meermaals mooie prijzen in de wacht. Zo werd Liefdesverklaring van fABULEUS pas nog geselecteerd voor het Theaterfestival en maakte het recente huwelijk van Braakland/ZheBilding en de Queeste onder de naam Het nieuwstedelijk zichzelf meteen onmisbaar in Vlaanderen. Hun werk is relevanter dan ooit tevoren. Een bekrachtiging van hun beider titel als stadsgezelschap lag dan ook in de lijn van de verwachtingen. Deze titel is overigens geen frivole titel, maar een stevig engagement,” licht Denise Vandevoort, schepen van cultuur, toe.

“De stad levert inspanningen op financieel, logistiek en communicatief vlak om de werking van de stadsgezelschappen te steunen. Zo gaat de stad een stevige samenwerking aan door niet alleen zalen ter beschikking te stellen, maar ook een prominente plaats te voorzien in het programma en de communicatie van het cultuurcentrum 30CC. 30CC speelt bij deze ondersteuning een cruciale rol. Ook de financiële steun is niet gering, de stad heeft in totaal 140.000 euro veil voor haar stadsgezelschappen. Op hun beurt zijn de stadsgezelschappen ook ambassadeurs van de culturele dynamiek in Leuven.”

“De benoeming van het sociaal-artistieke theatergezelschap Compagnie Tartaren is bovendien een statement van de stad. We kennen de titel toe als blijk van erkenning en waardering voor het werk dat ze leveren. Tegelijk bevestigt het stadsbestuur ook het belang van sociaal-artistiek werk, waarbij zowel het sociale als het artistieke evenwaardig zijn. De Tartaren vervullen die rol met glans: ze combineren de buurtgerichte, lokaal verankerde werking met hoog artistiek werk dat zijn plaats heeft binnen het Vlaamse kunstenveld.”

“Bovendien zou je kunnen stellen dat de stad een neus heeft voor talent”, gaat Denise Vandevoort verder. “We zijn goed in het detecteren van kwaliteit en gaan daar onmiddellijk mee aan de slag. De écht grote doorbraak voor zowel fABULEUS als Braakland/ZheBilding moest in 2010 immers nog gebeuren. Beide gezelschappen boekten hun grootste successen nà hun eerste erkenning als stadsgezelschap. We wensen Compagnie Tartaren hetzelfde mooie traject toe, wat dat betreft zijn ze alvast op goede weg, want ook zij sleepten in 2014 al de Vlaamse Cultuurprijs in de wacht.”