Leven in Leuven

Hoogtetaks in Leuven?

Filmpje van ViefLeuven

Van stadsfotograaf naar stadssopraan

Gisteren gaf Leuven het startschot van Kulturama, de culturele hoogdagen van Leuven. Het festival is toe aan haar tiende en laatste editie. Bij de start werd een nieuwe stadsambassadeur aangesteld.

De traditie startte in 2006. Leuven installeerde Bobby Ewing (Jimmy Dewit) als stads-dj, een knipoog naar de nationale rage van stadsdichters. Het opzet is echter niet ‘gratuit’. Leuven is op dat moment volop bezig met de creatieve populatie van de stad in de kijker te plaatsen. En die dynamiek zit op vele en verschillende plaatsen.

De stadsambassadeurs krijgen twee jaar om binnen hun discipline nieuwe initiatieven op te zetten, al dan niet op vraag van of in samenwerking met de cultuurhuizen van de stad. De drager van de eretitel – een titel voor het leven – duidt ook zijn/haar opvolger aan. Van stads-dj Bobby Ewing (2006-2008) gaat het naar stadskok Jeroen Meus (2008-2010). Die kiest op zijn beurt voor stadsfotograaf Marco Mertens (2010-2012).

Marco Mertens schuift Noémie Schellens uit Wijgmaal naar voor. Ze leerden elkaar kennen op de parking van de VRT. Noémie is sopraan. Ze is de vrouw in de clip ‘You and me’ van Milow, toch ook een soort van ambassadeur van Leuven. En ze zit vol plannen.

Denise Vandevoort: “De stad is blij met de keuze van Marco voor een stadsSopraan en ondersteunt met enthousiasme de initiatieven om haar discipline in de verf te zetten. Noémie vliegt er meteen in met concerten in echte huiskamers: intiem, dichtbij en vooral bij ‘gewone’ mensen thuis. Ze werkt aan een opera-project met Leuvense koren, theatergroepen, zangers, ensembles en neemt daarbij de hele site van Abdij van Park in. Opvallend is ook de compositieopdracht voor een stadslied. Studenten componeren, Noémie zingt. En dat is slechts een greep uit wat komen zal.”

Noémie Schellens zingt als soliste zowel het licht-lyrische operarepertoire als oratoria. Daarnaast heeft ze een speciale liefde voor hedendaagse muziek en multidisciplinaire projecten. Ze behaalt haar Master Zang bij Beatrijs De Vos aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel met grote onderscheiding. Nadien studeert ze in Frankrijk bij de Duitse bariton Udo Reinemann.

De Leven in Leuven-redactie kijkt alvast uit naar haar toekomstige projecten!

Terug in de tijd: Brabantplein

Vanaf nu zal er regelmatig een oude foto op de Leuvense stadsblog verschijnen, met dank aan de Facebookgroep Leuvense Historische Weetjes.

We beginnen met een foto van het oude Brabantplein, dat verloren ging tijdens de Eerste Wereldoorlog. Op deze plek komen nu de Justus Lipsiusstraat, de Koning Leopold I-straat en de Bondgenotenlaan samen in een rotonde. Op de rotonde staat nu een standbeeld van Justus Lipsius. Bekijk deze locatie op Google street view.

UUR KULtUUR DANS: Kris Verdonck/ A two dogs company met ‘I/II/III/IIII’

‘I/II/III/IIII’ intrigeert van begin tot einde. De scène wordt getransformeerd tot een ‘mensenkast’: vier danseressen hangen als marionetten in een grote machine die hun bewegingen stuurt. Een solo, duet, trio en pas-de-quatre volgen elkaar op. De beelden die ‘I/II/III/IIII’ oproept zijn verwarrend en dubbelzinnig. Van zwevende engelen tot neerstortende karkassen en alles daartussen.

Praktisch
22 februari, 21u
Gratis voor studenten met Cultuurkaart KU Leuven
Anderen: 17 euro / 14 euro (- 26 jaar) – tickets in Rang 1
Reserveren vanaf 13 februari: cultuur@kuleuven.be, 016 32 03 40

In the picture: Abstract

Foto door David Loomans

Weggeefwinkel wint Hugo De Keyserprijs

De Leuvense Persclub reikte vorige week in het stadhuis haar 9de Hugo De Keyserprijs 2012 uit aan Jan Roeckx voor de Weggeefwinkel “Huisje van Overvloed” die hij in december gedurende 3 dagen opende in zijn huis in de Brouwerstraat 47. De Persclub kende ook een “Life Time Award” toe aan het Verbond der Jaartallen, een Leuvense organisatie die mannen van hetzelfde geboortejaar tussen hun 40e en 50e bijeenbrengt. Speciale vermeldingen zijn er voor de handelaars van de Tiensestraat en kunstfotograaf Leopold Oosterlynck.

De Hugo De Keyserprijs werd in 2003 door de Leuvense Persclub in het leven geroepen naar aanleiding van het overlijden van een collega en gaat uit naar mensen, groepen of initiatieven die het leven in Leuven aangenamer maakten in de brede zin van het woord, bij voorkeur kleinschalige initiatieven door vrijwilligers. De vorige laureaten waren Jef Iliaens (Poverello) in 2004, Leuvens Historisch Genootschap (2005), cafébaas Arne Mortelmans (2006), Ria Bollens en haar Contactclowns Talking Stick (2007), de auteurs van “Leuven horen en voelen” (2008), het buddy-schoolproject (2009), Veronique Vandekerchove, de betreurde conservator van museum M (2010) en Hidden City (2011).

Een meerderheid van de 20 journalisten die een stem uitbrachten koos voor de Weggeefwinkel, waar je zomaar gratis iets kan meenemen van de vele afgedankte, waardevolle spullen die anderen er eveneens gratis naartoe brachten. Het initiatief, dat Jan in zijn woonkamer op touw zette, kende in december een immens succes. Je kan honderd-en-één sociale, ecologische en andere diepmenselijke argumenten bedenken waarom dit eenvoudig en niet-commercieel initiatief zo geweldig is. Het meest relevante is wellicht dat projecten als de Weggeefwinkel onmiskenbaar bijdragen tot meer verbondenheid en samenhorigheid in Leuven. “Alles is in overvloed, ’t is een kwestie van delen”, aldus Jan die inmiddels ook de site www.leuvendorp.be opende.

De stemming was een nek-aan-nekrace met de handelaars in de Tiensestraat die in 2010-2011 diverse initiatieven namen om van alle miserie die de werken aan het Rector De Somerplein voor hen meebrachten iets positief te maken. De Leuvense journalisten denken hierbij aan de aanleg van een petanquebaan, zuiderse terrasjes op straat, danscursussen en -demonstraties door organisaties zoals Toxic Tango… Ze brachten hierdoor niet alleen handelaars maar ook buurtbewoners en Leuvenaars dichter bij elkaar. Op de 3e plaats eindigden de 600 Leuvenaars die in het kader van ”Leuven Overmorgen” op uitnodiging van het stadsbestuur meedachten over de gewenste toekomst voor Leuven op vlak van mobiliteit, woningbouw en voedselvoorziening. Hierbij werd kordaat geopteerd voor minder autoverkeer, compacter wonen en behoud van open ruimte.

De traditie van de Jaartallen ontstond in Leuven in 1890. De ‘mannen van 1973’ die volgende maand starten, vormen het 135e jaartal. Het Verbond der Jaartallen dat 50 jaar geleden gesticht werd telt thans circa 700 leden en 56 vriendenkringen. Vriendschap en solidariteit staan centraal in deze organisatie, die uniek is in de wereld en op sociaal vlak een belangrijke rol speelt in het Leuvense. Het Verbond werd recent door UNESCO op de lijst van Immaterieel Cultureel Erfgoed van de Mensheid geplaatst. Heel wat lokale journalisten stemden in de categorie “Life Time Award” ook voor kunstfotograaf Leopold Oosterlynck, waardoor ook hij een speciale vermelding krijgt.

Komende zaterdag 18 februari kan je opnieuw van 10 tot 17u terecht bij de Weggeefwinkel. Meer info op facebook.

Artefact In het Journaal

Omaya – Libanees in Leuven

Restaurant Omaya is het enige Libanese restaurant dat Leuven rijk is. Voor mij was het de eerste keer dat ik met de Libanese keuken kennis maakte en ik was dan ook razend benieuwd naar de gerechten. Volgens de website van Omaya is de Libanese keuken de meest verfijnde van de Arabische wereld. Dat klonk alvast veelbelovend.

Bij het binnenkomen werden we vriendelijk onthaald door de chefkok. Het was niet druk, dus we konden zelf een tafeltje uitkiezen. Het stemmig verlichte interieur in warme tinten was helemaal in Oosterse stijl uitgevoerd. Op de achtergrond klonk Oosterse muziek die ons deed dromen van de sprookjes uit Duizend-en-één-nacht. De vriendelijk (en knappe!) dienster bracht ons meteen de menukaart en wat olijfjes om op te knabbelen.

De menukaart bevatte een ruime keuze. Omdat we graag van alles een beetje proefden, besloten we voor de Menu Royal te gaan. 55 euro om twee personen te laten kennismaken met de variatie van de Libanese keuken, een mooie deal. De kaart verzekerde ons dat de Libanese keuken veel belang hecht aan de versheid en de kwaliteit van de producten. Daarnaast besteedde de menukaart ook aandacht aan de geschiedenis van dit woelige, maar boeiende land. Bij elk gerecht op de kaart werd een korte uitleg gegeven, want tabouleh, falafel en hommus mogen dan al doorgedrongen zijn tot onze woordenschat, woorden als loebya, malfoef, sjeik el mahchi, bamya, warak arisch zijn dat beslist niet. De grappige spellingsfouten namen we er met de glimlach bij. Dit restaurant is met zijn ruime keuze aan vegetarische gerechten ook ideaal voor vegetariërs of mensen die liever niet elke dag vlees eten.

Als aperitief dronken we een Nectar de Kefraya. Op de menukaart werd deze nectar omschreven als een drank met een gouden kleur, waarvan de geur deed denken aan verse druivensap, honing, bijwas en gedroogd fruit zoals walnoot en hazelnoot. En dat was meteen een perfecte omschrijving voor dit zoete drankje. Al zou ik het eerder als afsluiter van een maaltijd drinken, dan als aperitief. Bij de maaltijd dronken we een fles plat water: Stiftsquelle, dat uit een gesloten reservoir van één van de uitlopers van het Shiefergebergte van de Rijn in Essen-Stoppenberg gewonnen wordt.

Al snel werden de verschillende schaaltjes met de gerechten aan onze tafel gebracht. Alleen op de hommus moesten we even langer wachten. Alles zag er even lekker uit en het was moeilijk om te beslissen van welk schaaltje eerst te proeven. De kippensaté was heerlijk mals en de kefta van lams pittig gekruid. Je proefde de smaak van het houtskoolvuur waarop het vlees gegrild was. De gevulde wijnbladeren met rijst (Warak arisch) waren zalig. Ik eet tegenwoordig regelmatig tabouleh (salade van bulgur, tomaten, platte peterselie en pijpajuin), maar de tabouleh die ik in Omaya voorgeschoteld kreeg, was toch van een ander niveau. Heerlijk fris en fruitig. En de hommus was lekker smeuïg. Alles smaakte supervers. Bij deze ruime keuze aan gerechtjes werd meer dan voldoende plat brood geserveerd.

Een klein minpuntje misschien: betalen met visa is niet mogelijk in restaurant Omaya. Voor deze uitgebreide maaltijd voor twee personen betaalden we, dranken inbegrepen, in totaal 73 euro. Absoluut waar voor je geld. We gaan zeker nog eens terug!

Praktisch
Omaya
Biezenstraat 5, 3000 Leuven
016 624 224
http://www.restaurantomaya.be/

Onze keuze
Menu Royal voor twee personen: Hommus, falafel, sambousik, kibbeh, tabouleh, bamya, warak arisch, kefta (2 stuks), chich tawouk (2 stuks)

Het Scouts en Gidsen Museum in Leuven zoekt vrijwilligers

Steek je graag de handen uit de mouwen en/of ben je geïnteresseerd in bepaalde presentatiemethodes, dan is het serviceteam allicht iets voor jou. Voor een korte of langere periode kan je meewerken aan de verdere vernieuwing van het Scouts en Gidsenmuseum in Leuven.

Als scoutsfanaat kan je je uiteraard ook engageren voor het bestuur.  Je bent dan betrokken bij het reilen en zeilen van het museum en staat mee in voor het openhouden van het museum (elke zondag van 15 mei tot 31 oktober van 14 tot 18 uur).

Heb je interesse? Neem dan snel contact op met Johan Doperé (jc.dopere@euphonynet.be of 016 81 95 86).

Meer info

Inspinazie improviseert: “Monological”

Inspinazie geeft zich bloot in ‘Monological’. Persoonlijke herinneringen, in de vorm van verschillende monologen, dienen als basis voor de geïmproviseerde scenes die erop volgen. Het publiek bepaalt steevast het thema van de avond. Wees voor één avond voyeur in het leven van de spelers terwijl ze hun diepste geheimen een theatrale glans trachten te geven.

Met Marc Breban, Frank De Block, Leen De Koker, Elke Janssen, Nathalie Van Renterghem, Alain Rinckhout en Eva Van Eynde.
Muziek: Peter Van Riet en Kevin Decock
Licht: Bo Loosen

Praktisch
Dinsdag 21 februari 20u00 – 30CC Wagehuys Leuven, Brusselsestraat 63
Tickets: 016 300 900 – Prijs: € 9