Leven in Leuven

éCouter buurtfestival

Om de een of andere reden klikt het niet tussen mij en Marktrock. Van vrienden hoorde ik echter van het nieuwe buurtfestival éCouter dat op 11 augustus voor de eerste keer zou plaatsvinden. De verhalen van de gezellige buurtfeesten en speelstraat in de omgeving van de Pieter Coutereelstraat en de Zevenslaperstraat klinken in elk geval altijd om jaloers op te worden, maar deze keer konden we dus gewoon gaan meefeesten. Dat liet ik me geen twee keer zeggen. De affiche beloofde ons dat we zouden genieten van een drankje, een lekkere snack, rommelmarkt, tombola en uiteraard enkele goede optredens.

Het piepjonge buurtfestival liet zich inspireren door Schapenrock en hadden veel optredens van bands uit Leuven geboekt die het beste van zichzelf kwamen geven op een dakpodium in één van de lokale tuinen. Via een smalle doorgang belandden we in de goedgevulde tuin, stemmig en handig beschermd door grote witte zeilen.

In alle eerlijkheid deden de groepsnamen niet veel belletjes bij mij rinkelen en had ik een vrij hoog amateursgehalte op het podium verwacht.  Daar had ik me dan wel in vergist.  Vooral Presidential Sweet en Polar Jacket vond ik echt genieten en leken mij wel een pak meer aan te raden dan Regi die een km verder met de handjes stond te zwieren.

Presidential Sweet

Iza

Polar Jacket

Iedereen was het volmondig eerst: éCouter heeft zich met de leuke maar kleinschalige sfeer en de goede organisatie direct een eigen plekje op de festivals in Leuven verworven.  Volgend jaar opnieuw aub!

Wie meer wil zien van de gezellige sfeer op Ecouter en de optredens van de andere bands, kan via deze link de volledige fotoreeks van Iedereenismooi, de festival huisfotografe bekijken. Als je fan bent of je jezelf herkent op een van de  mooie fotos  kan je deze ook via dezelfde link aanschaffen en afprinten.

Terugblik op M-idzomer 2012

Vorig jaar belandde ik eerder per ongeluk op M-idzomer zonder het concept van dit vrij jonge festival goed te kennen. Dit jaar hadden we onze tickets al in de voorverkoop geboekt om er toch zeker bij te zijn. De combinatie van muziek met comedy, dance, kunst en andere performances vind ik geweldig.

Zaterdag kwamen we door onze drukke agenda maar vrij laat toe, waardoor we enkel het einde meepikten van Intergalactic Lovers. Na een fris pintje op de gezellige binnentuin schoven we naar voor om Absynthe Minded van dichtbij mee te kunnen volgen. Zalig.

Zondag waren we er vroeg bij om toch meer van het rijk  gevulde programma mee te kunnen pikken. Eerst kwam het broze maar heel stemmige Amatorski op het podium, terwijl iedereen gezellig in het zonnetje zat te genieten in de binnentuin.

Wat later zat ik binnen enkele schuifelende verhuisdozen te aanschouwen die wonderwel heel poëtisch overkwamen. De danseressen van Cia Dansa Mariantónia Oliver & Petita Lula werden in die dozen door een kruier gedropt op hun nieuwe woonplaats waarna ze elk apart of tesamen hun nieuwe omgeving verkenden. In de nieuwe omgeving moeten de relaties ook weer hun evenwicht vinden waarbij drie soms één teveel leek, maar uiteindelijk kwam alles wel goed en vonden ze hun stekje terug, inclusief visbokaal met goudvissen.

Vervolgens had ik nog even de tijd om langs de indrukwekkende tentoonstelling van Sol Lewitt te kuieren en de kleurrijke muurschilderingen te bewonderen. Ongelooflijk wat een variëteit en schoonheid je kan creëren met lijnen (vast, kruisend of krom…) in 3 kleuren (geel, blauw , rood). Echt tof.

Het volgende uur was een groot dilemma voor mij: ofwel naar Isbells gaan kijken ofwel naar Katinka Poldermans. Omdat ik al meerdere concerten gezien had, maar nog geen stand-up comedy koos ik voor het laatste, met de hoop na haar voorstelling nog het slot van Isbells te zien.  Dat was echter te optimistisch gerekend wat betreft tijd.
Katinka werd in het programma aangekondigd “met de gratie van een havenarbeider en het karakter van een goed biertje” en dat kon ik niet beter verwoorden. De MC van dienst keek nog verwonderd op bij het zien van enkele kindergezichtjes in de zaal en beloofde hen dat ze ‘veel nieuwe woordjes’ zouden leren maar dat ze altijd hun vinger mochten opsteken en om uitleg vragen bij mama en papa indien nodig. Of ze er uiteindelijk veel van gesnapt hebben, hoop ik in feite niet, maar ze rolden in elk geval over de grond van ’t lachen tijdens de voorstelling.  Katinka neemt op zijn minst geen blad voor haar mond en heeft duidelijk minder schroom dan de gemiddelde Vlaming maar haar originale platvloersheid maakte het des te plezanter. ‘k Had echt geen spijt dat ik Isbells had laten schieten voor Polderman’s optreden, ook al niet omdat ik blijkbaar lekker binnen gezeten had terwijl het buiten geregend had.

Samen met vrienden keken we uiteindelijk naar het optreden van Spinvis bij zonsondergang en na nog een kort toertje langs de installaties, sloten we een geslaagd en gezellig M-idzomer weekend af. Volgend jaar weer!

Beleuvenissen Folk 2012

De affiche van Beleuvenissen 2012 maakte me aanvankelijk heel enthousiast, maar na een loodzware werkweek leek een avondje lui in de zetel crashen vorige vrijdag opeens veel aantrekkelijker.  Het wonen in het centrum van een stad heeft wel als voordeel dat je even kort een kijkje kan gaan nemen en snel terug kan keren als je het niet meer leuk vindt.  Daarom trokken we tegen half tien toch maar even het centrum in om de sfeer op te snuiven met een paar vrienden.

Op de Grote Markt zagen we het einde van het optreden van Hanelore Bedert en Raymond Van ’t Groenewoud.   Twee topartiesten zonder enige twijfel, maar de geluidskwaliteit was achteraan erbarmelijk waardoor de muziek helemaal niet tot haar recht kwam. Op Twitter las ik dat ik niet de enigste was die er zo over dacht. Echt zonde.

We liepen dan maar door naar de Oude Markt waar de  Levellers geprogrammeerd waren.  Een goeie portie folkrock met wat nostalie naar onze studententijd zagen we wel zitten.  We waren duidelijk niet de enigsten, al vroegen enkele jongeren zich wel luidop af wie die Levellers in feite waren.  Met de grote hit “Beautiful Day” was de toon van het concert meteen gezet en zat de sfeer erin.   Hits & nieuwe songs wisselden vlot af en een indrukwekkende lange didgeridoo solo deed elke vezel op de markt trillen.  Het was toch wel de moeite geweest om de deur uit te gaan.

Een terugblik op Leuven in Scène: Dag 2

Na de eerste dag op Leuven in Scène waren er nog steeds veel voorstellingen van het programma die op ons verlanglijstje stonden. We stonden dan ook op Pinksteren om 15u mooi op post op de Oude Markt om naar de Propere Fanfare te luisteren. Maar ondanks de vele gezellig gevulde terrasjes waar mensen zaten te genieten van de zon, bleef het op de Oude Markt erg rustig. Meerdere mensen kuierden op en neer met het LiS programma in de hand of zaten wat te wachten op de trappen. Na een half uur gaven we het zonnen op de markt op en liepen we door om tot onze verbazing de Propere Fanfare te zien spelen voor het stadhuis. Tof zeg, zo’n programmawijzigingen die op geen enkele manier aangekondigd worden. De organisatie kan toch wel een beetje actiever en creatiever zijn om zo’n dingen op te vangen?

Gelukkig had de Propere Fanfare genoeg enthusiasme en energie om nog een tijdje door te gaan zodat we hen toch nog wel voldoende hebben kunnen beluisteren en bekijken. Een leuke zotte bende die ik vroeger al in Gent gezien had, maar die altijd leuk is om terug te zien en zo dacht het publiek er ook over, want die lieten zich graag tot een dans verleiden.

Later die namiddag kwamen we Les Krishnous tegen, gebracht door Les Goulus van wie ik vroeger ook al de hilarische show Horsemen gezien had. Horsemen brachten ze ook op een ander tijdstip dit weekend, maar nu leerden we de Hindu (?) gurus kennen die in het publiek nieuwe volgelingen zochten voor hun leer die ons van alle kwalen zou verlossen. De smoelen van Les Goulus… ah die zijn gewoon goud waard.

Door alle programmawissels hebben we Die Verdamnte Spielerei helemaal gemist, maar Skryf,  het in-zand-schrijvend-one-liner-robotje, was dan weer een leuke verrassing om te passeren.

Wat later nestelden we ons terug in het stadspark om naar de Spaanse mime clown Leandre te kijken. Een deel van het publiek vooraan wou  niet gaan zitten waardoor een hele spie uit de cirkel publiek niets kon zien, maar dat probeerden we niet aan ons hart te laten komen. Een beetje later wandelde de moderne clown door het publiek en kwam hij aan bij zijn geïmproviseerde woning waar hij ons uitnodigde om op bezoek te komen door de losstaande deur. Er werden pakjes geleverd, verjaardagsfeestjes geïmproviseerd, spiegelbeelden uitgedaagd, enz. Toch liep zijn improvisatietheater volgens mij niet altijd zoals gewenst, wat op zijn minst nog grappiger werd dan bedoeld. Vooral toen Leandre tot herhaling toe een moedig kindje uitnodigde op het podium maar deze telkens het hazepad nam, werd dat opeens een spelletje waarbij een tiental kinderen continu “op bezoek” kwamen en snel weer wegholden. Straf hoe hij dit met mime op een plezante manier oploste. Ik heb echt tranen zitten lachen en deze keer kwamen de tranen echt niet van mijn hooikoorts aanval. Ook chapeau aan het ‘spiegelbeeld’ dat er gewoon zelf begon op los te fantaseren en een goed tegengewicht gaf aan de ervaren clown. Zalig stukje eerlijk theater op een moment dat we helemaal geen topact verwachtten.

In de Bruul zagen we nog de slotshow van Urban Circus die veel spectaculairder was dan verwacht, ook al hadden we de dag ervoor demo’s gezien. Vooral het breakdancen en het parkour bleven me verbazen. Daarna was het tijd voor Les Pepones, de trapeze act waar ik inmiddels veel positiefs over gelezen had op Facebook en Twitter. Jammer genoeg waren er opnieuw enkele koppige mensen die wilden blijven rechtstaan terwijl de meerderheid ging zitten, maar deze keer werden deze laatste door een koppige scanderende massa overtuigd om zich naar de meerderheid te schikken. Tip aan de organisatie: volgende keer misschien wat stewards inzetten die de taak van de geïrriteerde massa overnemen op een wat sympathiekere manier. Le Grand Volant van Les Pepones bleek een mix van spectaculair trapezewerk en nostalgische slapstick tegen de achtergrond van de zonsondergang. Mooi.

Het weekend werd afgesloten op het Ladeuzeplein voor Les Rates Mortes van Xarxa Teatra. De parade van vreemde figuren, kapitalische symbolen die in brand vlogen en opgehangen poppen vol vuurwerk was zowel spectaculair als bevreemdend. Wel de moeite om naar te gaan kijken maar ik zou hem niet als topact van het festival weekend programmeren. We bleken nog tijd over te hebben om snel naar de Eikstraat te gaan om de skulmapping over de Fiere Margriet te zien. Het was wat gevaarlijk drummen in het smalle straatje – de strenge normen voor Marktrock gelden duidelijk nog niet voor Leuven in Scène – maar na een paar minuten aanschuiven was het onze beurt om de straat te zien transformeren door de lichtanimatie. Cool concept zeg, meer van dat!

En zo kwam een prachtig weekend weer tot een einde. Pfff weer 2 jaar wachten nu.

Een terugblik op Leuven in Scène: Dag 1

Het weer is ronduit deprimerend te noemen de laatste dagen. Wat een contrast met het zonovergoten Pinksterweekend waar ik van Leuven in Scène genoot. Ik weet niet hoe het komt maar Leuven in Scène lijkt altijd op heel zomerse weekends door te gaan. Het is dus niet verrassend dat ik aan Leuven in Scène geweldig mooie herinneringen koester, al sinds de eerste edities voor ik in Leuven woonde,  toen mijn vriend me op een zomeravond naar het stadspark meenam om door een wondere wereld van vuurinstallaties te kuieren.

Pinksterweekend 2012 stond dan ook al lang aangevinkt in mijn agenda en blijkbaar moet ik dat enthousiasme ook bij vrienden overgebracht hebben. 2 weken vooraf kreeg ik immers een telefoontje “wij komen op Pinksteren ook naar Leuven in Scène kijken hoor”.

Onze voorkeuren uitvissen in het programma  bleek een lastige opdracht. Er bleken immers opeens 4 topacts geprogrammeerd te zijn waarvan je dus slechts de helft kon zien tijdens het weekend en ook het overige aanbod stond vol van summiere aanlokkelijke beschrijvingen. Eigenlijk vond ik dat vrij stresserend omdat ik vreesde een geweldige act te missen, terugdenkend aan de fantastische voorstellingen die we in 2010 hadden gezien.

Uiteindelijk trokken we toch een stuk op goed geluk richting centrum op zaterdagnamiddag om een beetje door het stadspark te kuieren. Overal lagen mensen in de zon te  luieren, te pick-nicken en te keuvelen terwijl elders ouders hun kinderen fotografeerden die een gekke houding op de trapeze probeerden of  enkele originele instrumenten uittestten. Een zalig ontspannen sfeer die voor mij het hele weekend al geslaagd maakte. We besloten toch ook maar de rest van het programma te verkennen en gingen door waarbij we prompt voorbijgereden werden door een kleine Duitstalige olifant. Op de Bruul kregen we een smaakje van parkour, graffiti, DJ-en, eenwieler fietsbehendigheden, …

Na enig debat besloten we om ’s avonds te kiezen voor de verste attractie en wandelden we richting Keizersberg. Waar we precies moesten zijn bij Keizersberg was ons niet echt duidelijk, maar op evenementen zoals dit volg  je gewoon de mensen voor jou op straat en je komt er wel. Bij de ingang van het park kwamen we in een aanschuivende rij terecht, wachtend op een zakje met een theelichtje. Deze bleken net op toen het onze beurt was, maar we konden wel de stoet met lichtjes volgen die voor ons het park introk. De vuurinstallaties waren betoverend in hun eenvoudige mooie vormgeving.  Bij het vallen van de avond werden ze steeds sfeervoller.

We murwden ons een plaatsje in de cirkel bij Don Q, de voorstelling van Jonna. Ik vond het vrij moedig van een toneelgroep om een eigen bewerking te maken van zo’n bekend werk maar ze brachten leuke vondsten. Het waterballet in de tuinslang waterfontein had een sierlijke vormgeving.  Bij het zwaardvechten was de choreagrafie dan weer wat rommeliger, maar de afsluitende vuuract was dan weer mooi om te zien.  Toch leuk dat ook lokaal talent een prominente plaats op het programma kan krijgen.

Bij het einde van Jonna stonden er direct mensen op om door te gaan waarop anderen snel een plaatsje vooraan inpalmden. Het leek me echter onwaarschijnlijk dat er een nieuwe voorstelling zou gaan beginnen op dat watertapijt, dus vertrokken we maar mee met de flow.  Maar het was ons helemaal niet duidelijk waar de voorstelling van La Salamandre zou plaatsvinden. Doorheen het park aan de Keizersberg kronkelden we mee met groepen mensen over de verlichte paadjes langs de vuurinstallaties in het park, maar het gemor onder de mensen klonk steeds luider omdat niemand wist waarheen we moesten gaan.  De irritatie verbrak jammer genoeg elke verwondering die de mooie installaties konden oproepen.  Na 20 min heen en weer wandelen bereikten we eindelijk een niet verlicht (!) grasveld aan de achterkant van de abdij waar zich een grote mensencirkel gevormd had… Hier moesten we blijkbaar zijn.
Er stond vooraan 1 rij banken  waardoor niet meer mensen konden neerzitten. Bijgevolg konden er slechts een paar rijen mensen iets zien van de voorstelling en was er dan ook continu gebabbel te horen achteraan. Fille d’Hestia kwam als voorstelling maar heel traag op gang maar was wel een mooi poëtisch spektakel om te bekijken in het donker. Toch blij dat we het nog gevonden hadden.

Een impressie van een autovrij Leuven

De vorige 2 edities van Leuven autovrij had ik gemist: twee jaar geleden was dat een bewuste keuze toen het stadsbestuur terugkwam op hun beslissing de stadsring autovrij te maken en vorig jaar was het event me simpelweg ontgaan. Dit jaar echter wou ik wel genieten van de lege straten op wat belgerinkel na. Bovendien had een briefje in de bus ons laten weten dat de buren een borrel zouden organiseren.

Toen we rond de middag in Leuven aankwamen zag de binnenring er inderdaad extreem rustig uit…doods bijna. Er waren een paar kinderen aan het fietsen waarvan er eentje prompt tegen het asfalt smakte – gelukkig enkel wat pijnlijke schrammen- maar van een feestelijke fietssfeer was niet bepaald sprake. In de binnenstad was er meer volk, maar ook daar had ik meer animo verwacht aan de standjes van de verschillende organisaties die onze aandacht trokken op duurzame mobiliteit. Waarom was er niet ergens een fanfare bandje ingehuurd om de boel wat op te vrolijken of een ludieke straatartiest die in het thema paste? Misschien waren we gewoon wat te vroeg.

Terug thuis bleken de buren intussen wel al tafels en stoelen aangesleept te hebben vol hapjes en drankjes. Elke gelegenheid om je buren beter te leren kennen en samen gezellig samen te zijn, is leuk en met lekkere hapjes erbij wil ik er zeker bij zijn. De tijd vloog voorbij, de wolken dreigden enkel en intussen zagen we vele groepen fietsers langskomen en vrolijk zwaaien. Fietsen bestaan er duidelijk in alle vormen en kleuren. De stad was dan toch zo doods niet meer.

Uiteindelijk maakte een korte stevige bui toch een einde aan ons geborrel, maar daarna gingen we toch nog met ons armbandje gratis naar het museum M waar we de tentoonstelling “Een Romantische kijk” nog even meepikten voor sluitingstijd.

M-idzomer

“Heb je zin om donderdag naar een optreden te gaan?” was het berichtje dat ik van mijn man kreeg op de trein vorige dinsdag.
“Euh ja waarom niet, wat, waar?”
“M-idzomer festival.”

Vorige zomer had ik wel affiches gezien, maar ik had er in feite niet veel aandacht aan geschonken en wist niet goed waarover dit ging. Iets dat in M georganiseerd werd, veel meer wist ik er niet over te vertellen. Later had ik wel op een blog foto’s gezien van wat optredens en dat zag er wel leuk uit.

“Ok, cool.”

En zo trokken we vorige donderdag naar het centrum terwijl ik nog maar amper meer wist over dit M-idzomer festival. John Cale zou optreden en die was kennelijk heel populair want de hele avond was uitverkocht maar zijn muziek of die van de Velvet Underground zijn toch wel wat van voor mijn tijd. Maar er stond nog veel meer op het programma, blijkbaar, want de deuren openden al vrij vroeg.

Bij de ingang kregen we een plannetje toegereikt met wat uitleg wat er waar gebeurde en de vele pijlen op de meuren en deuren wezen ons ook in de goeie richting zodat we de concerten, de stand-up comedy, de dans of de andere acts zouden kunnen vinden. Amai, er gebeurde echt vanalles overal en we zouden keuzes moeten maken. Het 4-daags festival combineert inderdaad de tentoonstellingen van het museum met enkele grote namen die komen concerteren op de gezellige binnentuin (met een handige helling), dance performances in de expositieruimtes en comedy of woord voorstellingen in de kelder, een leeshoek, enz… In het publiek liepen meerdere arty-farty types rond en we konden zelf wat BV-spotten.

Zelf kan ik zo’n combinatie van verschillende kunsten echt wel smaken, ook al ben ik absoluut geen kenner op dat gebied. Ik hou enorm van in musea rond te kuieren en indien dat gecombineerd kan worden met een avondje muziek, dans en gezellig keuvelen met vrienden en een drankje in een verlichtte tuin van zo’n prachtig gebouw, dan kan de avond toch niet meer stuk. Ik kende John Cale nochtans niet echt en de dans van enkele leerlingen van Anne Therese De Keersmaeker was nogal abstract. Dan waren de audio-visuele portretten van Anne Mouton & Styrofoam intrigerender.

De volgende keer zorg ik dat ik er bij opening al bij ben, zodat ik meer tijd heb om in het museum rond te kuieren en dat ik ook de comedy kan meepikken.

Beleuvenissen Tropical 2010

Juli was al bijna voorbij en ik was nog steeds niet naar Beleuvenissen geweest. Dat kon ik toch moeilijk laten gebeuren dus was ik vorige vrijdag op post voor de “Tropical” editie. Ondanks de hitte die we deze zomer al hebben mogen voelen, waren de temperaturen vrijdag nu niet echt tropisch te noemen. Jammer.

We vertrokken al vrij vroeg richting centrum waar alles nog heel kalm leek. Na wat lekkere tapas en koele sangria bij Los Flamencos in de Naamsestraat was het tijd om naar de Oude Markt te trekken om te luisteren naar Cookies & Cream. We konden al bekende covers horen vanuit de zijstraten naar de markt maar heel veel sfeer was er toch nog niet. Wellicht was het nog een beetje te vroeg op de avond, want de band was wel goed & enthousiast aan het spelen. Toch vond ik hun muziek nu niet bepaald in het “tropical” thema passen.

Op het Mathieu de Layensplein speelde Grasjas nederlandstalige raggae. Ik had nog nooit van deze groep gehoord die ik de hele avond hardnekkig Grapjas bleef noemen, maar ik vond hun typische reggae ritmes en het trombone spel wel aanstekelijk. Enkele kleine kindjes stonden voor het podium met hun armpjes in de lucht te wiegen en in cirkeltjes te hobbelen en ze amuseerden zich klaarblijkelijk mateloos. De frontman Hans, met langa rastas zoals het hoort in een reggaegroep, speelde met een brede gelukzalige glimlach op zijn gezicht waardoor ik me afvroeg wat hij in die gerolde sigaret aan het roken was. In elk geval klonk de muziek catchy en origineel.

Buscemi was op de Vismarkt van de partij dus daar wou ik zeker ook langs. Het plein stond al behoorlijk vol en de funky latin dansmuziek vulde over onze hoofden heen het hele plein. Jammer genoeg is een DJ set zoals deze na een tijdje behoorlijk saai om te bekijken, althans als je niet aan het dansen bent, aangezien alle songs in elkaar overlopen in een non-stop stroom zonder pauzes en interactie. Daarom hielden we het toch alweer vrij snel voor bekeken en liepen we door om te kijken wat Beleuvenissen nog meer in petto had.

De volgens het programmaboekje gerenomeerde Cubaanse band Septeto Santiaguero speelde in de schaduw van het stadshuis. Het duurde niet lang vooraleer er meerdere koppels rondom ons begonnen salsa te dansen op deze zwoele zuiderse klanken. Aaah fantastisch, dit was op en top Beleuvenissen Tropical. Super.
Het leek er van ver op alsof Dany De Vito een bijverdienste gevonden had in deze band wat heel grappig oogde aangezien hij in zijn kleine uitgestrekte armpjes een grote guitar vast hield. Het contrast met de grotere frontman die op een kleine sologitaar speelde maakte deze omgekeerd evenredigheid des te grappiger.

Het kleine Vounckplein was goed gevuld met mensen die naar nog een Cubaanse artiest Rey Cabrera luisterden. We zagen de theorie van de omgekeerde evenredigheid wat betreft gitaargroottes nog eens bevestigd op het podium.

De banda de Tomas Gonzales speelde op het Hogeschoolplein maar dat klonk vooral als nog meer van hetzelfde dus liepen we snel weer door naar de Oude Markt waar ik toch zeker het concert van Vaya Con Dios niet wou missen. De zijstraten waren inmiddels al afgesloten : blijkbaar verwachtte men een grote opkomst. Zodra we de Kortestraat inliepen trok men net achter ons de dranghekkens dicht en sprongen de verkeerslichten die ophingen op rood: we waren de laatsten die nog toegelaten werden! Blijkbaar trekt Vaya Con Dios ondanks hun vele jaren pauze nog steeds een massa fans.

Stapje voor stapje konden we wat naar voren komen want het geluid achteraan op de markt was toch niet zo goed. Wetende wat er ’s anderendaags op de Love Parade gebeurd is, ben ik toch wel blij met de ervaring die de stad Leuven opgedaan heeft met betrekking op het beheersen en controleren van de mensenmassa’s op stadsfestivals. Ooit zag ik een reportage over computersimulaties die de KUL gemaakt had over de impact van objecten op de Oude Markt in het geval van evacuatie.

Het concert van Vaya Con Dios swingde toch niet zoals ik verwacht had ondanks de grote opkomst. Hun recentste repertoire is wel veel meer ingetogen maar je kan toch niet voor een publiek van zo’n 10000 man spelen alsof je in een kleine club speelt. Er was maar weinig interactie met het publiek en zelfs als Dani Klein eens vroeg of we zin hadden om mee te zingen met Puerto Rico volgde er eerst een minuut vreemd getokkel voordat het lied losbarste waardoor het momentum weer verloren was. Persoonlijk hou ik sterk van hun muziek maar dit optreden was toch een ontgoocheling voor mij en had ik er veel meer van verwacht. We bleven dan ook niet tot het einde maar trokken terug naar het Hogeschoolplein om nog wat meer van Cubaanse muziek te genieten onder de bomen op het einde van een mooie zomeravond.