Leven in Leuven

Kerstconcert ‘Peace and Joy’ van het Leuvens Universitair Koor

Op dinsdag 17 december om 20u30 brengt het Leuvens Universitair Koor, onder de deskundige leiding van Marleen De Boo, hun kerstconcert ‘Peace and Joy’ in het Centraal Auditorium te Gasthuisberg. Ze brengen warme, rustige, vreugdevolle en swingende kerstmuziek, dus laat u meevoeren en verrassen door de Romantiek, spirituals, Hebreeuwse liefdesliederen en een aantal hartverwarmende kerstklassiekers.

Het Leuvens Universitair Koor is opgericht in 1969 en is een dynamische vereniging, bestaande uit honderd actieve en enthousiaste studenten van de K.U.Leuven met een gemeenschappelijke passie: zingen. Doordat het koor enkel bestaat uit studenten blijf het eeuwig jong en kan het zijn publiek een frisse, enthousiaste en homogene klank brengen. Omdat echter niet iedereen altijd even vlot erbij kan zijn, hebben de patiënten van het U.Z. Gasthuisberg de mogelijkheid om het kerstconcert mee te volgen via een livestream.

Kaarten kosten (VVK/ADD) voor studenten €5/€6, met een cultuurkaart geraak je al binnen voor €4/€5, en niet-studenten hoesten ook maar €10/€11 op. Info en reservaties via luk@studentenweb.org, telefonisch op 016/23 47 11, of je kan langsgaan op Groot Begijnhof 31, 3000 Leuven.

Get Insane Team op Leuven Autovrij

Het Get Insane Team gaf vandaag, tijdens deze autovrije zondag, een impressie van wat je allemaal kan zonder wagen. Met of zonder fiets, maar vooral met héél veel lichaamsbeheersing, hielden Nicolas Vanhole, Kévin Vanderheyden en Dominne Jeunen het publiek af en toe wel erg in spanning.

Zingend de Leuvense zomer in

Afgelopen zaterdag was het De Langste Dag. Braderie in Leuven. Het uitgelezen moment om de wereld te ontdekken, en gebruik te maken van de levendigheid van Leuven. Maar Leuven zou niet meer hetzelfde zijn, mocht het stoppen om zes uur.

Omstreeks half één wandelde ik naar huis. De zaterdag leek zijn beste beentje wel verzet te hebben. Maar dat was buiten Tine, Carline en Marieke gerekend. Wie namelijk zaterdagnacht voorbij het voormalige Fochplein wandelde, kon zich afvragen sinds wanneer er muziek weerklonk vanuit de fietsenstalling. De nieuwe prentjes aan de zijkant trekken al wat meer de aandacht, maar nu ook al muziek erbij halen… Het leek een tafereel uit een oude film: behoorlijk lege straten door de regen, houten kraampjes die er verlaten bijstonden, en een gezang dat weerklonk vanuit de holte onder het plein. Mijn nieuwsgierigheid overwon, en voor ik het wist stond ik beneden. De beveiliging had het ondertussen blijkbaar ook al gehoord, want die kwam ook kijken naar wat er nu precies aan de hand was. Op de trappen naar de stalling stonden drie jonge dames, die in het holst van de nacht geen schrik leken te hebben van een GAS-boete.

Eén van hen was luidkeels een hymne aan het brengen. Tine, zo stelde ze zichzelf voor, was een opera aan het zingen, een genre dat volgens haar soms nog veel te weinig populair is onder de jeugd van vandaag. (Stadssopraan Noémie Schellens, vrijdagavond nog te zien op Recital in het Park, zal het graag horen.) Marieke was haar aan het filmen, omdat Tine deelneemt aan een project om animator te kunnen worden in het buitenland. Het zou een kort filmpje worden, waarmee ze aantoont wat haar talenten zijn, maar in de drukte van de hele dag hot en her filmen, waren ze vergeten het stuk opera op te nemen. In het holst van de nacht toch nog naar het centrum trekkend om een verlichte plaats te vinden om Tine haar muziek te laten zingen, waren ze terecht gekomen op de trappen naar de stalling. De omstaanders lieten het zich in ieder geval welgevallen, en menig voorbijganger spitste toch even de oren – het zou zowaar een idee kunnen zijn voor een volgend evenement.

Ja hoor, Leuven, elke dag een beetje verwonderlijk.

Met dank aan Tine Raymakers, Carline Libaers en Marieke Versonnen.

Esther & Fatou akoestisch in Café Entrepot

Leuven telt af. Voor een vernieuwde concertzaal met gewezen cinemazeteltjes, voor een vierdaags optreden van Selah Sue, voor het hernemen van ontelbare Open Mic avonden, voor het vieren van onze burgemeester van de nacht. Het grote feest komt eraan…

Maar waarom wachten tot 16, 17 of 18 november? Bij Cult! komt Mike Naert nu maandag al een woordje uitleg geven over het grootse feest. Groot feest! Veel mensen. Druk. Dus kom gewoon luisteren naar de essentie in het Café Entrepot. Op hetzelfde podium komt die 12de november ook 30CC de Leuvense klimaatweek toelichten, en komt La Petite Bande vertellen wat er zoal op de ondertussen derde Dag van – jawel – La Petite Bande te doen zal zijn.

En om u helemaal warm te maken, zullen Esther & Fatou van de partij zijn. Voor een babbel. En een kleine set. Akoestisch. Gezellig. En met plek om ademloos te luisteren. Tenzij u daarvoor liever wacht tot de fundraising van Het Depot, nog voor die andere jongedame, u weet wel, vlak voor het grote feest. Maar sst, dat hebt u natuurlijk niet van ons!

Concreet:
Maandag, 12 november 2012, van 20u tot 22u, in Café Entrepot
Cult! in gesprek met Mike Naert, La Petite Bande en Esther & Fatou.
Om 22u akoestische set van Esther & Fatou.

—

Cult!, het cultuurprogramma van Radio Scorpio, verzamelt elke maandagavond tussen 20u en 22u enkele vooraanstaande figuren uit het Leuvense culturele wereldje, om stil te staan bij vergane glorie, hedendaagse projecten en weldra te vervullen dromen. Te beluisteren op 106FM, of live te volgen in het Café Entrepot.

Leuven leeft – 22 september

Er was weer leven in Leuven vandaag – véél leven!

Op een heel gewone Leuvense zaterdagnamiddag wandel je langs het Ladeuzeplein. ’t Is net herfst, september ten top, en belletjes en muziekjes en de geur van smoutebollen en friet palmen hun voorlaatste dag kermisgewijs het anders zo ruime Clarisse in. Maar het grote volk is daar niet te vinden.

Met de zachte nazomerzon stroomt iedereen eerder de Bondgenotenlaan in, aangetrokken door de fanfare die het Pieter De Somer-plein terug leven inblaast. Terwijl je de bussen het vernieuwde plein opvolgt, maakt de blaaskapel al plaats voor de stemmen van Esther & Fatou, allang geen onbekenden meer in onze contreien. Ergens vanonder het plein klinken ze, ergens onder de bussen tussen de fietsenstallingen – zo eens een andere locatie om voor een jong en enthousiast publiek te staan. Terwijl je door de levende standbeelden begroet wordt, klinkt er al na hun soundcheck applaus vanop de nieuwe trappenzaal van Leuven. En ook het Fonske heeft zich voor de gelegenheid nog eens in zijn kostuumpje gestoken.

Als je wat later, helemaal in de ban van het bruisende Leuven, langs de grote bushalte-banken slentert, mijmer je nog even over waar die mooie, ronde bank aan het justitiepaleis nou toch heen is. Maar als je dan enkele tellen later in de Mechelsestraat oog in oog te staan met het RedBall Project Leuven, ben je toch terug van de kaart van het af en toe wel heel inspirerende karakter van die dagelijkse stad. De grote, rode bal die al enkele dagen Leuven onveilig maakt, kan trouwens nog tot woensdag altijd wel ergens in onze stad gevonden worden.

Maar niet enkel het centrum bruiste van het leven, ook aan de Vaartkom was er weer het nodige plezier: de eerste Bazart van het ondertussen al tweede jaar. Ze hadden zich geen beter weer kunnen voorstellen in Leuven (en ook in Antwerpen kan je ondertussen terecht) – hoewel de leukere dingen van een namiddagje Bazart zich natuurlijk ook wel kunnen bevinden in de catacomben van het OPEK.

Leuven, eens te meer een bruisende stad, en daar zal geen verkiezingskoorts, bouwfestijn of architecturale beslissing iets aan veranderen!

Buurtfeest Sint Maartensdal

Heerlijk weertje, zalig sfeertje. Na het succes vorig jaar, is ook dit jaar het buurtfeest in sint maartensdal een feit. U bent altijd welkom!

M-idzomer 2012, donderdag

Een beetje te laat arriveer ik in museum M, maar het welkom straalt al meteen de iets andere sfeer uit die van dit festival weer iets zal maken dat op niet veel andere plaatsen zijn evenbeeld weet te vinden. Na de korte schrik, meer van mijn voorgangster dan van het keffend lawaai, probeer ik mijn tickets te pakken te krijgen. Milow staat naast me aan te schuiven, en enkele meters verder klinkt al de euforie van een gemist spektakel. Hier moet ik zijn dit weekend, weet ik, en ik wandel het park in, begeleid met keten van opschrikkende bezoekers en imaginaire wilde beesten. Graauw, welkom op M-idzomer 2012!

(Er zijn nog steeds tickets, dus rep je naar hier!)

Fox & Flavours (Kulturama 2012)

15u, zaterdagmiddag. Nog even het tijdsein. En dan kondigt Radio Scorpio Fox & Flavours aan. Laura Van Rossum en Flávio Silva komen namelijk met alle plezier het podium in Tweebronnen opluisteren. Ze kwamen rustig keuvelend toe, vrolijk en enthousiast, en staan wat later laar om eraan te beginnen – ze voelen elkaar wel, en brengen dit over nog voor ze één noot hebben laten horen. Als ze dan uiteindelijk de hele bibliotheek Tweebronnen met hun aanstekelijke soul-gevoel beginnen vullen, weten ze het als geen voor hen over te brengen; mevrouw zit mee te knikken, voorbijgangers blijven iets langer staan, en gesprekken vallen stil.

Laura speelt al sinds haar zevende viool, maar ruilde doorheen de jaren van passie voor het theater. Tegen dat ze begint aan haar huidige studies film-, theater- en literatuurwetenschappen in Antwerpen, kwam ze ergens onderweg (in het Lemmensinstituut) een leraar tegen die haar ertoe aanzette om volop te kiezen voor het zingen. Als uitlaatklep spreekt het haar ook wel aan, wat ons voor een optreden zoals vandaag oplevert dat we mogen genieten van een stem die overtuigender dan eender wat door de ruimte klinkt.

Flávio ondersteunt haar speels op gitaar – met ritmes die niemand laten stilzitten. Hij komt uit de levendige grootstad São Paulo, waar hij al sinds zijn negende het snaarinstrument op een unieke manier leert te bespelen. Naar België kwam hij om te studeren aan het Antwerpse Koninklijk Conservatorium. Met leermeesters zoals Alexandre Mihanovich, Djalma Lima en Michel Leme weet je echter wel al wat je kan verwachten.

Speciaal voor de set in Tweebronnen laten ze even de vijf andere leden van hun band achterwege, om met hun tweetjes – zij als tekstbezielster, hij als het muzikale genie – een heerlijke akoustische set te brengen, die er zonder moeite in slaagde spontaan applaus los te weken bij het publiek, zelfs midden in een nummer. En Scorpio was getuige!

— — —

Meer geluidsmateriaal kan je vinden op hun soundcloud

Baardenactie in Leuven

Er was eens…

Begin januari 2011. Filmjournalist Nicolas Buytaers begint de politieke impasse beu te geraken, en besluit uit protest zich niet meer te scheren. Een simpele, maar duidelijk zichtbare manier om expressie te geven aan een gevoel dat begint op te spelen, en de maanden erop zelfs meer en meer zou groeien onder de bevolking. Acteur Benoît Poelvoorde pikt het idee op, en roept alle Belgische mannen op om hetzelfde te doen. 12 januari schrijven we, maar het einde van de regeringsvorming – zo zou blijken – is nog lang niet in zicht.

In Vlaanderen manifesteert Radio 1-presentator Koen Fillet zich als gezicht van de actie; al een vreemd gegeven op zich, zo’n Vlaamse voortrekker, maar een meerwaarde om de dialoog omtrent de actie ook in het Nederlandstalig landsgedeelte voet aan wal te laten krijgen – en dat voor mannen met baarden.

“De student is vrolijk man” (220)

Ook in Leuven vindt de ludieke (non-)handeling al vanaf dag één aansluiting bij tal van studenten. Luiheid of effectief politiek engagement, al dan niet in combinatie met boude uitspraken en eventueel bijhorende weddenschappen, zorgen ervoor dat in de eerste weken na de oproep verscheidene nieuwe baarden in het straatbeeld verschijnen. Op het facebook-profiel van ondergetekende staat op die bewuste 12de januari het volgende te lezen: “zijn poging tot een baard staat er, nu die regering nog!”. Maar waar de eerste commentaren nog om een foto vragen, zou het gevoel om me heen al snel omslaan in algemeen ongeloof en de eeuwige vraag waarom.

De weken worden maanden, en de dagen worden langer. De jeuk, de zon, de warmte… Niet in het minst door evenementen zoals de langste kapperstoog van Vlaanderen of de actie van AB Inbev naar aanleiding voor Wereld Milieu Dag blijven er baarden sneuvelen. Minder en minder worden de heren en dames politici door subtiele harigheid herinnerd aan het feit dat niet enkel de koning, maar ook de modale burger bezorgd de gebeurtenissen volgt. Maar sommige baarden blijven. Tot het eind.

“Wat heeft me ’t leven toch in weinig tijd, veel slecht en goed gegeven” (227)

Terugblikkend op die periode met mijn wilde baard, zijn er vele momenten die me zullen bijblijven. Want je verzamelt toch wel wat opmerkingen, handelingen en blikken van zowel onbekenden als bekenden, en van vrienden nabij en ver. Het begint braaf, met die eerste keren willen voelen. Maar plots merk je ook hoe ze naar je wijzen, tijdens vier dagen op het podium in de bibliotheek bijvoorbeeld. En naarmate de weken elkaar opvolgen, begint met de omvang van de baard ook die omgeving steeds vreemder te reageren.

Op sollicitatiegesprekken blijkt het steevast een te beantwoorden vraag. Mensen willen niet meer afspreken tot er een regering is. Anderen kunnen je niet meer in de ogen kijken, gefascineerd door wat iets lager hangt. Of wildvreemden proberen je uit te vragen waarom een Belg “die” geloofsovertuiging heeft (tot zelfs bijna bekeren toe). Ook het fenomeen van voorbijgangers die hun handtassen iets steviger vastnemen tijdens het nachtelijke naar huis wandelen, of het korte terugdeinzen als je iemand aanspreekt om het uur te vragen, zorgen voor het nodige voer tot nadenken. Over oppervlakkigheid. Maar ook schiere onverschilligheid. Of simpelweg de combinatie.

“Zo geraakt ge aan de oude dagen, zonder enen enk’len traan” (245)

Achteraf bekeken waren de afgelopen maanden op dat vlak wellicht zelfs een meer leerrijke ervaring voor die mannen met baarden dan voor onze politici. Want hoe je het ook draait of keert, geen van hen zal om onze gezichtsbegroeiing wakker gelegen hebben – en ergens hoop ik dat ook. Maar in tegenstelling tot wat sommigen mogen beweren, een zinloze actie was het niet.

Het doet deugd om te zien dat er nog mensen zijn, die zich achter een standpunt kunnen scharen. Dat ze bereid zijn om moeilijkheden in hun persoonlijke leven te trotseren om toch oprecht voor hun mening uit te komen. Of dat er simpelweg nog burgers zijn die geloven dat hun enkele dwaze handeling iets kan betekenen in de maatschappelijke draaimolen, zonder hun omgeving te schaden met een algemene staking die de hele maatschappij lam legt of er een “de waarheid in pacht hebben”-mentaliteit op na te houden.

Daarnaast was het gewoon heerlijk om te zien hoe tussen de vele commentaren door, het gekscheren en het vreemd kijken, de regeringsvorming op de meest onverwachte en gekste plaatsen en momenten werd opgerakeld. Elk haar is namelijk apart besproken geweest. Door mensen die anders nooit een mening hebben. Mensen die hun gal wilden spuwen over deze politieke schabouwelijkheid. Of zelfbenoemde politieke analfabeten die terug betrokken geraakten bij de meest langgerokken en uitgemolken regeringsvorming ooit. Voor even. Enkel omwille van wat haar dat wild genoeg groeit. Reken maar dat je daardoor ook die extra centimeter nog aan kan, om verder een barometer te vormen van de politieke impasse.

“Ministers gaan met statigheid” (188)

Maar vanavond gaat hij er dus af. Die baard die me soms deed wakker schrikken omdat ik dacht dat er een beest zat. Die baard zonder dewelke velen (onder andere m’n collega’s) me niet eens kennen. Let wel, als er vanavond tenminste een regering is. Puur objectief ook: als er, los van kleur of overtuiging, een regering is. De baard gaat er tevens af in alle eenvoud door de eigen hand; het zal al hard genoeg schrikken zijn.

Voor meer spektakel kan u echter deze ochtend terecht bij Joos, waar Koen Fillet (Radio 1) zijn baard laat afdoen, of kan u wachten op het filmpje van Pieter Rombouts (Radio Scorpio, GVA.tv) die zondag in ’t Kaffee (Tiensestraat) al afscheid nam.

Update

Het filmpje van Pieter Rombouts zijn afscheid kan u vinden op de website van vtm.

6de NachtKrachtNacht

Langzaam overstijgen ze hun eigen succes. Om vijf na acht kom je toe in de tijdelijke locatie van het depot, en tussen de pijltjes van exposities en workshops hangt er ook dat blad waar blijkbaar wel meer mensen op afkomen. Een lange gang, ergens in de verte muziek. Te laat. Er staat een tafel in de gang, met de facebook voorregistratie lijst, en daarachter lijkt er zich een kamertje te bevinden waar ik wel eens graag zou willen zijn. En samen met mij zo’n kleine 70 anderen. Voor het podium zijn de eersten gaan zitten, waardoor de sfeer dat typische nachtkrachtnacht-achtige krijgt. En de wachtenden die zolang in de gang blijven staan trekken er zich niet veel van aan; we zijn hier om te genieten van de sfeer, en dat kan je zolang je ze kan horen… En terwijl ik dit typ, is de tweede groep ondertussen aan hun soundcheck bezig, en na wat we daarnet mochten gewaar worden, zal het nog een mooie nacht worden. En als je je nog haast, met jou erbij!