Archief voor ‘Festival’

Eindverslag Docville op Camera Obscura

Op Radio Scorpio’s filmblog Camera Obscura vind je een eindverslag van het documentare filmfestival Docville.

Winnaars Docville 2008 bekend

Op zaterdag 17 mei, de slotdag van de 4e editie van het Internationaal Documentaire Filmfestival DOCVILLE, werden de winnaars bekend gemaakt van de nationale en internationale competitie.

De jury kende de CANVAS prijs voor Beste Internationale Documentaire toe aan Stranded, een Franse productie, geregisseerd door de Uruguayaan Gonzalo Arijon. De SCAM Prijs voor Beste Belgische Documentaire ging naar Le flic, la juge et l’assasin van Yves Hinant, een bloedstollende documentaire over een moordonderzoek in Brussel.

Verslagen en foto’s van het documentaire festival op de site van Docville.

Wijgmaalse feesten 2008

Het was weer volle bak gisteren in Wijgmaal, de straten werden al van ’s ochtends vroeg ingenomen door hordes lopers en fietsers die deelnamen aan de stratenloop en de dorpelingenkoers. Voor het Belgisch Kampioenschap wielrennen voor amateurs in de namiddag kwamen zo mogelijk nog meer sportievelingen en hordes fanatieke supporters de Wijgmaalse markt en de straten errond bevolken.

De organisatoren van de Wijgmaalse feesten hadden samen met 30CC een alternatieve randanimatie geprogrammeerd: Zomer op de Straat, een vrolijke mengelmoes aan straattheater op de pleintjes van Wijgmaal dat het geheel een pak aantrekkelijker een origineler maakt dan de traditionele springkastelen en paardenmolens. Luchtacrobatie, een ballonartieste, een rondkruipende Escargot, een grappig piratentoneel en nog meer artiesten die ik gemist heb.

Rock Werrekter kon de avond natuurlijk niet afsluiten zonder optreden van dorpsheld Stan van Samang, al waren het Los C Grandes die de avond afsloten. Nuja “afsloten“, het feesten ging voor het Werrek nog enkele uurtjes door. Leve het dubbel glas :-)

BK wielertoeristen

Zomer op Straat

Zomer op Straat

Circus op straat

Meer foto’s op Flickr

Docville recensies

De winnaars van de Docville wedstrijd schreven over de documentaires die ze gingen bekijken. Saartje en Wouter schreven een recensie over 2 km² – A square view. Coudie schreef een recensie over The king of kong.

Opera Pagaï – Safari intime – bespreking

Ja, de leveninleuven.be-redactie is nog altijd aan het nagenieten van Leuven in scène. Maar wees gerust, dit zal één van de laatste besprekingen zijn.

Ik wist eerlijk gezegd niet goed of het concept van Safari intime me wel zou liggen. Doordat we bij één van de voorbereidende vergaderingen aanwezig waren, wist ik redelijk goed waaraan ik me kon verwachten. Toch bleek er een groot verschil tussen enkele filmpjes van een vorige voorstelling en het live meemaken van zo’n intieme safari.

Bij het begin van de safari werden we ontvangen door een baardig heerschap dat erg zijn best deed om ons drie regels in te peperen: de specimen 1. niet aanspreken 2. niet in de ogen kijken en 3. niet voederen. Die goeie raad namen we dan ook ter harte. We kregen nog wat inleiding rond het experiment, maar dat is een beetje over mij heengewaaid. Grappig dat de man met de baard erin slaagde om een groepje toeschouwers een Mexican Wave te laten doen. En zo werd je als toeschouwer meteen ook deel van het experiment.

Toen het eindelijk onze beurt was om op safari te gaan, kreeg ik al meteen een reprimande. Iets te enthousiast wilde ik op verkenning gaan en zette ik mijn voet op het trapje, terwijl de meneer met de zonnebril die ons begeleidde nochtans heel erg duidelijk gezegd had dat we áán het trapje moesten wachten. Luisteren is nooit mijn sterkste kant geweest. ;-) Die misstap werd me meteen aangerekend. Streng werd ik tot de orde geroepen. Ik kon niet snel genoeg mijn voet van het trapje nemen. ;-)

En toen begon onze safari echt. We gluurden samen met de andere toeschouwers langs ramen en deuren binnen in de huizen. Eerst wat onwennig, want ja, zoiets hóórt natuurlijk niet. Gegniffel bij de toeschouwers toen we via een openstaande deur een mevrouw op het toilet ontwaarden. De purgatieve pauze confronteerde ons met de noodzakelijkheid van zulke aardse bezigheden.

Wat ik erg goed vond aan de safari, was de manier waarop de afzonderlijke taferelen met elkaar verbonden waren. De venijnige mevrouw die anonieme brieven stuurde over een geheime lesbische relatie, de inkijk in de woonkamer waar het overspel plaatsvond, daarna de man van de overspelige vrouw die totaal gebroken zijn spullen gepakt had en met tranen in de ogen naar zijn huwelijksfoto keek, de roddeltantes die het geval van naadje tot draadje uit de doeken deden. Heel goed gevonden en tot in de kleinste details uitgewerkt.

Het was ook leuk om de reacties van de toeschouwers zelf te observeren. Hoe lang bleven ze bij een bepaalde scène staan? Sommige scènes konden maar heel even de aandacht vasthouden, andere, zoals de scène met de drie jongeren of de scène in de politiewagen met det twee agenten en de arrestant, verzamelden een grote groep toeschouwers. Het viel op hoe snel sommige mensen het venster passeerden waar een frontaal naakte vent in al zijn glorie te beworden viel. Naakt is en blijft een taboe. Of hoe er stiekem gegrinnikt werd om de kerel die in vrouwenlingerie voor de spiegel stond.

Vervolgens moet ik ook een dikke pluim geven aan al de figuranten. Ik was werkelijk onder de indruk van de levensechtheid waarmee ze hun scènes speelden. Je merkte dat de regisseur rollen gekozen had die goed bij hen pasten, maar toch, chapeau, je moet het maar doen. Door het goede samenspel en de zeer geschikte locatie werd de intieme safari een ongewoon avontuur. Mensen die na deze bespreking nieuwsgierig geworden zijn, je kan de Safari Intime van Opera Pagaï ook bekijken op de Gentse Feesten op woensdag 23 juli 2008 van 20.30u tot 22.30u en donderdag 24 juli 2008 van 20.30u tot 22.30u.

Foto’s van de intieme safari op flickr.

Waltser Collection – bespreking

Zaterdag 13.54u, Bondgenotenlaan. Ik begeef mij naar een paars fluwelen huisje vlakbij de Schouwburg. Ik word vriendelijk onthaald door een knappe jongedame gekleed in stijlvol zwart. Ze draagt een prachtig zwart kostuum met zwart hemd en zwarte das. Mooi, maar wat moet zij het warm hebben, daar in de vlakke zon rond het middaguur. Ik krijg van de jongedame een korte uitleg over de wereldpremière die ik vandaag zal meemaken: ik zal een wandeling maken door de Bondgenotenlaan uit 1964. De wandeling vormt een onderdeel van de immense collectie van Otto Waltser.

De gordijnen van het paars fluwelen huisje, dat een teletijdmachine blijkt te zijn, worden voor mij open gehouden. Ik stap binnen en zie links van mij een dame in keurig pak met handschoenen staan. Rechts staat een etalagepop met een koptelefoon. Ik ben even in de war. De dame zegt niks. Ik vraag haar wat er staat te gebeuren. Zij antwoordt niet. Ok, dan neem ik zelf maar initiatief, ik draai me om naar de etalagepop om de koptelefoon op te zetten, maar wordt vriendelijk tegengehouden. Nog steeds even zwijgzaam overhandigt de dame mij de instructies voor mijn wandeling. Ik lees ze aandachtig, zet de koptelefoon op mijn hoofd en stap naar buiten. De vorige eeuw in.

De geluiden in de koptelefoon isoleren me van de andere mensen op straat. Zij wandelen in de éénentwintigste eeuw, zijn op zoek naar een zomeroutfit, een nieuw paar schoenen of een cadeau en genieten van het mooie weer. Ik maak een reis door de tijd. In mijn oren klinken geluiden van vroeger en vang ik flarden van gesprekken op. Soms twijfel ik of de geluiden die ik hoor nu van de drukke Bondgenotenlaan komen of uit de koptelefoon. Ik kan dit niet controleren, want in de instructies stond vermeld dat het niet toegestaan was de koptelefoon af te zetten en ik wil het spel eerlijk spelen. Even later zwijgen de geluiden in mijn oren en is het stil, erg stil. Meteen ken ik het antwoord op mijn vraag. De Bondgenotenlaan in 1964 was al even lawaaierig als die van vandaag.

Ik kuier op mijn gemak verder. Ergens halverwege kom ik een collegatijdreiziger tegen. We wisselen een blik van verstandhouding uit. Ons kleine geheimpje. Ik stap verder. Een stem in mijn oor uit een andere tijd spreekt over de Statiestraat. In de verte zie ik het station. En een tweede paarsfluwelen huisje. In mijn oor klinkt nu enkel nog muziek. Ik kom aan en wordt door de dame naar een stoel verwezen. Daar kan ik mijn ervaringen en gevoelens kwijt. Ik schrijf en zet de koptelefoon af. Ik was een half uurtje in de vorige eeuw.

Leuven in scène – de reacties

Schreef jij ook een blogstukje over Leuven in scène? Laat het ons weten.

Leuven in scène – foto’s

Eén ding is zeker: Leuven in scène 2008 was een waar paradijs voor fotografen. Getuige daarvan de fantastische collectie foto’s in onze leuvenblogt-flickr pool. Met dank aan alle fotografen die een bijdrage leverden. Een kleine greep uit het aanbod:


Foto door Cimm.


Foto door Cimm.


Foto door Filip Bunkens.


Foto door Filip Bunkens.


Foto door Cimm.


Foto door Ruben Vermeersch.


Foto door Ruben Vermeersch.

Leuven in scène – een impressie

Zondagavond, tegen achten. Rustig wandelen we naar de Grote Markt. Helemaal vol staat hij niet, maar toch een aardig hoopje mensen staat te wachten op het fluitconcert van Geert Chatrou. Bovenaan in de kooi staat hij, en als een echt vogeltje zet hij zijn prachtige gefluit in. Al gauw blijven voorbijgangers ook stilstaan om even te kijken welke vreemde vogel er in die kooi zo mooi kan fluiten. Daar waar er donderdag enkele tientallen mensen meefloten met zijn ‘En nu tuiten we allemaal onze lippen!’-liedje deed nu de ganse Grote Markt gezwind mee. Zeer zomers, zeer origineel, zeer plezant, deze Geert Chatrou.

Vervolgens liepen we door naar het stadspark om aldaar de sfeer op te snuiven. Cirkus in beweging was mooi. Acrobaten die van hoge trapezes tuimelden, in doeken in bomen hingen,… De cirkusschool van Leuven was aangenaam om naar te kijken. De rest van het cirkuspark viel een klein beetje tegen, vonden we. Veel te zien was er niet, en echte sfeer hing er ook niet. Misschien omdat het nog te licht was? Eén man kon de aandacht vasthouden van een hoop mensen. Hij maakte ballonnenfiguurtjes voor kinderen maar hij klungelde zodanig hard dat de meesten stukvlogen voor zijn kunstwerkjes afwaren. Een clown dachten we – tot we de rest van het vrijgezellengroepje een eindje verderop zagen liggen in het gras, al lachend met hun compaan. Hilarisch, dat wel.

Dan zijn we naar de vismarkt getrokken om aldaar Antagon te zien. Bevreemdend, mysterieus, prachtige kostuums en prachtig kader. Maar het kwam hier niet tot zijn volle recht. Mensen begrepen het niet, gingen weg, wilden hun aandacht er niet bijhouden. Deze voorstelling moet je binnen zien, in een zaal, waar het muisstil is. Niet op een festival waar mensen toekomen en weer weglopen wanneer ze het willen.

Vervolgens trokken we weer naar het stadspark om Pyromantiek te zien. Jammer genoeg zagen we niets door het vele volk. Deze groep was duidelijk populair door mond-op-mond-reclame. Misschien verdienden ze een groter podium? Een beter bereikbare plek? Het stadspark was er niet ideaal voor – alleszins niet de plek waar ze stonden. Jammer dat we dit hebben moeten missen.

Ten slotte zochten we ons een mooi plekje op het Ladeuzeplein voor de spectaculaire slotact. Les commandos percu was aggressief, fantastisch, spectaculair, mooi, magisch bij momenten, overdonderend, verbazingwekkend, impressionant. Een fantastische slotact. Het vuurwerk werd weerkaatst in de gebouwen rondom het plein, overal zag je sterretjes, vuur, glitter, rook. Een betere slotact kon er niet zijn.

Leuven in scène was mooi, gezellig en leuk. Maar ik heb het gevoel dat er nog steeds groeimogelijkheden zijn. Ik ben benieuwd naar meer, en zal binnen twee jaar zeker weer van de partij zijn. Maar: chapeau dat Leuven in scène nu al (het is uiteindelijk nog maar de derde keer dat het georganiseerd wordt) als één van de vele mooie tradities in Leuven beschouwd wordt.

Prefab 2008 in de Molens van Orshoven

Artforum en fABULEUS geven jong talent en kans tijdens het jongerenfestival Prefab 2008. Op 17 en 18 mei tonen 34 jongeren hun werk in de Molens van Orshoven (Stapelhuisstraat 15). Ze kregen een half jaar de tijd om samen met een professionele coach een voorstelling in elkaar te boksen. Op het programma staat vooral veel theater, maar ook muziek en een ‘geluidssculptuur’.

Het volledige programma vind je op hun myspace-pagina. Per voorstelling betaal je slechts € 2.