Leven in Leuven

[recensie] Tot de dood ons scheidt… – Jo Claes ****

De Leuvense schrijver Jo Claes bracht in 2008, na een uit de hand gelopen caféweddenschap, zijn eerste misdaadroman ‘De Zaak Torfs’ uit. Claes heeft sindsdien niet stilgezeten want voor een bomvolle zaal in het Provinciehuis werd enkele weken geleden het vijfde exemplaar uit de Berg-reeks voorgesteld: ‘Tot de dood ons scheidt…’.

Net als in de vorige boeken speelt ook deze zaak zich af op Leuvense bodem en dat geeft wie vertrouwd is met de studentenstad weer net iets extra’s. Er wordt koffie gedronken in Gambrinus, afgesproken in Notre Dame en het grafmonument op de cover staat sinds het uitlezen van het boek op mijn to-visit lijstje. Voor wie het zich nu al afvraagt: het witte marmer schittert op de stedelijke begraafplaats achter de Philipssite.

Een verdacht overlijden, een vreemd testament, een dode professor in de bouwput aan het Fochplein: hoofdinspecteur Thomas Berg krijgt weinig tijd om te bekomen van zijn vakantie in Italië. Het wordt allemaal nog vreemder wanneer er verbanden opduiken met een jonge dichter die door de Gestapo in 1943 om het leven werd gebracht.

‘Tot de dood ons scheidt…’ is een lijvig en spannend boek. Dat heeft veel te maken met de verschillende verhaallijnen die talrijker aanwezig lijken dan in de vorige romans. Ook het aantal personages is hoog maar nooit onoverzichtelijk. De gebruikelijke weetjes die Claes verwerkt in zijn verhalen keren nu ook terug naar een stad in oorlogstijd en dat is leuk om te lezen.

Een twist die de Leuvense realiteit met fictie vermengt, een setting die soms aan Poirot doet denken en enkele welgeplaatste cliffhangers: het zijn maar enkele redenen waarom ik in ‘Tot de dood ons scheidt…’ wilde blijven lezen. Dat ik de laatste pagina rond één uur ‘s nachts doorploeterde en niet pas op de werkdag nadien, is daarvan het bewijs. Het doet me die ene iets te toevallige ontmoeting van Berg op het Forum Romanum met plezier vergeten.

O ja. Rondlopen in Leuven tijdens of vlak na het lezen van een Thomas Berg: het voelt wat vreemd, maar zet wel aan tot rondkijken.

Leven in Leuven mag één exemplaar van dit schitterende boek weggeven. De tiende persoon die ons via het contactformulier laat weten welk geschenk van de KULeuven de cover van een boek van Jo Claes siert, heeft prijs.

Praktisch
Jo Claes: Tot de dood ons scheidt…
Uitgegeven bij Houtekiet, 480 p.

Jeroen Meus signeert op zaterdag 5 mei

Jeroen Meus zal op zaterdag 5 mei van 14 tot 16 uur aanwezig zijn in de Standaard Boekhandel in de Diestsestraat. Hij signeert daar zijn pas verschenen boek Dagelijkse Kost 3. Leuk voor wie op zoek is naar een origineel moederdaggeschenk.

Uitgelezen @Leuven

Nee, ik lees tegenwoordig niet veel boeken meer uit. Ben gestrand in Het hermetisch zwart, één van de 100 beste boeken van de wereld, dat ik voor de leesclub van mei moet verwerkt krijgen. Met andere woorden: ik zit al 2 boeken achter voor mijn Goodreads challenge (52 boeken in 2012).

Maar daar ging het eigenlijk niet over.
‘Uitgelezen’ is de naam van een literair event, georganiseerd door De Morgen in samenwerking met enkele culturele centra in Vlaanderen. Onder andere Leuven, maar ook Antwerpen en Gent. Een blogmaatje had tickets gewonnen voor de laatste editie van het seizoen in Leuven en vroeg mij mee. Ik zei meteen ‘ja’; was vooral benieuwd naar hoe het eraan toe zou gaan. Ze waarschuwde me alvast voor oude mensen en grammofoonplaten, maar dat bleek mee te vallen: de opkomst was redelijk groot, daar in het gezellig met sterrenlichtjes versierde auditorium van Tweebronnen. De gemiddelde leeftijd lag dan misschien vér boven die van ons, maar die paar ‘jeugdiger’ gezichten ertussen deden deugd: literatuur is niet dood.

De opzet: drie boeken, één moderator en vier panelleden, die uiteraard de boeken hebben gelezen en hierover dan hun mening geven en, als je geluk hebt, ook de discussie aangaan met elkaar. In het tweede deel geven zij ook ieder een boekentip mee aan het publiek.

Voor muzikale intermezzo’s zorgde de sympatieke Bram-met-gitaar ofte The Bony King of Nowhere. Het had íets. Misschien koop ik zijn cd’s wel. Als achtergrondmuziek bij het lezen van literaire hoogstandjes, prima.

Jammer dat ik de drie boeken – Grip, Neem het niet! en De kunst van het veldspel – niet op voorhand heb kunnen lezen. Ik denk dat de mening van de intellectueel of alleszins literair toch ver(der) ontwikkelde panelleden meer waarde had gekregen als ik ze aan mijn eigen bevindingen had kunnen toetsen (of omgekeerd).

Vergeleken met ons leesclubje ligt het niveau van die mensen ook gewoon hoger; ooit hoop ik net op die manier boeken te kunnen lezen: als een verrijking, niet meer als een vlucht, als iets dat snel-snel moet gaan zoals alles in onze maatschappij, puur genieten van elke zin, nee van elk woord.

Tijd nemen… we doen het te weinig!

Dit postje is ook terug te vinden op lajungfraumontis.wordpress.com

UITGELEZEN

12 Vlaamse topvrouwen uit de kleren voor Kom op tegen Kanker

Op initiatief van Annemie Struyf en Lieve Blancquaert poseren 12 bekende gezichten uit de wereld van politiek, sport, film, media en muziekbusiness naakt voor de lens. De opbrengst van de kalender gaat naar Kom op tegen Kanker.

Je kan je exemplaar laten signeren door Annemie Struyf op 21 april 2012 van 14u tot 15u in de Standaard Boekhandel in de Diestsestraat.

Leuvense topauteur Jo Claes signeert

Jo Claes signeert zijn nieuwste misdaadroman “Tot de dood ons scheidt…” op zaterdag 21 april 2012 van 14u tot 17u in de Standaard Boekhandel in de Diestsestraat.

Het verhaal:
In Leuven vinden op korte tijd enkele voorvallen plaats die in de studentenstad voor de nodige onrust zorgen: de burgemeester laat een archeologische site op het Fochplein met bulldozers opruimen, een vrouw wordt door een onbekende op het zebrapad doodgereden, een oude dame sterft in mysterieuze omstandigheden en op een zondagochtend vindt men het lijk van een professor in een bouwput.

Hoofdinspecteur Thomas Berg krijgt de opdracht om de verdachte overlijdens zo snel mogelijk op te helderen. Tijdens zijn onderzoek stuit hij echter op almaar meer raadsels en wordt er opnieuw iemand vermoord. Bovendien raakt hij betrokken in een onverkwikkelijke erfeniskwestie en de diefstal van een proefschrift dat handelt over de dood van Joris Dehaene. Deze jonge dichter werd in 1943 door de Gestapo geëxecuteerd.

Berg probeert het kluwen van misdaden en intriges op te lossen, daarbij geholpen door een gecodeerd dagboekfragment uit de oorlog, enkele oude foto’s en het mysterieuze praalgraf van Joris Dehaene. Uit hun zoektocht blijkt dat heden en verleden onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Over Jo Claes:
Ofschoon Jo Claes van geboorte geen Leuvenaar is, woont en werkt hij al tweederde van zijn leven in de universiteitsstad. Leuven speelde in Claes’ vroegere romans geen noemenswaardige rol, maar dat veranderde toen hij in 2007 begon met de misdaadreeks rond de Leuvense hoofdinspecteur Thomas Berg. Berg, die vroeger aan de KUL studeerde en zijn carrière uitbouwde in Brussel, wordt tegen zijn zin overgeplaatst naar Leuven. Hoewel hij Brussel nog steeds mist, begint hij zich na een tijdje thuis te voelen in zijn nieuwe woonplaats. Toch ergert Berg zicht voortdurend aan de verwaarlozing van het historische erfgoed, aan de laksheid van het stadsbestuur en aan de stedenbouwkundige miskleunen die het uitzicht van de stad ontsieren. Aan de andere kant geniet hij van al het moois dat Leuven te bieden heeft en legt hij zich langzaam maar zeker neer bij wat hij aanvankelijk beschouwde als een verbanning naar een provincienest.

Wie Leuven een beetje kent, ziet voor zijn geestesoog de personages door de straten lopen alsof een film zich ontrolt. Maar ook voor wie nooit een voet in Leuven heeft gezet, bieden de rake beschrijvingen van de historische binnenstad met haar middeleeuwse stratenpatroon, haar eindeloeze reeks studentenkroegen en academische instellingen een uitstekend middel tot kennismaking met de stad Leuven.

Opvallend aan Claes’ romans is dat de covers van zijn boeken telkens opgesierd worden door een kunstwerk uit het Leuvense. Bij de nieuwe roman gaat het om een grafmonument van Philippe Mathy op het kerkhof van Leuven.

Leuven Stript: Connecting the Dots

Dat strips een creatieve waarde bezitten is nog een goed bewaard geheim voor te veel mensen. Om de sluimerende stripliefhebber in elk van hen wakker te schudden gaat Leuven Stript op zoek naar een originele invalshoek. Leuven Stript is het labo waar plaats is voor experiment en waar kruisbestuivingen bevorderd worden tussen verschillende beeldende kunsten en het beeldverhaal. Het resultaat is te zien op het Connecting the Dots festival in mei. Op verschillende locaties in Leuven kan je dan genieten van een originele expo, fijne theatervoorstellingen, een heuse stripfreakshow tijdens Leuven in Scène en stripverfilmingen in Cinema ZED.

Alle informatie op de website van leuvenstript.

Sprekende Ezels doen het op maandag

[recensie] De lichtekooi van Loven – Ineke Vander Aa

Een indrukwekkend debuut van Ineke Vander Aa. Deze stevige brok van meer dan vijfhonderd pagina’s voert de lezer mee naar het achttiende eeuwse Leuven. De roman vertelt het verhaal van Louise, die vanaf het begin van haar leven niet de beste kaarten in handen heeft: haar vader is een blinde bedelaar en haar moeder heeft ze nooit gekend. Als haar vader sterft, besluit ze haar lot in eigen handen te nemen en niet te settelen voor een liefdeloos huwelijk. Ze wordt een hoer die ’s nachts de mannen aan een snel pleziertje helpt. Haar leven is hard en weinig glamoureus. De hoer krijgt echter de gelegenheid om zich te ontpoppen van volks meisje tot lezeres van de filosofische traktaten van Spinoza. En zowaar, het boek bevat levensbeschouwelijke stukken waarin Louise en haar minnaar filosoferen over de zin en onzin van godsdienst in de samenleving.

Wat mij bijzonder fascineerde aan dit boek is dat het zich volledig afspeelt in een Leuven dat nu grotendeels verdwenen is. Zeker, de Grote Markt, de Vismarkt, het Stadhuis, de Sint-Pieterskerk, de Sint-Geertruikerk, ze staan nog allemaal, maar ze lijken niet op de plekken die de roman beschrijft. Het achttiende eeuwse Leuven is nog volledig omwald, is vuil en stinkt. Mensen moeten er elke dag vechten om te overleven en de armsten leven in piepkleine krotwoningen zonder de minste comfort. De kloof tussen arm en rijk lijkt onoverbrugbaar en toch doet Louise een poging om haar leven te veranderen. Of ze daar ook in slaagt, moet je zelf maar ontdekken.

Het is te merken dat Ineke Vander Aa een opleiding als geschiedkundige achter de rug heeft. De manier waarop ze de oude straten en pleinen van Leuven, maar ook het leven van prostituees in die tijd, tot leven brengt is magnifiek. Dit boek is een werk van liefde (en naar ik vermoed ook de nodige zweet, bloed en tranen). Ik kijk alvast uit naar haar volgende roman.

Leven in Leuven mag één exemplaar van De lichtekooi van Loven weggeven. De derde persoon die ons via het contactformulier de wapenspreuk van Leuven doorstuurt, wint het boek.

Over de schrijfster
Ineke Vander Aa (1984) groeide op in Kortenberg, vlak bij Leuven. Studies geschiedenis en psychologie brachten haar niet waarop ze hoopte. Op haar 24ste lonkte de wijde wereld. Ze vertrok naar de VS, waar ze in Arizona onder meer wolfshonden leerde trainen. Na enkele jaren in de woestijn, keerde ze terug naar België. De lichtekooi van Loven is haar debuut.

Praktisch
De lichtekooi van Loven
Ineke Vander Aa
Uitgeverij De Geus
ISBN 978 90 445 1937 2

Uitgelezen op donderdag 22 maart

‘Uitgelezen’, dat is een heerlijke avond over literatuur en lezen, over begeestering en liefde voor het boek. Deze aflevering duiken auteur, illustrator en kinderconsul Gerda Dendooven en comédienne Lies Lefever samen met Jos Geysels, Anna Luyten en gastvrouw Fien Sabbe onder in drie excellente boeken.

De Amerikaan Jeffrey Eugenides schreef met grote tussenpozen drie opgemerkte romans: het succesvol verfilmde ‘The Virgin Suicides’, ‘Middlesex’ waarmee hij de Pulitzer Prize won en nu ook ‘Het Huwelijk’. Deze klepper van formaat katapulteert je terug naar het jaar 1982 en brengt het realistische en bij momenten zeer geestige verhaal over het amoureuze, spirituele en intellectuele zoeken van jonge Amerikanen.

Ook deze editie wordt een heuse klassieker vanonder het stof gehaald en terug in de schijnwerpers geplaatst: ‘Het Proces’ van Franz Kafka is 87 jaar na verschijning nog steeds hyperactueel.

Minder gekend, maar zeker niet minder interessant, is ‘Het verdwenen jaar van Salvatierra’ van Pedro Mairal. Deze 40-jarige Argentijn wordt beschouwd als één van de beste jonge Zuid-Amerikaanse schrijvers van dit moment.

De avond wordt muzikaal opgeluisterd door Sleepingdog. Chantal Acda, aangevuld met Isbells vrienden, bespeelt het gemoed op een subtiele manier.

Opgelet! Speciale Tombola Actie. Uit de Perpetua-reeks, die 100 klassiekers uit de wereldliteratuur omvat, worden 5 boektitels verloot. Met dank aan uitgeverij Athenaeum.

Boekentafel wordt deze keer verzorgd door De Dry Coppen.

Praktisch
donderdag 22 maart 2012, 20.00 uur
Auditorium Tweebronnen, Diestsestraat 49, 3000 Leuven
€ 7/5 voor -26 jaar, met lidkaart van de Bib Leuven en K.U.Leuven Cultuurkaart – niet in abonnement