Leven in Leuven

Nieuwe radiozender in Leuven

STRAK FM is een nieuwe Leuvense radio, gedragen door Veto, LOKO, de KU Leuven en de VRT. Deze radio zal in het begin enkel beschikbaar zijn via het internet. De organisatoren plannen de eerste online uitzendingen na de paasvakantie. Strak FM kan je volgen op Facebook.

Op dit moment bestaat er al een studentenradio in Leuven genaamd Radio Scorpio. Deze kan je beluisteren op 106FM en via het internet.

Music For Life 2011 Glazen Huis in Leuven

Op zaterdag 17, zondag 18 en maandag 19 december 2011 is het opnieuw Music For Life in Leuven. Het Music For Life 2011 huis staat zoals vorige keer op het Martelarenplein, vlak voor het station van Leuven. Daarna verhuist het Glazen Huis naar Gent en daarna naar Antwerpen. Het Music For Life huis wordt dit jaar bewoond door Tomas De Soete, Siska Schoeters en Sam De Bruyn.

Enkele foto’s van het Music For Life 2011 huis vlak na de opbouw:

Baardenactie in Leuven

Er was eens…

Begin januari 2011. Filmjournalist Nicolas Buytaers begint de politieke impasse beu te geraken, en besluit uit protest zich niet meer te scheren. Een simpele, maar duidelijk zichtbare manier om expressie te geven aan een gevoel dat begint op te spelen, en de maanden erop zelfs meer en meer zou groeien onder de bevolking. Acteur Benoît Poelvoorde pikt het idee op, en roept alle Belgische mannen op om hetzelfde te doen. 12 januari schrijven we, maar het einde van de regeringsvorming – zo zou blijken – is nog lang niet in zicht.

In Vlaanderen manifesteert Radio 1-presentator Koen Fillet zich als gezicht van de actie; al een vreemd gegeven op zich, zo’n Vlaamse voortrekker, maar een meerwaarde om de dialoog omtrent de actie ook in het Nederlandstalig landsgedeelte voet aan wal te laten krijgen – en dat voor mannen met baarden.

“De student is vrolijk man” (220)

Ook in Leuven vindt de ludieke (non-)handeling al vanaf dag één aansluiting bij tal van studenten. Luiheid of effectief politiek engagement, al dan niet in combinatie met boude uitspraken en eventueel bijhorende weddenschappen, zorgen ervoor dat in de eerste weken na de oproep verscheidene nieuwe baarden in het straatbeeld verschijnen. Op het facebook-profiel van ondergetekende staat op die bewuste 12de januari het volgende te lezen: “zijn poging tot een baard staat er, nu die regering nog!”. Maar waar de eerste commentaren nog om een foto vragen, zou het gevoel om me heen al snel omslaan in algemeen ongeloof en de eeuwige vraag waarom.

De weken worden maanden, en de dagen worden langer. De jeuk, de zon, de warmte… Niet in het minst door evenementen zoals de langste kapperstoog van Vlaanderen of de actie van AB Inbev naar aanleiding voor Wereld Milieu Dag blijven er baarden sneuvelen. Minder en minder worden de heren en dames politici door subtiele harigheid herinnerd aan het feit dat niet enkel de koning, maar ook de modale burger bezorgd de gebeurtenissen volgt. Maar sommige baarden blijven. Tot het eind.

“Wat heeft me ’t leven toch in weinig tijd, veel slecht en goed gegeven” (227)

Terugblikkend op die periode met mijn wilde baard, zijn er vele momenten die me zullen bijblijven. Want je verzamelt toch wel wat opmerkingen, handelingen en blikken van zowel onbekenden als bekenden, en van vrienden nabij en ver. Het begint braaf, met die eerste keren willen voelen. Maar plots merk je ook hoe ze naar je wijzen, tijdens vier dagen op het podium in de bibliotheek bijvoorbeeld. En naarmate de weken elkaar opvolgen, begint met de omvang van de baard ook die omgeving steeds vreemder te reageren.

Op sollicitatiegesprekken blijkt het steevast een te beantwoorden vraag. Mensen willen niet meer afspreken tot er een regering is. Anderen kunnen je niet meer in de ogen kijken, gefascineerd door wat iets lager hangt. Of wildvreemden proberen je uit te vragen waarom een Belg “die” geloofsovertuiging heeft (tot zelfs bijna bekeren toe). Ook het fenomeen van voorbijgangers die hun handtassen iets steviger vastnemen tijdens het nachtelijke naar huis wandelen, of het korte terugdeinzen als je iemand aanspreekt om het uur te vragen, zorgen voor het nodige voer tot nadenken. Over oppervlakkigheid. Maar ook schiere onverschilligheid. Of simpelweg de combinatie.

“Zo geraakt ge aan de oude dagen, zonder enen enk’len traan” (245)

Achteraf bekeken waren de afgelopen maanden op dat vlak wellicht zelfs een meer leerrijke ervaring voor die mannen met baarden dan voor onze politici. Want hoe je het ook draait of keert, geen van hen zal om onze gezichtsbegroeiing wakker gelegen hebben – en ergens hoop ik dat ook. Maar in tegenstelling tot wat sommigen mogen beweren, een zinloze actie was het niet.

Het doet deugd om te zien dat er nog mensen zijn, die zich achter een standpunt kunnen scharen. Dat ze bereid zijn om moeilijkheden in hun persoonlijke leven te trotseren om toch oprecht voor hun mening uit te komen. Of dat er simpelweg nog burgers zijn die geloven dat hun enkele dwaze handeling iets kan betekenen in de maatschappelijke draaimolen, zonder hun omgeving te schaden met een algemene staking die de hele maatschappij lam legt of er een “de waarheid in pacht hebben”-mentaliteit op na te houden.

Daarnaast was het gewoon heerlijk om te zien hoe tussen de vele commentaren door, het gekscheren en het vreemd kijken, de regeringsvorming op de meest onverwachte en gekste plaatsen en momenten werd opgerakeld. Elk haar is namelijk apart besproken geweest. Door mensen die anders nooit een mening hebben. Mensen die hun gal wilden spuwen over deze politieke schabouwelijkheid. Of zelfbenoemde politieke analfabeten die terug betrokken geraakten bij de meest langgerokken en uitgemolken regeringsvorming ooit. Voor even. Enkel omwille van wat haar dat wild genoeg groeit. Reken maar dat je daardoor ook die extra centimeter nog aan kan, om verder een barometer te vormen van de politieke impasse.

“Ministers gaan met statigheid” (188)

Maar vanavond gaat hij er dus af. Die baard die me soms deed wakker schrikken omdat ik dacht dat er een beest zat. Die baard zonder dewelke velen (onder andere m’n collega’s) me niet eens kennen. Let wel, als er vanavond tenminste een regering is. Puur objectief ook: als er, los van kleur of overtuiging, een regering is. De baard gaat er tevens af in alle eenvoud door de eigen hand; het zal al hard genoeg schrikken zijn.

Voor meer spektakel kan u echter deze ochtend terecht bij Joos, waar Koen Fillet (Radio 1) zijn baard laat afdoen, of kan u wachten op het filmpje van Pieter Rombouts (Radio Scorpio, GVA.tv) die zondag in ’t Kaffee (Tiensestraat) al afscheid nam.

Update

Het filmpje van Pieter Rombouts zijn afscheid kan u vinden op de website van vtm.

Scorpio’s 5e platenbeurs tijdens DEPOT OPEN

Zaterdag 16 april organiseert Radio Scorpio tijdens DEPOT OPEN haar 5de editie van de platenbeurs (vinyl, cd’s en dvd’s) in Leuven. Hou je niet zo van downloaden en verkies je veeleer zwarte vinyls of zelfs cassettes? Kom grasduinen: we verwachten heel wat standhouders.

waar: Het Depot, Kapucijnenvoer 47, 3000 Leuven
wat: vinyl, cd’s, singles en DVD’s
wanneer: 16 april 11:00 – 18:00
inkom: gratis
info: www.radioscorpio.be

DEPOT OPEN heeft een rijk gevuld programma met een garage sale van tweedehands muziek instrumenten, infosessie en workshops, proeflessen, een praatcafé en zoveel meer. Alle info op de website van HET DEPOT.

DDF geweerd uit Leuven

Wie geregeld door Leuven loopt, kon er de afgelopen jaren niet naast kijken. Jongeren in flashy kleren met het logo van Oxfam, WWF, Unicef, Child Focus of Amnesty International. Ze spraken je aan met “Hebt u een minuutje voor de wereld?” of “Wil u graag een kind redden?”, vragen waar je moeilijk kortweg “neen” op kan antwoorden. Nu zijn die flashy jasjes niet meer welkom in Leuven. Het bedrijf achter deze straatverkopers, Direct Dialogue Fundraising (kortweg DDF), heeft geen toelating meer om actief te zijn in onze stad.

Scorpio Scoops sprak zowel met voormalig Oxfam-fondsenwerver Frits alsook schepen voor ontwikkelingssamenwerking Mohamed Ridouani. Een verhelderend gesprek…

Agressief & onethisch
Ridouani: “Wij hebben vanuit de stad twee heel goede redenen om geen toelating meer te geven om aan fondsenwerving te doen op straat. Eerst en vooral is er de manier waarop DDF te werk gaat. DDF werft namelijk heel agressief, waarbij mensen bijna worden overvallen op straat. Je kan niet meer rustig rondlopen in Leuven, waardoor het een beetje dwingend overkomt.”
Frits: “Echt agressief ben ik niet geweest. Wel had men een bepaalde druk om een bepaald aantal permanente opdrachten (PO’s) in te schrijven per dag: er moesten per dag zes permanente opdrachten gehaald worden. Het minimum per dag lag op vier, maar zo’n tekorten moesten wel worden ingehaald na verloop van tijd. Op die manier is er natuurlijk een bepaalde druk die men heeft…”
Ridouani: “De tweede reden is de onethische manier van fondsenwerving. DDF is een commercieel bedrijf, dat winst móet maken om te kunnen blijven verder bestaan, en in die zin worden mensen toch een stukje misleid. Ze denken dat het gaat om vrijwilligers van die ngo’s, terwijl het meeste geld zelfs niet naar het goede doel doorstroomt, wat toch niet de bedoeling kan zijn.”
Frits: “Ik verdiende ongeveer een goede 10 euro per uur, wat best goed betaald is. Aan de ene kant vind je dat niet zo erg, omdat veel van het geld nog steeds bij de organisatie zelf terecht komt. Maar van zodra je weet hoeveel een inschrijving van een persoon kost aan de organisatie, krijg je het wel moeilijker. Per ingeschreven persoon betaalt de ngo een bedrag aan DDF. Op die manier betaalt die persoon dus voor een bepaald aantal maanden eerst DDF, vooraleer het goede doel iets van die permanente opdrachten ziet.”

Toelating intrekken
Ridouani: “De Bondgenotenlaan is openbaar domein, wat wilt zeggen dat de stad het beheert, en daar de verantwoordelijkheid voor draagt. Als verenigingen of organisaties of firma’s een actie willen doen op straat, dan moeten ze daar toelating voor vragen, en dan moeten ze kunnen omschrijven waarvoor die actie dient. Voor dit soort van activiteiten (i.c. fondsenwerving) geven wij geen toelating. In 2005 hebben wij die toelating wel gegeven, maar dan moesten ze achter een kraampje gaan staan, op de markt. Daar hebben ze zich uiteindelijk niet aan gehouden. In combinatie met het commerciële karakter en het opdringerige van de wervers heeft ons dat doen besluiten om geen toelating meer te geven.”
Frits: “Wij kregen trainingen van wat er inhoudelijk gezegd kon worden, en dan werd het aan onszelf overgelaten hoe we het ten opzichte van de mensen zouden presenteren. Iedereen werd daar een beetje vrij in gelaten. En ondertussen hou je die quota nog altijd op de achtergrond, om rendabel te blijven.”
Ridouani: “Ngo’s streven zeer waardevolle doelen na. Je kan voor zo’n doelen ook vrijwilligers de straat opsturen, die doen dat met volle goesting. Die vrijwilligers weten waarom ze op straat komen, en kunnen evengoed dezelfde mensen bereiken die ook DDF aansprak. Als je het echter op een marketing-gerichte wijze doet, op een commerciële manier, lukt dat voor eventjes, maar op den duur ga je zien dat mensen alsmaar minder geld geven, omdat ze dat gewoon niet appreciëren. Ik kan het staven aan het aantal klachten die zijn binnengekomen, en op den duur echt wel binnenstroomden, op de momenten dat DDF aan fondsenwerving deed.”

Ngo’s blijven welkom
Ridouani: “Voor alle duidelijkheid, wij dragen vanuit de stad Leuven de verschillende organisaties een heel warm hart toe. Ik raad hen aan van in zee te gaan met betrouwbare organisaties, organisaties die misschien een klein beetje van het geld gebruiken voor de logistiek, maar waarbij de winst die opgehaald wordt grotendeels terecht komt bij het doel dat ze verkopen aan de mensen. Dan ga je zien dat dat veel beter werkt, en dat iedereen met een gerust gemoed zijn bijdrage kan leveren.”

— — —

Het volledige interview over DDF met voormalig Oxfam-fondsenwerver Frits en schepen voor ontwikkelingssamenwerking Mohamed Ridouani kan beluisterd worden via de blog van Radio Scorpio, of rechtstreeks via de podomatic van Scoops.

William Van De Wetering, CEO van DDF Fundraising NV & GMBH, de enige binnen het bedrijf die naar eigen zeggen genoeg kennis van het voorval heeft om erover te kunnen spreken met de pers, zag spijtig genoeg noch op het moment van de uitzending, noch de dag erna de kans om een woordje uitleg te geven.

Monumentenzorg Leuven

Meermaals werd het reeds aangehaald in de media: het erfgoedbeleid van Leuven kent zijn tekortkomingen. In december nog was er het historische pand “Het Boecxken” aan de Mechelsestraat dat neergehaald werd. De bouwvergunning om het gebouw af te breken werd initieel afgekeurd door de stad Leuven, maar na het in beroep gaan op provinciaal niveau verdween het achttiende eeuwse pand alsnog uit het Leuvense patrimonium. Samen met het pand “Vrieslandt” aan de Brusselsestraat vormde het een schrijnend voorbeeld van het moeilijke beleid dat de stad Leuven te voeren heeft inzake de talloze oude gebouwen die de stad rijk is, en die langzaam maar zeker de tol des tijds beginnen te voelen.

Het beleid dat gevoerd wordt, ligt dan ook niet altijd enkel in handen van de stad Leuven zelf. Een minder fraaie illustratie daarvan vormt bijvoorbeeld de toren in het Sint-Donatuspark. In dit “dossier” moeten namelijk zowel Leuven, Ruimte en Erfgoed alsook Erfgoed Vlaanderen hun zegje doen, waardoor effectieve oplossingen de nodige tijd in beslag nemen. Een ander bekend geval wordt aangekaart door architect Ramon Kenis van het Leuvens Historisch Genootschap (LHG): de stadsomwalling in het Handbogenhof. “Toch al zo’n 20 jaar zit het Handbogenhof in een aanbesteding van een ontwerp voor stabiliteit. Het is geen fraai zicht, al gedurende jaren ziet men daar diezelfde gele stelling, die maakt dat als het beleid zegt dat ze vorderen, wij daar vragen bij hebben.”

Die kritische stemmen zijn de laatste maanden echter niet alleen op historisch vlak te horen. De Matadiwijk kent zijn eigen problematiek met het nieuwe appartementsblok dat enerzijds een inbreuk zou plegen op de privacy van de buurtbewoners, en anderzijds compleet verkeerd zou vallen in de wijk op het vlak van grootte en architectuur. Het openbaar onderzoek rond het Janseniushof is in volle gang. De nieuwe stadskantoren staan er ondertussen al even, de Munststraat werd heraangelegd, de plannen voor de Vaartkom worden stap voor stap omgezet, het Fochplein – excuseer, Pieter De Somerplein – is één grote werf, de heraanleg van de Kapucijnenvoer komt eraan… Leuven staat zeker niet stil qua modernisering, maar ondertussen blijven er verschillende oudere panden in erbarmelijke staat achter. Panden die soms vergeten lijken te worden. “We mogen het natuurlijk niet alleen op Leuven steken, het is een beetje het probleem van oude gebouwen”, verzacht Kenis.

Terwijl oud en nieuw aldus evolueren in Leuven, worden er door de bevolking interessante initiatieven genomen. Zo proberen enkele Leuvense actieve buurtcomité’s, in samenwerking met een aantal plaatselijke cultuurhistorische verenigingen, een gedeeltelijk antwoord te bieden aan deze actieve discussie, met het project “Levend Leuven”. Onder het motto “Een Levend Leuven Voor Iedereen” willen ze erop toezien dat de bevolking actiever op voorhand betrokken wordt bij grote en kleinere stedenbouwkundige plannen. Het Leuvens Historisch Genootschap (LHG) is één van deze verenigingen, en zet zich in om “te Leuven oude gebouwen en kunstgewrochten te bestudeeren en op te zoeken, hunne waarde op kunst-, geschiedkundig en economisch gebied te doen waardeeren en ze tegen verval en vernieuwing te beschermen”.

Maar enkele weken geleden stortte dan toch een deel van de 12de-eeuwse stadsomwalling in, ondanks de investeringen in de restauratie ervan najaar vorig jaar. Hoewel het probleem niet zo simpel ligt, lijkt de eerste stap toch duidelijk. Kenis: “Als we vergelijken met Mechelen, dat vergelijkbaar is qua grootte, dan zitten ze daar met een twaalfkoppige ploeg die dagdagelijks het beleid rond monumentenzorg waarmaken. In Leuven hebben we – op een half-time na van iemand die in de technische dienst zit – eigenlijk geen dienst meer.”

De stad Leuven heeft ondertussen het signaal wel begrepen; ze zijn namelijk op zoek naar alvast één monumentenambtenaar. Spijtig genoeg loopt ook dat niet van een leien dakje: van de twee kandidaten die er waren voor deze laatstgenoemde functie, werd er uiteindelijk geen enkele weerhouden. Schepen van Ruimtelijke Ordening Herwig Beckers zei eerder reeds dat ze blijven verder zoeken, om daarna eventueel na te denken over de uitbouw van een volledige dienst Monumentenzorg. Maar, besluit Kenis, “als er geen mensen zijn en als er niet echt een bereidheid is om daar geld in te steken, dan denk ik dat we nog lang met die gele stellingen gaan zitten.”

— — —

Het volledige interview met architect Ramon Kenis van het Leuvens Historisch Genootschap kan beluisterd worden via de blog van Radio Scorpio, of rechtstreeks op de podomatic van Scoops.

Radio Scorpio covert Kulturama

Radio Scorpio zendt nu donderdag 17 tot en met zondag 20 februari live uit vanuit Bibliotheek Tweebronnen in Leuven, naar aanleiding van Kulturama:

Donderdag: 12u – 20u
Vrijdag: 10u – 18u
zaterdag: 10u – 17u
Zondag: 13u – 18u

Kom eens langs of luister in alle privacy naar die goeie ouwe radio!

Radio Scorpio zendt uit in Leuven op 106fm en ook online via de gloednieuwe website www.radioscorpio.be.

Kerststal schapen

in de uitzending van Scorpio Scoops op woensdag 8 december 2012:

Mei-ei-ei-eih! Elk jaar staat er op de Grote Markt van Leuven een levende kerststal. Maar dit jaar, voor het eerst sinds 21 jaar, zal de kerststal niet meer bevolkt worden door Roger Buelens uit Nossegem. Hij, zijn ezel en zijn twee schapen maken plaats voor drie écht Leuvense schapen. De “Lovenaars”, zoals ze ook wel genoemd worden, zijn een ras ontwikkeld door de K.U.Leuven, ter optimalisatie van de schapenhouderij. Verzorger Paul Vandenwayenberg van de Leuvense groendienst zal ze met de nodige fierheid vergezellen, en kijkt al uit naar de gezellige sfeer en de mensen die naar onze Leuvense trots komen kijken. Wij zijn vooral benieuwd of ze in de komende vijf weken ook nog een ezel gaan vinden? Wordt ongetwijfeld vervolgd!

Volg Scorpio Scoops of Facebook

Radio Scorpio organiseert 4de platenbeurs

Het einde van de cd, de heropleving van het vinyl: dit staat centraal in de 4de editie van de platenbeurs die ’s lands oudste vrije zender organiseert op zaterdag 4 december. Wat meer is, als je langskomt, steun je Radio Scorpio, de Leuvense alternatieve zender.

Waar:  Café De Curve, Baron August de Becker Remyplein 27, 3010 Kessel-Lo
Wanneer: za 04/12/10 van 14:00 tot 19:00
Inkom: 3 euro

Geen Overlast-man

Ik –  in mijn naarstige Scorpio-online-podcast-zoektocht verslaving – kwam een interview tegen met de Geen-Overlastman in het programma Gespot. WTF? denk ik dan. Leuven heeft weer iets geniaals en ludiek gevonden om de studenten en uitgaanders te sensibiliseren.

Geen-Overlast man is “een superheld, strijdend tegen het kwaad van de overlast, zal gedurende de maand oktober samen met zijn bevallige promoteam te zien zijn op verschillende drukke plaatsen in het Leuvense”, is te lezen op de website www.overlastcampagne.be

En dan vraag ik me af: waarom alleen in oktober? In november, december, januari, februari, maart, april, mei en juni wordt er ook tot in ochtendlijke uren uitgegaan, feest gevierd, gedronken, op straat gezongen, gedanst, intense gesprekken tot ruzie gevoerd, publiekelijk gewaterd, fietsen omver gegooid en vuilnisvoetbal gespeeld. En geloof me vrij, het zijn niet alleen studenten die nachtelijke overlast bezorgen.