Leven in Leuven

STUK seizoen 14-15 tickets verkrijgbaar vanaf 2 juni

Het nieuwe theater & dansprogramma van STUK is alweer een gekruide mix van prikkelende, uitdagende en spraakmakende voorstellingen. Vanaf maandag 2 juni kan je losse tickets kopen of je abonnement naar eigen keuze samenstellen aan de voordeligste prijzen. Ook in 2014/15 kan je in STUK je culturele honger stillen met nieuw werk van o.m. Les Ballets C de la B, Jan Fabre, Toneelhuis, STAN, Wim Vandekeybus, Olympique Dramatique, Trisha Brown, de Koe, Meg Stuart, Het KIP, NTGent, De Roovers, Peeping Tom, KVS, Compagnie Cecilia … Wie er snel bij is, kan dit kleurrijk programma vanop de eerst rij meemaken.

Als je wat hulp kan gebruiken, ben je op woensdag 11 juni om 20u00 welkom in de STUK Soetezaal voor de voorstelling van het programma. Programmatoren Marijn Lems (theater) en Griet Verstraelen (dans) loodsen je door het nieuwe aanbod, zodat je met kennis van zaken je culturele agenda kan volplannen. Achteraf krijgen de aanwezigen een gratis drankje aangeboden in het STUKcafé.
(Reserveren voor dit infomoment is niet nodig.)

M-idzomer 2014: affiche compleet

M-idzomer, het multidisciplinaire muziek- en cultuurfestival van 30CC, Het Depot en M, komt naar buiten met de volledige affiche. Kleppers als Herman Brusselmans en SX vervoegen Gabriel Rios, Melanie de Biasio en Joan As Police Woman in en rond de tuin van M.

Op www.m-idzomer.be staat sinds deze week het volledige programma live. Binnen de verschillende disciplines ontdekkingen doen staat centraal bij de opbouw ervan. “Het complementaire van deze verschillende cultuurhuizen maakt M-idzomer een werkelijk uniek gebeuren voor de stad. Je kunt het al in de lucht voelen… Er is iets op til!” zegt Denise Vandevoort, schepen van cultuur.

M-idzomer onderscheidt zich dan ook van andere festivals: de organisatoren zetten volop in op maximaal genieten. Een prachtige plek, fantastische expo’s, geweldige performances, steengoede muziek en een ontspannen sfeer vormen samen met een line-up om u tegen te zeggen de basisingrediënten voor vier dagen goed vertoeven.

Nieuwe namen
Op de website vind je een hele reeks nieuwe, straffe namen: indiepopband SX, een van de betere Belgische bands van het moment; hetLiterair Variété van schrijvers Ivo Victoria en Rob Waumans heeft Herman Brusselmans te gast en Tijs Delbeke en Bart Moeyaert behoeven evenmin introductie. Ravage. Mijn verhaal toont aangrijpende digitale verhalen van slachtoffers en gedetineerden. Verder strikten de organisatoren ook nog Hydrogen Sea, Ostyn (Absynthe Minded), Wende, Mikes Poppe – protegé van Jan Fabre/Troubleyn – en nog vele anderen uit de muziek-, theater- en literatuurwereld.

Volg M-idzomer op facebook, twitter (#mz14) en instagram (#midzomer2014) en mis helemaal niets van het festival.

Praktisch
do 31/7 + vr 1/8 + za 2/8 + zo 3/8, vanaf 17:30 uur
M-idzomer, in M – Museum Leuven, Vanderkelenstraat 28, 3000 Leuven
info & tickets: www.m-idzomer.be

Wijven van Ontroerend Goed @ STUK

Wijven: een toneelstuk over vrouwen door vrouwen, geschreven en geregisseerd door mannen. Wat zou dat geven? We hadden al wat morrende recensies gelezen, maar het Ontroerend Goed gezelschap is altijd wel in voor een beetje controverse. En wij ook!

Ontroerend Goed staat terug op onze planken. En hoe! Zes actrices claimen het recht om wijven te zijn. In een poging tot anti-emancipatie zetten ze zich af tegen feminisme, zwelgen ze in de bevestiging van rollenpatronen en stellen ze de vraag of de vrouwelijke identiteit wel bestaat.

Het stuk begon met een zesstemmige harmonie van geschreeuw, gejank en gekakel die lang genoeg aanhield om mij te doen vrezen dat dit de volledige voorstelling ging zijn: zes vrouwen in mooie avondkleden die een auditieve uitbeelding van hysterie uitbeelden.

Daarna vlogen we in een even lange en gedetailleerde opsomming van de schoonheidsproducten die de dames in hun badkamerkastje hadden, en in een lijst van perfecte vrouwen die we allemaal haten omdat ze zo’n onmogelijke rolmodellen zijn.

Gevolgd door interne neurotische monologen over etentjes, sociale verplichtingen, waar je je gsm precies hebt laten liggen, wie nu je sms’jes aan het lezen is en wat voor kleedje je gaat kopen.

Op dit punt had ik het een beetje gehad met dit toneelstuk. Het was niet zo zeer confrontationeel als gewoon triestig en saai. Bevestiging van stereotypes zien we overal, dus qua originaliteit of entertainment was er niet zoveel te rapen.

Het is niet omdat je het nu op een podium toont dat het ineens ‘uitnodigt tot reflectie’ of herbekeken wordt – daar moet toch nog iets meer voor gebeuren. Je komt voornamelijk over als mannen die nog altijd dezelfde grapjes maken over vrouwen, maar “Dat is ok, want we bedoelen het ironisch”. Je maakt nog steeds dezelfde grappen, en de ‘ironie’ is niet meer dan het excuus om het nog steeds grappig te vinden.

Alsof het toneelstuk ook genoeg had van zichzelf, sloeg het over op een andere, meer oprechte boeg. Met een waanzinnige hoeveelheid vrouw-onvriendelijke moppen die maar bleef komen, en verhalen van vrouwen die op straat of op de werkvloer sexisme tegenkomen, en verhalen over hoe vrouwen omgaan met angst voor verkrachting en geweld, verhalen over seksuele fantasieën.

Als slotstuk dan nog een monoloog van de vrouw tegenover de man, haar man, van superactrice Charlotte de Bruyne, een monoloog die uitblonk in passiviteit. Van mooi gevonden willen worden tot gebruikt willen worden tot het huis schoon houden voor je man, maar stiekem toch ook wel eens de zware dingen willen dragen. Juistem.

Op dit moment kon ik niet meer afleiden of we nu nog steeds bezig waren aan een ‘verkenning van vrouwelijke stereotypes’ of een soort van innerlijke verkenning van vrouw-zijn. Het stuk wist nooit te kunnen beslissen over welke boeg ze het nu wilde gooien, en verzandde daarmee in een allegaartje van los aaneen gevlochten scenes zonder visie of weerklank. Spijtig, want zo vaak krijgen we geen toneelstuk met zes superactrices op het podium.

Dit artikel verscheen oorspronkelijk op First Row Seats.

Teatro italiano presenteert: Ma sei fuori?!

Liefhebbers van theater en van Italië kunnen op woensdag 14 mei hun hart ophalen in het auditorium Lacroix in de Brusselsestraat. Zoals elk jaar, stelt Teatro italiano van de KU Leuven u een stuk voor dat u niet snel zal vergeten: twee vertellers, Nino en Nina, nemen u mee doorheen de bewogen twintigste eeuw van Italië, vertrekkend in de jaren van Mussolini en eindigend in de tijd van nu. In elke periode leven er mensen aan de rand van de maatschappij, niet alleen tijdens jaren van oorlog en geweld, maar ook nu nog. Wat hebben ze gemeen? Wie heeft hen geholpen? Ontdek het in een voorstelling vol sketches, zang en dans, die u zeker aan het lachen zal brengen, maar af en toe ook een traantje zal doen wegpinken.

Ma sei fuori?! werd volledig geschreven en gerealiseerd door de studenten Italiaans aan de KU Leuven. U hoeft bovendien geen Italiaans te verstaan om het stuk te kunnen volgen. De auteurs slepen je mee in hun verhaal en aan de kassa zijn Nederlandse samenvattingen van de scènes gratis te verkrijgen. Tijdens de pauze van de voorstelling kan u even ontspannen met een heerlijke Aperol Spritz: zo waant u zich binnen enkele ogenblikken helemaal in Italië.

Praktisch
Ma sei fuori?! Emarginati nel Novecento
Waar?
Auditorium Lacroix
Brusselsestraat 69
3000 Leuven
Wanneer?
Woensdag 14 mei, 20u
Tickets:
Te reserveren via: teatroitaliano2014@gmail.com
€3 studenten / €4 niet-studenten
De tickets kunnen de avond zelf vanaf 19u30 betaald worden.
Facebook: Ma sei fuori?! Emarginati nel Novecento

Augustus 1914 op Boven-Lo – De oorlog dichtbij

Een historische evocatie van de Eerste wereldoorlog in het kader van de Open Kerkendagen
Op 19 augustus 1914 trokken de Duitse troepen de openliggende stad Leuven binnen. Maar diezelfde dag staken ze op de Boven-Lo ook een vierde van de woningen en boerderijen in brand en werden negen bewoners willekeurig neergeschoten. Wanneer ze op 26 augustus moordend en brandend door Leuven trekken, komt een troep opnieuw op de Boven-Lo af en vermoordt, nu op bijzonder wreedaardige wijze, nog zeven inwoners, waaronder de eerste pastoor van de parochie.

Augustus 1914 was het begin van een gruwelijke oorlog die zich over een groot deel van Europa verspreidde, met miljoenen doden, soldaten en burgers. In het spoor van het oorlogsgeweld begon voor de burgerbevolking de harde strijd om te overleven.

De evocatie vertrekt van een aangrijpende beschrijving (uit 1919) van de feiten zoals die zich op de Boven-Lo (en ook op Blauwput) hebben voorgedaan. Het programma roept verder het beeld op van het lot van kleine mensen in de Groote Oorlog. U zult er deze oorlog niet alleen beter leren kennen, maar vooral ook mee beleven.

Praktisch
Een productie van Toneelvrienden de Lo vzw i.s.m. de Kerkraad van Boven-Lo
Parochiekerk, Heidebergstraat
Zondag 1 juni 2014 om 16.00 uur
Er is ook een kleine tentoonstelling die kan worden bezocht vanaf 13.30 uur.
De toegang is gratis.

Opendeurdag LUCA Drama

Op donderdag 1 mei 2014 vindt de infodag van LUCA Drama plaats. Die dag kom je te weten wat het betekent om creatief aan de slag te gaan in de LUCA opleiding. Tijdens de infosessies stellen docenten de opleiding voor, maar de dag biedt echter meer dan dat. Hieronder vind je een overzicht van de verschillende activiteiten.

Infosessies bachelor- en masteropleiding in Drama
Aan een opleiding Drama begin je best overwogen. Docenten geven tekst en uitleg over inhoud en werking van de opleiding. Er zijn infomomenten om 13.30, 14.30 en 16.30 uur.
Tussendoor kan je steeds een gesprek aangaan met studenten en docenten.
Daarnaast zijn er open lessen en toonmomenten.

Programma infodag LUCA Drama
13.00 – 20.00 presentatie filmmodule 3de bachelor (doorlopend)
13.00 – 20.00 videofragmenten uit voorstellingen (doorlopend)
13.30 – 14.15 infomoment over de opleiding
14.30 – 15.00 presentatie door studenten 1ste bachelor
14.30 – 15.15 infomoment over de opleiding
15.30 – 16.00 open les improvisatie o.l.v. Steven Beersmans
16.30 – 17.00 presentatie door studenten 2de bachelor
16.30 – 17.15 infomoment over de opleiding
17.30 – 18.15 presentatie door studenten 3de bachelor

Infomarkt campus Lemmens
Op de infomarkt kom je meer te weten over inschrijvingen, studiegelden, studiebeurzen, toelatingsproeven, maar ook over studentenactiviteiten, studentenkamers en studentenvoorzieningen.

Praktisch
De infodag vindt plaats op donderdag 1 mei 2013 met infosessies om 13.30, 14.30 en 16.30 uur.
De campus is gelegen aan de Lemmensberg 3 in 3000 Leuven.

OEP AA BAKKES! zoekt spelers

Sinds het succes van OHL kunnen we het met een gerust hart zeggen: voetbal leeft in Leuven. Met OEP AA BAKKES! maakt het KIP, in samenwerking met STUK en 30CC een theatervoorstelling over de voetbalsupporters van OHL. Eerder maakte het Gentse theatercollectief in dezelfde trant U DIKKE MA!, de bejubelde voorstelling met als inspiratiebron de supporters van AA Gent (a.k.a. De Buffalo’s).

Bekijk hier een trailer van U DIKKE MA!

Het publiek kijkt naar de spionkop – de plaats waar de ‘die hard fans’ verzamelen – en volgt het relaas van een voetbalwedstrijd door de ogen van de supporters van voetbalclub OHL. Ze brengen het beste en het slechtste van de Vlaamse voetbalsupporter: zang, vlaggen, gebrul en verscholen romantiek, overgoten met een saus van bier, hotdogs en ritme.

De voorstelling wordt gemaakt met een mengeling van acteurs, vrijwilligers en rasechte OHL-fans. Voel jij je geroepen om mee te spelen in deze voorstelling? Zou je graag eens in de huid van een ‘die hard’ supporter kruipen die al zingend, vlaggen zwaaiend en stampvoetend zijn ploeg toejuicht? Heb je zin om ervaring op te doen als acteur en in samenwerking met een professioneel theatergezelschap een voorstelling te maken en te tonen in STUK Kunstencentrum? Kan jij je vrijmaken voor een aantal avond- en weekendrepetities en voorstellingen tussen zaterdag 13 september en zondag 5 oktober 2014? Stuur dan snel een mail naar voetbalopera@stuk.be. Leeftijd en ervaring spelen geen rol, de organisatie zoekt een bonte mix van mensen. Een eerste kennismakingsmoment is voorzien op maandag 26 mei 2014 om 19u in het STUKcafé.

Laat zien dat je van Leuven bent!

De Tartaren spelen KIPKAP

Op 25 en 27 april spelen de Tartaren hun nieuwe voorstelling KIPKAP in 30CC/Schouwburg in kader van amateurtoneelhuisproject en Amateurama.

Een bont allegaartje verzamelt, loopt af en aan, steekt dingen in elkaar want er is iets op til.
Personages spreken elkaar aan, proberen te verwoorden wat ze vinden over Jan en Piet, van ’t één en ’t ander, over si en la… en sol.
Er ontstaan gesprekken die iedereen wel eens ongewild opvangt en waarvan je je afvraagt: waar ging dit eigenlijk over, en moet ik me daar nu vragen bij stellen? Waar zijn ze (we) mee bezig?

De Tartaren schilderen met taal, beelden en interacties een kleurrijk pallet van onze kleine kantjes bij elkaar.
Op de grote scène van de Leuvense stadsschouwburg brengen ze hun eigenzinnige creatie die geïnspireerd is op het theaterstuk Desperado dat bij het Toneelhuis op de affiche staat.
Deze productie wordt gecoacht door 30CC en Het Toneelhuis.

Praktisch
vrijdag 25 april om 20u en zo 27 april om 15u
30CC/Schouwburg, Bondgenotenlaan 21, Leuven
€ 6 of 1 cultuurbon
reservatie: www.tartaren.be, 016 67 91 86 of tickets@tartaren.be

De Dijlezonen brengen ‘Gelukzakken’

De Dijlezonen brengen op 25 en 26 april als afsluiter van hun ”Some like it Zot”-seizoen de zwarte komedie “Gelukzakken” van John Godber. Het thema van dit stuk spreekt iedereen aan, want wie wil er niet de lotto winnen? En zelfs twee keer? Dat overkomt het echtpaar Maurice en Jenny tot grote jaloezie van hun dierbaren. De verhouding tussen beiden, die al op een laag pitje stond, proberen ze met het gewonnen geld op te krikken. Of dat lukt? Tja… De grappige dialogen, de verbeelding van beide protagonisten en de treffende tekening van de personages maken dat de lach constant om de hoek loert.

John Godber (°1956) wordt beschouwd als één van de beste hedendaagse Britse toneelschrijvers. Zijn toneelstukken worden over de hele wereld opgevoerd. In 1995 ging “Lucky sods” (gelukzakken) in première in het Hull Truck Theater. Hij staat bekend voor zijn “bitterzoete” komedies en zijn scherp weergeven van de diep menselijke aard. Dat geldt zeker ook voor “Gelukzakken”. Maurice en Jenny leiden een alledaags leventje, ze hebben een saaie job en hebben het financieel niet breed. Dan maar samen de lotto invullen, de trekking op televisie volgen en dromen wat ze zouden doen indien ze ooit zouden winnen. Herkenbaar toch?

En dan gebeurt het, door zes juiste cijfers worden Maurice en Jenny van de ene op de andere dag multimiljonairs! Gaat dit nu hun leven ten goede veranderen of is het zo dat geld toch niet gelukkig maakt? Kunnen de reizen naar Venetië en Hollywood de barstjes in hun huwelijk gladstrijken, worden de familiebanden beter of halen ze zich enkel de jaloezie van hun familie en omgeving op de hals? En ben je uiteindelijk niet gelukkiger met een uitstapje naar Blankenberge of een mooie serre in de tuin?

Regisseur Frans Vanderschueren heeft het stuk aangepakt om voor veel schwung in de productie te zorgen. Ten eerste laat hij veel dialogen rechtstreeks tot het publiek richten zodat er direct contact is met de toeschouwer. Ten tweede kruipt hij in het hoofd van de personages en visualiseert hij letterlijk de fantasie die hij daar aantreft, wat het stuk een bijkomende dimensie geeft. Ten derde is er de soundscape, die als een rode draad door het stuk krinkelt. Ten vierde zijn alle decors digitaal zodat er een dynamiek in de scènewissels ontstaat die het ritme van de voorstelling vooruit stuwt. Al deze ingrepen zijn bedoeld om het publiek nog beter te entertainen.

Praktisch
CC Wagehuys – Brusselsestraat 63, 3000 Leuven
Vrijdag 25 april 2014 om 20 uur
Zaterdag 26 april 2014 om 15 uur
Zaterdag 26 april 2014 om 20 uur
Tickets via www.dijlezonen.be

Wachten op Godot aan de pokertafel – 19 maart

“Tagfish” is het eerste werk in de Horror Vacui-cyclus van het Antwerpse theatergezelschap Berlin. “De angst voor de leegte” verwijst in de filosofie naar de nood van de mens om oplossingen en antwoorden te vinden voor het nog onbeantwoorde, het onafgewerkte. Dit vacuüm wordt in “Tagfish”voorgesteld door een groot braakliggend industrieterrein in het Ruhrgebied. Die leegte willen enkele projectontwikkelaars op een nieuwe en hippe manier invullen om het tot een toeristische trekpleister te maken. Projectstrateeg Thomas Rempen beschrijft het proces als een eindeloos spelletje monopoly: koop hotels, trek kanskaarten, verlies al je geld, ga naar de gevangenis, kom terug en hop, weer een rondje. Alle betrokken partijen hebben ervaring met het opzetten van dit soort grote projecten. Om dit spel te voorkomen gaan ze op zoek naar één enkele investeerder, en komen in contact met een Saoedi-Arabische sjeik die geïnteresseerd blijkt om 120 miljoen in het project te pompen. Maar dit geglobaliseerde spel kent dan weer andere spelregels…

De opzet van het stuk is eenvoudig: Berlin ging ter plaatse in Essen de 6 belangrijkste betrokken figuren interviewen, stuk voor stuk mensen die nog nooit allemaal tegelijk samen aan de vergadertafel hadden gezeten. In een theaterzaal zetten ze de opgenomen figuren voor de eerste keer wél samen in een fictieve vergadering. Dit gebeurt in een mooie, old-fashioned setting met een grote eikenhouten tafel en zeven stoelen met daarin zeven verticaal geplaatste flatscreens. Zes figuren oog in oog en de belangrijkste stoel leeg. De afwezige sjeik zal heel de voorstelling lang op zich laten wachten. En wachten.

Op Godot, zo blijkt. Terwijl de zes mannen met een blind vertrouwen in hun Saoudi-Arabische geldschieter wachten op het tekenen van het contract, loopt het project meer en meer vertraging op langs alle kanten. Strijd tussen ego’s, ingewikkelde besluitvormingsprocessen en oeverloos heen-en-weergewauwel. Het klinkt ons maar al te bekend in de oren. Ondertussen blijft de schaduw van de sjeik steeds aanwezig in de oppervlakkige conversaties en bepeinzingen van ons tafelgezelschap. Het is knap gedaan, hoe alle personages aan tafel apart zijn geïnterviewd maar het geheel zo gemonteerd is dat ze met elkaar lijken te converseren. Hun gesprekken worden op tijd sfeervol onderbroken door beelden van het industrieterrein waar een koor van ex-mijnwerkers doorheenwandelt. Of beelden waarin wereldvreemde bouwplannen genre “Als we nu een ondergronds hotel bouwen, dan hebben de mensen uit het raam het zicht dat de mijnwerkers hadden!” worden uitgeschetst. Dat werkt, want deze visioenen helpen om het wachten steeds aan de concrete setting van het troosteloze terrein te blijven vastkleven.

Voor mij is “Tagfish” een voorstelling die steeds op grenzen balanceert. De grens tussen noodzaak en twijfel, dromen en praktijk, rationaliteit en blind vertrouwen. Maar ook tussen aandacht en afdwalen, omdat de gesprekken zo inhoudsloos zijn. Je wordt zo gedwongen voortdurend over de ideeën die de voorstelling je aanreikt na te denken dat je dreigt te diep in gedachten te verzinken.  Ook de grens tussen realiteit en fictie wordt afgetast, als ik me op een bepaald moment door sommige uitspraken begin af te vragen of het niet kan dat er enkele acteurs in de “documentaire” meedoen om het geheel wat aan te dikken. De mechanisch bewegende voorwerpen op tafel, de Duitsers die elkaar onderbreken en alle onderlinge misverstanden zorgen voor een vleug humor die afsteekt tegenover de droge conversaties. De droge conversaties werken voor mij alleen omdat het verfrissend is dat ze plaatsvinden tussen TV-schermen aan een tafel. De voorstelling in zijn geheel werkt, zolang je actief blijft reflecteren over de boodschap die er achter zit en de vorm waarin ze is verpakt.

Tagfish is een pokerterm en omschrijft een speler aan tafel die de regels uitstekend kent maar geen risico’s neemt en zijn spel niet aanpast, waardoor hij een makkelijke prooi is voor zijn tegenspelers. Misschien verwijst ze hier naar de Duitsers die zich niet aanpassen aan het internationaal spel met de sjeik en de onderhandelingsgewoontes op het Arabisch Schiereiland. Misschien verwijst ze naar de sjeik, die niet weet waar hij aan begonnen is. Misschien verwijst ze naar het meisje dat achter me zat in de zaal en “dit geen theater” vond. Maar verwijzen naar Berlin doet de term allerminst. De voorstelling van Berlin durft risico’s nemen en is een doordachte meditatie over geërfde geschiedenis en op het verlammende effect van bureaucratie. Of hoe de romantische droom van een troosteloos gebied te doen herleven langzaam maar zeker plaats moet ruimen voor de teleurstelling van een “tijdelijke” parkeerplaats.

Door Ben Tanghe

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.