Leven in Leuven

500 Jaar Utopia inspireert Leuven tot groots stadsfestival en internationale toptentoonstelling

In 2016 is het exact 500 jaar geleden dat de Engelse humanist en staatsman Thomas More in Leuven zijn wereldberoemde boek Utopia publiceerde. Leuven viert deze mijlpaal met een groots opgezet stadsfestival met tentoonstellingen, street art, film, muziek, theater, dans, literatuur, lezingen en stadswandelingen.

Trekker is de internationale, kunsthistorische tentoonstelling ‘Op zoek naar Utopia’ in M – Museum Leuven. Het festival gaat officieel van start op maandag 26 september 2016 na een feestelijk openingsweekend op 24 en 25 september en eindigt op 17 januari 2017. ‘500 Jaar Utopia’ wordt door de stad Leuven ook aangegrepen om tot de zomer van 2018 met haar burgers en verenigingen een participatief traject op te zetten over de kunst van het samenleven en de zoektocht naar een ideale samenleving.

© Naar Hans Holbein de Jongere, Portret van Sir Thomas More, 1527. National Portrait Gallery, Londen

‘500 Jaar Utopia’ is een initiatief van KU[N]ST Leuven vzw, het samenwerkingsverband van de stad Leuven en de KU Leuven.

Leuven, een krachtige magneet

Op 16 december 1516 was de eerste drukker van Vlaanderen, Dirk Martens, hard aan het werk in het huis de Gulden Toirtse, gelegen op de hoek van de Naamsestraat en de Standonckstraat in Leuven. Een gloednieuw boek rolde van de pers. De Engelse staatsman en humanist Thomas More had een visionair werk geschreven met als titel Utopia. Voluit: Een gouden boekje, niet minder heilzaam dan grappig, over de ideale republiek en over het nieuwe eiland Utopia. More beschrijft een ideale samenleving die een reiziger ergens op een eiland zou hebben aangetroffen. Het was niet toevallig dat een gereputeerde Engelse humanist zijn boek in Leuven publiceerde. In de tijd van More verzamelde het kruim van de Europese intelligentia zich aan de oevers van de Dijle. Het was dankzij bemiddeling van zijn goede vriend Erasmus die op dat moment nauwe banden met de universiteitsstad had, dat de Utopia in Leuven werd uitgegeven. De wereldwijde impact maakte van Utopia meteen een nieuw woord, een nieuw artistiek en maatschappelijk begrip én het meest invloedrijke boek invloedrijke boek in de Nederlanden.

Surrealistische beeldenstorm

‘Als ik van u was, juffrouw, zou ik niet op de eerste rij gaan zitten… er kan weleens met dingen gesmeten worden naar ‘t schijnt.’

Vergezeld van die wijze waarschuwing voor het komende gevaar, begeef ik me naar de plaats delict: een afgelegen podium waarop enkele steriele objecten staan tentoongesteld. De bowlingkegels die helemaal vooraan in het midden van de scène pronken, verraden de mogelijke – nog aan te richten – schade. Een in zwart gehulde figuur doemt op, onherkenbaar door een overvloedige bos haren die het gelaat volledig bedekt. Ijzig witte handen creëren een al even ijzig geluid, het gebeeldhouwd materiaal spreekt met onbewerkte zuiverheid. Een tweede stem laat zich kennen, ditmaal een robotachtig gevoicede man die beweert dat human synoniem is voor humor. Het ludiek opzet van de voorstelling lijkt hieruit voort te vloeien. Orakelgewijs ontfermt de vrouwelijke gestalte zich – begeleid door bevreemdend achtergrondkoortje – over een plaasteren cilinder. Die dissecteert ze tot op het bot door ze te beschieten, open te rijten en te verpulveren. De machtige trucs voert ze uit met een vleselijk wapen: haar eigen handen.

Miet Warlop blijkt geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Met een onbeholpen speelsheid wringt ze zichzelf in bochten en door de meest onverwachte gaten. Uiteindelijk barst de trip uit in een heerlijk rauw zelfportret. Denk aan de onschuldige rebelsheid van Cara Delevingne. Als Warlop haar gezicht niet ontsluierd had tijdens de voorstelling, zou ik me haar zo herinnerd hebben… als een kwajongen die de wondere wereld der beeldhouwkunst ondersteboven keert. Mijn favoriete passage? Het kammen van haar wilde bos haren met stuntelachtige elegantie, al headbangend – jawel! Een resem komische metaforen benadrukken Warlop’s relativeringsvermogen. Zo verpakt ze de veroorzaakte brokstukken in een op bubblegum lijkende substantie, die ze in het nagesprek tot sushi doopte.

Dragging the Bone is opgebouwd uit contrasterende elementen: verhullen – onthullen, verdwijnen – verschijnen, deconstructie – constructie, iconoclasme – iconofilie, het witkille verstilde beeld en de levende beweeglijkheid van een warm lichaam, het ontkennen van lichaamsdelen tegenover ze in de verf zetten. De verzoening tussen de twee kan pas daar plaatsvinden waar ze in de clash met elkaar gaan. Verontrustend amusante beelden vliegen in het rond. De associatie met het surrealisme van Salvador Dali blijft niet uit.

Het feest is compleet wanneer ook het toneelgordijn in duigen valt. En dat doet het even onhandig aarzelend en met dezelfde brutale broosheid als de enthousiaste cheerleader-pasjes waarmee Warlop afsluit. Het treffende van de voorstelling schuilt in het duet: de tweespalt tussen charmante bevlogenheid en twijfel. Fascinerend hoe statige kracht en kwetsbaar blootgeven elkaar vinden en hoe die ontmoeting zich in beelden manifesteert. Pure Rock-‘n-Roll, deze ravage.

Degenen die gezinneprikkeld zijn kunnen steeds terecht op de officiële webpagina van Miet Warlop. De ateliers textiele kunst en beeldhouwkunst van het SLAC en FactorY laten zich alvast inspireren. De uitkomst hiervan kan u bezichtigen tijdens ‘Carte Blanche 2016’.

Wat? Dragging the Bone – Miet Warlop // Wanneer? 9 december 2015, 20u // Waar? Schouwburg

Door Hanne Waerzeggers.

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

Hoop, geloof en liefde: ‘ik laat het hoofd niet hangen.’

Het leven kan soms bikkelhard zijn, en laat dat nu net het thema van de voorstelling ‘Geloof, Hoop, en liefde’ van de hongaarse schrijver Ödön von Horváth. Het verhaal speelt zich af tijdens het interbellum, maar de Antwerpse gezelschappen de Roovers en FroeFroe maken er een eigentijdse voorstelling van, die ook vandaag de dag nog actueel kan zijn.

Op het podium een soort van houten catwalk, waar vijf lichtbakken laag boven hangen. Een voor een worden ze omhoog getrokken onder het toeziend oog van accordeoniste Anne Niepold. Elke lichtbak die de lucht in gaat, dimt – dit moet de eerste voorstelling zijn waarbij het podiumlicht uitgaat aan het begin van de voorstelling. Lang duurt dat niet, want algauw begint een lichtspel waarbij elke bak om beurten een rechthoekig vlak wit verlicht. Op de houten planken wandelen acteurs haastig heen en weer op het marsritme van de accordeon.

Een van hen is Elisabeth, een jonge vrouw die aan de grond geraakt is. Het leven zit haar tegen, maar ze laat het hoofd niet hangen. Ook niet als ze een geldboete krijgt omdat ze probeerde verkopen zonder de nodige vergunning. Ook niet als ze in de cel belandt omwille van vermeend bedrog. Zelfs niet als haar ‘strafblad’ haar de rest van haar leven achtervolgt, tot het absurde af.

Lees verder.

HOOP – het nieuwstedelijk

Een theatervoorstelling die niet alleen tot nadenken stemt, maar een heuse oproep lanceert om samen de wereld te veranderen. Kan kunst de wereld redden? HOOP meent alvast van wel.

Stijn Devillé brengt met het sluitstuk van zijn triologie (waarvan HEBZUCHT en ANGST de eerste twee delen zijn) een geëngageerd stuk dat niemand onberoerd zal laten. Tekstueel is HOOP ongelooflijk knap. De dialogen op het scherp van de snee maken dat je geen enkel moment je aandacht kan laten verslappen. Stijn Devillé schrijft bijzonder intelligente dialogen die toch niet geforceerd overkomen. Komische momenten wisselen af met tragische momenten. De acteurs slagen er moeiteloos in je in het stuk mee te trekken en de live muziek, gebracht door een band op het podium, vormt de perfecte ondersteuning voor wat zich op de scène afspeelt.

Geweldige vondst ook om één van de hoofdpersonages zich op een hooverboard te laten verplaatsen. Je voelt je echt getransporteerd naar de toekomst, een toekomst die echter verrassend hard op ons heden lijkt. Ik was ook bijzonder onder de indruk van het auteursspel. De groepsdans op het einde was het letterlijke orgelpunt van de voorstelling. Knap dat het enige kind op de scène zich vrij goed overeind wist te houden tussen al dat theatergeweld. Zo’n moeilijke tekst memoriseren, zal beslist niet gemakkelijk geweest zijn.

Als je in 2016 één theatervoorstelling gaat zien, laat het dan HOOP zijn. En duim dat onze politici ook allemaal een kaartje kopen. Want onze huidige maatschappij kan wel wat verandering gebruiken!

We leven niet in een tijdperk van verandering. We leven in een verandering van tijdperk.

Utopieën worden in eerste instantie op drie gronden bestreden. Eén. Futiliteit: het kan niet. Twee. Gevaar: de risico’s zijn te groot. Drie. Perversiteit: het ontaardt in zijn tegendeel.

Maar kort nadat utopieën zijn ingevoerd, ervaren we ze als de normaalste zaak van de wereld.

De werkelijkheid is niet onveranderlijk. Alles zou anders kunnen zijn. Utopieën kunnen de manier waarop de wereld vandaag draait, ontmaskeren als slechts één van vele mogelijkheden.

Dit zal veel van ons vragen. Het zal op grote weerstand stoten. Maar het kan. We sturen mensen naar de maan. We zenden missies naar Mars. Wir schaffen das.

We moeten eigenlijk alleen maar beslissen, dat we het ook willen.

En voor al degenen bij wie het na deze voorstelling begint te jeuken om daadwerkelijk de koe bij de horens te grijpen, surf naar veranderalles.wordpress.com.

LIAISON PUBLIEK

sociaalartistiek festival * beeldend werk & theater * 4de editie * met stoelenact!

Van donderdag 10 tot en met woensdag 16 december slaan Cie Tartaren, De FactorY en atelier Lea de handen in elkaar voor de vierde editie van ‘Liaison Publiek’. Dit festival verbindt beeldende kunst met podiumkunsten en geeft je zo een boeiende kijk op sociaalartistiek werk. Extraatje dit jaar wordt de outdoor stoeleninstallatie waar ook jij aan kan bijdragen.

Het beeldend atelier De FactorY en theaterhuis – en kersvers stadsgezelschap – Cie Tartaren vormen al enkele jaren de vaste kern van ‘Liaison Publiek’. Dit jaar presenteren ze samen met atelier lea en gastgezelschap HETGEVOLG hun doorleefde creaties, stuk voor stuk gemaakt door mensen zoals jij en ik, authentiek en heel bijzonder! Kunst die nazindert!

De FactorY toont in zijn eindejaarstentoonstelling werken uit de verschillende projecten van het afgelopen jaar, zoals ‘The FactorY Goes Jazz’, ‘Facts’ en ‘2Nd Life’. Daarnaast kan je ook individueel werk van de Factoristen bewonderen.

Cie Tartaren brengt met zijn nieuwste creatie ‘Hemel Boven B’ een dramatische seance in taferelen, met personages op zoek naar restanten van een familiaal leven. Van welke familie? De hunne, de uwe, de onze … eender welke. Want wat vroeger was, gebeurt ook nu. Keer op keer en overal. De familie staat op. Kleedt zich aan. Zit aan tafel. Eet en zucht. Drinkt en lacht. Roept en weent, zwijgt en wacht. Gaat het, familie? Is alles gezegd? Alles uitgesproken en bijgelegd? Of beginnen we nog eens opnieuw? Nog eens van helemaal tevoren. Misschien lukt het dit keer wel en is er eindelijk peis en vree, van nu tot in de eeuwigheid.

‘het lacht’ is een gedeelde beeldende praktijk van Lea, in nauwe samenwerking met w wh at* en Leren Ondernemen. Met ‘het lacht’ onderzoekt Lea de lach en haar (mogelijke) verschijningsvormen in de visuele cultuur, de beeldende kunst en het dagelijkse leven. Het spreken, het tekenen, het performen … zijn onderdelen van een co-creatief, gelijkwaardig en meerstemmig proces waarin het beeldend experiment centraal staat.

Met de voorstelling ‘Wortel van Glas’, op tekst van Josse De Pauw, brengt HETGEVOLG een ware ode aan de wilskracht. Het hoofdpersonage Wortel van Glas krijgt levenslessen van zijn wijze nonkel Biet. Hij reist naar de vier hoeken van de wereld op zoek naar zichzelf.

EXTRA! DEEL JE STOEL MET EEN ZIEL
Tijdens ‘Liaison Publiek’ willen de Tartaren, Factoristen en atelier Lea OPEK meer kleur geven. Op het plein voor het voormalige douanegebouw creëren ze elke dag een andere installatie met een 50-tal stoelen die ze van hun publiek ‘in pand’ krijgen. Het zijn stuk voor stuk stoelen met een verhaal en een ziel. Ze staan zo symbool voor het verscheiden publiek met ziel voor het sociaalartistieke werk dat naar ‘Liaison Publiek’ komt.

Heb jij een stoel in huis waar een verhaal achter schuilt? Kan je hem enkele dagen missen? En mag hij in weer en wind buiten staan?
Breng hem dan naar OPEK op donderdag 10 december (tussen 16 en 19 uur) voor deze transformerende stoeleninstallatie. Er komt een label op met je naam en je verhaal in 1 à 2 zinnen. Elke dag tussen 11 en 16 december (vanaf 14 uur) kan je de nieuwe creatie ontdekken. Donderdag 17 december keert je stoel dan huiswaarts, weer een verhaal rijker.

Bekijk het volledige programma.

‘Kom, we zijn weg’ en we zien wel waar we komen.

Heel graag verder willen, maar geen meter vooruit raken: iedereen maakt het wel eens mee.
Dat is ook het gevoel dat de personages beheerst in ‘door de muur’, de nieuwe voorstelling van het Gentse figurentheater Ultima Thule. In een regie van Wim De Wulf komen hun poppen tot leven in een onbestemd, leegbloedend kustdorp.

Een decor van stellingen en autobanden, blauw licht en rookflarden zorgen voor een onheilspellende sfeer. Dan het geluid van een auto die ergens tegen vliegt – een autocrash. Een band rolt over het podium, drie poppen liggen plots slap tegen het decor gesmakt.

Een van hen is een man die na een succesvolle, maar snel stukgelopen carrière terugkeert naar het dorp waar hij als kind al zijn vakanties doorbracht, omdat hij daar ontdekt heeft wat ‘schoonheid en tederheid’ zijn. De andere twee, een meisje dat school beu is en droomt van een carrière in de showbizz en een jongeman die na zijn studies landbouwingenieur gedesillusioneerd in de kroeg hangt, komen uit het dorp. Op het eerste zicht hebben de drie niks met elkaar te maken, maar algauw blijkt dat ze meer gemeen hebben dan de auto waar ze samen in zaten.

De gedesillusioneerde jeugd, een jong en naïef meisje dat de hoop representeert en de uitgebluste man: het klinkt wel wat cliché, maar Ultima Thule doet het werken door elk van de karakters boven zijn stereotype te laten uitstijgen. De meanderende structuur van de voorstelling zorgt ervoor dat je steeds dieper in het verleden van de personages kruipt, waardoor ook hun heden beter te begrijpen wordt. De hele voorstelling lijkt wel een puzzel waarvan steeds meer stukjes op zijn plaats vallen, en waarvan je na elk nieuw brokje verhaal al uitkijkt naar het volgende.

Het decor van autobanden herinnert de hele voorstelling aan het ongeval in het begin, maar wat met die autobanden gedaan wordt, is vindingrijk: niet enkel rotsen kunnen ermee gesimuleerd worden, maar ook een gokmachine (beschilderd met symbolen) of een discobal (beplakt met glitterende steentjes) worden met autobanden weergegeven.

De poppen bewegen zich in het decor als er geen acteurs aan te pas komen. Nu eens lijken de acteurs met hun poppen te versmelten dan weer zijn ze het hoofd dat bij een stoffen lijfje hoort. Hun gezichtsuitdrukkingen versterken de emoties van de poppen, en hun stem lijkt wel die van de pop te zijn. Ze staan werkelijk ten dienste van hun poppen, wat ervoor zorgt dat de poppen lijken te leven. Ik vergat de acteurs en leefde mee met de personages.

De acteerprestaties worden gedragen door de geluidsmix van Tom Wolf. Soms gaat het enkel om het geluid van een auto die tegen een muur knalt of een motor die wegschiet, de zee tegen de rotsen of het geluid van een druk café, op andere momenten is het geluid meer aanwezig met liederen. De soundscape zorgt voor net dat beetje extra, waardoor het dorpje aan de zeer oprijst uit de autobanden en het nog wat makkelijker wordt om je te laten meenemen door de personages.

De thematiek van een uitzichtloze samenleving die Ultima Thule met deze voorstelling brengt, is brandend actueel in een maatschappij waarin al jaren van een crisis gesproken wordt, maar het gezelschap slaagt erin om de uitzichtsloosheid, de miserie en het verval van een verlopen kustdorpje met een komische noot te brengen. Het hele leven komt in al zijn facetten voorbij, ik werd er helemaal stil van. ‘We zien wel waar we komen’, zeiden ze, maar ze eindigen weer vlakbij waar het in de eerste plaats begon.

‘Door de muur’ is niet meer te zien in Leuven, maar gaat wel nog op reis door Vlaanderen.

WAT? Door de muur (Ultima Thule)// Waar? Minnepoort (30CC)// Wanneer? 27 november 2015, 20.00u// Prijs? €12,00

Meer info: 30CC of Ultima Thule

Door Rinke Rens.

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

Compagnie Tartaren wordt 3de Leuvens stadsgezelschap

In 2010 kroonde de stad Leuven Het nieuwstedelijk (toen Braakland/ZheBilding) en fABULEUS tot stadsgezelschap. Anno 2015 wordt dit engagement bevestigd en krijgen ze gezelschap van het sociaal-artistieke theatergezelschap Compagnie Tartaren.

“Het nieuwstedelijk en fABULEUS gooien al jaren hoge ogen, in Vlaanderen en daarbuiten. Beide gezelschappen sleepten meermaals mooie prijzen in de wacht. Zo werd Liefdesverklaring van fABULEUS pas nog geselecteerd voor het Theaterfestival en maakte het recente huwelijk van Braakland/ZheBilding en de Queeste onder de naam Het nieuwstedelijk zichzelf meteen onmisbaar in Vlaanderen. Hun werk is relevanter dan ooit tevoren. Een bekrachtiging van hun beider titel als stadsgezelschap lag dan ook in de lijn van de verwachtingen. Deze titel is overigens geen frivole titel, maar een stevig engagement,” licht Denise Vandevoort, schepen van cultuur, toe.

“De stad levert inspanningen op financieel, logistiek en communicatief vlak om de werking van de stadsgezelschappen te steunen. Zo gaat de stad een stevige samenwerking aan door niet alleen zalen ter beschikking te stellen, maar ook een prominente plaats te voorzien in het programma en de communicatie van het cultuurcentrum 30CC. 30CC speelt bij deze ondersteuning een cruciale rol. Ook de financiële steun is niet gering, de stad heeft in totaal 140.000 euro veil voor haar stadsgezelschappen. Op hun beurt zijn de stadsgezelschappen ook ambassadeurs van de culturele dynamiek in Leuven.”

“De benoeming van het sociaal-artistieke theatergezelschap Compagnie Tartaren is bovendien een statement van de stad. We kennen de titel toe als blijk van erkenning en waardering voor het werk dat ze leveren. Tegelijk bevestigt het stadsbestuur ook het belang van sociaal-artistiek werk, waarbij zowel het sociale als het artistieke evenwaardig zijn. De Tartaren vervullen die rol met glans: ze combineren de buurtgerichte, lokaal verankerde werking met hoog artistiek werk dat zijn plaats heeft binnen het Vlaamse kunstenveld.”

“Bovendien zou je kunnen stellen dat de stad een neus heeft voor talent”, gaat Denise Vandevoort verder. “We zijn goed in het detecteren van kwaliteit en gaan daar onmiddellijk mee aan de slag. De écht grote doorbraak voor zowel fABULEUS als Braakland/ZheBilding moest in 2010 immers nog gebeuren. Beide gezelschappen boekten hun grootste successen nà hun eerste erkenning als stadsgezelschap. We wensen Compagnie Tartaren hetzelfde mooie traject toe, wat dat betreft zijn ze alvast op goede weg, want ook zij sleepten in 2014 al de Vlaamse Cultuurprijs in de wacht.”

Bonanza: een wereld in het klein

Bonanza, de kleinste stad van Colorado en de wereld in het klein – althans volgens de bewoners.
Met zijn zevenen zijn ze nog, verspreid over vijf huizen.
Ze worden naar de Stadsschouwburg gebracht met behulp van vijf beeldschermen onder een maquette van de stad. Elk van de schermen lijkt een van de huizen op de maquette te vertegenwoordigen. Elk huis vertegenwoordigt zijn bewoners.

© Geert de Vleesschauwer

Die bewoners bestaan echt, of hebben echt bestaan, maar gewoon of alledaags zijn ze allerminst. Elk van hen heeft wel zijn eigenaardigheid, en de verhalen die ze te vertellen hebben, zijn soms gekker dan je ze zelf zou kunnen verzinnen. Daardoor krijgt deze documentaire-achtige voorstelling je toch mee in het portret van een ministad. De losse verhalen komen langzaam maar zeker bij elkaar, en vanuit al die persoonlijke belevenissen ontstaat plots een soort van geheel als de tongen beetje bij beetje losser worden.

De schermen hadden wel iets groter gemogen: zelfs vanop de parterre had ik soms moeite om de ondertiteling te kunnen lezen, en het is toch wel fijn om gezichten te kunnen onderscheiden. Zeker omdat de filmmontages een belangrijke rol spelen in de overgang van deel naar geheel: waar eerst elk scherm een huis vertegenwoordigt, en apart aandacht krijgt, verspringen de beelden steeds meer naarmate de voorstelling vordert. De getuigenissen gaan in elkaar overlopen en gaan van man-bijt-hond-achtige portretten over tot verweven verhalen, verschillende kanten van eenzelfde zaak. Zo ontstaat het beeld van een stadje met veel geroddel, waar niemand iets kan doen zonder dat een ander er commentaar op heeft, en waar niet is wat het lijkt.

De maquette van het dorp wordt eerder weinig gebruikt, en dat is wel jammer, want als ze gebruikt wordt, draagt dat bij tot de sfeer: lichten die een voor een uitgaan, terwijl ook op beeld de nacht valt, of spots op het huis van de bewoner die praat, het helpt allemaal om Bonanza tot in de schouwburg te brengen. Ook de soundtrack met countryinvloeden helpt de stad tot leven te brengen.

© Geert de Vleesschauwer

Deze documentaire/installatie/performance (want hoe noem je zoiets eigenlijk?) brengt een uniek portret van een bijna-verlaten stad. Het applaus op het einde was dan ook helemaal terecht, al is het toch wat raar om te applaudisseren voor vijf beeldschermen…

Wat? Bonanza//Waar? Stadsschouwburg // Wanneer? 24 november 2015// Prijs? €16,00 (€14,40 met cultuurkaart)

Meer info: 30CC of Berlin

Door Rinke Rens.

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

“LEUVENSE NAMIDDAG”: een daverend succes !

Zaterdag 21 november togen de Leuvenaars naar de stadsschouwburg voor hun jaarlijkse “Leuvense namiddag“, geheel gewijd aan het Leuvens dialect: het Leives.

Academie-directeur Flory Vloebergs verwelkomde enthousiast de circa zeshonderd aanwezigen op deze negentiende editie van de “LEIVESEN ACHTENEUN”.

Dan was het de beurt aan quizleider Marc Juchtmans om de twee ploegen voor te stellen die voor de zoveelste keer in het quiz-strijdperk traden om mekaar niet alleen te bekampen, maar ook om de oren te slaan met allerlei gewilde en ongewilde geestigheden.

Gewoontegetrouw was er de ploeg van burgemeester Tobback (geboren en getogen Leuvenaar) met naast hem drie dames: twee partijgenoten en een “andersdenkende”. Aan de overkant zat deken Dirk De Gendt (Mechelaar, maar actief Leuvens dialect studerend!) met naast hem ook drie acolieten (en eveneens één andersdenkende én bovendien van het vrouwelijk geslacht!).

De meerkeuzevragen gingen over woord- en taalkennis van het Leives, gebaseerd op gegevens uit het boek LEUVENS LEXICON. Door projectie op groot scherm kon de zaal heel het gebeuren goed volgen. Daarna volgden een aantal oude foto’s waarvan de deelnemers moesten weten te antwoorden over welk evenement het ging. Terwijl de quiz aan de gang was, moest er tegelijkertijd nog een nieuwe tekst opgesteld worden die bruikbaar moest zijn voor de praatpaal (in het Vrijthof) die in vijf talen een zin kan vertalen in het Leuvens dialect. Tobback en konsoorten weerden zich als een duivel in een wijwatervat (sic!) en wisten nipt de ploeg van deken De Gendt te verslaan.

Na de pauze volgde dan het toneelstuk “VAN PAEPE THOON TOT ABBA”. Dit blijspel werd geschreven, geregisseerd en mee-geacteerd door “duivel doet al” Flory Vloebergs. Een twintigtal acteurs (waaronder twee politica!) en “werkers achter de schermen” hebben zich gedurende maanden ingezet, om dit stuk éénmalig te kunnen opvoeren, wel te verstaan: helemaal in het Leuvens dialect.

In het kort, waar het over ging:
Het huisgezin van Angèle en Jef staat onder druk door de examenstress van hun drie schoolkinderen: Lowis, Rik en Jon. Komt daarbij dat de moeder van de trap gevallen is en tijdelijk in een rolstoel zit. Tijdens haar revalidatie wordt zij bijgestaan door de grootouders en haar dochter. Er wordt teruggegaan in de tijd om het geheim te ontsluieren van hoe fratsenmaker Paepe Thoon er in gelukt is om het waardevolle paard van de pastoor-deken van Sint-Pieter te ontfutselen en aan te bieden aan de pastoor van de Sint-Jakobsparochie.

Dochter Lowis heeft door al dat werk met haar ma, een hoop dingen moeten missen, zoals het optreden van de zanggroep ABBA.

Maar… als haar achttiende verjaardag er aankomt, krijgt ze niet alleen een hoop geschenken van de verzamelde vrienden, kennissen en buren. Als klap op de vuurpijl hebben vader en bompa gezorgd voor een heel aparte verrassing: een privé-optreden van ABBA! Die zingen en spelen enkele liederen van het overbekende viertal.

Het duurde niet lang of de hele zaal zong mee. En omdat het applaus niet uitstierf en er nogal wat BIS! geroepen werd, kreeg het publiek waarom het vroeg.

Een amusante “Leivesen Achteneun!”

Uitgebreid verslag in het driemaandelijks tijdschrift ONS LEIVES. Aan te vragen!

Meer info: www.onsleives.be & Facebook “Academie Leuvens Dialect“.

Musicalcompagnie MITHE brengt Next to Normal

Musicalcompagnie Mithe brengt dit najaar Next To Normal. De musical Next To Normal vertelt het verhaal van de bipolaire Diana en haar gezin. Al achttien jaar probeert ze door middel van verschillende behandelingen het verlies van haar zoon te verwerken. Dit heeft een enorme invloed op haar gezin bestaande uit haar man en dochter.

Deze grensverleggende musical van Tom Kitt (muziek) en Brian Yorkey (tekst) neemt de kijker mee op een rollercoaster van gevoelens, gaande van hilariteit tot de meest pure ernst.
Next To Normal begon in 2008 Off-Broadway, en verhuisde een jaar later wegens succes naar het Broadway Theatre op Broadway. Na meer dan 750 voorstellingen was de productie te zien in o.a. Noorwegen, de Filippijnen en Australië. Next to Normal werd inmiddels onderscheiden met de prestigieuze Pulitzer Prize, talrijke nominaties en drie Tony Awards.

Praktisch
4, 5, 8, 10, 11, 12, 15, 17, 18 en 19 december 2015 steeds om 20u.
Reynaerttheater Malpertuus, Redingenstraat 4 te 3000 Leuven.
Alle voorstellingen zijn toegankelijk voor personen met een handicap.
Kostprijs tickets (incl. reservatiekost): 17 euro, 15euro voor -12, 60+, leden OPENDOEK en houders van KULeuven Cultuurkaart.
Reserveren via www.mithe.be.