Leven in Leuven

Vandaag! Buurtfeest “éCouter” in de Coutereelstraat! WELKOM!

Voor de vierde maal houden Coutereel- en Zevenslapersstraat HUN buurtfeest. De voorbereidingen vorderen goed. Van 7 uur waren ze aan het werk om toog, standen, podium, kinderanimatie… klaar te zetten. Superattractie (zeker komen kijken!) is het recyclage-toilet! Het feest duurt tot middernacht of misschien nog later… Foto’s hieronder: situatieoverzicht om 11 uur…

Alle info op: ecouter-leuven.be en www.facebook.com/éCouterLeuven

9 mei 2015: Academie voor het Leuvense dialect 25 jaar

DE ACADEMIE voor het LEUVENS DIALECT bestaat 25 jaar en dat wordt uitgebreid gevierd op zaterdag 9 mei.

De dag vangt aan met een academische zitting in de Gotische zaal van het stadhuis waar de 25 jaar geschiedenis van de academie en dialectstudie de onderwerpen zijn.

Daarna begeeft iedereen zich, voorafgegaan door de studentenfanfare, naar de binnenkoer van het stadhuis, het Vrijthof. Daar wordt een “Leivese” praatpaal geschonken aan de stad. Je kan vertalingen horen naar het Leuvens vanuit het Nederlands, Frans, Duits, Engels en Spaans. De eerste tekst in het Leuvens wordt, hoe kan het anders, uitgesproken door burgemeester Louis Tobback.

Op de Grote Markt wordt een groot volksfeest gestart met optredens van:

• 15 u tot 16 u: Big Band J’S Music Band
• 16 u 15 tot 17 u: Yves Segers
• 17 u tot 18 u: Receptie aangeboden door de stad aan al wie zich op dat ogenblik Leuvenaar voelt, of er in lukt zich zo voor te doen…, kortom: voor “Jan en alleman”! Er worden eveneens gratis “Leuvense mastellen” uitgedeeld: een verdwenen Leuvens gebakje dat speciaal voor dit jubileum nog eens wordt gebakken.
• 18 u tot 18 u 45: Dialectkoor De Joorzangers
• 19 u tot 20 u: Sergio (streekfiguur)
• 20 u tot 21 u: Rustig afsluiten bij een drankje en wat achtergrondmuziek

Let op!

• Diegenen die hun dialect (Leives of ander!) nog machtig zijn en dit ook duidelijk laten horen, zullen een “spieëkmadoil” opgeplakt krijgen!
• Wie een bloemlezing wil horen van 25 jaar sketches, gedichten en liedjes van, voor en door “den Akademie”, kan de luister-cd kopen voor het zacht prijsje van 5 €.

Neem ook eens een kijkje op de Facebookpagina van de Academie van ’t Leuvens!

Nieuwe cursusdagen EHBO bij het Vlaamse Kruis

In Januari en februari organiseerde het Vlaamse Kruis Leuven vijf avonden een opfrissingscursus EHBO. Deze sessies hadden tot doel om mensen die ooit een EHBO cursus volgenden (school, legerdienst, jeugdwerk, …) hun kennis te updaten. Tijdens  één avond werden volgende onderwerpen behandeld: benadering slachtoffer, reanimatie met AED en wondzorg.

Deze sessies waren een groot succes.  45 personen hebben tijdens de maanden januari/februari aan deze sessies deelgenomen.  Door het grote succes heeft men besloten om in mei/juni nog drie avondsessies te organiseren.

• Maandag 18/05/2015 19:30 – 22:30 u
• Donderdag 28/05/2015 19:00 – 22:00 u
• Maandag 01/06/2015 19:30 – 22:30 u

Dit voorjaar richt het Vlaams Kruis Leuven  nog een tweede  basiscursus EHBO (6 lessen).  Deze lessen starten op woensdag 1 april.

• Woensdag 1 + 22+ 29 april  en woensdag 6 + 13 + 20 + 27 mei   telkens om 19u.  Op 27 mei wordt er examen afgenomen.

Het volledige aanbod EHBO  opleidingen is op deze link te raadplegen: http://www.opfrissingehbo.be/

Info via mail: opleidingen.leuven@hvk.be

Slaap mee op straat

Heb jij al eens écht op straat geslapen? Niet zoals op een festival in een comfortabele tent en op een zachte matras, …maar echt op de harde stenen onder een stuk karton?

Voor 150 miljoen straatkinderen overal ter wereld is slapen op straat dagelijkse realiteit. En toch vinden ze altijd wel een manier om het gezellig en zelfs comfortabel te maken. Respect!

12 april is de dag waarop organisaties overal ter wereld de 150 miljoen straatkinderen onder de aandacht willen brengen door de UN deze dag tot Internationale Dag van het Straatkind te laten uitroepen.

Net zoals de vorige 4 jaren, pakt ook de Leuvense organisatie Mobile School uit met een actie om 12 april als Internationale Dag van het Straatkind te claimen.  Mobile School vindt dat die gasten zo’n dag echt verdienen omdat we zelf ongelooflijk veel van hen kunnen leren: een positieve focus, ondernemerszin, je grenzen verleggen … Dit jaar zetten ze zich letterlijk op straat om dat te bewijzen tijdens een grote Streetsleep, in de nacht van 11 op 12 april 2015, op het Martelarenplein in Leuven (voor het station).

Ze nodigen ons daarom allemaal uit om op straat slapen, om de wereld een krachtige wake up call te geven. Slaap je ook mee? Wil jij ook je grenzen verleggen?
Kom dan op zaterdag 11 april 2015 om 18.30 uur naar het Martelarenplein in Leuven. Blijf slapen en maak op 12 april de wereld mee wakker voor de Internationale Dag van het Straatkind!

Op het Martelarenplein wordt een avondvullend programma voorzien met film, muziek, animatie en een kennismaking met Mobile School. Verder kan je ’s avonds rekenen op een snack en op een ontbijt ’s ochtends.  Voor het slapen zelf hoef je alleen een slaapzak, matje en warme kleren mee te brengen. De vrijwilligers van Mobile School voorzien verder voor alle deelnemers palletten en karton om je slaapplek mee op te bouwen. Eens je bent ingeschreven ontvang je alle concrete informatie.

Inschrijven is gratis en kan hier

Volg Mobile School op Facebook voor meer informatie.

Pati Pati brengt “There’s more to be seen”

Het Leuvense koor voor alle studenten die graag zingen en een steentje willen bijdragen aan een betere wereld, bestaat al sinds 1989.  Pati Pati brengt met dit concert, onder leiding van dirigent Maarten Baumers, een boodschap van solidariteit met een repertoire van over de hele wereld.

De opbrengst van deze concerten gaat naar Mobile School, een Leuvense organisatie die zich wereldwijd inzet voor straatkinderen.  Kaarten kosten €7/€5 (student) en zijn te verkrijgen via de leden of via kaarten@patipati.be. Meer informatie kan je vinden op www.patipati.be.

Gisela Joao. Topfadista strijkt neer in Leuven

De wulpse klaagzang van ‘Sirene’

Toneelhuis/Bart Meuleman: ‘Sirene’ – Theater – 22.01.2015, 20.30u, STUK

Wat een mens precies moest denken bij het buitenkomen na deze voorstelling, was op het eerste gezicht nogal moeilijk uit te maken. Het stuk ging moeizaam vooruit, er gebeurde niet veel en dat hoofdpersonage was toch maar ‘een rare’. Maar wie deze bevreemdende monoloog een kans geeft om even te bezinken, realiseert zich getuige geweest te zijn van een sober maar klassevol staaltje muziek- en teksttheater. Met oren vol was weerstaat u allicht wel aan de lokroep van ‘Sirene’, maar eens u uw weerstand heeft laten varen, is het een plezier haar wulpse klaagzang te aanhoren.

De kracht van deze voorstelling was ongetwijfeld haar eenvoud. In een donker hoekje op de scène zit percussionist Mattijs Vanderleen haast geniepig geluiden te maken; ritselende blaadjes, voetstappen, donderslagen… terwijl Fien Maris op enkele goud-reflecterende platen haar podium vindt en het publiek een goed uur in de ban weet te houden. De hele scène ademde een sfeer van zwoele, duistere geheimen; alsof het publiek de vierde wand was van een onwerkelijke kamer in een onwerkelijke wereld. Het is duidelijk dat Mark Van Denesse, verantwoordelijk voor licht- en decorontwerp, goed begreep wat regisseur Bart Meuleman met deze monoloog trachtte te verbeelden: vervreemding, fantasie, eenzaamheid en een soort erotische tristesse. Hoe kan het ook anders, als het naamloze hoofdpersonage een atypische prostituee is die ons haar verhaal over een (imaginaire?) ontmoeting met een naamloze klant in horten en stoten meedeelt, afgewisseld met eindeloze stiltes, bevreemdende geluiden en huilende gezangen?

Een woordje moet nog gezegd over Fien Maris, Sirene van dienst. Haar acteerprestatie hield het midden tussen steengoed en barslecht, wat een onmogelijke combinatie lijkt maar in het geval van ‘Sirene’ klaarblijkelijk mogelijk is. Het personage dat ze neerzette, was dat van een getroebleerde, eenzame, vertwijfelde en in eigen gedachten verdwaalde hoer; geen evidente rol, en dat leek zich te uiten in het bij wijlen overtuigende maar andere keren geforceerde acteerwerk van Maris. Met bravure wist ze verleidelijk en ingetogen tegelijk met de plooien in haar strategisch uitgesneden kleed te spelen, maar al te vaak leken haar bewegingen een ingestudeerde choreografie, of werd Meulemans (toch wel sublieme) tekst al te houterig of onnatuurlijk voorgedragen. Dit alles maakte het personage nog onwerkelijker en onbevattelijker, wat wie weet Meulemans bedoeling was, maar toch vooral zorgde voor een soort onbestemde irritatie.

“Redden of gered worden, daartussen is toch bijna geen verschil?” zegt onze Sirene naar het einde van het stuk toe. De redder en de hulpeloze redden elkaar, de een door een held voor de ander te zijn, de ander door die rol aan hem te schenken. Maris zegt het twijfelend, vragend bijna, en de daarop volgende stilte geeft ons ruimte om de woorden ook werkelijk betekenis te geven. ‘Sirene’ staat bol van dergelijke poëtische pareltjes, en haar langgerekte klaagzang geeft je alle tijd er behoedzaam kopje onder in te gaan.

Artikel door Evelyne Janssens.

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

Eerstesteenlegging Nieuwe Campus WOUDLUCHT Heverlee

Op donderdag 08 januari 2015 hebben burgemeester Louis Tobback en afgevaardigd bestuurder van het GO! onderwijs, Raymonde Verdyck samen met vele andere genodigden plus (natuurlijk)  de kinderen en leerkrachten van de (twee) scholen voor Buitengewoon Onderwijs – Campus WOUDLUCHT – Heverlee :  Lagere afdeling (BBOG) / Hogere afdeling (IBSO)  – de bouwwerken voor een volledig nieuwe school ingeluid.

Het bouwproject met een oppervlakte van ruim 10.000 m² kadert binnen de publiek-private samenwerking Scholen van Morgen, een scholenbouwprogramma opgezet door de Vlaamse regering. Voor deze eerstesteenlegging maakten de leerlingen een tijdscapsule, waarin ze de sleutels van het oude gebouw symbolisch insloten.

Tussendoor zorgde het kinderkoor “De Woudklankjes” voor een muzikale noot,
Een overbuur van de Huttelaan gaf nog een poëtische evocatie,

De komende maanden verrijzen tussen de oude gebouwen en de tijdelijke containerklassen vijf moderne schoolgebouwen voor het basis- en secundair onderwijs. Daarin komen klas-, vak- en labolokalen, aangepaste lokalen voor de autiwerking, een ruime refter, lokalen voor de administratie, een sportzaal en een ondergrondse parking.

De campus Woudlucht is in 1970 gebouwd voor 280 leerlingen, maar intussen is het leerlingenaantal verdubbeld. Een vernieuwing en uitbreiding was dus absoluut noodzakelijk. De werkzaamheden moeten afgerond zijn in de lente van 2017.

Toespraken door o.a.:

Directeuren Sanne Vanhellemont  (BBOG) en Patricia Janssens  (IBSO),
Raymonda Verdyck, Afgevaardigd Bestuurder GO!,
Urbain Lavigne, Alg. Directeur GO! Scholengroep 11,
Philippe Monserez, Programmadirecteur Scholen van Morgen,
Louis Tobback, Burgemeester Stad leuven,

(Meer fotos op FLICKR)

Jeff Tweedy @ Het Depot, 15/11

Wanneer weet je of je het concert van het jaar gezien hebt? Pas wanneer het jaar gedaan is, zouden velen logischerwijze denken. Nou, daar is dus niks van aan, zo bewees Jeff Tweedy, frontman van het Amerikaanse Wilco gisteren nog maar eens in Het Depot. We weten dat we al naar de periode van de eindejaarslijstjes aan het gaan zijn, maar of we dit optreden nu in februari of in december hadden gezien, het zal met stip op nummer één staan. Tenzij The Beatles nog snel terug bij elkaar zouden komen natuurlijk, dat spreekt…

Voorlopig moesten we het echter stellen met de heer Tweedy, die onder andere danig beïnvloed is geweest door de Fab Four en zo, na een carrière van meer dan vijfentwintig jaar, zélf tot een muzikaal boegbeeld is uitgegroeid. Deze week viert hij trouwens het twintigjarig bestaan van Wilco, de band waarmee hij onbetwistbare klassiekers als ‘Summerteeth’ en ‘Yankee hotel foxtrot’ op de wereld losliet. Op deze tournee moest er echter geen nieuwe van Wilco worden verkocht, maar wel de eerste van Tweedy, het ‘soloproject’ dat de man startte met zijn zoon Spencer.

Het eerste deel van het optreden bestond dan ook uit materiaal uit die eersteling, getiteld ‘Sukierae’. Zoals te verwachten viel had Tweedy een schare professionele muzikanten (waaronder zijn zoon op drums) rond zich verzameld. Samen tilden ze de songs naar een nieuw niveau, want waar ‘Sukierae’ met momenten te weinig dwingend klinkt, werden nummers als ‘Hazel’, ‘Flowering’ en ‘Summer Noon’ live plots die knusse americana-klassiekers die ze potentieel zijn. Ook werd er al eens een vintage Wilco-geluidsuitbarsting gecreëerd, wat het geheel gevaarlijker liet klinken. Hoogtepunten in deze eerste set waren ‘Diamond light’ en ‘Low key’, dat door Tweedy als ‘the hit’ werd omschreven. De man was trouwens in een uiterst spraakzame bui, en zijn sneren naar het Nederlandse publiek van de vorige avond of het sarcastische geplaag van zijn zoon bevestigden wat we altijd al dachten: aan deze man is een hilarische stand-up comedian verloren gegaan.

Na een uurtje was er echter genoeg gelachen, toen Tweedy zijn band van het podium stuurde en alleen de gitaar ter hand nam voor een trip down memory lane. Hij wandelde door zijn rijkgevulde carrière met oude en nieuwe nummers van Wilco (van ‘Passenger side’ tot ‘Born alone’), materiaal van Uncle Tupelo (‘New madrid’) en zelfs het heerlijke ‘Radio king’ van Golden Smog. De man toonde zijn klasse door de ingewikkelde, gelaagde muziek van zijn band moeiteloos te vertalen naar akoestische versies die de aandacht nooit lieten verslappen. Zonder geforceerd te klinken kortte hij songs in, hanteerde hij zijn effectenpedalen of veranderde hij hele akkoordenprogressies, met als resultaat bijvoorbeeld hoogtepunten als ‘Spiders (kidsmoke)’ of ‘A shot in the arm’. Zo ging hij nòg eens een uur door, waarna de band terug mocht komen voor een fijne bisronde (die opzwellende versie van ‘California stars’ nemen ze ons nooit meer af).

Uiteindelijk duurde het concert bijna twee en een half uur, en het moge dan ook duidelijk zijn dat dit een optreden was voor diehard fans, wiens harten een slag oversloegen bij het horen van obscuurder materiaal. Voor sommigen duurde het misschien wat te lang, maar het valt niet te ontkennen dat deze man een uitermate interessant parcours heeft afgelegd, live zelden tot nooit teleurstelt en genoeg prachtsongs op zijn conto heeft staan om als één van de beste hedendaagse Amerikaanse singer-songwriters beschouwd te worden. Of, zoals Tweedy het zelf lacherig zei: “I’ve been a frontman of a band for a long time, I know what I’m doing” en “I’ve written a thousand songs, people”. Wel, voor ons had hij ze allemaal mogen spelen.

Wie? Jeff Tweedy en kompanen // Waar? Het Depot // Wanneer? 15 nov 2014 // Waarom? Hebt u de allereerste zin niet gelezen?

Door Filip Tyskens.

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

Perfume Genius @ Het Depot 14/11

Perfume Genius is zo’n artiest waarvan men zich herinnert wanneer men hem voor de eerste maal hoorde. Zo weten wij bijvoorbeeld nog dat we verkocht raakten ten tijde van zijn tweede plaat ‘Put Your Back N 2 It’, nochtans in een periode waarin we het niet zozeer begrepen hadden op emotioneel overladen pianoballads. Mike Hadreas wist echter meerdere gevoelige snaren te raken waarvan we tot dan toe niet eens wisten dat we ze hadden. Gisterenavond, tijdens zijn optreden in Het Depot, gingen we proberen te achterhalen hoe hij dat precies voor mekaar had gekregen.

Vanaf de eerste nummers werd duidelijk dat het publiek een schizofrene performance te zien zou krijgen, want hoe verlegen het geparfumeerde genie blijkt te zijn wanneer er gepraat hoort te worden, zo zelfzeker is hij tijdens het spelen van zijn songs. Vooral tijdens het materiaal uit zijn laatste plaat ‘Too Bright’ zagen we Hadreas zowaar zijn innerlijke showman loslaten en bewoog hij alsof hij vond dat het Leuvense publiek dringend eens deftig verleid moest worden. Combineer dat dan met die hemelse stem die moeiteloos van fluisteren naar krijsen en weer terug glijdt, en je hebt een performer die moeiteloos kan boeien.

Perfume Genius weten dus perfect waar ze mee bezig zijn en slagen erin om, ondanks de relatieve uniformiteit van de door ogenschijnlijk simpele pianodeuntjes gedreven muziek, het publiek in te pakken. Waren het niet Hadreas’ innemende lachje of timide ‘thank you’s’ die het voor u deden, dan toch wel de subtiele bijdragen van de band die de in veelal zeer korte songs verpakte ontboezemingen van de frontman versterkten. Ook over de setlist was trouwens goed nagedacht. Hij mocht dan wel identiek zijn aan die van de andere Europese concerten, hij had voor iedereen wat wils, ongeacht welke van zijn drie platen u over de streep wist te trekken. Favorieten als ‘Mr Peterson’ uit het debuut ‘Learning’, ‘Hood’ uit de knappe tweede of excellente nieuwe single ‘Queen’ passeerden allemaal de revue en vormden bescheiden hoogtepunten.

Het enige waar we in het geval van deze Amerikanen voor vreesden was het loodzware, verstilde sérieux waarin de songs doorgaans gewenteld zijn, en dat dit tijdens een concert van tachtig minuten te zeer zou doorwegen. Deze vrees bleek slechts op enkele momenten gegrond, maar het verschoof de aandacht wel al eens naar de geluiden rondom ons. Dat doet er ons aan denken: als er één groep is waarbij u uw gsm op trillen zet, dan is het wel Perfume Genius, wilt u tenminste niet een halve zaal nét tijdens het laatste nummer in de lach doen schieten.

Dit geheel terzijde, want over de hele lijn wisten Hadreas en kompanen een krachtige sfeer te creeëren die nodig is om zulke muziek te laten gedijen. Ze wisten waarvoor het publiek gekomen was, en leverden een concert af dat ons eraan herinnerde waarom wij ooit meegezogen werden in de wereld van Perfume Genius.

Wie? De emotionele jongens van Perfume Genius // Waar? Het Depot // Wanneer? 14 nov 2014 // Waarom? Omdat er al eens gevoelig gedaan mag worden op een vrijdagavond.

Door Filip Tyskens.

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.