Leven in Leuven

IJzerklanken en Vijandige Vergezichten

Terwijl schrijfster Brigitte Raskin en Waldo Geuns tijdens het project IJzerklanken het leven en de dagboekfragmenten van Joseph Raskin vertellen en verklanken, toont de tentoonstelling ‘Vijandige Vergezichten‘ tekeningen die Joseph maakte van de Duitse voorposten aan het IJzerfront. De scheutist was vanaf het voorjaar van 1915 als brancardier actief, maar trok met zijn tekentalent de aandacht van de militaire inlichtingendienst. Gewapend met pen, papier en een uitstekend visueel geheugen verschool hij zich in observatieposten in het niemandsland en bracht hij de Duitse stellingen in beeld.

Honderd jaar later resten ons zijn tekeningen, vaak haast kunstwerkjes. Maar wat bleef er bewaard van de landschappen die Raskin observeerde? Fotograaf Patrick Lagrou trad in de sporen van de pater-spion. Zijn foto’s tonen de ‘vijandige vergezichten’ van toen als vredige landschappen.

De tentoonstelling plaatst Raskins spionageactiviteiten ook in een ruimer kader en toont zijn collega’s – pastoors, paters, zusters en broeders – in loopgraven, hospitalen en opvangcentra aan de slag om het oorlogsleed te verzachten. Foto’s, een film, dagboeken, frontblaadjes en sluikpers brengen hun wat verdoken en soms vergeten werk tijdens de Eerste Wereldoorlog voor het voetlicht.

Nog tot 26 april in KADOC Leuven.

Gisela Joao. Topfadista strijkt neer in Leuven

Signeersessie Toni Coppers

Op zaterdag 28 maart 2015 van 16u tot 17u30 signeert Toni Coppers -winnaar van de Knack Hercule Poirotprijs 2014- zijn nieuwe misdaadroman Het Laatste Oordeel in Standaard Boekhandel Leuven in de Diestsestraat.

Toni Coppers (°1962 in Sint-Truiden) woont in Antwerpen. In zijn jongere jaren was Coppers reisjournalist voor Radio 1 en produceerde hij meerdere reisprogramma’s bij de openbare omroep, zoals Gewoonweg, Lopend Vuur en Het Landhuis.

Zijn schrijversdebuut kwam er in 1995 met De Beha van Madonna, waarin hij literaire reisbrieven schreef aan vrienden en bekenden. Daarna schreef hij nog twee boeken, Dixit en Heilige nachten, die een mengeling waren tussen komische boeken en thrillers.

Met Niets is ooit (2008) maakte Coppers zijn debuut als volbloed thrillerschrijver. Daarin introduceerde hij ons aan Liese Meerhout, de opgewekte, lichtjes chaotische inspecteur Kunstcriminaliteit en Simon de Vere, kunsthandelaar tegen wil en dank. In deze reeks verschenen nog ondertussen al meer dan vijf boeken, waarvan sommige werden genomineerd voor de Diamanten Kogel en de Hercule Poirotprijs. Toni Coppers is met Het laatste oordeel aan zijn achtste thriller toe. Met Dood water won hij in 2014 de Hercule Poirotprijs.

Toni’s misdaadromans worden in 2015 verfilmd door Menuet als de policier ‘Coppers’, die in het najaar op VTM te zien zal zijn.

In een ideale wereld zijn recht en rechtvaardigheid synoniemen. Een crimineel begaat een misdaad tegenover een slachtoffer en justitie zorgt ervoor dat de schalen weer in evenwicht gebracht worden.De misdadiger krijgt zijn verdiende straf en het slachtoffer wordt in de mate van het mogelijke vergoed voor het geleden leed. Jammer genoeg is de realiteit anders. Justitie draagt immers niet voor niets al eeuwenlang een blinddoek.
Grote fraudeurs gaan vrijuit terwijl kleine garnalen hard aangepakt worden. Daders komen vrij door procedurefouten terwijl slachtoffers in de kou blijven staan. Soms kan het recht heel onrechtvaardig zijn.

Daarover gaat ‘Coppers’, een nieuwe misdaadserie waarin Hilde De Baerdemaeker in de rol van commissaris Liese Meerhout van de cel agressie van de federale gerechtelijke politie, op zoek gaat naar gerechtigheid.

Een onderhoudende oorlogssatire

KVS/Steigeisen: ‘Memento Park’ – Theater – 30CC/Schouwburg, 27.02.2015, 20u

Over deze voorstelling had ik het liefst heel kort geweest: het was van in het begin, met het weerklinken van de eerste noten uit de boxen aan weerszijden van het statige podium in de Schouwburg van het 30CC duidelijk, dat dit een meer dan onderhoudende voorstelling zou worden. Werkelijk alles straalde nauwgezet professionalisme uit; van de kostuums tot de mise-en-scène, van de muziekkeuze tot de perfect getimede subtiele grappen: deze voorstelling had inhoudelijk niet bijster veel om het lijf, maar was vormelijk een bewonderenswaardig staaltje van hedendaags theater.

Het thema van deze voorstelling was nochtans verre van vanzelfsprekend. Voor deze samenwerking tussen KVS en Steigeisen stond ‘het toerisme rond de herdenking van de Eerste Wereldoorlog’ op het programma, een vreemd thema zou men op het eerste gezicht denken, maar het was een thema waar in dit stuk op een zeer originele manier werd omgesprongen. Men maakte sprongen in de tijd, bracht verschillende personages ten tonele (van de West-Vlaamse klaprozenzaaier over de minister van Binnenlandse zaken tot zelfs IS-strijders) en ensceneerde dit alles als een zeer mooi vormgegeven verkooppraatje op zich.

Bij tijd en wijlen wogen de ellenlange logistieke dialogen wat zwaar of zakte het stuk een beetje weg door een gebrek aan ritme, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door de heerlijke satirische saus (af en toe leek een knipoog naar ‘In de gloria’ niet ver weg) die over het geheel werd gegoten. De combinatie met de strakke vormgeving en het sublieme decor kon van deze voorstelling alsnog geen topper van formaat maken, maar tilde het geheel wel naar een niveau dat zich comfortabel op ‘onderhoudend’ stationeerde, wat voor een vrijdagavond misschien best nog wel perfect is.

Artikel door Evelyne Janssens.

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

In the picture: kraakpand

Enkele UrbEx-foto’s van het kraakpand tussen de Kaboutermannenstraat en de Brusselsestraat.

Meer foto’s.

Leuvense karnaval: de voorbereidingen op het Sint-Jacobsplein zaterdag 28 februari 2015

Enkele sfeerfoto’s van de voorbereidingen op het Sint-Jacobsplein voor het Leuvense karnaval op zaterdag 28 februari 2015:

‘Koningswens’ door Pol Goossen

Op vrijdag 6 maart 2015 om 20u brengt Pol Goossen (‘Frank’ uit de populaire Eén-soap ‘Thuis’) zijn ‘Koningswens’ in het STUK in Leuven. De opbrengst gaat naar het bouwproject voor straat- en weeskinderen van het Belgische Sukhi Home in Kathmandu, Nepal.

In 2012 bracht Pol Goossen zijn boek ‘Koningswens’ uit waarin hij twee parallel lopende verhalen uit zijn leven vertelt. Hij beschrijft hoe hij grootvader is geworden, over wat dit doet met een mens en over de vreugde én de angst die het grootvaderschap met zich meebrengt. Daarnaast belicht hij ook het verhaal van een hoogsensitief persoon die de zorg voor zijn dementerende moeder op zich heeft genomen. Tijdens de lezing leest Pol Goossen fragmenten uit het boek voor.

Sukhi Home verzamelt fondsen voor de bouw van een nieuw, ecologisch en aardbevingsbestendig gebouw voor 80 straat- en weeskinderen uit Kathmandu, de hoofdstad van Nepal, één van de armste landen ter wereld.  Om de lokale economie te stimuleren zal voluit worden samengewerkt met lokale bevolking. Er zal ook op een minimalistische manier en met ecologische en lokale grondstoffen worden gebouwd. En het project zal zelfbedruipend zijn dankzij het recupereren van regenwater, de plaatsing van zonnepanelen en het gebruik van biogas in de keuken.

“Ik ben een grote dierenvriend, waarom dan geen kindervriend? Sympathiseren voor weerlozen is bij mij genetisch bepaald. Met ‘weerlozen’ bedoel ik: mensen met een fysieke of mentale beperking, sommige bejaarden en ook kinderen. Ik zal dus met graagte mijn steentje bijdragen voor de weeskinderen van Sukhi Home”, laat Pol Goossen enthousiast weten.

“De bouwgrond net buiten Kathmandu werd reeds aangekocht, de plannen zijn klaar. Nu nog de nodige financiële middelen verzamelen om met de bouwwerken te starten.”, weet Catherine Maes, voorzitster van Sukhi Home te vertellen.

Praktisch:
STUK, Naamsestraat 96, Leuven (zaal Auditorium)
vrijdag 6 maart 2015 om 20u
Tickets: 10€ te koop aan de kassa

Asobi: een meesterwerk waarin het lichaam verklanking vindt

Les Ballets C de la B, De Bijloke & SPECTRA – ‘Asobi’ – Dans – 26.02.2015, 20.30u, STUK

Het is donderdagavond, en de Soetezaal in het STUK is tot de nok gevuld voor deze nieuwe dansvoorstelling van het Gentse Les Ballets C de la B, dat ons ‘Asobi’ – Japans voor ‘spel voor volwassenen’ – zal brengen. Dat voor dit spel enkel volwassenen in de arena waren toegelaten, zou men enigszins kunnen wijten aan het vele naakt dat op het podium te zien was, maar anderszins vooral kunnen interpreteren als een verwijzing naar het verlies van de kinderlijke onschuld. Vanaf de hypnotiserende openingsscène tot de zinderende slotact waren we immers geen getuige van een onschuldig spel, maar van een priemend gevecht van overgave, intimiteit en pure schoonheid.

Bij de eerste blik op het podium, zou de cultuurminnende habitué misschien een initiële zucht geslaakt hebben: “allez, weeral een spiegel, hoe origineel. Het zal weer zo’n diepzinnige verwijzing zijn naar het kijken en bekeken worden.” Akkoord, het idee van het publiek te confronteren met de eigen blik is inderdaad niet nieuw. Maar deze voorstelling tilde dit concept naar een heel ander niveau; niet alleen zorgde deze enorme spiegel (die de hele lengte van het podium besloeg), voor een ambigu en confronterend spel tussen het kijken en bekeken worden, maar maakte hij de afstand tussen zelf en spiegelbeeld door het voor- en achteruit schuiven over het podium werkelijk tastbaar, zodat het leek alsof reflectie een ruimtelijke dimensie kreeg. Afhankelijk van het subtiele spel van de van het plafond naar beneden hangende gloeilampen, toonde deze spiegel door zijn oneffen oppervlak van vlekken en bulten ons nu eens een vervormde reflectie van het publiek, dan weer een getroebleerd spiegelbeeld van de dansers. Dit zorgde voor een voortdurend wisselen van rollen en perspectieven, dat in de magistrale openingsscène al meteen een hoogtepunt bereikte door van de spiegel zelf een toeschouwer te maken die als enige de naakte kant van de letterlijk voor de helft uitgeklede dansers mocht ‘bekijken’. Dat hij deze geprivilegieerde blik ook meteen aan het hele publiek moest prijsgeven, maakte de intimiteit en tegelijk het voyeurisme pijnlijk tastbaar.

En zo zat deze voorstelling vol met subtiele symboliek en furieuze eerlijkheid, die van elke beweging van de vier dansers spatte. Hun hele lichaam ademde spanning, kwetsbaarheid en verlangen, en elke beweging gold als een statement van deze broze mix van emoties. Alsof een dergelijke visuele betovering nog niet volstond, werden de dansers begeleid door een zeskoppig orkest, dat er met perfect gekozen muziek in slaagde de bewegingen van de dansers verklanking te geven. Het geheel resulteerde in een wonderlijk symbiose waarin de dansers de muziek belichaamden en de muziek hun bewegingen in klank vertaalde. Een symbiose waarin lichaam en klank één waren. Dit thema van eenheid en versmelting sluimerde nu eens als een ingetogen en dan weer woeste hunkering door de hele voorstelling, om in de slotact te culmineren in een nooit gezien schouwspel van pure, naakte, kwetsbare schoonheid.

‘Asobi’ berooft je van al je onschuld en laat je verbouwereerd achter. ‘Asobi’ is adembenemend, een must, een topper, een waar kunstwerk.

Als er één dansvoorstelling is die je in 2015 gaat zien, laat het dan deze zijn. Je zal dan wel op 24 april in Zwitserland of op 7 mei in München moeten zijn… Succes!

Artikel door Evelyne Janssens.

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

In the picture: Sea of Steel

Foto door Jeroen van Nieuwenhove

Leuvens dialect voor allen, ook voor niet-Leuvenaars (Les 20)

(Zes zinnen in het Nederlands, vertaald in het Leives dialekt)

Leuvens dialect moeilijk? Maar neen! Begin met te luisteren…

1. …naar het gesproken Leuvens dialect. Dat kan je doen op straat, op de markt(en), in volkscafés zoals bijvoorbeeld: Marengo, Jeeskesboom, Café Sport, Tempo,…
1. …noo et gesprouke Leives dialekt. Da kinde deun up stroot, up de mèt (te), in volkskafeis gelak as par ekzèmpel: Marengo, Zjieëzekesbuem, Kafei Sport, Tempo,…
2. Je zal opmerken dat bepaalde klinkers en tweeklanken anders worden uitgesproken dan in het Nederlands. Je oor moet vertrouwd geraken met die klankverschillen.
2. Ge zelt remarkeire da summegte klinkers en twieëklanke annes wedden oeëtgesprouke gelak as in ’t Schue Vloms (AN). Eu uer moet gewend grooke on doë klankversjille.
3. Leuvens dialect is niet moeilijker dan een andere taal, maar: het is wel een andere taal!
3. Leives dialekt es ni moeieloëker as een ander tool, moo: et es wèl een ander tool!
4. Als je een taal wil leren, dan moet je ze studeren! Dat is met iedere taal zo!
Hoe heb jij anders Frans, Engels…geleerd?
4. As ge een tool wilt lieëre, dan moete ze studeire! Dat es mei ieder tool zue!
Eus edde goë annes Frans, Ingels,… gelieëd?
5. Voor het Leuvens dialect geldt dezelfde regel: je moet moeite doen om spelling en woordenschat onder de knie te krijgen.
5. Vei et Leives dialekt telt dezelfste reigel: ge moet moete deun vei de spelling en de weudeschat onder de knie te kroëge.
6. De grammatica, die krijg je cadeau: die is in grote lijnen, dezelfde als in het Nederlands.
6. De grammêr, doëne kroëde kadoo: doëne es in gruete loëne dezelfste as in ’t Schue Vloms (AN).