Leven in Leuven

Het Depot ontving gisteren De Mens

Een nokvol Depot, publiek vooraf goed opgewarmd door De Fanfaar, en dan … De Mens.

Hierbij wat sfeerbeelden van een pracht van een optreden.

De Fanfaar warmt Depot op voor De Mens

Na een uurtje aanschuiven aan het Depot was het opwarmertje van De Fanfaar meer dan welkom. Zij brachten het nokvolle Depot in de juiste stemming om De Mens te ontvangen.

Sabine Sabine Sabine van Braakland/ZheBilding en Nieuw West

Jij gaat dood. Maar dat is niet erg.
Dat hebben we zo afgesproken.
En vastgelegd op papier.
Dat Sabine doodgaat is niet erg.
Deed je mij schrijven.
Wel honderd keer.
En wie was ik om dat niet te doen?
Ik deed alles wat je me opdroeg in die dagen.

‘Sabine Sabine Sabine’ is een schaamteloos romantisch verhaal. Over een man die de liefde van zijn leven vindt. Om die vervolgens te verliezen. De feiten reconstrueren doet hij in alfabetvorm. Ten overstaan van een publiek. Waarom? Omdat zij hem dat gevraagd heeft.

Zo ontstaat lemma na lemma een alfabetvoorstelling. Compleet naar analogie met de alfabetboekjes die wij onze kinderen voorleggen om grip te krijgen op de werkelijkheid, zal onze held woord voor woord, letter per letter, inzicht verwerven in wat hem overkomen is. Om finaal in te zien dat er iets niet klopt.

Sara Vertongen is Sabine. Marien Jongewaard, een van Nederlands meest geliefde dansers en toneelspelers, geeft gestalte aan de man. Chantal Acda (Isbells, Sleeping Dog,…), BZB-huismuzikant Youri Van Uffelen en Chantal Acda zorgen voor de gevoeligste soundtrack die je ooit hebt gehoord.

Op 30 en 31 januari in OPEK.

Hacking Velo – The (re)cyvle of the artwork

Van februari tot mei 2015 hackt Leuvense stadskunstenaar Ief Spincemaille de productieketen van Velo. In plaats van oude en versleten fietsen recycleert hij er nu oude en versleten schilderijen.

Velo is onder andere een werkplaats waar oude fietsen een nieuw leven krijgen door ze te demonteren en opnieuw te assembleren. Deze logica past de stadskunstenaar nu toe op oude schilderijen. Hij ‘demonteert’ de werken tot er alleen nog afzonderlijke monochrome kleurvlakken overblijven. Deze ordent hij in de kleurenstock om ze tenslotte te assembleren tot een ‘nieuw’ tweedehands werk. Hiervoor verzamelen Velo en Ief maar liefst 2.000 schilderijen.

‘HACKING VELO: The (re)cycle of the artwork’ gaat op zoek naar de spanning tussen assemblage en creatie.
Het ‘maken’ wordt naar een nieuwe context verplaatst om het van daaruit te herdenken.
Is het mogelijk om binnen het vaste kader van een productieketen kunst te creëren?
Is assemblage een vorm van creatie?
En is niet alle kunst per definitie recyclage: het assembleren van meer en minder vertrouwde verwantschappen en verbanden?

De inzamelingscampagne loopt van maandag 2 tot en met zaterdag 28 februari 2015. Wie wil doneren, kan terecht bij SPIT Leuven of Velo (Veilingsite).
Op zaterdag 28 februari 2015 (10.00 – 16.00 uur) geeft Ief rondleidingen op de productiesite van ‘Hacking Velo’. Het is dé buitenkans om hem naast het schilderij ook het verhaal over het werk te schenken.
De nieuwe installatie wordt onthuld op vrijdag 8 mei 2015 (19.00 uur).

Meer info op www.hackingvelo.be.

Improvisatietheater op 31 januari met Otto-Jan Ham

Inspinazie Tout-Court herneemt het format “Heb ik ooit verteld?” in het gezelschap van Otto-Jan Ham.

Wat weet u nog niet over de Ideale Wereld van onze Nederlandse Belg Otto-Jan Ham? Wat zou er gebeuren als we zijn verhaal eens in een ander kleedje staken? Anekdotes, ze zijn er om verteld te worden. Op 31 januari slaan improvisatiegezelschap Inspinazie Tout-Court en Otto-Jan himself de handen in elkaar voor een unieke theaterervaring. Met het format “Heb ik ooit verteld?”, gaan de spelers aan de slag met de verhalen van Otto-Jan. Wat dat geeft? Dat zie je in ’t Wagehuys! Tickets te verkrijgen voor slechts €9 bij 30CC (016/300.900).

Praktisch
Zaterdag 31 januari om 20 uur
’t Wagehuys, Brusselsestraat 63, 3000 Leuven
Tickets 9€ via 30CC (016 300 900)

Taart op zondag

Na een museumbezoek vorige zondag wilden een vriendin en ik graag een kopje koffie en stuk taart eten. We hunkerden naar de sfeer en de smaken van de nostalgische traditie van koffie en taart op zondag bij de bomma. We doorkruisten Leuven, maar alle deuren van de leuke plekjes die we kenden waren gesloten. Ik hoorde eens rond op µde Durf te vragen Leuven facebook groep en dit is een samenvatting van alle plekken waar je wél op zondagnamiddag terecht kan:

• Quetzal – Alfons Smetsplein – 13u-18u
• House of Taste – Wandelingenstraat 2A – 10-18u
• Timory – Brusselsestraat 76 – 12u-24u
• Domus – Tiensestraat 8 – 9u-01u
• Pain Quotidien – Parijsstraat 35 – 8u-15u
• STUK café – Naamsestraat 96 – 14u-22u
• Starbucks – Martelarenplein 16 / Station Leuven – 7u-21u
• Los Hombres – Weggevoerdenstraat, 152 Wilsele – vanaf 11u
• Wereldcafé COOP – Helleputteplein – eerste zondag van de maand ‘wereldse zondagen’
• Boerke Nijs – Herestraat 1 / Tervuursepoort – 11u-01u
• Quartiers aan het Margarethaplein Margarethaplein 6 – 8u-18u
• Moorineken – Grote Markt 10 – 10-01u
• Kloosterbar in het Kloosterhotel
• Brasserie Abdijmolen – Abdij van Park 4 – vanaf 10u

Eerste namen van Marktrock 2015 gekend

Lange tijd bleef het onzeker of er dit jaar nog wel een nieuwe editie van Marktrock Leuven zou komen, na de niet bepaald succesvolle editie van vorig jaar. Gisteren maakte organisator LIVE Entertainment dan toch de eerste namen van Marktrock Leuven bekend.

Zoals de traditie het wil, vindt Marktrock Leuven plaats tijdens het weekend van 15 augustus. Het aantal dagen wordt echter van drie naar twee teruggebracht. De 33ste editie van het Leuvense stadsfestival vindt dus plaats op vrijdag 14 en zaterdag 15 augustus 2015. De eerste namen die bekend gemaakt werden zijn Gers Pardoel, Slongs Dievanongs, Fixkes en Les Truttes.

Een magere vangst

De derde voorstelling van jong theatermaker Tom Struyf schiep hoge verwachtingen: niet alleen had Struyf voor deze voorstelling een indrukwekkende schare bekenden als Dirk De Wachter en Eva Brems rond zich weten te verzamelen, en was de Soetezaal in het STUK volledig uitverkocht, maar werden we in het programmaboekje ook ‘een dramatische ontknoping’ beloofd. Allemaal heel mooi op papier, maar in werkelijkheid kon dit stuk die hoge verwachtingen niet inlossen. Hoewel de voorstelling alles in zich had om een boeiende meditatie over geluk, ambitie en indoctrinatie te worden, bleef ze hangen in lauw entertainment en nietszeggende anekdotiek, en eindigde ‘Another Great Year for Fishing’ in een teleurstelling.

Aan de hand van – overigens behoorlijk boeiende – interviews met politici, journalisten, antropologen en psychiaters, die op een groot scherm op het podium geprojecteerd worden, leidt Struyf de kijker binnen in de problematiek van de hedendaagse westerse mens. We zijn gestresseerd, we zijn overwerkt, we weten niet meer wat onze plaats is in deze hectische wereld, en ondertussen wordt ons doen en laten steeds verder bepaald door de ongeschreven wetten van ‘de maatschappij’, die ons dwingt mee te draaien in de mallemolen van presteren, renderen en een mooi imago. Kortom: we zijn het noorden kwijtgeraakt.

Een goede invalshoek, die de kijker (ook mede dankzij de expliciet visuele aanwezigheid van de geïnterviewden) direct met de neus op de feiten drukt, en een goede inleiding was geweest op een meer diepgaande kijk op de problematiek. Die komt er echter niet. Integendeel, na de (laten we eerlijk zijn: naderhand bijna afgezaagde) diagnose van het getroebleerde leven van de hedendaagse westerse mens, strooit Struyf er nog een anekdotisch suikerlaagje over door ons deelachtig te maken aan zijn persoonlijke omzwervingen op zoek naar zingeving. Hoewel deze de afwisseling ten goede kwamen en eraan herinnerden dat we ten slotte een kaartje gekocht hadden voor een theatervoorstelling, kon het verhaal nergens echt boeien en bracht het qua boodschap geen meerwaarde ten opzichte van de interviews. Ja, Tom, we zijn allemaal een beetje dolgedraaid. Ja, we zijn op zoek naar onszelf. Ja, we moeten meer tevreden zijn met kleine dingen. Dat is erg mooi dat jij zo kan genieten van een boterham met choco, maar kan iemand mij hiervan ook nog de pertinentie van aantonen alsjeblieft?

Niet dat Struyf geen goede verhalenverteller is; boven alles straalt hij enthousiasme en sympathie uit, maar als kijker blijf je de hele voorstelling, hoewel voldoende geëntertaind, wat op je honger zitten. Nergens wordt de impasse echt tastbaar, nergens grijpt het naar de keel. ‘Another Great Year for Fishing’ vist wat braaf en doelloos naar verhalen, en mist daardoor ruggengraat en een werkelijk kritische blik. Op vormgeving valt nochtans niets aan te merken; de belichting was in orde, het podium was functioneel en sober ingericht, en de choreografieën met danseres Nelle Hens waren simpel en eerlijk, hoewel de boodschap van de mens als stresskonijn – met een fanatiek zichzelf in het zweet huppelende en springende Struyf en een wat onderbenutte bijrol voor Hens als sturende hand – vaak al te expliciet werd neergezet. Aan goede bedoelingen geen gebrek, maar het geheel straalde een ongeïnspireerd professionalisme uit.

Struyf gooide zijn hengel uit in een vijver vol potentieel boeiende verhalen en kritische reflecties over onze hedendaagse manier van leven, maar kon niet boven het banaal vanzelfsprekende uitstijgen en keerde met een verbazingwekkend povere vangst naar huis terug.

Door Evelyne Janssens

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

Kunst bij chocolatier Bittersweet

Blijkbaar zijn ze bij chocolatier Bittersweet begonnen met het maken van chocolade kunst. De laatste keren dat ik bij hen pralines kocht, viel het me al op dat er meer en meer objecten gemaakt uit chocolade in de etalage lagen. Nu dat er zelfs een Darth Vader masker in de etalage ligt, kon ik het als Star Wars fan niet laten om toch enkele foto’s te nemen…

Via hun facebook pagina kan je trouwens volgen welke nieuwe pralines ze zoal maken.

Het masker van Darth Vader gemaakt uit chocolade:

Een groene alien, ook volledig eetbaar:

Chocolade in de vorm van salami:

Bekers gemaakt uit chocolade:

Dino’s (gemaakt uit plastiek) tussen allerlei chocolade:

Nog eens het Darth Vader masker:

Taste of Stars in het Depot

Toen we vernamen dat er dit jaar een tweede editie van Taste of Stars kwam, reserveerden we meteen een tafeltje. Wie wordt er immers niet graag culinair in de watten gelegd door tweesterrenchefs? Vorige zaterdag was het dan zover, we begaven ons naar het Depot om te proeven van de kookkunsten van topchefs Maurizio en Sandro Serva van restaurant La Trota uit Rivodutri.

Het Depot was voor de gelegenheid omgetoverd tot een gezellig restaurant. De tafels bevonden zich in de ruimte tussen het podium en de vaste stoelen. De tijdelijke restaurantruimte was sfeervol verlicht en gedecoreerd met kunstwerken. Op het doek achteraan het podium werden klassiekers uit de Italiaanse cinema getoond. Een heel originele locatie die mij meteen in de juiste sfeer bracht. Alleen werd het er naar het einde van de avond een tikkeltje te koud voor mij.

We startten de avond zoals dat hoort met een glaasje heerlijke prosecco. We werden zelfs nog een keertje bijgeschonken door de vriendelijke sommelier. Als antipasti kregen we enkele Italiaanse specialiteiten geserveerd: Pecorino Romano met citroenconfituur, gerookte mozarella met zoete gefrituurde peper en everzwijnsalami. En fijn begin.

De eerste gang bestond uit wortelgroenten, aardbrood en waterpostelein met kaviaar van zoetwatervissen. Lekker, maar niet echt bijzonder te noemen, nu goed, ook een sterrenchef verdient een opwarmertje.

De tweede gang was een perfect voorbeeld van wat ik verwacht had van deze avond. We kregen een ei van artisjok met saus van aardpeer, druppels pennyroyal munt en peterseliesponsje op ons bord getoverd. Ja, dat lees je goed, een ei van artisjok. Het hart van de gefrituurde artisjok was uitgehold en gevuld met eigeel. De ober gaf ons duidelijke instructies hoe het “ei” door te snijden zodat er nadien twee mooie helften op ons bord lagen. Dit gerecht moest het wat mij betreft echter vooral van de bijzondere presentatie hebben. Overtuigen qua smaak deed het niet.

De derde gang was een variant op de klassieke Italiaanse pasta: een soort geroosterde ravioli gevuld met huisgerookte forel, rivierkreeften en jus van distels en frambozen. Een voltreffer wat mij betreft. Heerlijke combinatie van perfect gegaarde pasta en vis. Al had het gerecht net iets warmer mogen zijn.

Ook op de vierde gang had ik niets aan te merken. Een fijne rode pasta amatriciana met druppeltjes van pecorino, zwarte kool en zoethout. Al moet ik ook hier opmerken dat ik de pasta graag wat warmer geserveerd zag.

Vervolgens verscheen er geroosterde rivierpaling gelakt in kastanjehoning, coulis van granaatappel en ‘piccolo saor’ op ons bord. De rivierpaling was naar mijn smaak een beetje te droog en van de kastanjehoning proefde ik eerlijk gezegd niet zo veel.

Als dessert kregen we rijstsalade, bosbessenpoeder, sorbet van passievruchten en gekonfijte vruchten geserveerd. Ook hier vond ik de rijst een beetje te droog, zeker in combinatie met het bosbessenpoeder. De sorbet van passievruchten vormde echter het perfecte tegengewicht. Zonder overdrijven de beste passievruchtensorbet die ik in mijn leven gegeten heb. Uitzonderlijk lekker.

Wij besloten de koffie over te slaan, maar luisterden wel geïnteresseerd mee bij het tafeltje naast ons, waar één van de gasten de ober er beleefd op wees dat ze het niet vond kunnen dat er geen thee te verkrijgen was. Nu vermoed ik dat geen enkele rechtgeaarde Italiaan ooit thee na de maaltijd zal drinken, maar ik snapte haar opmerking wel: van een restaurant met twee sterren verwacht je dat ze hun klanten de optie bieden om ook thee te bestellen.

Om de avond in schoonheid te eindigen bestelden we nog een digestief.  Het kostte ons wat moeite om de sommelier vast te krijgen, maar uiteindelijk lukte het. Ik ging voor het destillaat van appel, mijn vriend voor de optie met perzik. Beide digestieven waren lekker, al kreeg die van mijn vriend de meeste punten. De prijs van deze twee (bijzonder kleine) digestiefjes deed ons wel even schrikken. 27 euro! Zoveel zullen ze daar in Italië toch niet voor vragen.

Het uitstekende wijnarragement bij de gerechten werd verzorgd door Licata Vini. De wijnen maakten voor mij de maaltijd. Stuk voor stuk kwaliteitsvol en perfect passend bij de gerechten. Wel jammer dat de sommelier enkele wijnen vergat voor te stellen. Ik ben geen grote wijnkenner, maar een beetje achtergrondinfo vind ik altijd interessant.

Jammer genoeg moet ik zeggen dat ik de totaalprijs van 150 euro te hoog vond voor het ganse diner. De bediening liet soms wat steken vallen en was zeker niet op het niveau van een tweesterrenrestaurant, maar goed, dat had ik ook niet meteen verwacht. Voor zo’n event kan er natuurlijk niet met het vaste personeel van het restaurant zelf gewerkt worden en je merkte dat de bediening wel haar best deed. Het waren vooral de gerechten zelf waarvan ik meer verwacht had. Sommige gerechten waren ook al wat afgekoeld voordat ze op onze tafel belandden (ik vermoed dat de borden niet voorverwarmd waren). En alhoewel het ei van artisjok zeer origineel was, vond ik de maaltijd in zijn geheel eerder één dan twee sterren waard.

Onze kennismaking met de Italiaanse sterrenchefs was dus geen onverdeeld succes. Toch vind ik het een heel leuk concept. Benieuwd of er volgend jaar een vervolg komt.

Menu

• Radici, tuberi e crecione di sorgente con caviale di pesce d’acqua dolce (Wortelgroenten, aardbrood en waterpostelein met kaviaar van zoetwatervissen) – Cuvee Jeio Brut | Bisol DOCG
• L’uovo di carciofo, salsa di topinambur, gocce di mentuccia e spugna di prezzemolo (Ei van artisjok met saus van aardpeer, druppels pennyroyal munt en peterseliesponsje) – Bianco Lazio IGP | Connubio del Castello | 2013
• Zite arrostite ripiene di trota affumicata in casa, gamberi di fiume, salsa di cardi e lamponi (Geroosterde ‘zite’ gevuld met huisgerookte forel, rivierkreeften en jus van distels en frambozen) – Bianco di Jacopo | Ronco del Gnemiz | 2013
• L’amatriciana rossa in bianco, gocce di pecorino, di cavolo nero e liquirizia (Rode amatriciana in wit, druppeltjes van pecorino, zwarte kool en zoethout) – Cesanese del Piglio | Villa Simone | 2011
• Anguilla arrostita lacata al miele di castagno, pesto di basilico e pistacchi, coulis de melagrana e piccol saor (Geroosterde rivierpaling gelakt in kastanjehoning, coulis van granaatappel en ‘piccolo saor’) – Cesanese | Rosso Lazio IGP | L’ultimo Baluardo | 2011
• Insalata di riso, polvere di mirtilli, sorbetto di frutto della passione e frutta confit (Rijstsalade, bosbessenpoeder, sorbet van passievruchten en gekonfijte vruchten) – Vino Passito | Solalto | Le Pupille