Leven in Leuven

CURLY STRINGS (Est) @ Leuven Befolkt – Café ’t Vervolg

Leuven Befolkt pakte- in haar tweede seizoens-jaar weer uit met een stampende CURLY STRINGS:
Nordgrass-folk uit Estland. Dit in een uit zijn voegen barstende Cafe ’t Vervolg – Damiaanplein, Leuven,

Curly Strings are:
Eeva Talsi – violin, vocal
Villu Talsi – mandolin, vocal
Jalmar Vabarna – guitar, vocal
Taavet Niller – double bass, vocal

http://curlystrings.ee/

Vooraf was er nog een TLS moment en als after party een jamssessie tot in de vroege uurtjes,

Verder programmatie: zie Leuven Befolkt

Top Talk: Professor François Engler

Op 27 oktober gaf Nobelprijswinnaar François Englert een lezing aan KU Leuven. Hij legde op een brede en toegankelijke manier zijn theorie over de oorsprong van massa uit. Een theorie die vandaag de hoeksteen vormt van de elementaire deeltjesfysica en waarvoor hij in 2013 de Nobelprijs Fysica ontving.

Film geüpload door KU Leuven

Klimaatneutraliteit – Hype of realiteit?

Terwijl de internationale klimaatonderhandelingen al een hele tijd in het slop zitten, zijn er steeds meer steden, gemeenten en provincies die niet langer wachten om zelf een ambitieus klimaatbeleid uit te tekenen. In Vlaanderen zien we dat provincies als Limburg of Vlaams-Brabant en steden als Leuven en Gent zich zelf voornemen om klimaatneutraal te worden. Dat betekent zoveel als de netto uitstoot van broeikasgassen op termijn tot nul herleiden. Wetenschappelijke studies tonen dat het mogelijk is, mits verregaande ingrepen en hervormingen. Nu enkele van die processen toch al een aantal jaren op de teller hebben, wordt het tijd voor een balans. Is het die steden en provincies menens en zetten ze de nodige stappen in de richting van klimaatneutraliteit? Of wordt het klimaat vooral gebruikt om aan citymarketing te doen en blijft het te vaak bij mooie woorden? Klimaatneutraliteit, hype of realiteit?

Panel

• Mathias Bienstman (Bond Beter Leefmilieu Vlaanderen vzw, beleidsmedewerker klimaat, energie en mobiliteit)
• Iris Gommers (programmaleider klimaatbeleid Stadslab 2050 Antwerpen)
• Katrien Rycken (projectcoördinator Leuven Klimaatneutraal 2030)
• Han Vandevyvere (VITO, onderzoekseenheid Transitie Energie en Milieu)

Moderator: Chris Jacobson (auteur en duurzaamheidsexpert)

Praktisch
maandag 10 november 2014, 20u
STUK/Auditorium, Naamsestraat 96, Leuven
gratis toegang

In the picture: Along the art

Foto door Bart Graulus

Betrayal @ STUK

Betrayal is een toneelstuk van Harold Pinter over een driehoeksverhouding van liefde en ontrouw, en is gebaseerd op zijn eigen privé leven. In de begeleidende tekst stond iets over een begeleidende kunstinstallatie die het toneelstuk tot nieuwe hoogten zou brengen, maar daar kon ik me niet zoveel bij voorstellen. Wie schrijft die teksten toch, en waarom zijn ze altijd zo wollig?

We mochten de Soetezaal via de coulissen betreden en eindigden op het podium waar enorme transparante panelen stonden opgesteld. Het was niet zo duidelijk waar het publiek hoorde te staan en het duurde even voor we doorhadden dat het niet uitmaakte: we mochten staan en gaan waar we wilden. Een toneelstuk waarbij je niet stijfjes op je stoel hoeft te zitten? Pluspunten voor regisseur Mesut Arslan!

Tijdens de eerste scene ontdekte we al dat de panelen konden bewegen en zo de acteurs een bepaalde kant op stuurden of opsloten. Spijtig genoeg ontdekte de technici tijdens de tweede scene wat we ze van te voren al hadden kunnen vertellen: dat de wifi van het STUK lang niet goed genoeg is om zo’n dingen zonder complicaties draadloos te besturen. Er volgde een lange pauze waarvan we in fluistertonen klaagden over het gebruik van gimmicks in toneelstukken en hoe het zelden (zeg maar gerust nooit) de moeite waard was.

(c) Bram Mônster

Terug naar scene twee. Iets speciaal aan Betrayal is dat de chronologie omgedraaid is. Het stuk begint met de ontknoping, en presenteert dan al direct een aantal twists en turns aan een verhaal dat we nog niet kennen . Het werkt dan terug in de tijd naar een aantal knooppunten in de driehoeksverhouding. Voor de aandachtige kijker is het een interessante puzzel om te zien wat wanneer gebeurt en wie wat weet op welk moment. Het wekte bij momenten ook veel spanning op om te weten wat er gaat komen.

Die panelen, dus
Die spanning werd flink versterkt door de panelen. Tijdens de scene waar de ontrouwen besluiten hun heimelijk gehuurde appartementje op te geven worden zij en wat toevallige leden van het publiek ingesloten in een paneel-gevormd kamertje dat steeds kleiner wordt.

(c) Bram Mônster

Tijdens een zieltergende scene waarin je weet dat zij haar affaire aan haar echtgenoot gaat bekennen zitten we vast in een kamer waar één paneel voortdurend brede rondjes draait waardoor niemand op zijn plaats kan blijven staan of op zijn gemak kan zijn.

Het spel meespelen
Er wordt ook slim omgegaan met het publiek op het podium. De acteurs maken volop oogcontact en gebruiken ons als figuranten. We worden frequent aangekeken en aangesproken. Wij zijn de gasten op hun feestjes, obers die het eten maar niet brengen, vrienden die advies geven. Op andere momenten zijn wij de belichaming van hun partner en komen ze hun amoureuze scene uitspelen op de schoot van een publiekslid terwijl de stem van hun tegenspeler elders vandaan komt.

Het is een goede strategie en het bewerkstelligt twee dingen.

Je voelt je een complete voyeur. De panelen verbergen de acteurs en je wordt continue uitgedaagd om er achter aan te gaan, om ze op te sporen en vanuit een hoekje te bespioneren. Om niet passief toe te kijken maar om het drama op te zoeken en toe te geven dat je er van geniet.

Maar als je dat doet, als je de panelen instapt, wordt je ook mee het verhaal in gesleurd. De acteurs laten niet toe dat je passief toekijkt maar maken een medestander van je. Dit doet het stuk een stuk meer realistisch voelen – een verhaal over een driehoeksverhouding heeft nu eenmaal de neiging flink navelstaarderig te worden – en geeft het een filmglans.

Aan het eind (het begin van de affaire, dus) moeten we toegeven dat gimmicks op het toneel toch een meerwaarde kunnen hebben. Meer van dit, graag!

Dit artikel verscheen oorspronkelijk op First Row Seats.

Open VLD Leuven pleit voor actief beleid rond funerair erfgoed

In deze periode van het jaar, rond Allerheiligen, gaan veel bewoners van onze stad het graf bezoeken van hun dierbaren. Tijdens dit bezoek kan je op verschillende begraafplaatsen in Leuven “funeraire juweeltjes” tegenkomen. Open VLD pleit voor het behoud van dit historisch funerair erfgoed.

Hergebruiken van oude concessies
“Reeds verschillende gemeenten en steden in Vlaanderen hebben een actief funerair erfgoed beleid uitgestippeld, helaas hinkt Leuven hierin achterop. Nochthans heeft men aan historisch funerair erfgoed geen gebrek in Leuven, denk maar aan de begraafplaatsen van de Abdij van Vlierbeek te Kessel-Lo en de Abdij van het Park te Heverlee waar prachtige monumentale grafzerken geen uitzondering zijn. Hergebruik is de eenvoudigste manier van behoud. Graven waarvan de concessies niet werden vernieuwd en die door het schepencollege zijn teniet gedaan, kunnen geëvalueerd worden voor een eventuele instandhouding. Criteria die hiervoor kunnen gehanteerd worden zijn de betekenis van de overledene en de cultuur-historische waarde van het grafmonument. De concessie van een grafmonument dat behouden blijft, kan vervolgens opnieuw in concessie gegeven worden,” stelt Nico Vidal, ondervoorzitter van Open VLD Leuven voor.

Begraafparken
“Men zou deze begraafplaatsen ook kunnen omvormen tot begraafparken. Een begraafpark herinnert de bezoeker aan vroegere funeraire tradities en rituelen en draagt bij als trekpleiter voor historische sites. Er werd reeds in de vorige legislatuur een plan op papier gezet voor de begraafplaats van de Abdij van Vlierbeek, maar helaas werd dit wegens financiële redenen niet uitgevoerd. De kosten voor de uitwerking hiervan zouden kunnen beperkt worden, mocht men de Leuvense scholen betrekken in deze projecten. De stad voorziet alle benodigdheden en het VTI kan bijvoorbeeld instaan voor de technische ondersteuning bij het restaureren van grafmonumenten. De Wijnpers kan instaan voor de aanplanting, dit alles onder supervisie van de experten van de Groendienst. Deze samenwerking is dus een win-win situatie voor zowel de stad als de scholen” gaat Vidal verder.

Inventarisatie
“Een eerste stap zou zeker het inventariseren van waardevolle graven kunnen zijn. Voor de Abdij van Vlierbeek werd dit reeds uitgevoerd, maar ook voor de begraafplaats van de Abdij van het Park, de stadsbegraafplaats Parkpoort en het oude kerkhof van Wijgmaal is dit nodig. Men zou, op basis van een klassement, zilveren, gouden of witte emblemen kunnen plaatsen op de graven. Een zilveren embleem staat voor een graf dat eigendom is van de stad. Een gouden embleem wil zeggen dat het graf in aanmerking komt voor hergebruik en een wit embleem staat voor een graf van historisch of lokaal belang. Op deze manier krijgt men een duidelijk beeld van wat er is, wat er kan gedaan worden en wat er moet bewaard worden voor de toekomst” besluit Vidal.

Sint-Hubertusviering aan Zoet Water

Dierenzegening en broodwijding aan de kapel van Steenbergen
Op zondag 9 november om 15 uur is iedereen van harte welkom op de Sint-Hubertusviering aan de kapel van Onze-Lieve-Vrouw van Steenbergen aan het Zoet Water in Oud-Heverlee. Tijdens de viering worden de dieren gezegend en worden er gewijde broodjes uitgedeeld.

La Dissection d’un Homme Armé van Braakland/ZheBilding

(c) Stephan Vanfleteren

Toen in M de lichten uitgingen na de voorstelling van La Dissection d’un Homme Armé bleef het heel even stil. Alsof het publiek zich met moeite kon losmaken van de rauwe verhalen die het bijna twee uur lang in een ijzeren greep hadden gehouden. Daarna barstte een opgelucht applaus los. Blij dat we hier en nu leven en geen (?) bloed aan onze handen hebben.

La Dissection d’un Homme Armé is een voorstelling die me recht in de ziel geraakt heeft. Messcherp fileert La Dissection d’un Homme Armé drie moordverhalen uit de Belgische geschiedenis van de twintigste eeuw: een broedermoord in de loopgraven van 14-18, de aanslag op Julien Lahaut, en het lynchen van de tien Belgische paracommando’s aan de vooravond van de Rwandese genocide in 1994. De drie mannelijke acteurs vlechten de verhaallijnen meesterlijk door mekaar. Het knappe aan dit stuk is dat het erin slaagt de gruwelen van de oorlog tastbaar te maken (de opgeroepen beelden van hakkende machetes bezorgden me letterlijk kippenvel). Maar het stuk is meer dan dat. De ten tonele gevoerde moordenaars blijken geen monsters te zijn, maar mensen waarin we, tot ons eigen afgrijzen, onszelf herkennen.

De link met de Vesalius-tentoonstelling is de dissectietafel die als rekwisiet haar plaats in de ruimte opeist en zelfs even dienst doet als figuurlijke galg. In de oudheid werden de lichamen van gehangen moordenaars immers openbaar ontleed. De dissectie als een postume straf. Ook de drie mannen worden beetje bij beetje voor de ogen van het publiek ontleed. Tot er ergens iets van een soort begrip ontstaat voor hun motieven.

BZB tourde al in 2002 met La Dissection d’un Homme Armé. De versie die ik in M zag is echter een volledig herwerking van het stuk naar aanleiding van het Vesaliusjaar, specifiek aangepast aan de context van museum M en met nieuwe muziek gecomponeerd en uitgevoerd door Gerrit Valckenaers en Koen Van Roy. De muziek in de voorstelling is de perfecte sparring partner voor de tekst. De muzikanten maken gebruik van erg inventieve constructies om de geluiden van de oorlog op te roepen. In de voorstelling wordt ook gebruik gemaakt van geluidsopnames van drones die over Gaza vliegen en van een speech van Julius Robert Oppenheimer, de Amerikaanse fysicus die wordt gezien als de vader van de atoombom. Zo slagen ze erin op muzikale wijze  linken te leggen met ander oorlogen in onze geschiedenis.

Na Leni & Susan alweer een voorstelling van Braakland/ZheBilding die me nog lang zal bijblijven. Pakkend, om de ervaring in één woord samen te vatten.

Rode Hond kwispelt tevreden!

Het uitverkochte ‘Circus!’ besloot gisteren de negende editie van ‘Rode Hond’. Met 13.000 uitgelaten bezoekers haalde het Leuvense familiefestival absolute recordcijfers. Naast het gevarieerd aanbod in theater, film, expo en workshops was vooral ook het gloednieuwe en zonovergoten ‘Festivalcentrum’ op de Bruul een schot in de roos.

Met deze publieksopkomst bevestigt ‘Rode Hond’ zijn status van cultureel verwenfestival voor het hele gezin. De Leuvense cultuurhuizen wacht dan ook de aangename taak om bij de tiende editie in 2015 nóg beter te doen. Die feestelijke jubileumeditie loopt overigens van 5 tot en met 8 november 2015 en belooft ook dan een toffe mix aan disciplines in hartje Leuven.

Foto’s door Ben Willems

Wat viel er deze editie op:

• Het festival opende zaterdag in stijl met het ‘Openingsfeest’ op de Bruul. De kersverse Bruulband opende er de ‘Rode Hond Rollerdisco’ samen met de knappe rolschaatsdames van Blades on Vinyl, de drummers van FabotastiX en de majorettes van Majoretteketet.
• De gratis Rollerdisco zorgde gedurende het hele festival voor funky beats en fijne dansmomenten. Ontzettend straf was dat de decks enkel bediend werden jonge dj’s. Maar liefst 40 jonge talenten, allemaal tussen de 6 en 12 jaar, zorgden voor een ‘Tomorrowland’ in junior stijl!
• De meeste podiumvoorstellingen van 30CC mochten het bordje ‘uitverkocht’ hanteren. Zo gooiden onder meer de nieuwe wereldpremière van ‘Sien bijt in de dag!’ (met Sien Wynants), de première van ‘Wachten en andere heldendaden’ (De Nietjesfabriek en Ballet Dommage), de try‐out van ‘Xavier we zouden toch naar de Japanner gaan’ (Plankton Hotel) en de circusvoorstellingen (i.s.m. Cirkus in Beweging) hoge ogen.
• Duurzaam is geweldig! Van ‘Geefplein voor kids’ tot ‘Repair Café op Wieltjes’ of ‘Asiel’ (van BABOK) … wie jong is, deelt uit of geeft oude spullen een tweede leven!
• In museum M was ‘Magnus is ziek’ de absolute publiekslieveling.  Het prentenboek van Kim Crabeels en Sebastiaan Van Doninck werd een interactieve kinderexpo, inclusief feestelijke ‘Kindervernissage’ en een ‘Gezinsparcours’. De expo kan je trouwens nog bezoeken tot en met 18 januari 2015.
• Tweebronnen blijft een absolute aantrekkingspool voor families. Artforum en de Bib zorgden er voor leuke (en gratis) familieworkshops en vele auteurslezingen. Absolute publiekslievelingen waren onder meer Elvis Peeters en Gerda Dendooven (‘Rennen’), Sebastiaan Van Doninck en Siska Goeminne (‘KAT met hoofdletter K’) en ‘Ik ben de sterkste’ (met Jan De Kinder en Lien Drent).
• Het filmaanbod van CinemaZED blijft een van de stevige pijlers van het festival. Van de ontbijtfilm ‘Kleine Anna en Lange Oom’, over ‘Antboy’ en ‘De Verenkoning’ tot de originele ‘Tom & Jerry’‐cartoons met livemuziek.
• Van ‘Spelen met kunst’, tot muziektheater‐met‐treinen in ‘Station’ (Braakland/ZheBilding & Zonzo Compagnie) of dansmoves voor jong en oud in ‘Movements’ … de culturele hotspot OPEK bruiste vier dagen lang.

Dat wordt aftellen naar de volgende editie!

Infomoment Legumenhofke in ViaVia Heverlee

Op zondag 9 november 2014 om 15:00 is er een infomoment van Het Legumenhofke in de ViaVia op de Naamsesteenweg. Het Legumenhofke doet aan seizoensgebonden biologische groenteteelt en werkt volgens ‘Community Supported Agriculture’: als klant ontvang je in ruil voor een jaarlijkse bijdrage, wekelijks een deel van de oogst in de vorm van een groentepakket met verse bio- seizoensgroenten.

Meer informatie op de website van het Legumenhofke.