Leven in Leuven

Fototentoonstelling in tuin Pauscollege met foto’s uit 40 jaar Veto

In de tuin van het Pauscollege in Leuven kunnen bezoekers vanaf vandaag een fototentoonstelling bezoeken met daarin foto’s uit 40 jaar Veto. Veel van de foto’s zullen ook terug te vinden zijn in een boek over het veertigjarige bestaan van het Leuvense studentenweekblad.

Wie door de tuin van het Pauscollege wandelt zal de komende maand niet naast tien grote panelen met daarop foto’s uit veertig jaar Veto kunnen kijken. Rectoraatsbezettingen van twintig jaar geleden, de Beiaardcantus van enkele jaren geleden, de allereerste opening van het academiejaar van KU Leuven­rector Rik Torfs of een foto van de fuif LOKOmotion van eind vorig jaar… allemaal zijn ze te bewonderen. “De panelen zijn voorzien van een datering en extra uitleg,” zegt oud­hoofdredacteur Jelle Mampaey, die de fototentoonstelling samen met redactiesecretaris Frank Pietermaat organiseerde. De tentoonstelling duurt een kleine maand.

In het najaar volgt nog een boek over de veertigjarige geschidenis van Veto. Daarin zal er veel aandacht zijn voor fotografie, maar ook alle belangrijke studententhema’s van de afgelopen veertig jaar zullen er uitgebreid worden besproken, zoals de semesterexamens, de Almaprijzen of de fakbars.

Eerder bracht Veto naar aanleiding van zijn verjaardag al een speciale bijlage en werd er een receptie georganiseerd.

‘De schaduw van de oorlog’ – Leuvens Alumni Orkest

In dit herdenkingsjaar is het natuurlijk al WOI wat de klok slaat. Toch ben ik het thema nog niet beu. Die eerste wereldoorlog heeft zulke verregaande gevolgen gehad en heeft zovele levens onherroepelijk veranderd dat de invalshoeken oneindig lijken te zijn. De combinatie van tekst, muziek en 3D-beelden van het LAO kon ik bijgevolg niet aan mij voorbij laten gaan.

Op het muzikale programma stonden werken die tijdens of net na de oorlog gecomponeerd waren, van lieflijke en ontroerende werken over bombastisch geschal opgedragen aan de god van de oorlog. Dat het LAO een orkest is dat met zijn tijd meegaat, moge duidelijk zijn: de ouderwetse papieren die vroeger al eens van de pupiter durfden donderen, werden vervangen door tablets. Tussen de muzikale meesterwerken door las Sieglinde Michiel (Klara) bladzijden oorlogspoëzie, brieven en dagboeken voor. Bij sommige fragmenten moest ik echt mijn ontroering wegslikken. Wat een geluk dat wij in vredestijd leven en oorlog voor ons iets uit het verleden is.

De kers op de taart waren natuurlijk de nooit eerder vertoonde stereofoto’s van het oorlogsfront. Het ging hier om recent ontdekte beelden, gemaakt door Franse soldaten. Via 3D-projectie kwamen de beelden opnieuw tot leven. Heel bizar om met een 3D-bril op de neus een concert te volgen.

Een bijzondere namiddag, afgesloten met een glaasje wijn om te toasten op al de mensen die zich ingezet hebben om van dit concert een succes te maken.

Leuven – Stad van ideeën

Omdat inspiratie ook al eens graag uit conferentieruimtes en achter computers vandaan breekt, geeft Flanders DC Leuven komende zaterdag (17 mei) een extra-creatieve makeover.

Heb je je ook al zitten afvragen waarvoor die containers dienen die deze week her en der in het straatbeeld opdoken? Deze containers vormen het innovatieparcours van Leuven – Stad van Ideeën. Langs het innovatieparcours ontdek je bedrijven die met hun ideeën aan de slag zijn gegaan. Of het nu over een hightech wagen op zonne-energie gaat of witloofbier, alles begon ooit met een idee. Je ziet, proeft en voelt zaterdag de resultaten.

Snuif je liever wat geschiedenis op? Dan kan je terecht in het ideeënmuseum. Wie bedacht cornflakes en hoe oud zou het bed zijn? Alledaagse voorwerpen zoals balpennen en laptops waar je meestal niet over nadenkt, krijgen zaterdag een context.

Stad van Ideeën is een event vol creativiteit voor het hele gezin. Haal je kaartje op in één van de containers en ontdek Stad van Ideeën op eigen tempo.

Pop-up bar / restaurant Grand Café in De Hoorn opent opnieuw deze nazomer

Van eind augustus 2013 tot eind november 2013 bevatte De Hoorn een pop-up bar / restaurant genaamd Grand Café en nu komt hierop een vervolg: volgens de facebook pagina van De Hoorn zal het Grand Café deze nazomer terug de deuren openen! De organisatie is wel nog op zoek naar een Gerant & Maïtre & Chefkok & Sous-chef en geïnterresseerden kunnen zich aanmelden via info@dehoorn.eu.

Meer informatie:

• Sluisstraat 79, 3000 Leuven
• De website van De Hoorn
• De facebook pagina van De Hoorn
• Een bespreking op Leven in Leuven van het pop-up restaurant Grand Café in De Hoorn van eind 2013
• Foto’s van de opening van De Hoorn in 2012

Foto van Erik Olaerts van de opening van De Hoorn

In the picture: Morten Harket in Het Depot

Op 12 mei speelde Morten Harket in Het Depot.

Foto’s door Kurt Jacobs

E-boeken lenen via de bib

Fijn nieuws voor de boekenliefhebbers onder ons: vanaf 7 mei kan je in de Bib Leuven terecht voor het lenen van e-boeken via een Android-tablet of smartphone (de iPad-versie van de app volgt later deze maand). Vanaf nu hoef je dus geen kostbare kofferruimte meer op te offeren om enkele dikke kloefers mee te nemen op reis, deze kunnen nu mee op je tablet (dus dames: tóch nog plaats voor dat extra paar schoenen).

Een woordje uitleg:

E-boeken vallen niet onder het leenrecht, waardoor bibliotheken niet zomaar digitale boeken mogen aanbieden aan hun gebruikers. Daarom werd er op Vlaams niveau onderhandeld met de uitgevers, en start nu dus een proefproject in Vlaamse openbare bibliotheken. Er wordt gestart met een basiscollectie van een vierhonderdtal werken, fictie en non-fictie, van 6 uitgevers. Indien het project succesvol blijkt, zal het aantal werken verder uitgebreid worden in 2015. Er is om technische en beveiligingsredenen door de uitgevers gekozen voor een app, waarmee je digitaal boeken kan lenen op een tablet of smartphone. Hierdoor kan men helaas geen e-boeken uitlenen via een e-reader, omdat die geen apps ondersteunen.

Via de website kan men gratis alle boeken uit het aanbod lezen binnen de muren van de bibliotheek. Dat kan op onze pc’s in de bib en in Digilab, maar ook op je eigen toestel, bv. je tablet of laptop, mits je connecteert met het nieuwe draadloze netwerk in de bib, ‘BIB-Publiek’. Let wel, indien je surft via Internet Explorer, dan heb je minstens versie 11 nodig. Gebruik eventueel een andere browser, indien je moeilijkheden ondervindt.

Wil je de boeken downloaden op je tablet, dan kan dat, maar hiervoor wordt een kleine vergoeding gevraagd van € 5 per 3 boeken. Voorlopig is enkel de Android-versie van de app beschikbaar. Heb je een Android-tablet, volg dan volgende stappen:

• Download de app ‘E-boeken in de bib’ in de Google Play store
• Koop een e-boekenkaart in de Bib Leuven
• Open de app en meld je aan met je Mijn Bibliotheek login
• Geef de code van je e-boekenkaart in in de app om je leentegoed te activeren
• Kies een e-boek en ‘leen’ het digitaal uit

Je kan door alle boeken in de collectie browsen, en er de eerste bladzijden gratis van lezen. Wil je de rest van het boek lezen, dan moet je het boek ‘lenen’. Je leentermijn van 28 dagen start wanneer je een boek ‘uitleent’ via de app. Via de code op je e-boekenkaart kan je drie boeken lenen, maar voor elk boek start de leentermijn pas als je het effectief leent. Je kan dus je leentegoed van je e-boekenkaart spreiden over verschillende maanden, als je dat wil.

Het is een proefproject, dus nog even afwachten hoe het zal lopen, maar ik heb een voorgevoel dat dit initiatief zeker een vervolg zal krijgen. Lezen is alweer wat toegankelijker geworden, overal en voor iedereen. Mooi!

50 jaar Marokkaanse en Turkse migratie in Leuven

De dienst diversiteit van de stad Leuven organiseert in samenwerking met verschillende partners een brede waaier aan activiteiten om 50 jaar Marokkaanse en Turkse migratie in de kijker te zetten. Het volledige programma stelden ze voor op 12 mei in Theehuis Medina in Leuven.

In 2014 is het exact 50 jaar geleden dat België met Marokko en Turkije akkoorden sloot over arbeidsmigratie. De economie in ons land draaide op volle toeren en had nood aan vele sterke handen. Zowel België als de herkomstlanden van de toenmalige gastarbeiders zijn sindsdien voorgoed veranderd.

De dienst diversiteit en enkele partners organiseren dit jaar verschillende activiteiten waarbij je telkens op een andere manier kennismaakt met 50 jaar migratie. Zo kan je in juni deelnemen aan een wandeling waarbij je verschillende plaatsen halt houdt en verhalen kan beluisteren van Leuvenaars met Marokkaanse roots. In dezelfde maand ontdek je cartoons in de winkeletalages van verschillende handelaars in en rond de Parijsstraat en de Mechelsestraat. In het najaar kan je dan weer verschillende lezingen, films, theatervoorstellingen en een concert bijwonen rond het thema 50 jaar migratie.

Het volledige programma vind je op de website en op de facebookpagina van de dienst diversiteit van de stad Leuven:  www.leuven.be/leven/diversiteit en www.facebook.com/dienstdiversiteitleuven.

Benieuwd wat zich in de rest van Vlaanderen afspeelt rond 50 jaar migratie? Neem dan zeker een kijkje op www.uitinvlaanderen.be/50-jaar-migratie.

Op 12 mei stelden Theehuis Medina, de dienst diversiteit van de stad Leuven, Toemeka vzw, De Bib Leuven, KADOC, de wijkverantwoordelijke van de Parijsstraat, het Colorafestival, Thee bij de buren, 30CC en KULeuven het programma van ’50 jaar Marokkaanse en Turkse migratie in Leuven’ voor.

Quetzal

Quetzal is geen echte koffiebar maar wel een chocoladebar waar je koffie kan drinken. Zodra we hier binnenkwamen, roken we de overheerlijke chocoladegeur. We hebben de kaart een paar keer moeten bekijken om vervolgens een keus te kunnen maken tussen alle chocoladecreaties. Uiteindelijk kozen we voor de stb-mix (halve chocolademelk en halve koffie) en de chocolademelk Quetzal (met vier soorten chocolade) die geserveerd werden in kartonnen bekertjes. Daarbij namen we de specialiteit, brownie delux, een huisgemaakte brownie met een potje warme chocoladesaus. We hadden het geluk dat het niet druk was zodat we vlot en vriendelijk bediend werden.

De zevende hemel voor chocoholics!

Praktisch
Alfons Smetsplein 3/F, 3000 Leuven
http://www.quetzal.be

Dit artikel verscheen oorspronkelijk op Leuvenlicious.

[Recensie] De vergeetput – Lorin Parys

De vergeetput van Lorin Parys is een boek met een niet voor de hand liggend thema: de bijzondere jeugdzorg in Vlaanderen. Het boek vertrekt vanuit de persoonlijk ervaring van Lorin die samen met zijn echtgenoot zelf twee pleegkindjes opvoedt. Het persoonlijke verhaal van Lorin vormt het beginpunt van een kritische doorlichting van de bijzondere jeugdzorg in Vlaanderen. Je merkt als lezer dat er veel research en voorbereiding in het boek gestopt is. Lorin laat niet alleen specialisten zoals professor Peter Adriaenssens, jeugdrechters en mensen die in de bijzondere jeugdzorg werken aan het woord, een belangrijk deel van zijn boek is gewijd aan de persoonlijke verhalen van mensen die een deel van hun jeugd in instellingen of in pleeggezinnen doorbrachten. Het zijn vaak schrijnende verhalen over een lijdensweg langs vele instellingen, tienerzwangerschappen en verslavingen. Gelukkig is het niet allemaal kommer en kwel en zijn er ook jongeren die wel de vicieuze cirkel weten te doorbreken.

Dit boek heeft vooral de verdienste dat het de zwakkeren in onze samenleving een stem geeft. Met 27.000 zijn ze, de kinderen die in een instelling zitten, thuisbegeleiding krijgen of bij een pleeggezin wonen. Helaas hebben deze kinderen geen stem in het publieke debat. De cijfers die Lorin in dit boek opsomt, stemmen tot nadenken. Zijn we in Vlaanderen wel goed bezig? Slagen we erin de kinderen die ons het meeste nodig hebben voldoende te ondersteunen? Hebben we niet te veel oog voor de rechten van de biologische ouders? En is het statuut van de pleegouders niet voor verbetering vatbaar? Prangende vragen die een antwoord verdienen. Helaas ontbreekt momenteel onderzoek dat nagaat hoe effectief onze jeugdzorg is.

Lorin eindigt zijn boek met een tienpuntenplan voor een betere jeugdzorg. Sommige van zijn voorstellen zijn zeker voer voor discussie, maar dat het debat nu eindelijk geopend is, mag terecht de grootste verdienste van dit boek genoemd worden.

Leven in Leuven geeft een exemplaar van De Vergeetput weg aan de eerste persoon die ons via het contactformulier zijn of haar contactgegevens bezorgt samen met het woord ‘pleegouders’.

Praktisch
De vergeetput
Auteur: Lorin Parys
Uitgeverij: Manteau
prijs: 19,99 euro
ISBN: 9789022329573

Wijven van Ontroerend Goed @ STUK

Wijven: een toneelstuk over vrouwen door vrouwen, geschreven en geregisseerd door mannen. Wat zou dat geven? We hadden al wat morrende recensies gelezen, maar het Ontroerend Goed gezelschap is altijd wel in voor een beetje controverse. En wij ook!

Ontroerend Goed staat terug op onze planken. En hoe! Zes actrices claimen het recht om wijven te zijn. In een poging tot anti-emancipatie zetten ze zich af tegen feminisme, zwelgen ze in de bevestiging van rollenpatronen en stellen ze de vraag of de vrouwelijke identiteit wel bestaat.

Het stuk begon met een zesstemmige harmonie van geschreeuw, gejank en gekakel die lang genoeg aanhield om mij te doen vrezen dat dit de volledige voorstelling ging zijn: zes vrouwen in mooie avondkleden die een auditieve uitbeelding van hysterie uitbeelden.

Daarna vlogen we in een even lange en gedetailleerde opsomming van de schoonheidsproducten die de dames in hun badkamerkastje hadden, en in een lijst van perfecte vrouwen die we allemaal haten omdat ze zo’n onmogelijke rolmodellen zijn.

Gevolgd door interne neurotische monologen over etentjes, sociale verplichtingen, waar je je gsm precies hebt laten liggen, wie nu je sms’jes aan het lezen is en wat voor kleedje je gaat kopen.

Op dit punt had ik het een beetje gehad met dit toneelstuk. Het was niet zo zeer confrontationeel als gewoon triestig en saai. Bevestiging van stereotypes zien we overal, dus qua originaliteit of entertainment was er niet zoveel te rapen.

Het is niet omdat je het nu op een podium toont dat het ineens ‘uitnodigt tot reflectie’ of herbekeken wordt – daar moet toch nog iets meer voor gebeuren. Je komt voornamelijk over als mannen die nog altijd dezelfde grapjes maken over vrouwen, maar “Dat is ok, want we bedoelen het ironisch”. Je maakt nog steeds dezelfde grappen, en de ‘ironie’ is niet meer dan het excuus om het nog steeds grappig te vinden.

Alsof het toneelstuk ook genoeg had van zichzelf, sloeg het over op een andere, meer oprechte boeg. Met een waanzinnige hoeveelheid vrouw-onvriendelijke moppen die maar bleef komen, en verhalen van vrouwen die op straat of op de werkvloer sexisme tegenkomen, en verhalen over hoe vrouwen omgaan met angst voor verkrachting en geweld, verhalen over seksuele fantasieën.

Als slotstuk dan nog een monoloog van de vrouw tegenover de man, haar man, van superactrice Charlotte de Bruyne, een monoloog die uitblonk in passiviteit. Van mooi gevonden willen worden tot gebruikt willen worden tot het huis schoon houden voor je man, maar stiekem toch ook wel eens de zware dingen willen dragen. Juistem.

Op dit moment kon ik niet meer afleiden of we nu nog steeds bezig waren aan een ‘verkenning van vrouwelijke stereotypes’ of een soort van innerlijke verkenning van vrouw-zijn. Het stuk wist nooit te kunnen beslissen over welke boeg ze het nu wilde gooien, en verzandde daarmee in een allegaartje van los aaneen gevlochten scenes zonder visie of weerklank. Spijtig, want zo vaak krijgen we geen toneelstuk met zes superactrices op het podium.

Dit artikel verscheen oorspronkelijk op First Row Seats.