Leven in Leuven

Teun Verbruggen & Band op Leuven Jazz ’14 – 23 maart 2014

Wat: Teun Verbruggen nodigt uit – Steven Delannoye, Jean-Paul Estiévenart, Bram De Looze, Laurens Smets
Voorprogramma: Artur Tuznik Trio
Waar: Schouwburg Leuven

Zo ongeveer een eeuwigheid geleden (vorige week zondag), na een race tegen de tijd om mijn trein te halen en een blitsbezoek aan kot om mijn koffer achter te laten, begaf ik me naar de Schouwburg op de Bondgenotenlaan om het slotconcert van Leuven Jazz ’14 bij te wonen. Er hing een gezellig sfeertje. De foyer stond vol met keuvelende, voornamelijk dertigers en veertigers met een passie voor jazz. Ik – zelf zonder vrienden – zette me alvast in de zaal, want de Jazzmozaïekprijs werd uitgereikt aan een nergens te bespeuren Bert Joris en het voorprogramma, het Artur Tuznik Trio, ging de aftrap geven.

Fijne bende, dat Poolse trio. Piano, contrabas en drummer hadden het podiumplaatsje veroverd door vorig jaar Jazz Hoeilaart te winnen, en niet onterecht. Artur zelf kon nog wat beter werken aan zijn bindteksten, maar met zijn vingervlugheid zat het goed. Melodieën waren meeslepend en mysterieus, solo’s waren spannend en het sporadische geneurie of ge’woo’(!) deed vermoeden dat hij zich helemaal liet gaan. De contrabassist probeerde met boeiende solo’s iets meer spotlight te krijgen, maar dat bleek geen evidente taak voor dat instrument. De drummer ten slotte klonk bij momenten als een rammelende gereedschapskist of een drum circle bij een primitieve stam, maar ach, dat zal wel vernieuwing zijn. Net 23 jaar oud geworden, zat hij vol enthousiasme, wat resulteerde in een omvergedrumde snare en de micro die tegen de vlakte ging. Maar het moet gezegd, het trio ging zonder probleem van heel intiem naar hopeloos goedgemutst, en na een laatste houterige bindtekst kregen ze een dankbaar applaus.
Maar dan moest Teun Verbruggen nog beginnen natuurlijk.

Na een pauze – die extreem lang leek omdat ik wat alleen stond rond te dwalen – begon het hoofdprogramma. Teun Verbruggen had zijn homies uitgenodigd voor de gelegenheid. Saxofonist (en onze artist in residence!) Steven Delannoye zagen we eerder al in UUR KULtUUR optreden met zijn ensemble Delvitagroup XL. Dat zat dus wel goed. Ook piepjonge pianist Bram De Looze, contrabassist Laurens Smets en trompettist Jean-Paul Estiévenart waren welkome aanvullingen. Het ensemble, hoewel dus voor de gelegenheid bijeen geroepen, was verbazingwekkend goed op elkaar ingespeeld. Verbruggen glunderde om de geslaagde combinatie. Het optreden zelf was duidelijk veel strakker dan hun voorprogramma. Soms hoorden we groot geweld, soms was het ongelooflijk breekbaar, ook al speelden trompet en sax minutenlang achtereenvolgende kwinten. De vastberaden tred van de contrabassist matchte uitzonderlijk goed met de soms onwennige, jonge pianist, die maar op enkele plaatsen echt durfde doorspelen. Misschien was dat zijn tactiek, want op geen enkel moment klonk dit ensemble uit balans. Het publiek was enthousiast, de organisatie was enthousiast, en wees er maar zeker van dat Leuven Jazz volgend jaar aan hun derde run begint!

Interesse in jazz? Check zeker de jazzavonden op zondag in STUKcafé.

Door Claïs Lemmens

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

Uitzonderlijke editie Skeptische Prijzen in Leuven

Op donderdag 10 april reikt SKEPP naar jaarlijkse gewoonte haar skeptische prijzen uit. Op dit gratis event huldigt SKEPP de meest kritische persoon van het afgelopen jaar (2013) met De Zesde Vijs, die vanaf heden vergezeld gaat met de felbegeerde (pdw)trofee, een eerbetoon aan de voormalige bezieler van dit event Patrick De Witte.

Op diezelfde avond wordt ook de Skeptische Put uitgereikt aan een persoon die zich het voorbij jaar bijzonder onkritisch heeft opgesteld tegenover pseudowetenschap en andere onzin.

Dit jaar verwacht SKEPP vuurwerk op de prijsuitreiking, want de winnaar van de Skeptische Put heeft zijn/haar deelname toegezegd. Dat is uitzonderlijk in de uitreiking van de SKEPP prijzen. Ter gelegenheid wordt een discussiepanel georganiseerd met o.a. professor Johan Braeckman (co-auteur ‘De Ongelovige Thomas heeft een punt’), Ruben Mersch (winnaar Zesde Vijs 2012) en beide laureaten, dat in goede banen wordt geleid door Wouter Woussen (De Standaard),

Bevestig snel je komst via info@skepp.be, want de plaatsen zijn beperkt.

Florilegium Concert Todos Los Bienes Del Mundo

Tijdens de zestiende eeuw bloeide Europa als nooit tevoren: machtige vorsten bouwden hun rijk uit, een nieuwe wereld was ontdekt, en ook wetenschappers en kunstenaars verkenden nieuwe horizonten. Meer dan ooit tevoren werd er gereisd, en niet in de laatste plaats door musici. Edele heren trokken de beste muzikanten aan, uit prestige, en zij schrokken er niet voor terug om zangers en componisten uit verre streken te rekruteren. Muziek was met name voor de Lage Landen een succesvol exportproduct. Samen met jonge muzikanten, die hier als koorknaap hun opleiding genoten, verspreidde de “Vlaamse” polyfonie zich zo over heel Europa. En spoedig weerklonk die in vele talen: missen en motetten in het Latijn, maar ook Franse chansons, Italiaanse madrigalen en villanella’s, Duitse liederen en koralen, de Spaanse villancico’s en canciones, Engelse luitliederen…

Hoewel de religieuze muziek de voornaamste bezigheid bleef voor vele componisten, waren de opgesomde wereldlijke genres niet enkel een zaak voor mindere meesters. Ook beroemde namen als Orlandus Lassus of Josquin de Prez schreven bijvoorbeeld chansons of madrigalen. Het gaat dan wel om profane muziek, maar hoegenaamd niet om volkse composities. De polyfonie, het contrapuntische lijnenspel in de meerstemmigheid, blijft duidelijk aanwezig. In handen van topcomponisten worden ook wereldlijke werken dus muzikale pareltjes. Het is dan ook niet verwonderlijk dat deze werken erg populair zijn in de vele bundels die in druk verschenen, waardoor ze zich opnieuw over heel Europa verspreidden.

Praktisch
Zaterdag 26 april 2014 om 20 uur in de Predikherenkerk, Onze-Lievevrouwstraat 3000 Leuven.
Kaarten: 10 € te bestellen via tickets@florilegium.be, de koorleden of via de organisatie van Amateurama
Meer info op www.florilegium.be

In the picture: Ontwikkeling aan de Vaartkom

Wereldcafé Coop

Het was een mooie woensdagnamiddag en we waren op zoek naar iets om een kleine honger te stillen.  Liefst iets zoets….
Ondertussen zijn er wel wat adresjes in het centrum maar het leek ons ook een goed moment om eindelijk het nieuwe gebouw van het wereldcafé te bezoeken.

Het café was leeg bij onze aankomst maar hier kwam snel verandering in.

Het interieur is mooi met veel lichtinval en daardoor heerst er een fijne, lichte en open sfeer.
Bovendien is er ook aan de kleintjes gedacht met een speelhoek en het nodige kindermeubilair.

Achteraan is er een grote krijtmuur met de kaart en suggesties.  Opvallend was de originele bierkaart en de interessante gerechten.
Ons oog viel op een “huisgemaakt” stukje bosbessencake en een chocoladegebak. Allebei erg lekker. Hoewel het stukje cake aan de kleine kant was werd er ook maar € 1,5 voor aangerekend, wat ons zeker niet overdreven leek.

Dit korte bezoekje kon ons al zeker bekoren. Een gezellig interieur, de rustige sfeer en leuke gerechten. We plannen alvast binnenkort een tweede bezoek om ook de warme gerechten eens aan een smaaktest te onderwerpen.

Praktisch
Wereldcafé Coop
Joris Helleputteplein 2, 3000 Leuven
www.wereldcafe.be

Boekvoorstelling De vergeetput van Lorin Parys

Ter gelegenheid van de boekvoorstelling van De vergeetput van Lorin Parys modereerde Goedele Devroy een gesprek met Tessa Boesmans, Nadia Weiss, Luc Deneffe en Lorin Parys. Tessa en Nadia brachten zelf een deel van hun leven in de bijzondere jeugdzorg door. Luc Deneffe is directeur van De Wissel.

Tijdens het gesprek blikten de beide jonge vrouwen terug op hun ervaringen met bijzondere jeugdzorg. Voor Tessa was dit een grotendeels positief verhaal (ze werkt nu trouwens zelf in de inrichting waarin ze tijdens haar tienerjaren verbleef), maar voor Nadia was dit een hels parcours langs maar liefst 33 verschillende instellingen. Tot ze gelukkig bij De Wissel een plek vond om tot rust te komen en zichzelf te vinden. Het deed me alleszins plezier dat beide jonge vrouwen ondanks hun moeilijke start hun weg in het leven gevonden hebben.

Lorin Parys gaf tijdens het gesprek zijn visie op bijzondere jeugdzorg. Hij pleitte onder meer voor een beter uitgewerkt statuut voor pleegouders, een financiering voor jeugdinstellingen op basis van resultaten en een nieuw soort pleegzorg (de permanente plaatsing).

De cijfers over de bijzondere jeugdzorg zijn alvast niets om vrolijk van te worden: 27.000 Vlaamse jongeren doen jaarlijks een beroep op jeugdzorg. Een verdubbeling op 12 jaar tijd (1 op de 70 kinderen). 4.427 jongeren staan momenteel op de wachtlijst. Terwijl ouders gemiddeld 7 jaar moeten wachten op een adoptiekind, vinden 2 op 3 kinderen geen ouders in de pleegzorg.

Het boek De vergeetput is een persoonlijke en kritische doorlichting van de bijzondere jeugdzorg in Vlaanderen. Lorin Parys weet alvast waarover hij het heeft, hij is namelijk zelf samen met zijn echtgenoot Bart pleegouder van een jongen van vier en een meisje van één.

In the picture: Beiaardcantus

Foto door Jan Mennens

Tinel en Gronowski – een uitzonderlijk verhaal

Advocaat Simon Gronowski en beeldend kunstenaar Koenraad Tinel waren kinderen tijdens Wereldoorlog II. De een Jood, de andere zoon van een nazigezind flamingant. Simon wordt als 11-jarige met moeder en zus op transport gezet naar Auschwitz-Birkenau maar kan bij toeval – alleen en zonder familie – ontsnappen. De familie Tinel wordt omwille van haar collaboratie met de Duitse bezetter opgejaagd door de geallieerden en vlucht met de kleine Koenraad naar Duitsland. Een odyssee op de puinen van Europa die sindsdien in zijn geheugen gegrift staat.

70 jaar later ontmoeten beide mannen elkaar en worden vrienden. Vandaag houden ze overal een vurig pleidooi voor vrede, menselijkheid en verzoening. Eindelijk bevrijd. Geen schuld, geen slachtoffer.

Katrien Steyaert, journaliste, gaat met beide mannen in gesprek.

Muzikaal intermezzo Embrace Duo (cello & viool) beelden documentaire ‘Oorlogskinderen’ (Canvas) foto Dieter Telemans

Praktisch
woensdag 14 mei 2014, 19.00 uur
Schouwburg
€ 10/9
Tickets

Universitair Symfonisch Orkest – 3 april 2014

Wat: Lenteconcert van Universitair Symfonisch Orkest met soliste Anne Vandewalle
Waar: Pieter de Someraula, Leuven

Vier maand na hun Reisconcerten, stond het bijna zeventig koppen tellend USO opnieuw op het podium van de PDS. Een toegankelijk programma met Rossini, Rachmaninoff en Dvořák had verschillende mensen overtuigd. Voor we werden getrakteerd op al dat lekkers, kwam oud-vicerector van cultuur Mart Buekers de spotlight stelen om een zelfgeschreven gedicht voor te dragen. Bij momenten nogal zweverig, zette het alvast de toon voor een mooi concert.

De ouverture van Il Barbiere di Siviglia van Rossini deed tevens dienst als ‘ouverture’ van de avond. Het herkenbare deuntje (onder andere van de filmklassieker Sweeney Todd) was een publiekslieveling. Nochtans was het een (bijna letterlijke) valse start. De strijkers klonken bij momenten minder vol en vooral de solisten intoneerden jammer genoeg vaak te hoog of te laag. Cringeworthy. Gelukkig bleef het ritmisch strak, wat ook geen sinecure is, waren de talrijke versieringen perfect getimed en klonk het even bombastisch als gehoopt.

Het tweede pianoconcerto van Rachmaninoff was voor mij persoonlijk het meest geanticipeerde stuk van de avond. Ik hou van pianoconcerti, en zeker van Rachmaninoff. Toegegeven, het heeft niet dezelfde bravoure als het derde concerto, maar dit werk uit 1900 heeft alles om verliefd op te worden; nostalgie breed uitgesmeerd over alle delen, een boeiende afwisseling tussen piano en orkest, snelle trekjes en natuurlijk dat thema uit het tweede deel dat later schaamteloos gekopieerd werd in All by Myself van Eric Carmen en bij uitbreiding, Céline Dion. Het USO klonk in dit werk voller, strakker en wezenlijker. De breekbare pianoklanken van soliste Anne Vandewalle werd bij momenten opgeslorpt door het groot geweld van de muzikanten achter zich, maar dat mag soms ook wel in dit werk. Op verschillende momenten beoogt Rachmaninoff een soort ‘machtswissel’, waarbij de pianist grootmoedig een stapje opzij zet om fluit- en klarinetsolo’s een plaatsje in de spotlight te gunnen en een bescheiden begeleidingsrol op zich neemt. Vooral in het derde deel werd korte metten gemaakt met de valse nootjes van voordien. Er waren enkele gemiste inzetten, maar maestro Edmond Saveniers hield de teugels goed strak en zorgde dat het USO het concerto tot een goed einde bracht.

Na de pauze schotelden ze ons nog de Nieuwe Wereldsymfonie van Antonin Dvořák voor. Minder complex in emotie dan de achtste van Shostakovich van vorig semester, maar zonder twijfel ook geen gemakkelijk werk. Het USO had tevens de pauze goed benut door nog eens opnieuw te stemmen. De vier delen waren allemaal perfect afgewerkt, soms opwindend en overweldigend, dan weer breekbaar en intiem. Het begin van het tweede deel was zo gevoelig gebracht dat ik even vergat te knipperen. Mijn gezelschap zei dan weer: “Hé da’s precies Lord of the Rings.” Dus wel de moeite om eens op te zoeken. De eindpassage uit het laatste deel was zo imposant dat de PDS er te klein voor was.

Na de gewoonlijke lijst bedankingen verplichtte Edmond Saveniers ons om te blijven zitten – alsof we zouden weglopen in het midden van het concert?! – voor een laatste bisje. In zijn woorden: “Wie Leffe wil verdienen, moet zich eerst bewijzen bij het bisnummer!” En zo geschiedde.

Wie de andere universitaire ensembles nog graag in actie zou zien, kan op 30 april terecht voor het dubbelconcert van het UHO met zijn Gentse tegenhanger – weliswaar in Gent. Op 7 mei kunt u het lenteconcert van het Arenbergorkest gaan beluisteren, en een dagje later viert het LUK haar 45-jarig bestaan met een jubileumconcert in de Begijnhofkerk.

Door Claïs Lemmens

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

Vintage Night Out – Fashion show for charity

Vijf studenten van de KHLeuven organiseren in het kader van een “Small Business Project” een fashionshow voor het goede doel met vintage en tweedehandskledij in de Universiteitshallen van Leuven.

Op 23 april wordt de prestigieuze museumzaal van de Universiteitshallen (Naamsestraat 22) omgetoverd tot een catwalk waarop modellen de creaties van verschillende tweedehands, vintage en retro winkels van Leuven zullen tonen. Fotografen, DJ’s, live optredens, verrassende drankjes en hapjes, zullen zorgen voor een onvergetelijke avond! Fashion lovers kunnen leuke aankopen doen in de “pop-up” store ter plekke. De gehele opbrengst van de avond gaat naar het Rondoufonds dat zich inzet voor onderzoek naar de ziekte van Duchenne.

Iedereen is welkom op woensdag 23 april om 19 uur om te genieten van de modeshow en de lekkere hapjes en drankjes, hippe foto’s te nemen in de retro chesterfield hoek en natuurlijk een steentje bij te dragen aan het Rondoufonds!