Leven in Leuven

De Koerier van Navarra

-Aan de rand van de stad, waar de lucht de huizen raakt-

Ivo Hermans, kunsthistoricus en auteur, is al sinds zijn jeugd in de ban van Spanje. Na enkele omzwervingen, stichtte hij in 1991 ‘De Koerier van Navarra’, een kring rond de Hispanoflamencogedachte en de Spaanse cultuur. Tevens de naam van het restaurant – of om het met Ivo’s woorden te zeggen “café met een gerecht” – dat hij uitbaat. Hier kies je geen gerecht à la carte maar word je ondergedompeld in de Spaanse geschiedenis & cultuur, en aperitief je in de keuken terwijl de kok een gigantische paella bereidt. De bedwelmende aroma’s die hierbij vrijkomen doen iedereen watertanden, de rijkelijk gevulde paella (venusschelpen, mosselen, gamba’s, kip, chorizo, etc.) wordt nadien dan ook met smaak verorberd door de aanwezige gasten.

Een memorabele avond. Een hartelijke ontvangst door de gastheer, gevolgd door een sprankelend aperitief vergezeld door hapjes en een kan agua brava  oftewel ‘wild water’ (op smaak gebracht met citroen,  limoen & verse munt). Ivo komt geregeld de eetkamer binnengewandeld om zijn verhaal te brengen, hij belicht de tijd van de Spaanse hertog van Alva, die met zijn leger in Leuven verbleef en de dingen die er toen gebeurden. Hij is een boeiend verteller en doorspekt zijn verhalen geregeld met leuke anekdotes. Van zodra de nodige voorbereidingen in de keuken zijn afgerond, worden de gasten uitgenodigd om de bereiding van de paella mee te komen volgen. Ivo beschrijft ondertussen de geschiedenis van dit gerecht en hoe hij zelf kooklessen is gaan volgen in Valencia, de bakermat van de paella. Uiteindelijk gaat het deksel op de pan (zodat de rijst kan garen) en moeten we nog een 20tal minuten wachten vooraleer we mogen aanschuiven met ons bord. De paella smaakt voortreffelijk! De rode huiswijn maakt het geheel af. Wie nog enkele gaatjes wil vullen, kan een 2e maal gaan bijhalen. Een dessertje gaat er voor mij niet meer bij, maar voor de liefhebbers is er ijs en crema catalana (enkel op bestelling).

Een aanrader dus, ook wel leuk om in groep te doen (er zijn 26 zitplaatsen). Wel steeds reserveren, het aanvangsuur kan verschillen al naargelang de boekingen van de avond.

Praktisch
Tervuursevest 130, 3000 Leuven
016 23 84 16
info@kovana.com
www.kovana.com
elke dag geopend (vanaf ca. 17u30)
€16 p/p voor paella met demo & verhaal

Rijksarchief Leuven en haar rijke collectie

Filmpje van Rijksarchief Leuven

In the moving picture: De koordenwinkel in de Diestsestraat

Filmpje geüpload door Tom Frandels

Terug in de tijd: Diestsestraat

Foto van de Diestsestraat met zicht op de oude vieringstoren van de Sint-Pieterskerk, die voor de Brand van Leuven nog barok was. Dit torentje werd vroeger de peperbus genoemd. Na de brand werd de oorspronkelijke gotische toren heropgebouwd. Bekijk deze locatie op Google street view.

Foto met dank aan Leuvens historische weetjes.

Leuven.weleer.be, een reis door het Leuvense verleden

Leuven.weleer.be is een relatief nieuw initiatief dat foto’s uit vroeger tijden toont van bekende en minder bekende Leuvense plekjes. Dat oude foto’s populair zijn, blijkt ook uit het succes van de Facebookgroep Leuvense historische weetjes. Momenteel bevat het archief van Leuven.weleer.be al meer dan 500 foto’s. De foto’s worden weergegeven op een kaart en je kan de database doorzoeken op trefwoorden of periode. Leuven.weleer.be is een initiatief van Frederic Hecq. Leven in Leuven stelde hem enkele vragen.

1. Frederic, kan je iets meer over jezelf vertellen?
Ik ben zelfstandig webdesigner van beroep, en Leuvenaar pur sang van 35 jaar oud.

2. Hoe ben je op het idee van deze website gekomen?
Ik heb over enkele maanden heen veel opzoek- en leeswerk over Leuven gedaan. Omdat mensen vaak niet kunnen zeggen “deze foto is daar genomen in dat jaar”, vond ik het handig de foto’s op een kaart met pinpoints e.d. voor te stellen.
Er is veel fotomateriaal online beschikbaar, maar verspreid over 1001 bronnen, en in 1001 formaten, soms vergeeld, soms uitgetrokken, soms schuin, soms te donker, soms gespiegeld, …
Ik geef de foto’s ook allemaal dezelfde stijl van grijswaarde mee en knip soms meegescande fotoboorden af. Op die manier is er een betere harmonie, en is het aangenamer bladeren.

3. De interface is zeer verzorgd. Hoe is deze tot stand gekomen?
Ik wou een “oude look”, die bijna tastbaar is (boek, papier, lint, plakband…), maar in een moderne interface waar zoveel mogelijk internetgebruikers snel mee overweg kunnen.

4. Hoeveel mensen werken er achter de schermen mee?
Geen, toch niet rechtstreeks aan de technische of grafische kant van de site. Ik ken wel een aantal mensen die soms met een nieuwe (unieke) foto afkomen. Vaak ook spontaan via de website. Dat is meer dan welkom, want zo groeit de databank en blijft alles “leven”.

5. Hoe kan iemand een steentje bijdragen aan Leuven.weleer.be?
Door eigen foto’s van “toen” door te sturen. Hoe ouder, hoe beter (en unieker). De vele postkaarten kennen we ondertussen allemaal, maar zelf- en/of professioneel genomen foto’s (die niet op postkaart zijn geëindigd) zijn nog interessanter.
Soms is wat vroeger een simpele, vuile, oude brug was, nu ineens legendarisch, niet omdat ze weg is, maar omdat een deel van de mensen zich de brug nog levendig herinnert. Idem voor straathoeken, pleinen, bewaarde gebouwen…

6. Heb je een idee hoeveel mensen je met de website bereikt?
Dagelijks worden de foto’s op de website duizenden keren bekeken. En dan is er ook nog de groeiende fanbase op Facebook van bijna 1800 mensen.
Interessant is dat men gemiddeld 10 minuten op de website rondbladert, en er bovendien veel geliket en geshared wordt op Facebook. Dat is toch een blijk van grote interesse.

7. Wat zijn de ambities voor Leuven.weleer.be?
Er zit geen directe ambitie in, vermits ik dit in mijn vrije tijd doe, maar ik ben in gesprek met een paar mensen uit andere gemeenten die een Weleer wel zien zitten voor hun gemeente.
Zij kunnen zich aansluiten op de bestaande site, gratis bovendien, en hun gemeente krijgt dan haar eigen URL zoals bv: tienen.weleer.be.

Restauratie Donatustoren stadspark

10 jaar geleden, in 2002, gaf de stad Leuven de toren in erfpacht aan de stichting Erfgoed Vlaanderen, nu de vzw Nieuwe Erfgoedorganisatie (nu op zoek naar een nieuwe naam) om de toren te restaureren en te ontsluiten voor het publiek. De toren maakte deel uit van de eerste stadsomwalling die werd gebouwd in de 12de eeuw. Die omwalling was zo’n 2.750 meter lang. Langs het traject stonden 31 torens die voor de verdediging van de stad zorgden. Bij de aanleg van een nieuw en grootser opgevat verdedigingssysteem rond 1360 kwam de oude muurgordel in onbruik. De meeste van de oude verdedigingstorens werden in de 18de eeuw afgebroken. Vandaag staan er nog maar 6 torens overeind waarvan de Donatustoren in het stadspark er één is.

Restauratie
De toren in het stadspark van Leuven schreeuwt om restauratie. De hekken die momenteel rond de stadstoren staan, staan er niet voor niets. Door stabiliteitsproblemen waren er in 2004 stenen naar beneden gevallen. De oorzaak waren struiken en klimop op de bovenste rand van de toren die met hun wortels de bovenste rand van de steenblokken naar buiten duwden. Binnenin de toren had zich heel wat zand opgehoopt, dat voor een extra druk en belasting zorgde. Deze aarde, aangevuld met het vele regenwater dat via de bovenzijde in de toren liep, zette veel druk op de muren van de toren, waardoor de romp op verschillende plaatsen dreigde open te splijten. De toren stond letterlijk op springen…  Erfgoed Vlaanderen voerde enkele noodingrepen uit. Hoewel de ruïne nu heel wat steviger op zijn poten staat, wacht ze nog steeds op een grondige restauratie.

Dirk Vansina : “Ik heb het restauratiedossier samen met Erfgoed Vlaanderen nu op de juiste rails gekregen. Er is lang aan gewerkt en de inzichten over de wijze van restaureren zijn in de loop van het proces gewijzigd. Maar nu is er een consensus over de aanpak : restauratie van de toren op een zodanige manier dat de oorspronkelijke bouwstructuur hersteld wordt, toegankelijk gemaakt wordt onder begeleiding, en de funderingensaarde terug aangebracht wordt.”

Het restauratiedossier van de toren zelf, fase 1, is klaar. Het restauratiedossier werd goedgekeurd werd door het Agentschap Onroerend Erfgoed. Het is nu wachten op de toezegging van subsidies alvorens de werken kunnen aanvatten.

In een tweede fase zal ook de omgeving van de toren aangepakt worden. De stabiliteitsproblemen van de toren zijn te wijten aan het weggraven van de grond rondom de funderingen. Die funderingen zullen in de 2e fase terug bedekt worden met aarde. Dit is een belangrijke ingreep in het stadspark maar is noodzakelijk.

Ontsluiting
Het is de bedoeling om de toren onder begeleiding van stadsgidsen toegankelijk te maken. De bezoekers zullen op die manier een idee krijgen hoe de toren er vroeger moet hebben uitgezien en hoe hij functioneerde.

Schepen Vansina wil ook het toeristisch verhaal over de toren laten aansluiten bij de andere torens
van de eerste ringmuur. Zo is het zijn intentie om te evoceren waar de ringmuur doorheen de huidige stad liep. Zo krijgt het publiek een beter zicht op de omvang van de middeleeuwse stad. De plaats waar de eerste ringmuur stond, wil de schepen aangeven aan de hand van koperen plaatjes op het wegdek.

Aan de verschillende restanten van de eerste ringmuur wil de schepen infoborden plaatsen. Die moeten de individuele toerist en passant informeren over de bouwwijze en functie van de ringmuur.

De Leven in Leuven-redactie is alleszins verheugd om te vernemen dat er eindelijk stappen gezet worden om de restauratie van de Donatustoren op rails te zetten. Het is een schandvlek op het erfgoedbeleid van de stad Leuven dat de waardevolle middeleeuwse stadsomwalling in zulk erbarmelijke staat is. Hopelijk is dit een eerste stap om het erfgoed voor het nageslacht te bewaren en te ontsluiten.

Stoelendans

Leuven herbergt een schat aan verhalen. De grote delen van die schat zijn gekend, maar andere stukken liggen nog verborgen in wijken en buurten, achter gevels en op pleintjes, tussen bomen en in steegjes,… Leuvenement vzw wil deze ongekende verhalen niet verloren laten gaan en spoort ze tijdens het vertelproject Stoelendans op.

Deze zomer, vanaf 28 juli, doorkruist een vertelstoel de stad en houdt halt in zes buurten. Daar strijkt Stoelendans neer, op zoek naar verhalen van vroeger bij senioren van nu. Met deze bundeling van kleine en fijne verhalen, grappige en ontroerende verhalen, anekdotes, liefdesverhalen,… gaan de Leuvense vertellers Schobbejak (Fred Versonnen) en Rhiannon (Rien Van Meensel) aan de slag. Tijdens zes vertelfeesten laten zij een spoor van deze waardevolle verhalen achter, een schat om te koesteren.

Tijdens de vertelfeesten worden de mensen uit de buurt of wijk niet alleen uitgenodigd om te komen luisteren naar de verzamelde verhalen, maar worden ze ook getriggerd om op de verhalen verder te bouwen. Zo wilStoelendans senioren weer laten vertellen over vroeger en bij de jongere buurtbewoners de interesse wekken in het verleden van de buurt en haar bewoners.

Een overzicht van de vertelfeesten:

Vertelfeest Mannenstraat
zaterdag 28 juli om 14u
Groefplein – Leuven

Vertelfeest Ruelenspark
donderdag 2 augustus om 14u
grasveld Ruelenspark – Heverlee

Vertelfeest Wilsele-Putkapel
vrijdag 10 augustus om 14u
grasveld Broekhout/Bosstraat – Wilsele-Putkapel

Vertelfeest Wilsele-Dorp
donderdag 16 augustus om 14u
grasveld Schorenshof – Wilsele-Dorp

Vertelfeest Ridderbuurt
zondag 26 augustus om 14u
Fabota – Riddersstraat, Leuven

Vertelfeest Heuvelhofpark
vrijdag 31 augustus om 14u
Park Heuvelhof (ter hoogte van de Rustoordlaan) – Kessel-Lo

Stoelendans is een project van Leuvenement vzw, met de steun van de Vlaamse Overheid en in samenwerking met stad Leuven, Schobbejak vzw, team Buurtwerk stad Leuven, de Leuvense Lokale Dienstencentra en Vizoog vzw – – www.stoelendans.be

De valse koning van Heverlee – studentengrap uit 1951

Dat studentengrappen van alle tijden zijn, bewijst dit filmpje:

Filpje gedeeld door Tom Frandels

Nieuw Petrusbeeld aan zuiderportaal Sint-Pieterskerk

Zoals eerder aangekondigd vindt komende zondag de plechtige inhuldiging van het beeld van de Heilige Petrus plaats. Er diende echter een hele weg afgelegd te worden voordat het beeld boven de zuideringang van de kerk er effectief kwam. Dankzij de opzoekingen van Hugo Geeraerts raakte bekend dat er vroeger een beeld stond. Nadat Hugo voldoende bewijzen verzameld had, werd de toelating aangevraagd om een nieuw beeld van de Heilige Petrus op de oorspronkelijke plek te plaatsen. Even werd overwogen om een volledig nieuw beeld te maken, maar Dieter Nuytten, verantwoordelijke van Onroerend Erfgoed Vlaams-Brabant, gaf aan dat er een exacte kopie van het oorspronkelijke verdwenen beeld diende geplaatst te worden.

De universitaire club Nos Iungit Academia (NIA) werd bereid gevonden de hoofdbrok van de kosten te dragen voor het maken van het beeld. NIA vierde in 2011 zijn vijftigjarig bestaan en wilde een blijvend aandenken aan dit gebeuren. De keuze viel op dit Petrusbeeld. Het wordt geschonken aan de kerkfabriek van de Sint-Pieterskerk. De CERA-foundation tekende garant voor het resterende deel. De stad Leuven verzorgde de technische kant van de zaak: vervoer en plaatsing.

In het begin was er wat discussie over de hoogte van het beeld, maar uiteindelijk raakte men eruit: 25 cm voor het voetstuk en 160 cm voor het beeld. Dit zou ongeveer de lengte van de echte Petrus geweest zijn!

Het beeld zou vervaardig worden uit witte natuursteen Massangis Jaune Claire. Het verdwenen beeld, waarvan is bewezen dat het er meer dan honderd jaar stond, was echter gemaakt van terracotta. Misschien werd het beeld daarom als minderwaardig beschouwd en niet vervangen bij de restauratie van de kerk eind van de jaren negentig? In ieder geval hebben de makers van het nieuwe beeld met dit gegeven rekening moeten houden. Franse witsteen biedt nu eenmaal niet de plastische mogelijkheden van terracotta.

Om het beeld getrouw te reconstrueren, moest er eerst een gelijkend model gemaakt worden. Hiervoor werd beroep gedaan op kunstenaar Luc De Blick uit Glabbeek. Hij is in Leuven bekend als de man die de beelden van De Kotmadam, Pape Toone, De Witte… in brons heeft gegoten. Luc De Blick werd bereid gevonden om de hele realisatie van het begin tot het einde te volgen.

Aan de hand van het nodige fotomateriaal maakte hij een ontwerp op papier van zowel beeld als van voetstuk. Daarna maakte hij het beeld volledig met de hand in een soort klei. Van het afgewerkte beeld maakte hij een mal in siliconen. In deze mal werd het uiteindelijke model in plaaster gegoten en vervolgens met een poriënvuller ingesmeerd. Vandaar de roodbruine kleur van het volledig afgewerkte model. Het model voor het Petrusbeeld werd gemaakt op 50 % van de werkelijke grootte. Dat spaart gewicht en werkt gemakkelijker. De beeldhouwer heeft aan het model genoeg om het beeld op ware grootte te maken: hij zal in alle richtingen de maat verdubbelen.

Het model werd door Luc De Blick in een schokvrije verpakking naar steenkapper Karel Van Roy in Beernem gebracht. Deze laatste ging in januari aan de slag met het 800 kilogram zware blok Massangis Jaune Claire. Eerst werd de projectie op papier van 50% naar 100% (beeldlengte 160 centimeter) gebracht en daarna uitgetekend op de grote steenmassa.

Daarna begon het kapwerk aan zowel het voetstuk als het beeld. Dagen en weken aan een stuk. Belangrijk is dat er in het uiteindelijke beeld geen ‘putjes’ gemaakt worden waarin het water kan blijven staan. Dat zou bij vriesweer fataal kunnen zijn.

Het eindproduct weegt ongeveer 500 kg: 380 kg voor het beeld en 120 kg voor het voetstuk. Beiden worden ingesmeerd met een onzichtbare vloeistof die ze zal beschermen tegen weer en wind.

Van links naar rechts: Hugo Geeraerts: projectcoördinator, Denis Claessens: voorzitter NIA, Petrus 160 cm hoog (en voor 80% afgewerkt), het model van 80 cm, Dirk Vansina: schepen van monumentenzorg, Karel Van Roy: steenkapper

Noteer ook dat zowel beeld als voetstuk worden verankerd in de kerkmuur. Hiervoor gebruikt de beeldhouwer inox-staven en epoxyharsen.

De plaatsing van het beeld was ook een hele klus. Beeldhouwer en steenkapper verkozen deze karwei zelf op te knappen. Het beeld werd ingewerkt in een manipuleerbaar houten pallet en op een schokabsorberend zandbed in een vrachtwagen vervoerd. Aan de kerk werd eerst het voetstuk en daarna het beeld op zijn plaats gehesen en verankerd. Dat werk nam meerdere uren in beslag en gebeurde enkele dagen voor de inhuldiging.

Het volledige artikel kan geconsulteerd worden op de NIA website.

Leuven tweemaal verwoest

Dit filmpje toont de verwoestingen aangericht in de eerste en tweede wereldoorlog. Hallucinante beelden van Leuven dat in puin ligt.

Filmpje geüpload door daddycool9