Leven in Leuven

The Art of Sound in de Predikherenkerk

Op vrijdag 29 januari 2016 brengen de studenten van de klas experimentele muziek van Jasper Vanpaemel van het SLAC/Conservatorium ‘The Art of Sound’ met een optreden van het symfonieorkest onder leiding van Dirk Vandaele. De toegang is gratis.

Praktisch

• Vrijdag 29 januari 2016 vanaf 20:30
• Predikherenkerk, Onze-Lieve-Vrouwstraat te Leuven

BlokUUR KULtUUR met beste internationale komische kortfilms op 20 januari

Op woensdag 20 januari 2016 om 21:00 organiseert de KU Leuven BlokUUR KULtUUR met de beste internationale komische kortfilms. Omdat studenten niet 24 uur aan één stuk kan studeren, heeft de dienst Cultuur van de KU Leuven het BlokUUR KULtUUR geprogrammeerd om te zorgen voor wat luchtige ontspanning. Samen met het Internationaal Kortfilmfestival Leuven hebben ze een selectie gemaakt van de beste internationale komische kortfilms. Voor één keer hoef je niet te reserveren en is het UUR KULtUUR gratis voor iedereen, dus sleep gerust al je medeblokkers mee naar de Pieter De Somer aula.

Praktisch

• Woensdag 20 januari 2016 om 21:00
• Gratis, inschrijven niet nodig
• Meer informatie
• Pieter De Somer-aula (PDS), Debériotstraat 24, Leuven

Love Leuven: studenten en inwoners fietsen samen 3000 euro bij elkaar

55.000 studenten en 100.000 Leuvenaars samen in één stad: dat is niet altijd evident. Gelukkig is er tussen studenten en bewoners veel wederzijdse sympathie. De goede verstandhouding tussen de student en de Leuvenaar werd zichtbaar gemaakt tijdens ‘Love Leuven’. Al voor het tweede jaar op rij bracht deze actie studenten en Leuvenaars dichter bij elkaar. Dit jaar kropen ze samen op de fiets voor het goede doel.

Leuven ‘onder stroom’
Voor de tweede editie van ‘Love Leuven’ werden studenten en Leuvenaars aangespoord om samen te bewegen. Op de Leuvense kerstmarkt konden ze Leuven ‘onder stroom’ zetten. Door samen op een tandem te fietsen lieten ze een kerstboom branden. De studenten van VTK, de kring voor studenten ingenieurswetenschappen, bedachten en bouwden de hele constructie.

3000 euro voor de goede doelen van de kerstmarkt
Vele Inwoners en studenten kropen enthousiast op de tandem en legden samen 1365,02 km af. Per gefietste kilometer schenken zowel de stad Leuven als de KU Leuven € 1 aan de goede doelen van deze kerstmarkteditie. Dankzij de inspanningen van vele Leuvenaars en studenten, en ook bekende Vlamingen als Niels Albert, Frieda Van Wijck en Wim De Vilder, werd een mooie som van 2730,04 euro bij elkaar gefietst. Stad en KU Leuven ronden dit met plezier af naar 3000 euro. Er kan dus tevreden afgeklokt worden op een opbrengst van 3000 euro voor het Rune Fonds en het Healthy Heart fonds.

Love Leuven
De Love Leuven campagne krijgt nog een vervolg. Volgend voorjaar trekken de stad en de KU Leuven met de tandem de Leuvense wijken in. Inwoners en studenten kunnen dan opnieuw samen bewegen.

Surrealistische beeldenstorm

‘Als ik van u was, juffrouw, zou ik niet op de eerste rij gaan zitten… er kan weleens met dingen gesmeten worden naar ‘t schijnt.’

Vergezeld van die wijze waarschuwing voor het komende gevaar, begeef ik me naar de plaats delict: een afgelegen podium waarop enkele steriele objecten staan tentoongesteld. De bowlingkegels die helemaal vooraan in het midden van de scène pronken, verraden de mogelijke – nog aan te richten – schade. Een in zwart gehulde figuur doemt op, onherkenbaar door een overvloedige bos haren die het gelaat volledig bedekt. Ijzig witte handen creëren een al even ijzig geluid, het gebeeldhouwd materiaal spreekt met onbewerkte zuiverheid. Een tweede stem laat zich kennen, ditmaal een robotachtig gevoicede man die beweert dat human synoniem is voor humor. Het ludiek opzet van de voorstelling lijkt hieruit voort te vloeien. Orakelgewijs ontfermt de vrouwelijke gestalte zich – begeleid door bevreemdend achtergrondkoortje – over een plaasteren cilinder. Die dissecteert ze tot op het bot door ze te beschieten, open te rijten en te verpulveren. De machtige trucs voert ze uit met een vleselijk wapen: haar eigen handen.

Miet Warlop blijkt geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Met een onbeholpen speelsheid wringt ze zichzelf in bochten en door de meest onverwachte gaten. Uiteindelijk barst de trip uit in een heerlijk rauw zelfportret. Denk aan de onschuldige rebelsheid van Cara Delevingne. Als Warlop haar gezicht niet ontsluierd had tijdens de voorstelling, zou ik me haar zo herinnerd hebben… als een kwajongen die de wondere wereld der beeldhouwkunst ondersteboven keert. Mijn favoriete passage? Het kammen van haar wilde bos haren met stuntelachtige elegantie, al headbangend – jawel! Een resem komische metaforen benadrukken Warlop’s relativeringsvermogen. Zo verpakt ze de veroorzaakte brokstukken in een op bubblegum lijkende substantie, die ze in het nagesprek tot sushi doopte.

Dragging the Bone is opgebouwd uit contrasterende elementen: verhullen – onthullen, verdwijnen – verschijnen, deconstructie – constructie, iconoclasme – iconofilie, het witkille verstilde beeld en de levende beweeglijkheid van een warm lichaam, het ontkennen van lichaamsdelen tegenover ze in de verf zetten. De verzoening tussen de twee kan pas daar plaatsvinden waar ze in de clash met elkaar gaan. Verontrustend amusante beelden vliegen in het rond. De associatie met het surrealisme van Salvador Dali blijft niet uit.

Het feest is compleet wanneer ook het toneelgordijn in duigen valt. En dat doet het even onhandig aarzelend en met dezelfde brutale broosheid als de enthousiaste cheerleader-pasjes waarmee Warlop afsluit. Het treffende van de voorstelling schuilt in het duet: de tweespalt tussen charmante bevlogenheid en twijfel. Fascinerend hoe statige kracht en kwetsbaar blootgeven elkaar vinden en hoe die ontmoeting zich in beelden manifesteert. Pure Rock-‘n-Roll, deze ravage.

Degenen die gezinneprikkeld zijn kunnen steeds terecht op de officiële webpagina van Miet Warlop. De ateliers textiele kunst en beeldhouwkunst van het SLAC en FactorY laten zich alvast inspireren. De uitkomst hiervan kan u bezichtigen tijdens ‘Carte Blanche 2016’.

Wat? Dragging the Bone – Miet Warlop // Wanneer? 9 december 2015, 20u // Waar? Schouwburg

Door Hanne Waerzeggers.

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

UUR KULtuur: Rosas – Verklärte Nacht

Wie laat zich niet af en toe graag eens omarmen door de liefde? Het hedendaagse dansgezelschap Rosas gaat in ‘Verklärte Nacht’ met dat verlangen aan de slag en speelt het uit tegen de onvermijdelijke twijfel. Geïnspireerd door een gedicht van Richard Dehmel en een laatromantische compositie van Schönberg, haalt Anne Teresa De Keersmaeker weer het beste in haar dansers naar boven.

© A. Van Aerschot

In Dehmels gedicht biecht een vrouw aan haar geliefde op dat ze zwanger is van een andere man. We ontmoeten de vrouw en haar minnaar terwijl ze zonder muzikale begeleiding over het kale podium bewegen. Door de hoge ramen, die uitkijken op het binnenplein van STUK, valt de nacht naar binnen. De vrouw blijft alleen achter in het vale spotlicht en vat vervolgens aarzelend een verhalend duet aan met haar man, die in het eerste deel van het stuk bijzonder weinig van zichzelf prijsgeeft.

Wanneer de dansers het eigenlijke duet beginnen, wordt het onheilspellende muziekstuk van Schönberg ingezet. De compositie is even narratief als de choreografie en verleent de repetitie en synchronie een voor Rosas kenmerkende kracht en dynamiek. De dansers vertrekken van klassieke bewegingen, maar creëren met losse heupen, diagonale lijnen en gecontroleerde pauzes een bijzondere eigenheid.

Het dubbelspel is een vertwijfelde ontmoeting tussen twee individuen die elkaar even verloren zijn. De herhaling in de dans laat zien hoe de personages proberen terug te grijpen naar iets wat vertrouwd is, maar eigenlijk niet meer kan. De bewegingen van de mannelijke danser gaan soms verloren in zijn maatpak, waardoor het geheel af en toe zijn sterkte verliest. Het verhaal raakt zijn geloofwaardigheid echter nooit kwijt: de man ondersteunt, draagt en vangt op, maar moet ook telkens weer loslaten. Het is een verhaal van neervallen en weer rechtspringen, dat de schuldvraag aanhaalt, maar niet beantwoordt.

Schönbergs compositie is een dankbaar kader. Haar expressiviteit schraagt de plot en laat de emoties die de dansers uitdrukken stevig doordringen. Naarmate de onrust in de muziek tot bedaren komt, vinden ook de dansers hun harmonie terug. De aanrakingen worden warmer, de dans bedachtzamer. In dit korte maar intense duet legt De Keersmaeker het grillige, maar duurzame beminnen bloot. De liefde, en de schoonheid van de twijfel.

Wat? UURKULtuur Rosas – Verklärte Nacht // Wanneer? Woensdag 9 december (21 uur) // Waar? STUK

Door Evelyne Bauer.

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

Hoop, geloof en liefde: ‘ik laat het hoofd niet hangen.’

Het leven kan soms bikkelhard zijn, en laat dat nu net het thema van de voorstelling ‘Geloof, Hoop, en liefde’ van de hongaarse schrijver Ödön von Horváth. Het verhaal speelt zich af tijdens het interbellum, maar de Antwerpse gezelschappen de Roovers en FroeFroe maken er een eigentijdse voorstelling van, die ook vandaag de dag nog actueel kan zijn.

Op het podium een soort van houten catwalk, waar vijf lichtbakken laag boven hangen. Een voor een worden ze omhoog getrokken onder het toeziend oog van accordeoniste Anne Niepold. Elke lichtbak die de lucht in gaat, dimt – dit moet de eerste voorstelling zijn waarbij het podiumlicht uitgaat aan het begin van de voorstelling. Lang duurt dat niet, want algauw begint een lichtspel waarbij elke bak om beurten een rechthoekig vlak wit verlicht. Op de houten planken wandelen acteurs haastig heen en weer op het marsritme van de accordeon.

Een van hen is Elisabeth, een jonge vrouw die aan de grond geraakt is. Het leven zit haar tegen, maar ze laat het hoofd niet hangen. Ook niet als ze een geldboete krijgt omdat ze probeerde verkopen zonder de nodige vergunning. Ook niet als ze in de cel belandt omwille van vermeend bedrog. Zelfs niet als haar ‘strafblad’ haar de rest van haar leven achtervolgt, tot het absurde af.

Lees verder.

Het is een (BIB)nacht…

If you have a garden and a library, you have everything you need; dat inzicht had de wijze Cicero al. Een tuin mag ik in Leuven dan wel missen, een prachtige bibliotheek is er wél. Voeg daar nog eens concerten, performances en expo’s aan toe, en ik ben ook een gelukkig mens. Op woensdag 18 november werden voor het derde evenement van UUR KULtUUR, de BIBnacht, de Centrale Bibliotheek van de KU Leuven en bibliotheek Tweebronnen opengesteld voor het publiek. Ik was samen met enkele medebloggers aanwezig. Als bibliofiel, recensente en geïnteresseerde kunstminnares. Lees de impressies van Rinke Rens en mezelf.

St. Grandson in de Universiteitsbibliotheek © Charlotte Knapen

De BIBnacht beloofde alles in huis te hebben om je nieuwsgierigheid te prikkelen. Wel ja, dat is ook gelukt, want ik stond te popelen om het veelbelovende programma te ontdekken. Een goed gevulde avond was verzekerd: al vanaf 19 uur kon je deel uitmaken van de leesclubs rond Roderik Six (Val) en P. B. Gronda (Wanderland). Een halfuurtje later konden ook de exposities worden bezocht en stond Pop-up bar Bar Stan paraat om de dorstige kelen te lessen. Lees verder.

Reizen op muziek

De reisconcerten van het Universitair Symfonisch Orkest, kortweg het USO, zijn een jaarlijke traditie waarbij het orkest ook Leuven laat meegenieten van hun orkestreis begin november.
Het welkomstwoordje staat dan ook niet alleen in het teken van het eerste werk, maar wordt aangevuld met wat reisanekdotes. Die zijn voor het orkest wellicht grappiger dan voor het merendeel van het publiek, maar ze schetsen wel de sfeer van een hechte vriendengroep.

Gelukkig is het daarna tijd voor een streepje muziek.
De hoorns zetten welluidend in met de openingstonen van Humperdincks ouverture uit de opera ‘Hänsel und Gretel’, gebaseerd op het gelijknamige sprookje van de gebroeders Grimm.  Het nummer blijkt alvast een goede opener, want ik word er meteen helemaal vrolijk van. Wie zijn ogen sluit, kan zich gemakkelijk het hele sprookje voorstellen in deze melodie. Soms vrolijk, dan weer spannend met snelle loopjes bij de strijkers, voert dit werk je mee doorheen het verhaal van Hans en Grietje.

Het tweede werk, ‘postero die’ van Sharafyan, is van een hele andere aard. Het is tevens het enige werk van de avond van een componist die nog leeft.  Vertaald uit het latijn betekent de titel ‘de volgende dag’, en dat is precies de sfeer die deze muziek wil oproepen: die van een nieuwe dag.
De haartjes op mijn armen gaan rechtovereind staan en de rillingen lopen me over de rug zodra de eerste tonen weerklinken. Soms onheilspellend, dan weer vreemd verfrissend weet dit werk exact de sfeer op te roepen die het wil oproepen. De cellosolo, schitterend vertolkt door de Armeen Hayk Sukiasyan, maakte het helemaal af.

Als derde werk staat het celloconcerto van Saint-Saëns op het programma. Weer een compleet ander werk, al heeft het de prominente rol voor cello gemeen met het vorige. Het is een concerto dat door velen gezien wordt als een van de mooiste celloconcerto’s in de geschiedenis, en na deze uitvoering kan ik begrijpen waarom: muziek die meestal heel intens is, maar soms net weemoedig, om dan weer te sprankelen – Je wordt helemaal in vervoering gebracht.
Ik heb hem al een keer vermeld, maar hij verdient ook bij dit werk een vermelding: cellist Hayk Sukiasyan. Deze man vertel een verhaal met zijn instrument, en op prachtige wijze gedragen door het USO slaagt hij erin de gevoelige snaar te raken.  Minder van belang bij een concert, maar een leuke extra voor wie graag met open ogen naar muziek luistert: de mimiek van deze cellist is goud waard.

Na een pauze van bijna een halfuur – wel lang, dacht ik, maar ik begreep waarom toen het volgende werk aangekondigd werd – volgt de zesde en laatste symfonie van Tsaikovski, pathétique, een werk waarin sommigen achteraf gezien een voorbode van de dood van de componist zagen.
Deze vijftig minuten durende compositie doorwerkt alle mogelijke gevoelens. Soms groots muzikaal geweld, dan weer intieme passages die je als luisteraar bijna in trance brengen om vervolgens opgeschrikt te worden door een nieuwe meer uitbundige passage.  Het derde deel trekt alle registers open en lijkt de climax van het werk te zijn, maar wordt nog gevolgd door een veel intiemer vierde en laatste deel. Wanneer de laatste tonen zacht wegsterven, is het muisstil in de grote Pieter De Somer Aula. Een welverdiend en luid applaus barst los wanneer de dirigent zijn handen laat zakken.

Alsof dat allemaal nog niet genoeg was, speelt het USO ook nog een ludiek bisnummer, waar zelfs wat mee te winnen valt. Hoe die vork juist aan de steel zit, ga ik nog niet verklappen – ga daarvoor zeker zelf luisteren. En als je nog niet helemaal overtuigd bent, ben je misschien wel te overtuigen door de Leffe-receptie achteraf?

WAT? Reisconcerten van het Universitair Symfonisch Ensemble // WANNEER? vrij 14/11 om 20u // WAAR? Pieter de Somer Aula // PRIJS? €5,00 voor studenten (€4,00 met cultuurkaart)

Door Rinke Rens.

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

The Van Jets @ Het Depot

De Oostendse rockband The Van Jets met Johannes Verschaeve aan het roer was dinsdagavond in Het Depot en de afwezigen (of diegenen die geen ticket meer konden bemachtigen) hadden ongelijk! De winnaars van Humo’s Rock Rally 2004 knalden er op los met hun vierde album ‘Welcome To Strange Paradise’. Om het met de woorden van frontman Johannes te zeggen: ‘We hebben er een paradijs op aarde van gemaakt, maar met al onze neuroses maken we de boel kapot’. En dat laatste mag u zelfs letterlijk nemen, want Het Depot zal naar alle waarschijnlijkheid enkele renovatiewerken moeten uitvoeren na de passage van het wervelende The Van Jets. En of ze van jetje hebben gegeven!

Lees verder.

In the picture: 24 urenloop 2015

Het grootste jaarlijkse studentenevenement zit er alweer op. Het werd een ongemeen spannende race die uiteindelijk gewonnen werd door Apolloon, met slechts twee rondjes voorsprong, op aartsrivaal VTK. Enkele sfeerfoto’s.

Foto’s door Zeger Knaepen.