Leven in Leuven

Japanse seksclash

De Warme Winkel: ‘Tanizaki’ – STUK Soetezaal, 28.04.2015, 20u30

Jun’ichirō Tanizaki is een Japanse schrijver, geboren op het einde van de 19^de eeuw en één van de populairste schrijvers van de moderne Japanse literatuur. In de in 1956 geschreven roman Kagi of De Sleutel besluit een oudere man zijn seksuele verlangens neer te pennen in een dagboek, met het spannende risico dat zijn vrouw het zou kunnen vinden. In deze onduidelijke vertelling is er plaats voor fantasie van de kijker omdat er vaak meer wordt gesuggereerd dan uitgedrukt. Werkelijkheid en verbeelding vloeien in elkaar over. Voor de mannen van De Warme Winkel was dit voldoende inspiratie om er een voorstelling over te maken.

De drie acteurs, Vincent Rietveld, Ward Weemhoff en Mara van Vlijmen verwelkomen het publiek enthousiast terwijl ze nog een laatste hand aan het decor leggen. De directe Hollandse sfeer zit er al meteen in. ‘Houden jullie van boeken?’ ‘Wie leest er boeken?’ ‘Houden jullie van seks?’ ‘Houden jullie van seks met minderjarigen?’ Eén hand gaat de lucht in. Enkele nonnen uit de zaal kijken gechoqueerd. Met een paniekerige goesting zetten de acteurs het stuk in. Of was het al begonnen? Loze, maar best grappige mopjes vliegen de lucht in. Hoe heet een Spanjaard zonder auto? Carlos. Haha. Hoe heet een Mexicaan met een rubberen teen? Roberto, of Roaubertoe. Het publiek gaat wild, of toch het meegaande deel. Maar we zitten nog geen vijf minuten neer of we zien al een piemel en blote billen, het gaat er inderdaad behoorlijk losjes aan toe. Diezelfde rij nonnen verlaat de zaal. Gaat U al weg? Nog een fijne avond mevrouw!

Een consequente stijl is blijkbaar niet aan de jongens van de Warme Winkel besteed, want opeens komt een Japanse vrouw met lang zwart haar het podium op, begint te spelen op haar speciaal instrument en vloeien we in een totaal andere sfeer. Ingetogen en minimaal bewegen de acteurs in Japanse kostuums zich als porseleinen poppetjes naar voren terwijl de dagboekfragmenten van de oude man afgewisseld met die van zijn vrouw op de decorwand geprojecteerd worden. Bijna in hypnose wordt het publiek mee in dit intieme verhaal gewiegd. Dan worden we weer wakker geschud door het heden. De acteurs worden weer zichzelf, of dat denken we toch en ze lezen hun eigen dagboekfragmenten voor. Hun seksuele intriges tijdens het maakproces van deze voorstelling worden uit de doeken gedaan.

Het is natuurlijk niet nieuw dat collega’s af en toe de lakens delen, en dat geldt in elke sector. Maar hier overstijgt de fantasie van de kijker het verhaal. Veel mensen hadden hoge verwachtingen over de explicatie van deze voorstelling, na alles wat we al te zien hadden gekregen. Nog een paar oude vrouwen verlaten de zaal na enkel de woorden te hebben gehoord en de angst voor wat er nu in actie gebracht zou worden als ons Mara onder het deken lag en de twee mannen haar naakte lichaam voorzichtig zouden onthullen. Tot slot leest Kotospeelster, Makiko Goto, haar eigen dagboekfragmenten voor in de micro in gebrekkig Engels en maakt ons zo deelgenoot van haar ervaringen met dit gekke theatertrio.

De drukke clash van speelstijlen, de fascinatie met Japan en intieme driehoeksrelatie tussen de acteurs maakten van deze voorstelling niet alleen een provocerende maar ook verwarrende en hoogst fascinerende gebeurtenis. Een zeer vernieuwende manier van theater waarin de Warme Winkel ons trakteerde op een explosieve clash met heden, verleden, cultuur en – altijd raak – seks.

[met dank aan Anneleen Verhaegen en Louise De Groef]

Artikel door Evelyne Janssens.

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

Ballet Dommage brengt theater aan je voordeur

Met een leuke showcase in het centrum van Leuven gaf Ballet Dommage woensdag 29 april de aftrap van ‘VOLK: Fragment 1’. Op uitnodiging van cultuurcentrum 30CC trekt het theatercollectief de komende weken door de stad en de deelgemeenten om deur-aan-deur theatervoorstellingen te spelen. Staan ze straks ook bij jou op de stoep?

Ballet Dommage is het collectief van de jonge acteurs/theatermakers Katrien Valckenaers en Maxim Storms. Ze volgden samen de masteropleiding drama aan het KASK Gent en creëren diverse projecten, binnen en buiten de theaterzaal en voor alle leeftijden.

“In ons theater staat de eerlijke ontmoeting tussen acteurs en publiek centraal”, zo verduidelijkt Katrien Valckenaers. “ ‘VOLK’ ontstond vanuit het gemis aan een dorpsgevoel in de stad. We merken dat veel mensen – ook wij – er in een cocon leven. We spreken af met vrienden en familie, maar blijven vaak in dezelfde kring van mensen circuleren. Wanneer er onverwachts aangebeld wordt, doen we voorzichtig open. In hoeverre staan we nog open voor onbekenden? En hoe goed kennen we onze buurt en de mensen in de straat?”

“Net daarom trekken we met Ballet Dommage van deur tot deur”, vult Maxim Storms aan. “Niet om iets te krijgen of te verkopen, maar net om iets te schenken: een korte voorstelling van zo’n 5 minuten. Omdat ons publiek eender wie kan zijn, spelen we vooral heel fysiek en zonder taal. Het decor komt mee in drie karren en de voorstellingen worden gespeeld door vrijwillige acteurs. Zowel jong als oud trekken met ons mee en delen hun spelplezier met de bewoners.”

Ballet Dommage trekt door Leuven op uitnodiging van cultuurcentrum 30CC. Voorzitter en schepen van cultuur, Denise Vandevoort verduidelijkt: “30CC wil niet alleen een theaterplek zijn waar het publiek naartoe komt, maar zet graag zelf ook de stap naar het publiek. Cultuur willen we zo binden met het stedelijke weefsel. Bovendien worden de voorstellingen gespeeld door vrijwillige acteurs, vooral uit het Leuvense. Zo geven we jonge makers, en spelers van alle leeftijden, de kans om hun spelplezier te uiten.”

Het hele project eindigt op zondag 31 mei om 15u in het Wagehuys met de ‘Presentatie van te grootse plannen’. Ballet Dommage toont er beeldmateriaal van de bijzondere tocht door Leuven en vertelt er meer over de drijfveren achter het project.

Praktisch
Van zaterdag 2 tot en met vrijdag 22 mei
‘VOLK: Fragment 1’ in de straten van Leuven en deelgemeenten. De gedetailleerde route vind je op www.30CC.be.

De Dijlezonen brengen ‘Een Vijand van het Volk’

De Dijlezonen brengen dit seizoen vier aparte klassiekers onder het motto “Classics zijn hot!”. Als vierde en laatste productie van dit theaterseizoen, trakteren de Dijlezonen op “Een Vijand van het Volk” van Henrik Ibsen, de meest gespeelde auteur na Shakespeare. Deze voorstelling speelt bovendien in het kader van Amateurama, het amateurkunstenfestival van 30CC.

De setting: een rustig provinciestadje met een bloeiende middenstand. De gebroeders Stockmann – respectievelijk dokter en burgemeester – zijn toonaangevende en gerespecteerde figuren in het stadje. De ontdekking van warmwaterbronnen brengt de belofte van welstand en cultuur naar de kleine gemeente door de bouw van thermen, een soort medicinale spa als het ware. Wanneer dokter Stockmann echter ontdekt dat het water uit de bronnen de gezondheid van de badgasten eerder zal schaden dan bevorderen, ontstaat er een tweestrijd tussen de broers. Dokter Stockmann wilt de bouw stilleggen, met alle financiële gevolgen van dien. Burgemeester Stockmann wilt dat alles verder gaat zoals gepland en dat zijn broer, dokter Stockmann dus, diens theorie over het besmette water intrekt. Dokter Stockmann weigert categoriek. De bevolking, die aanvankelijk de lof zingt van de dokter, wordt tegen hem opgezet door de burgemeester met behulp van de lokale pers. Een man, eerst geliefd en gerespecteerd door iedereen, verwordt tot de meest gehate en geminachte figuur van de stad.

“Een Vijand van het Volk” is een maatschappijkritische tragedie uit 1882. Zelfs na bijna 143 jaar is het stuk, zoals het een heuse klassieker betaamt, brandend actueel. Wat is waarheid en hoe absoluut is waarheid? Hoe gaan we om met waarheid en hoeveel is de verdediging van ‘de waarheid’ ons waard, als individu en als maatschappij? De geschiedenis zit boordevol situaties waarbij “één of andere instantie” de massa probeert naar de hand te zetten om “haar waarheid” door te drukken. En zolang de massa daarbij denkt wel te varen, gaat zij daar graag in mee.
 Is de “wisdom of the crowd” absoluut?

De versie die De Dijlezonen brengen is een hedendaagse versie van de klassieker, met veel respect voor de originele tekst bewerkt voor De Dijlezonen door regisseur Jo Matthijs. De tragiek van de situatie wordt niet geschuwd, maar de absurditeit van de situatie zowel als de enscenering zorgen voor een goede dosis humor. De toeschouwer krijgt een klaar inzicht in de psychologie van de massa in een vertoning die meezuigt als een trein. Het wordt een stuk om niet snel te vergeten!

Na een uitgepuurde “Bernarda Alba”, een gemoderniseerde “De Vrek” en een compleet herwerkte en gecomponeerde “Don Carloz”, is deze laatste vertoning van het seizoen het sluitende bewijs dat een goede Classic inderdaad hot is en blijft, ook zonder veel aanpassingen aan het verhaal!

Praktisch
C.C. Wagehuys – Brusselsestraat 63, 3000 Leuven
Vrijdag 24 april 2015 om 20u
Zaterdag 25 april 2015 om 15u en om 20u
Tickets via www.dijlezonen.be

Who’s got respect for Virginia Woolf?

Peter Verburgt, De Roovers & Kaaitheater – ‘Ik in het blauw’ – Theater – Stuk Soetezaal, 17 maart 2015, 20.30u.

Virginia Woolf, de getormenteerde schrijfster die zich aan het begin van de Tweede Wereldoorlog op 59-jarige leeftijd verdronk, spreekt nog steeds tot de verbeelding. Zo besloot Sara De Bosschere, oprichtster van het gezelschap De Roovers, zich te laten bijstaan door een zwijgzaam schuifelende Jan Joris Lamers om een verhakkelde monoloog te brengen die een ingetogen en respectvolle ode moest zijn aan deze gekwelde vrouw.

Dat dit stuk rond het personage van Virginia Woolf geen giller zou worden, beloofde de titel al. En ‘Ik in het blauw’ werd inderdaad allesbehalve een lichtvoetige voorstelling, hoewel ze wel wat aan fond en kracht miste om werkelijk de impact te hebben die ze beoogde. De tekst die De Bosschere bracht, was mooi, maar leek soms kant noch wal te raken, waardoor het als kijker soms zoeken was naar een boodschap, een houvast.

Wat het er niet makkelijker op maakte, en ons inlevingsvermogen nog meer op de proef stelde, was het feit dat de hele monoloog in de derde persoon verteld werd. Als De Bosschere over “ze” praatte, en dus over Virginia Woolf, praatte ze dan als een buitenstaander over de persoon van Woolf of praatte ze over zichzelf, haar personage Virginia Woolf, met een apathische afstandelijkheid? Toen ik De Bosschere achteraf vroeg naar de reden voor deze weigering verteller en vertelde te laten samenvallen, antwoordde ze vriendelijk maar kordaat: “uit respect”. Afstand houden uit respect, natuurlijk, een begrijpelijke keuze. Maar deze afstandelijkheid had ook een keerzijde: naast het feit dat het De Bosscheres vertolking zeer intrigerend en integer maakte, voelde je je als kijker nooit echt betrokken bij het verhaal, werd je nooit meegenomen, en kon je je niet identificeren met het personage.

Wie zich echter over dit euvel kon zetten, en oog had voor het geheel van de voorstelling met al haar subtiliteiten, kon zich verlekkeren aan details als de sprekende muziekkeuze (met steeds hetzelfde nummer dat terugkeerde, om de eentonigheid en het repetitieve van Woolfs leven te verbeelden), de symbolische rekwisieten (de kopjes thee, en het hele sociale gebeuren dat ermee samenhing waar Woolf zo’n afkeer van had), de projectie van de eenzame en duistere vuurtoren die dreigend op de achtergrond aanwezig was (verwijzend naar haar roman ‘The Lighthouse’) en de schijnbaar betekenisloze aanwezigheid van de enige andere acteur op scène, een haast doelloos rondschuifelende en mompelende Jan Joris Lamers (haar man?), die echter helemaal op het einde van de voorstelling met een knoert van een one-liner komt aanzetten die het hele stuk een wondermooie nieuwe kleur geeft.

‘Ik in het blauw’ is geen voorstelling die je meteen bij je nekvel grijpt of die het moet hebben van grote emoties en zwaarwichtig drama, maar toont met afstand en respect dat ingetogenheid en soberheid ook hun plaats verdienen op een podium.

Artikel door Evelyne Janssens.

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

toneel heverlee speelt een cinemacomplexe keukenthriller

De slotproductie van het TH-seizoen 2014-2015 brengt een wereldberoemde thriller tot leven in een keuken. “Movie Night”, voor dino’s van 10 tot 100.

“Het leven is als toneel” zong Will Tura, daarbij niet weinig geïnspireerd door zijn illustere voorganger William Shakespeare. Theater is gewoon een kwestie van verbeelding en … spelen. Theater kan dus altijd en overal. In “Movie Night” is een keuken het speelterrein.

Vier acteurs en vijf actrices, één keuken, een wereldberoemde film en een regisseur die overloopt van de ideeën. Dat zijn de feiten. De waarheid omvat veel meer. Al enkele maanden is dit gezelschap op zoek naar zichzelf en naar elkaar.

De vier avondvoorstellingen zijn:

• vrijdag 17 april 2015 om 20u15
• zaterdag 18 april 2015 om 20u15
• vrijdag 24 april 2015 om 20u15
• zaterdag 25 april 2015 om 20u15

Reserveren kan via de site, per e-mail, of telefonisch op nummer 0495 845 864.

HIER WAAKT OMA! – live

Speciaal voor Leuven: De Paramaribo-versie!

Op zaterdag 14 maart om 16u in de bibliotheek Tweebronnen.
Voor iedereen vanaf 6 jaar.
Tickets via 30CC.

IJzerklanken en Vijandige Vergezichten

Terwijl schrijfster Brigitte Raskin en Waldo Geuns tijdens het project IJzerklanken het leven en de dagboekfragmenten van Joseph Raskin vertellen en verklanken, toont de tentoonstelling ‘Vijandige Vergezichten‘ tekeningen die Joseph maakte van de Duitse voorposten aan het IJzerfront. De scheutist was vanaf het voorjaar van 1915 als brancardier actief, maar trok met zijn tekentalent de aandacht van de militaire inlichtingendienst. Gewapend met pen, papier en een uitstekend visueel geheugen verschool hij zich in observatieposten in het niemandsland en bracht hij de Duitse stellingen in beeld.

Honderd jaar later resten ons zijn tekeningen, vaak haast kunstwerkjes. Maar wat bleef er bewaard van de landschappen die Raskin observeerde? Fotograaf Patrick Lagrou trad in de sporen van de pater-spion. Zijn foto’s tonen de ‘vijandige vergezichten’ van toen als vredige landschappen.

De tentoonstelling plaatst Raskins spionageactiviteiten ook in een ruimer kader en toont zijn collega’s – pastoors, paters, zusters en broeders – in loopgraven, hospitalen en opvangcentra aan de slag om het oorlogsleed te verzachten. Foto’s, een film, dagboeken, frontblaadjes en sluikpers brengen hun wat verdoken en soms vergeten werk tijdens de Eerste Wereldoorlog voor het voetlicht.

Nog tot 26 april in KADOC Leuven.

Een onderhoudende oorlogssatire

KVS/Steigeisen: ‘Memento Park’ – Theater – 30CC/Schouwburg, 27.02.2015, 20u

Over deze voorstelling had ik het liefst heel kort geweest: het was van in het begin, met het weerklinken van de eerste noten uit de boxen aan weerszijden van het statige podium in de Schouwburg van het 30CC duidelijk, dat dit een meer dan onderhoudende voorstelling zou worden. Werkelijk alles straalde nauwgezet professionalisme uit; van de kostuums tot de mise-en-scène, van de muziekkeuze tot de perfect getimede subtiele grappen: deze voorstelling had inhoudelijk niet bijster veel om het lijf, maar was vormelijk een bewonderenswaardig staaltje van hedendaags theater.

Het thema van deze voorstelling was nochtans verre van vanzelfsprekend. Voor deze samenwerking tussen KVS en Steigeisen stond ‘het toerisme rond de herdenking van de Eerste Wereldoorlog’ op het programma, een vreemd thema zou men op het eerste gezicht denken, maar het was een thema waar in dit stuk op een zeer originele manier werd omgesprongen. Men maakte sprongen in de tijd, bracht verschillende personages ten tonele (van de West-Vlaamse klaprozenzaaier over de minister van Binnenlandse zaken tot zelfs IS-strijders) en ensceneerde dit alles als een zeer mooi vormgegeven verkooppraatje op zich.

Bij tijd en wijlen wogen de ellenlange logistieke dialogen wat zwaar of zakte het stuk een beetje weg door een gebrek aan ritme, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door de heerlijke satirische saus (af en toe leek een knipoog naar ‘In de gloria’ niet ver weg) die over het geheel werd gegoten. De combinatie met de strakke vormgeving en het sublieme decor kon van deze voorstelling alsnog geen topper van formaat maken, maar tilde het geheel wel naar een niveau dat zich comfortabel op ‘onderhoudend’ stationeerde, wat voor een vrijdagavond misschien best nog wel perfect is.

Artikel door Evelyne Janssens.

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

Wende komt met bekroonde Nederlandse theatershow naar Leuven

Op zaterdag 28 februari beleeft Leuven de unieke première van de Nederlandse ster Wende. Met haar succesproductie ‘Last Resistance’ is ze te gast in 30CC/Wagehuys. Deze voorstelling was in 2014 te zien in vele Nederlandse theaters en werd er bekroond met lovende recensies en uitverkochte zalen.

‘Last Resistance’ is een filmisch theaterconcert waarin de werelden van theater, popmuziek en elektronische muziek samensmelten. In een collage van muzikale en visuele middelen werpt Wende haar blik op de wereld. Begin 2014 ging ‘Last Resistance’ in première in de Stadsschouwburg in Amsterdam. Het Nederlandse publiek droeg Wende op handen en ook de pers was unaniem lovend over de voorstelling.

Wende over de voorstelling: “Last Resistance is in Nederland gemaakt als een productie voor de grote zalen. Speciaal voor het Wagehuys bouwen we de voorstelling om die past bij deze mooie zaal. Ik verheug me zeer om te zien hoe de voorstelling in deze intieme setting zal overkomen.”

Praktisch
zaterdag 28 februari 2015, 20.00 uur
30CC/Wagehuys, Brusselsestraat 63, 3000 Leuven

Nieuw theaterhuis op as Leuven-Hasselt-Genk

Theatergezelschappen Braakland/ZheBilding en de Queeste versterken Vlaams theaterlandschap met ambitieus project.

Stijn Devillé van het Leuvense muziektheatergezelschap Braakland/ZheBilding en Christophe Aussems van het Hasseltse theatergezelschap de Queeste kondigden op Valentijnsdag de verloving aan van beide gezelschappen. In mei 2015 smelten ze samen tot één nieuw theaterhuis. “Artistiek zaten we al langer op dezelfde golflengte. Doorheen de samenwerkingen groeide een gemeenschappelijk plan: een ambitieus theaterproject op de as Leuven-Hasselt–Genk waarbij we zowel die regio als het Vlaamse theaterlandschap versterken”, aldus Devillé en Aussems. De eerste reacties op de plannen zijn ronduit positief.

Gedeelde artistieke visie
Braakland/ZheBilding en de Queeste werkten in het verleden al intensief samen. Ze organiseerden samen het minifestival “Vermaak Na Arbeid” in Leuven én Hasselt en maakten de succesvolle voorstelling “Angst” waarbij ze 2000 figuranten mobiliseerden. Die productie mondt uit in een nieuwe voorstelling “Hoop”, die in december 2015 in première gaat. Samen met “Hebzucht” vormen deze stukken een trilogie, die een katalysator is in de samenwerking tussen beide gezelschappen. Zo groeide het besef van een artistieke en inhoudelijke verbondenheid, maar ook een grote affiniteit op vlak van organisatiecultuur. Aussems: “We beseften dat we eigenlijk hetzelfde aan het doen waren: we maken allebei nieuwe voorstellingen die zich verhouden tot de maatschappij, de wereld, de stad. We vullen elkaar ook goed aan: Braakland is sterk in creatie en community building, de Queeste in community-based theater en talentontwikkeling. En de beide teams klikken wonderwel in mekaar.”

Leuven-Hasselt-Genk
“Tussen Brussel en Maastricht, zijn er maar enkele theatergezelschappen actief” vervolgt Devillé. “Door de krachten van Braakland en de Queeste te bundelen willen we dit gebied duurzaam verstevigen met een sterk project. We willen daarom expliciet inzetten op samenwerking met lokale spelers rond programmatie, publiekswerving en publiekswerking”.

Aussems: “We willen inzetten op het delen van ervaring, netwerk en kennis in een talentwerking met jonge makers en verder bouwen aan een sterke community. Je ziet dat er de laatste jaren heel wat beweging is op deze as Leuven-Hasselt-Genk, dat hier ruimte is voor creatie, innovatie en samenwerking en dat dit ook door de beleidsmakers wordt ondersteund en gestimuleerd.”

Vanuit Leuven-Hasselt-Genk zal het nieuwe theaterhuis intensief langs Vlaamse en Nederlandse podia blijven reizen en er wordt zelfs internationaal gemikt. De steden hebben de intentie uitgesproken om het nieuwe theaterhuis te ondersteunen en sluiten een samenwerkingsconvenant af. Hierdoor wordt het nieuwe theaterhuis het eerste gezelschap met een structurele verankering in meerdere steden.

Een nieuw huis met een nieuwe naam
De gezelschappen kiezen er resoluut voor om als één organisatie door het leven te gaan. Naast een inhoudelijk sterk verhaal willen ze de schaalvergroting ook aanwenden om een aantal operationele voordelen te doen om aan slagkracht te winnen en overheadkosten te reduceren. De volgende maanden werken de gezelschappen verder aan het uittekenen van het nieuwe theaterhuis.
In mei wordt de nieuwe naam en de programmering voor 2015-2016 voorgesteld.

Stijn Devillé & Christophe Aussems (foto: Serge Minten)

Lees verder.