Leven in Leuven

Broes Pompelmoes – 25ste Tovikito Jongerentheaterweekend

Op 7 en 8 maart 2015, organiseert Tovikito, de jeugdafdeling van de Leuvense toneelvereniging ToneelVier, voor de 25ste keer een wervelend jongerentheaterweekend.

Naast de theatervoorstelling ‘Broes Pompelmoes’, kunnen de jeugdige toeschouwers tijdens het weekend genieten van een uitgebreid animatie programma: poëtisch kapsalon en ballonplooier (i.s.m. Kip van Troje), kinderschmink, verjaardagsfeest met reuze snoeptaart en een echte fuif! Een heus ‘frietkot’ zorgt voor het stillen van de honger.

Broes Pompelmoes (regie: Hannelore Stubbe)

Stel, je krijgt een zwaard. Een zwaard van je opa, die overleden is. Dus je bent heel blij met dat zwaard, want je mist je opa eigenlijk wel heel erg, maar zo’n zwaard is ook echt superstoer! Al kan je je er niet mee beschermen tegen je 4 pestkoppen van zussen die je altijd in een meisje willen verkleden of een appel van je hoofd willen smijten – en ze kunnen écht niet mikken!

En plots staat er een zak in je kamer, je weet wel, zo één waarmee je ouders boodschappen doen.
En nog plotser kruipen daar 6 kinderen uit die je meenemen naar een land waar je nog nooit van hebt gehoord: Warmoestan.
En niet zomaar op city-trip, nee, om een DRAAK te verslaan!! Want volgens de legende ben jij de ENIGE die dat kan, met jouw zwaard! En je bent ook de ENIGE die ’t eeuwenoude raadsel kan ontcijferen!
En je gaat op pad, op zoek naar een draak, in een land waar de zon niet meer schijnt en enge schaduwen je achtervolgen, met kinderen die je nog nooit gezien hebt…

Stel dat dit je allemaal zou overkomen…
Zou jij geloven dat ’t echt gebeurd is?

Broes Pompelmoes is een verhaal over moed, over geloven in jezelf dankzij trouwe vriendschappen, en meer durven dan je denkt.

Meer info.

Sabine Sabine Sabine – Braakland/ZheBilding

Sabine Sabine Sabine is de nieuwe voorstelling van Braakland/ZheBilding en Nieuw West met in de hoofdrollen Sara Vertongen en Marien Jongewaard. De tekst is van de hand van theatermaker Adriaan Van Aken.

Sabine Sabine Sabine is een schaamteloos romantisch verhaal dat na de feiten stukje bij beetje gereconstrueerd wordt door de man. Een onverwachte ontmoeting op een verlaten plek in een natuurgebied tussen twee onbekenden heeft een stormachtige romance tot gevolg. Eentje zonder happy end, of lijkt dat maar zo?

In alfabetvorm wordt het verhaal opnieuw opgebouwd, te beginnen vanaf de A, letter per letter. Een al wat oudere man wordt slachtoffer van een regelrechte coup de foudre. Vanaf het moment dat hij zijn muze Sabine ontmoet, komt hij op een roetsjbaan terecht en kan hij niet anders dan zich laten meevoeren. De romantiek spat ervan af. Tot de dood hen scheidt. Of niet? Het ganse stuk voor de pauze kon ik me niet van het gevoel ontdoen dat er ergens een angeltje in zat. Kleine zaken die niet klopten, onjuistheden in het verhaal. Wat die angel dan wel is, kan je ontdekken na de pauze (of niet, romantische zielen mogen het laatste stuk van het alfabet ook gewoon overslaan).

Sabine Sabine Sabine overstijgt de theatervorm. De voorstelling is doorspekt met de dromerige liederen van Chantal Acda (van Isbells en Sleeping Dog) en BZB-huismuzikant Youri Van Uffelen. De muziek maakt integraal deel uit van het verhaal en zorgt voor een erg poëtische toets. De melodie van “Ze gaat dood en dat is niet erg”, niet bepaald een voor de hand liggende titel voor een muzieknummer, bleef na de voorstelling nog een tijdje door mijn hoofd spelen.

De tekeningen van Fien Van Elzen vormen de groene draad doorheen het verhaal. De tekeningen tonen de beelden die het hoofdpersonage met zijn alfabet oproept. Wat mij betreft had de projectie van de tekeningen wat groter mogen zijn; door de beperkte grootte van het scherm had ik het gevoel dat de details van de tekeningen verloren gingen. Wie de mooie tekeningen op zijn gemak wil bestuderen, kan zich een exemplaar van het alfabetboek aanschaffen met als extraatje de voorstelling in een luisterspel gegoten. Om na te genieten van de heerlijke teksten.

Na de pauze, die een breekpunt vormt in de voorstelling, kregen we videobeelden van Kristof Van Perre voorgeschoteld. Die de romance meteen in een ander daglicht plaatsten.

Ik was trouwens erg onder de indruk van het spel van Sara Vertongen die erin slaagde een vrij bazig personage erg sympathiek neer te zetten. Het spel van Nederlander Marien Jongewaard was minder spek naar mijn bek. Soms zette hij het mannelijke hoofdpersonage wat te karikaturaal naar mijn zin neer en zijn scherpe Hollandse klanken botsten op de mooie stem van Sara Vertongen en het zachte Vlaams van de liederen. Ik voelde ook weinig vonken tussen de hoofdpersonages, maar dat is verklaarbaar met de ontknoping van het verhaal in het achterhoofd.

Groen is de kleur van deze voorstelling, maar opgepast, het is de complementaire kleur rood die voor de passie zorgt.

toneel heverlee speelt een gecompliceerde sprookjesfarce

toneel heverlee zet het nieuwe jaar welluidend in met “Lang en gelukkig”, een geklutst muzikaal sprookje.

In “Lang en gelukkig” is het heel normaal dat Roodkapje en Assepoester vriendinnen zijn en een onderonsje hebben met Klein Duimpje. Zelfs Bambi komt even langs! Geen sprookjesfiguur is veilig, zeker niet als Irma Zonderboezem en haar dochters er zijn geweest.

“Lang en gelukkig” is ontsproten aan het brein van de Nederlandse schrijver Don Duyns. Die moet wel heel wat fantasie hebben: een ander stuk van hem is “Snorro, de gemaskerde held”, een parodie op Zorro.

Praktisch
zaal Heliand (Waversebaan 220, Heverlee)
zaterdag 31 januari om 20u15
vrijdag 6 februari om 20u15
zaterdag 7 februari om 20u15
zondag 8 februari om 15u15

Reserveren kan via de site

Sabine Sabine Sabine van Braakland/ZheBilding en Nieuw West

Jij gaat dood. Maar dat is niet erg.
Dat hebben we zo afgesproken.
En vastgelegd op papier.
Dat Sabine doodgaat is niet erg.
Deed je mij schrijven.
Wel honderd keer.
En wie was ik om dat niet te doen?
Ik deed alles wat je me opdroeg in die dagen.

‘Sabine Sabine Sabine’ is een schaamteloos romantisch verhaal. Over een man die de liefde van zijn leven vindt. Om die vervolgens te verliezen. De feiten reconstrueren doet hij in alfabetvorm. Ten overstaan van een publiek. Waarom? Omdat zij hem dat gevraagd heeft.

Zo ontstaat lemma na lemma een alfabetvoorstelling. Compleet naar analogie met de alfabetboekjes die wij onze kinderen voorleggen om grip te krijgen op de werkelijkheid, zal onze held woord voor woord, letter per letter, inzicht verwerven in wat hem overkomen is. Om finaal in te zien dat er iets niet klopt.

Sara Vertongen is Sabine. Marien Jongewaard, een van Nederlands meest geliefde dansers en toneelspelers, geeft gestalte aan de man. Chantal Acda (Isbells, Sleeping Dog,…), BZB-huismuzikant Youri Van Uffelen en Chantal Acda zorgen voor de gevoeligste soundtrack die je ooit hebt gehoord.

Op 30 en 31 januari in OPEK.

Een magere vangst

De derde voorstelling van jong theatermaker Tom Struyf schiep hoge verwachtingen: niet alleen had Struyf voor deze voorstelling een indrukwekkende schare bekenden als Dirk De Wachter en Eva Brems rond zich weten te verzamelen, en was de Soetezaal in het STUK volledig uitverkocht, maar werden we in het programmaboekje ook ‘een dramatische ontknoping’ beloofd. Allemaal heel mooi op papier, maar in werkelijkheid kon dit stuk die hoge verwachtingen niet inlossen. Hoewel de voorstelling alles in zich had om een boeiende meditatie over geluk, ambitie en indoctrinatie te worden, bleef ze hangen in lauw entertainment en nietszeggende anekdotiek, en eindigde ‘Another Great Year for Fishing’ in een teleurstelling.

Aan de hand van – overigens behoorlijk boeiende – interviews met politici, journalisten, antropologen en psychiaters, die op een groot scherm op het podium geprojecteerd worden, leidt Struyf de kijker binnen in de problematiek van de hedendaagse westerse mens. We zijn gestresseerd, we zijn overwerkt, we weten niet meer wat onze plaats is in deze hectische wereld, en ondertussen wordt ons doen en laten steeds verder bepaald door de ongeschreven wetten van ‘de maatschappij’, die ons dwingt mee te draaien in de mallemolen van presteren, renderen en een mooi imago. Kortom: we zijn het noorden kwijtgeraakt.

Een goede invalshoek, die de kijker (ook mede dankzij de expliciet visuele aanwezigheid van de geïnterviewden) direct met de neus op de feiten drukt, en een goede inleiding was geweest op een meer diepgaande kijk op de problematiek. Die komt er echter niet. Integendeel, na de (laten we eerlijk zijn: naderhand bijna afgezaagde) diagnose van het getroebleerde leven van de hedendaagse westerse mens, strooit Struyf er nog een anekdotisch suikerlaagje over door ons deelachtig te maken aan zijn persoonlijke omzwervingen op zoek naar zingeving. Hoewel deze de afwisseling ten goede kwamen en eraan herinnerden dat we ten slotte een kaartje gekocht hadden voor een theatervoorstelling, kon het verhaal nergens echt boeien en bracht het qua boodschap geen meerwaarde ten opzichte van de interviews. Ja, Tom, we zijn allemaal een beetje dolgedraaid. Ja, we zijn op zoek naar onszelf. Ja, we moeten meer tevreden zijn met kleine dingen. Dat is erg mooi dat jij zo kan genieten van een boterham met choco, maar kan iemand mij hiervan ook nog de pertinentie van aantonen alsjeblieft?

Niet dat Struyf geen goede verhalenverteller is; boven alles straalt hij enthousiasme en sympathie uit, maar als kijker blijf je de hele voorstelling, hoewel voldoende geëntertaind, wat op je honger zitten. Nergens wordt de impasse echt tastbaar, nergens grijpt het naar de keel. ‘Another Great Year for Fishing’ vist wat braaf en doelloos naar verhalen, en mist daardoor ruggengraat en een werkelijk kritische blik. Op vormgeving valt nochtans niets aan te merken; de belichting was in orde, het podium was functioneel en sober ingericht, en de choreografieën met danseres Nelle Hens waren simpel en eerlijk, hoewel de boodschap van de mens als stresskonijn – met een fanatiek zichzelf in het zweet huppelende en springende Struyf en een wat onderbenutte bijrol voor Hens als sturende hand – vaak al te expliciet werd neergezet. Aan goede bedoelingen geen gebrek, maar het geheel straalde een ongeïnspireerd professionalisme uit.

Struyf gooide zijn hengel uit in een vijver vol potentieel boeiende verhalen en kritische reflecties over onze hedendaagse manier van leven, maar kon niet boven het banaal vanzelfsprekende uitstijgen en keerde met een verbazingwekkend povere vangst naar huis terug.

Door Evelyne Janssens

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

Alsemkomt van De Roovers

“We zien nog weinig toneel-toneel de laatste tijd” zei ik tegen mijn vriend toen we in de zachte rode zetels van de stadsschouwburg plaatsnamen. “Je weet wel wat ik bedoel. Klassiek toneel. Met acteurs die links opkomen en rechts weer afgaan, met een coherent verhaal, gebaseerd op een al dan niet bekende tekst. Gordijnen. Kostuums. Je weet wel.”

Hij had geen tijd om te antwoorden, want op het podium was Mauro Pawlowski al aan het tokkelen op een elektrisch gitaar, en stond er een bont gezelschap acteurs te trappelen om mijn mijmeringen irrelevant te maken.

Alsemkomt is een bewerking van The Iceman Cometh, een toneelstuk uit 1946 door Eugene O’Neill. Mauro leidde het stuk in en vertelde ons dat hele stuk zich af ging spelen in Harry Hope’s bar, het marginaalste café dat je je kunt voorstellen. Een café vol met even marginale bar flies die hier letterlijk wonen en vastzitten. Er worden veel plannen gemaakt over hoe ze hun leven morgen eindelijk gaan oppakken, maar morgen is altijd ver weg en de whiskey is er nu. Ze zetten elkaar aan tot alcoholisme en daarmee een zachte vorm van zelfvernietiging die met veel groepsgevoel de echte wereld op afstand houdt. Ze haten elkaar, ze houden van elkaar, ze lachen met elkaar. Ze hebben niets gemeen maar niemand anders zal ze ooit begrijpen. Ze zitten vast.

Dan komen er twee gezichten de status quo verstoren. Hickey (Stefan Degand), een oude bekende die deze keer weigert om het spel mee te spelen en er op staat om de bar flies uit hun alcoholisme en in de echte wereld te trekken. En Parrit (Lukas De Wolf), een jonge man die als enige op zoek is naar verlossing, naar een echte zelfvernietiging.

De twee veroorzaken veel turbulentie in het café. Een heel aantal cafégasten proberen hun leven op te pakken, hun project van morgen vandaag te doen. Eén voor één komen ze terug het café in gedruppeld. “Een illusie minder”, zegt Hickey. Als het makkelijk was zaten ze niet hier.

Al snel lijkt er meer aan de hand. Hickey is niet de zelfloze verlossende engel die hij lijkt, maar iemand die aan zijn laatste daden bezig is. Parrit’s verhaal over zijn gewelddadige ideologische familie komt hard aan op deze datum, drie dagen na de aanslag op Charlie Hebdo. Ook hij lijkt niet enkel slachtoffer te zijn. Beiden slagen ze er wel in om het café buiten te stappen en de consequenties van hun acties te aanvaarden, maar een happy ending kan je het zonder cynisme niet noemen. De rest drinkt graag een whiskey op hun herinnering.

De sfeer wordt perfect gezet. Er wordt gerookt. Gedanst. Gevochten. De whiskey is prominent aanwezig op het podium en er worden liters aan (vermoedelijk) donker appelsap ge-adfundumd, uitgeproest en in het rond gesmeten. Mauro zit er bij als een objectieve observator, en geeft muzikaal commentaar. Zijn ’70s music klinkt zacht en medelevend.

Net als Mauro heb ik ook veel sympathie voor de zielige figuren die meesterlijk worden neergezet door het gezelschap. Het is ook allemaal zo bekend: de caféfilosoof, de “ik ben niet gewelddadig” man die op elk moment kan doorslaan, de losse vrouw, de weduwnaar, en de jongen die er niet thuis lijkt te horen. Het zijn clichés bekend bij iedereen die eens een paar glorieuze troosteloze avonden met vreemden heeft doorgebracht op café. Bij iedereen die ooit is aangeschoven omdat het zoveel beter voelde dan naar huis gaan.

Mocht ik dit alles geschetst hebben als een grimmige, zware ervaring, dan moet ik dit toch corrigeren. Er zit een heel vrolijke energie in het stuk. De personages zijn grappig in hun overdreven cartoonesque doen, de teksten zijn snedig en komisch. Het tempo ligt hoog en ook onze triestige hoofdpersonen lachen meer dan ze huilen. Kortom, het is een tragiekomedie van proportie die je niet koud laat. Je loopt naar buiten met een licht gevoel, en een hunkerend verlangen om toch achteraf nog even langs je favoriete café te gaan en daar veel te lang te blijven.

Bal Populaire: improvisatietheater met muziekcabaret op 10 januari

Zaterdag 10 januari 2015 organiseert Improfiel Bal populaire, een gezamelijk optreden met Lennaert Maes en Improfiel bestaande uit een mix van muziekcabaret en improvisiatietheater.

Iedereen is druk in de weer om het jaarlijkse dorpsfeest voor te bereiden. En dat zet de verhoudingen op scherp. De spanning is te snijden, zeker nu dit jaar een echte vedette op het podium staat. Hoe dit afloopt ziet u in ‘Bal populaire’, een geïmproviseerd theaterstuk van Improfiel in combinatie met live muziek van cabaratier Lennaert Maes.

Praktisch:

• Zaterdag 10 januari 2015 om 20 uur
• In Gc De Wildeman, Schoolstraat 15, 3020 HERENT
• Tickets kosten 7 euro in VVK en 10 euro aan de kassa
• Reserveren kan op www.improfiel.be, via mail naar info@improfiel.be en via sms naar 0497 55 70 22

Verwrongen Liefdesdans

Jan Decorte/Bloet: ‘Much Dance’ – Dans/Theater – 16.12.2014, 20u30, Stuk

In deze zinderende mix tussen theater en dans staat Jan Decorte samen met drie andere acteurs op het podium om het publiek te confronteren met de liefde in al haar contrasterende gedaantes: eerlijk, wrang, onschuldig, lelijk, intiem, afstotend, pijnlijk. Maar altijd, altijd héél dicht op de huid.

Aan de hand van zeven liefdesgedichten, die allen aanvangen met een haast pathetisch maar nimmer vervelend “Oh love” – geschreven door Decorte zelf en gebracht door de acteur Risto Kübar – loodst Decorte ons langs evenveel woordenloze scènes, die elk een aspect van de liefde belichamen. De gedichten gaven daarbij de toon aan; een ineengedoken en uitgemergelde Kübar stamelt verlegen woorden als ‘blood’, ‘death’, ‘blackness’ en ‘solitude’. De sfeer die daarmee werd opgeroepen was overwegend duister, zonder echter dreigend te zijn. Wat Decorte op scène bracht was een verwrongen liefde, een liefde waar de acteurs met hun lijf geen blijf mee wisten, een liefde die hen verteert, die hen perverteert, die hen van zichzelf doet vervreemden. Deze donkere toon werd echter fel gecontrasteerd met de nauwgezet gekozen belichting: elke scène veranderde van sfeer door de wisselende lichtstanden, maar steeds was dat licht fel, steeds werden de acteurs, hun lichamen en hun soms pijnlijke, lugubere of onschuldige liefdesdansen zonder franje tentoon gespreid, dat de stilte van de liefde zo vervaarlijk dichtbij kwam dat je ze bijna door het publiek hoorde gonzen.

De scènes ademden een overweldigende eenvoud uit, waarbij de kijker ondanks de duidelijk suggestieve taal toch voldoende ruimte kreeg voor de eigen verbeelding en interpretatie. De lichamen van de acteurs bewogen zich heel formeel over het kale podium, dat overigens van drie bolle spiegels voorzien was die verschillende hoeken – maar vooral blinde hoeken – aan het publiek lieten zien. Deze spiegels gaven het merkwaardige, kale decor nog een extra dimensie mee; die van de gereflecteerde, van de naakte en eerlijke liefde, die zich nergens kon verstoppen, behalve op die paar zorgvuldig uitgekozen plekjes op het podium waar de spiegels geen vat op hadden. Op die manier kon je als de kijker de vaak bevreemdende scènes vanuit een nog bevreemdender standpunt gadeslaan, wat een merkwaardig spel tussen afstand en nabijheid creëerde.

Deze voorstelling is bedrieglijk in haar eenvoud, maar zo krachtig in haar puurheid. Bijna zonder woorden weet Decorte de contrasten van de liefde te vatten; al was het maar door een uitgemergelde Kübar naast een in het zweet badende, corpulente Benny Claessens te zetten, of de dood naast de geboorte. Uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde: die versmelting, die éénwording, dat opgaan in de ander. Decortes voorstelling geldt als een ontwapenende verbeelding van deze oerinstincten, en lijkt tegelijk een onverbloemde waarschuwing in te houden: ‘pas op, de liefde kan met u doen wat ze wilt.’

Door Evelyne Janssens

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

Theatergezelschap De Dijlezonen speelt De Vrek

Op vrijdag 23 en zaterdag 24 januari 2015 speelt theatergezelschap De Dijlezonen het stuk ‘De Vrek‘, een karakterkomedie van Molière uit 1668. Harpagon (de naam van de vrek in het stuk) is alom aanwezig in deze komedie die onderwerpen behandelt die op zich nauwelijks amusant zijn: gierigheid in eerste instantie, maar ook tirannie, egoïsme en seksisme. De oude gierigaard denkt zich een liefde voor de oude dag te kunnen kopen, in weerwil van de wensen van anderen, zelfs die van zijn eigen kinderen. Zijn plannen worden echter gedwarsboomd en de enige troost die hem rest, de inhoud van zijn geldbuidel, blijkt weinig troost te bieden.

Regisseur Guy Beullens creëert, op vraag van De Dijlezonen, een hedendaagse versie van “De Vrek”. De hebzucht van hoofdpersonage Harpagon wordt niet langer beschouwd als een karakterfout, zoals in de tijd van Molière, maar wordt als een ware levenshouding aanzien. Harpagon kiest er bewust voor om rijkdom als het hoogste goed te aanzien in zijn leven, boven zijn eigen geluk en dat van zijn twee kinderen. Het enige wat telt is het saldo dat wordt weergegeven onderaan zijn rekeninguittreksels. Dit levert uiteraard haast surreële taferelen op wanneer hij, met het oog op het vergroten van zijn rijkdom, zijn dochter uithuwelijkt aan een oude man en zelf het lief van zijn zoon wilt trouwen. Deze klassieke maar toch bijzonder hedendaagse komedie krijgt zo een eigenzinnig kantje. En vertelt over intermenselijke relaties en hoe sterk men zich kan ergeren aan gebreken in een ander. Gebreken waaraan men vaak zelf geen gebrek heeft!

Praktisch

• CC Wagehuys – Brusselsestraat 63, 3000 Leuven
• Vrijdag 23 januari 2015 om 20 uur, zaterdag 24 januari 2015 om 15 uur, zaterdag 24 januari 2015 om 20 uur
• Tickets te koop op www.dijlezonen.be of telefonisch via Chantal Leblanc: 016/222 191

Man spricht heut nur noch von Clivia // 13 december 2014

Nu de temperaturen al eens onder nul durven zakken en de eerste sneeuw in de Hoge Venen een feit is probeert men op alle mogelijke manieren warm te blijven. Ondanks de aanlokkelijke bekers glühwein op de Leuvense kerstmarkt besloot ik de warmte te gaan opzoeken in de 30CC/Schouwburg tijdens de operette Clivia.

Door andere verplichtingen was ik genoodzaakt om de namiddagvoorstelling te bezoeken. Mijn eerdere ervaring met voorstellingen in de namiddag heeft me geleerd dat de acteurs dan meestal voor een handvol mensen spelen en ik was dus voorbereid op een quasi lege zaal. Mijn verbazing was echter groot toen ik een stampvolle Leuvense schouwburg binnenwandelde. Met twee cactussen aan elke kant van het podium werd de setting al duidelijk nog voor het doek openging en eens dat gebeurde waanden de aanwezigen zich onmiddellijk in de (fictieve) Zuid-Amerikaanse staat Boliguay, waar Dostals werk zich afspeelt. Een pluim voor de artistieke leiding van Axel Everaert. Ik had duidelijk de juiste keuze gemaakt om warm te blijven.

Zoals het een operette betaamt begon ze met een overweldigende ensemblezang. Hier werd al meteen duidelijk dat de Zuid-Amerikaanse setting niet tot enkel het decor beperkt zou blijven. In Dostals muziek zorgden castagnetten voor een typische zuiderse toets en de veel gebruikte tangoritmes maakten het enorm moeilijk om tijdens de operette de benen stil te houden. In deze eerste scene werd meteen de draak gestoken met de Hollywoodcultuur van de jaren ’30. Na het ensemble stelden componist Dostal en Librettist Amberg ons de verschillende personages voor. De bezitterige magnaat Potterton, de eenzame gaucho Juan en uiteraard steractrice Clivia Gray. Stuk voor stuk waren ze grappiger dan hun tegenhangers op het witte doek in Kinepolis enkele honderden meters verderop.

Dankzij hun degelijke acteerprestaties en geweldige gezangen wist het Brussels operette theater mij in de eerste akte enorm te overtuigen. De acteurs gaven met glans karakter aan hun personages zonder daarbij over the top te gaan acteren. Zeker Emils Kivlenieks wist mij in zijn rol als Lelio Down enorm te entertainen en ook Niels Badenhop werkte zich als Kasulke moeiteloos op tot publiekslieveling. Tijdens de pauze keek ik dan ook vol verwachting uit naar de volgende twee aktes.

Na de pauze was de sfeer van de operette drastisch omgeslagen. De filmcrew, die ondertussen Boliguay binnen geraakt was, begaf zich onder de BCBG van de Bolugayse bevolking. De muziek werd serieuzer en bereikte een hoogtepunt tijdens de aria van Clivia. An de Ridder vertolkte het beklijvende Ich bin Verliebt meesterlijk en zorgde mede dankzij deze aria voor een enorm emotionele derde akt. De amoureuze verhouding tussen de steractrice en de Boliguayse president kreeg zo dat extra tikkeltje geloofwaardigheid. Toch draaiden de laatste twee aktes niet enkel om de liefdesperikelen van de hoofpersonages. Op een meesterlijke wijze heeft Dostal de emotionele stukken afgewisseld met meer humoristische gezangen zoals Schon die alten Chinesen. De acteurs slaagden er keer op keer in om ondanks de emotionele geladenheid van de tweede en de derde akte, toch het humoristische aspect niet uit het oog te verliezen.

Uiteraard waren er ook enkele puntjes van kritiek. Zo overstemde het orkest sommige zangers en stond er een stevige portie haar op het Duits van sommige van de acteurs. Deze minpunten wegen echter niet op tegen alle vooraf aangehaalde positieve punten. Het Brussels operettetheater zorgde voor een zeer aangename uitvoering. Ze verdienen dan ook zonder twijfel deze “Fabelhaften Reportage”.

Door Jasper Croonen.

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.