Leven in Leuven

Yevgueni @ Het Depot, 4/12

Na jaren wachten en optredens meepikken in culturele centra allerhande heeft ondergetekende gisterenavond eindelijk Yevgueni kunnen aanschouwen waar het écht hoort: Het Depot in Leuven, natuurlijke habitat van zanger Klaas Delrue. We konden op voorhand dan ook al van een regelrechte thuismatch spreken. Gelukkig heeft het vijftal zich niet in het gemak van die pole position gewenteld, maar leverden ze nog altijd precies wat het publiek van hen verwachtte.

Vanaf opener ‘Het is niet veel’ werd duidelijk dat de band aan geen enkele kwaliteit had ingeboet tijdens hun sabbatical. Iedereen stond scherp te musiceren, gitarist Patrick Steenaerts is nog altijd de kampioen van de beheerste maar doeltreffende solo en Delrue stond als vanouds allerlei anekdotes op te rakelen om de inhoud van zijn teksten te duiden. Aangezien dit concert aan het begin van de tournee stond, kwam er niets van dit alles geforceerd over, en daarbovenop had het vijftal het duidelijk naar hun zin om voor eigen publiek te spelen. Alleen het punt van het plotse optreden van Sinterklaas (u moest erbij zijn om te snappen waar het over gaat) ging een beetje aan ons voorbij. Gelukkig werd er met snoep gegooid, dus wij waren content.

Goed, het vorige betrof natuurlijk de randactiviteiten, maar hoe stond het met de nieuwe muziek? Dit optreden was deel van een reeks albumvoorstellingen, dus werd er rijkelijk uit het nieuwe ‘Van hierboven’ geplukt. De plaat mag dan nog nagelnieuw zijn, onze vroege favorieten ‘Mensen zijn maar mensen’ (die gitaarsolo!), ‘Zij zingt mijn lied’ (die outro!) en ‘Kom met me mee’ (dat refrein!) werden gespeeld alsof ze al jaren in de setlist zaten. Daar mogen ze trouwens nog even blijven zitten, zeker wanneer ze zoals gisteren afgewisseld werden met oude vertrouwden. Yevgueni wist de lont aan het innerlijke vuur van de toeschouwers te houden door meezingmomentjes uit te lokken met songs als ‘Nieuwe meisjes’, ‘Welkenraedt’ en ‘Aan de arbeid’. Evergreen ‘Als ze lacht’ kwam trouwens opmerkelijk vroeg in de set, maar sloot door de aangepaste opbouw wonderwel aan met het intieme momentje tijdens het nieuwe ‘Naar huis’. Aan het eind kregen we zelfs een hartelijk weerzin met ‘Sara’, die Delrue speciaal voor de Leuvenaars nog eens liet opdraven.

De tijd dat de mannen van Yevgueni àl hun nummers moesten spelen om de avond gevuld te krijgen ligt al een tijdje achter ons, en toch was het geen probleem geweest als ze het gisteren toch gedaan zouden hebben. Het concert stak namelijk zo professioneel in elkaar dat het veel te snel voorbij was. Té professioneel misschien, want achteraf besloop ons even het gevoel dat het allemaal wat ‘by the book’ was en iets gevaarlijker had gekund. We gaan over dit laatste echter niet al te moeilijk doen, want Yevgueni deed gisteren gewoon waar ze al tien jaar zo goed in zijn, en dat is bewijzen dat je met Nederlandstalige poprock verdorie nog eens een zaal in vervoering kan brengen.

Wie? Yevgueni // Waar? Het Depot // Wanneer? 4 dec 2014 // Waarom? Omdat zelfs Sinterklaas fan bleek te zijn.

Door Filip Tyskens.

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

Flesh & Fell in Het Depot

De legendarische Belgische New Wave band uit de eighties Flesh & Fell speelde op 21 november in Het Depot.

Anne Clark & Band in het Depot

Op 21 november speelde Anne Clark & Band in het Depot. Anne Clark neemt al meer dan 30 jaar een unieke plaats in de hedendaagse muziek in. Ze maakte vooral naam met haar literaire, geëngageerde teksten in combinatie met haar innovatieve muziek.

In the picture: Flesh & Fell

Op 21 november speelde Flesh & Fell, de legendarische Belgische New Wave band uit de eighties, in het Depot.

Foto door Raf Degeest

Jeff Tweedy @ Het Depot, 15/11

Wanneer weet je of je het concert van het jaar gezien hebt? Pas wanneer het jaar gedaan is, zouden velen logischerwijze denken. Nou, daar is dus niks van aan, zo bewees Jeff Tweedy, frontman van het Amerikaanse Wilco gisteren nog maar eens in Het Depot. We weten dat we al naar de periode van de eindejaarslijstjes aan het gaan zijn, maar of we dit optreden nu in februari of in december hadden gezien, het zal met stip op nummer één staan. Tenzij The Beatles nog snel terug bij elkaar zouden komen natuurlijk, dat spreekt…

Voorlopig moesten we het echter stellen met de heer Tweedy, die onder andere danig beïnvloed is geweest door de Fab Four en zo, na een carrière van meer dan vijfentwintig jaar, zélf tot een muzikaal boegbeeld is uitgegroeid. Deze week viert hij trouwens het twintigjarig bestaan van Wilco, de band waarmee hij onbetwistbare klassiekers als ‘Summerteeth’ en ‘Yankee hotel foxtrot’ op de wereld losliet. Op deze tournee moest er echter geen nieuwe van Wilco worden verkocht, maar wel de eerste van Tweedy, het ‘soloproject’ dat de man startte met zijn zoon Spencer.

Het eerste deel van het optreden bestond dan ook uit materiaal uit die eersteling, getiteld ‘Sukierae’. Zoals te verwachten viel had Tweedy een schare professionele muzikanten (waaronder zijn zoon op drums) rond zich verzameld. Samen tilden ze de songs naar een nieuw niveau, want waar ‘Sukierae’ met momenten te weinig dwingend klinkt, werden nummers als ‘Hazel’, ‘Flowering’ en ‘Summer Noon’ live plots die knusse americana-klassiekers die ze potentieel zijn. Ook werd er al eens een vintage Wilco-geluidsuitbarsting gecreëerd, wat het geheel gevaarlijker liet klinken. Hoogtepunten in deze eerste set waren ‘Diamond light’ en ‘Low key’, dat door Tweedy als ‘the hit’ werd omschreven. De man was trouwens in een uiterst spraakzame bui, en zijn sneren naar het Nederlandse publiek van de vorige avond of het sarcastische geplaag van zijn zoon bevestigden wat we altijd al dachten: aan deze man is een hilarische stand-up comedian verloren gegaan.

Na een uurtje was er echter genoeg gelachen, toen Tweedy zijn band van het podium stuurde en alleen de gitaar ter hand nam voor een trip down memory lane. Hij wandelde door zijn rijkgevulde carrière met oude en nieuwe nummers van Wilco (van ‘Passenger side’ tot ‘Born alone’), materiaal van Uncle Tupelo (‘New madrid’) en zelfs het heerlijke ‘Radio king’ van Golden Smog. De man toonde zijn klasse door de ingewikkelde, gelaagde muziek van zijn band moeiteloos te vertalen naar akoestische versies die de aandacht nooit lieten verslappen. Zonder geforceerd te klinken kortte hij songs in, hanteerde hij zijn effectenpedalen of veranderde hij hele akkoordenprogressies, met als resultaat bijvoorbeeld hoogtepunten als ‘Spiders (kidsmoke)’ of ‘A shot in the arm’. Zo ging hij nòg eens een uur door, waarna de band terug mocht komen voor een fijne bisronde (die opzwellende versie van ‘California stars’ nemen ze ons nooit meer af).

Uiteindelijk duurde het concert bijna twee en een half uur, en het moge dan ook duidelijk zijn dat dit een optreden was voor diehard fans, wiens harten een slag oversloegen bij het horen van obscuurder materiaal. Voor sommigen duurde het misschien wat te lang, maar het valt niet te ontkennen dat deze man een uitermate interessant parcours heeft afgelegd, live zelden tot nooit teleurstelt en genoeg prachtsongs op zijn conto heeft staan om als één van de beste hedendaagse Amerikaanse singer-songwriters beschouwd te worden. Of, zoals Tweedy het zelf lacherig zei: “I’ve been a frontman of a band for a long time, I know what I’m doing” en “I’ve written a thousand songs, people”. Wel, voor ons had hij ze allemaal mogen spelen.

Wie? Jeff Tweedy en kompanen // Waar? Het Depot // Wanneer? 15 nov 2014 // Waarom? Hebt u de allereerste zin niet gelezen?

Door Filip Tyskens.

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

Het Depot : Fischer-Z

16 november speelde de Britse art punk/rockband Fischer-Z in Het Depot.

Perfume Genius @ Het Depot 14/11

Perfume Genius is zo’n artiest waarvan men zich herinnert wanneer men hem voor de eerste maal hoorde. Zo weten wij bijvoorbeeld nog dat we verkocht raakten ten tijde van zijn tweede plaat ‘Put Your Back N 2 It’, nochtans in een periode waarin we het niet zozeer begrepen hadden op emotioneel overladen pianoballads. Mike Hadreas wist echter meerdere gevoelige snaren te raken waarvan we tot dan toe niet eens wisten dat we ze hadden. Gisterenavond, tijdens zijn optreden in Het Depot, gingen we proberen te achterhalen hoe hij dat precies voor mekaar had gekregen.

Vanaf de eerste nummers werd duidelijk dat het publiek een schizofrene performance te zien zou krijgen, want hoe verlegen het geparfumeerde genie blijkt te zijn wanneer er gepraat hoort te worden, zo zelfzeker is hij tijdens het spelen van zijn songs. Vooral tijdens het materiaal uit zijn laatste plaat ‘Too Bright’ zagen we Hadreas zowaar zijn innerlijke showman loslaten en bewoog hij alsof hij vond dat het Leuvense publiek dringend eens deftig verleid moest worden. Combineer dat dan met die hemelse stem die moeiteloos van fluisteren naar krijsen en weer terug glijdt, en je hebt een performer die moeiteloos kan boeien.

Perfume Genius weten dus perfect waar ze mee bezig zijn en slagen erin om, ondanks de relatieve uniformiteit van de door ogenschijnlijk simpele pianodeuntjes gedreven muziek, het publiek in te pakken. Waren het niet Hadreas’ innemende lachje of timide ‘thank you’s’ die het voor u deden, dan toch wel de subtiele bijdragen van de band die de in veelal zeer korte songs verpakte ontboezemingen van de frontman versterkten. Ook over de setlist was trouwens goed nagedacht. Hij mocht dan wel identiek zijn aan die van de andere Europese concerten, hij had voor iedereen wat wils, ongeacht welke van zijn drie platen u over de streep wist te trekken. Favorieten als ‘Mr Peterson’ uit het debuut ‘Learning’, ‘Hood’ uit de knappe tweede of excellente nieuwe single ‘Queen’ passeerden allemaal de revue en vormden bescheiden hoogtepunten.

Het enige waar we in het geval van deze Amerikanen voor vreesden was het loodzware, verstilde sérieux waarin de songs doorgaans gewenteld zijn, en dat dit tijdens een concert van tachtig minuten te zeer zou doorwegen. Deze vrees bleek slechts op enkele momenten gegrond, maar het verschoof de aandacht wel al eens naar de geluiden rondom ons. Dat doet er ons aan denken: als er één groep is waarbij u uw gsm op trillen zet, dan is het wel Perfume Genius, wilt u tenminste niet een halve zaal nét tijdens het laatste nummer in de lach doen schieten.

Dit geheel terzijde, want over de hele lijn wisten Hadreas en kompanen een krachtige sfeer te creeëren die nodig is om zulke muziek te laten gedijen. Ze wisten waarvoor het publiek gekomen was, en leverden een concert af dat ons eraan herinnerde waarom wij ooit meegezogen werden in de wereld van Perfume Genius.

Wie? De emotionele jongens van Perfume Genius // Waar? Het Depot // Wanneer? 14 nov 2014 // Waarom? Omdat er al eens gevoelig gedaan mag worden op een vrijdagavond.

Door Filip Tyskens.

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

Magnus @ Het Depot 23/10

© Willem Govaerts

Ah, de donderdagavond, het moment waarop menig Leuvens student zich waagt aan het fameuze ‘stapke in de wereld’ en zich dus begeeft naar uiteenlopende gaten van verderf. Wel, laat ons met enige zin voor overdrijving stellen dat er afgelopen nacht tussen halftien en elf slechts één feestje was waar u moest zijn: Magnus speelde in Leuven en transformeerde Het Depot in een mix van Berlijnse clubs, jazztenten en het soort bordeel waar iedereen stiekem wel eens wil gaan kijken.

Als u de laatste twintig jaar onder een motherfucker van een steen heeft geleefd en Tom Barman niet kent van dEUS, dan toch wel van zijn fijne film ‘Any Way the Wind Blows’, de 0110-concerten of het recent opnieuw gestarte Magnus, zijn samenwerking met CJ Bolland. Tien jaar na hun fantastische debuut ‘The Body Gave You Everything’ keerde de groep terug met ‘Where Neon Goes to Die’, een opvolger die meer zijn tijd neemt om uw dansbenen te activeren. Live was daar echter geen sprake van, het nieuwe materiaal vond meteen aansluiting bij de oude krakers. ‘Singing Man’, ‘Puppy’ en ‘Regulate’ zijn over tien jaar even grote klassiekers als hun allereerste singles, mark our words.

Professionals die ze zijn, opende Magnus met enkele van die oude, bekende nummers om het publiek meteen mee te krijgen. Meesterlijke zet overigens, songs als ‘Rhythm is Deified’ en ‘Jumpneedle’ werkten als een rode lap op een stier en lieten Het Depot van de eerste minuut op en neer deinen. Wie had gekozen voor de comfortabele zitjes achteraan, had er trouwens bitter weinig van begrepen: op een Magnus-optreden wordt er gedanst, en nog geen klein beetje ook. Als de ongemeen funky beats van Bolland de klus niet klaarden, dan kwam je wel aan het bewegen door Barman’s aanstelijke moves of gitarist Tim Vanhamel’s spastisch gekronkel. Niemand trouwens die kan tippen aan deze laatste zijn indringende blik die je meteen laat weten hoe laat het is: tijd om te dansen.

De band die Barman en Bolland rond zich hebben verzameld leverde trouwens uitstekend werk, en het is knap om te zien hoe muzikanten van verschillende achtergronden zo vloeiend samenwerken en zich het funk/pop/electro-idioom eigen maakten. Deze mannen amuseren zich kostelijk, getuige het speelplezier dat zelfs van kleinere songs als ‘Pistolero Savvy’ afspatte. Ook de setlist was nagenoeg perfect, met een evenwicht tussen beide platen en genoeg speling voor jams (het einde van ‘French Movies’) en zuivere techno-escapades (de outro van ‘Assault on Magnus’). Alleen had de stroom er voor ons niet af gemoeten met ‘Death of Neon’ of ‘Everybody Loves Repetition’. Ach, detailkritiek.

Het heeft tien jaar geduurd, maar eindelijk hebben we de Magnus-songs door een live-band uitgevoerd gezien, en we hebben er nog een potje bij gedanst ook; meer kan een mens zich niet wensen. Of kom, die gewoonweg geile baslijn aan het eind van afsluiter ‘Summer’s Here’, gisteren voor de gelegenheid gespeeld door dEUS-bassist Alan Gevaert, had voor ons heel de nacht mogen doorgaan.

Wie? De sexy motherfuckers van Magnus//Waar? Het Depot//Wanneer? 23 okt 2014//Waarom? Omdat het te gek was.

Door Filip Tyskens.

Dit artikel verscheen eerder op CLUB KULtuur.

Trixie Whitley in Het Depot – 7 oktober 2014

Over Het Depot wil ik eerst een woordje kwijt. Het is een kleine zaal, die zich daarom prima leent voor de intiemere concerten, met aan het podium een staan- en achteraan een zitgedeelte, en als je per se wil zitten, dan moet je als echte fans toch zeker een half uur, zo niet drie kwartier voor het openen van de deuren gaan klaarstaan. Al dan niet in de regen; die pech kan je hebben.
De deuren openen standaard om 20u (of toch op de concerten waar ik al ben geweest), het voorprogramma begint ten vroegste een half uur later. Dat duurt meestal maar een half uurtje, daarna is er nog eens soundcheck en dergelijke, waardoor het eigenlijke concert pas om 21u30 begint. En mijn laatste bus vertrekt op een weekdag al om 22u45 dus ik heb nog geen enkel concert kunnen uitzitten.

Dit terzijde!

Het voorprogramma werd verzorgd door Tout va bien (bekend van deze Jacques-Brelherwerking, naar het schijnt) die heel erg dapper en heel erg alleen achter een piano zat en het ene na het andere melancholische nummer op ons losliet. Moet ik bij gelegenheid eens cd’tje van zoeken, en als hij dat nog niet heeft, dat hij zich dan maar haast!

Ik ben geen grote Trixie Whitley fan. Eigenlijk ben ik momenteel van geen enkele ‘hedendaagse’ band of zanger echt fan. Fan als in: alle cd’s van voor naar achter kunnen meezingen. Een werkende mens met 586 andere hobby’s heeft daar schrikwekkend weinig tijd voor. Enfin, prioriteiten. Ik ben blij als ik eens één liedje vaak genoeg kan beluisteren om de tekst op zijn minst mee te lippen. Maar als er tussen al die ‘hedendaagse’, lees vooral dansmuziek, dan eens iets speciaals opduikt, dan spits ik mijn oren. Zo ving ik een paar noten op van Trixie Whitley en haar ongelooflijke Stem, meer dan een jaar geleden, en had ik dik spijt dat ik niet naar haar dakoptreden tijdens M-idzomer kon. (Opnieuw: prioriteiten.) Gelukkig kreeg ik een herkansing, en wel tijdens de voorstelling van haar nieuwe cd (die er nog niet is, maar geduld, beste fans, ze komt er vast en zeker) in Het Depot op 7 oktober jongstleden.

Het was de eerste keer dat ik haar zag en ik had me haar, dankzij die diepe stem, wel anders voorgesteld. Eigenlijk is ze een gewoon Vlaams meisje. Nu ja, Vlaams-Amerikaans. Gents, dat overduidelijk ook. Een beetje schuchter, en verlegen, en bang dat we haar nieuwe liedjes niet mooi zullen vinden, nu ze zo “voor het eerst” voor publiek speelt. Verser van de pers kan haast niet hé. (Jammer dat ik achteraf hoorde dat het niet echt de eerste keer was, gezien ze enkele dagen eerder ook in Hasselt was gepasseerd.) Het was, om kort te gaan, genieten van de eerste tot en met de laatste noot (vooraleer we de zaal moesten uitstormen om onze bus te halen).

Ik ga die nieuwe cd kopen, is mijn conclusie. En de eerste ook, want die heb ik nog niet. Misschien dat ik dan tegen een volgend concert op zijn minst kan doen alsof ik een liedje ken.

ARBEID ADELT & LAVVI EBBEL @ Het Depot

Zaterdagavond 11 oktober 2014: een nostalgische top-avond @ Het Depot:
Want 30 jaar terug in de tijd:

Lavvi Ebbel – met een eeuwig jonge energieke Luckas Vander Taelen (!) – als voorprogramma voor Arbeid Adelt.

Lavvi Ebbel was zonder enige twijfel ooit één van de meest spraakmakende bands van de Belgische new wave. In het begin van de jaren tachtig kende de groep veel succes met singles als ‘Give Me a Gun’ en ‘Victoria’.
De 9-koppige band had een stevige live-reputatie dankzij de originele sound van de twee gitaristen (Marc De Wit en Chris Van Ransbeeck), pianiste (Bea Van Ransbeeck) en de onverstoorbare Eric De Wit op drums. Zanger Luckas Vander Taelen zorgde samen met backingzangeres Kristien D’Haeger voor een stevige podiumprésence, ondersteund door trompettist Jan Weuts.
De groep hield op te bestaan in 1983. Nu dertig jaar later treedt Lavvi Ebbel opnieuw op, in de oorspronkelijke bezetting, versterkt met Kloot Per W op bass.

Volgde: Vlaanderens meest bizarste electropopensemble Arbeid Adelt! Na 33 jaar brachten zij vanavond hun volledige repertoire in een exquise 3cd-box uit.

In 1981 werd Arbeid Adelt! Opgericht door Marcel Vanthilt en Jan Van Roelen. ‘De Dag Dat Het Zonlicht Niet Meer Scheen’ betekende hun doorbraak in Vlaanderen. Er volgden vier albums. Muzikanten als Luc Van Acker en Dani Klein vervoegden (en verlieten) de band.
Nu is er dus een 3cd-box met een totaal van zestig tracks. De machtige lancering van deze unieke 3cd-box vond plaats in Het Depot op zaterdag 11 oktober 2014.
Met special guests & special supportact. Het was ongetwijfeld één van de absurdste Belpop-happeningen van het najaar…

Voorprogramma Lavvi Ebbel – (voor reportage zie vorige Leven in Leuven post: https://www.facebook.com/erik.oo/media_set?set=a.10152730693027978.1073741956.825897977&type=3)

Arbeid Adelt – FB: https://www.facebook.com/events/469271809875421/?fref=ts