Archief voor 31 mei 2011

Luzine, het restaurant van Jeroen Meus

Wie in het restaurant van Jeroen Meus wil gaan eten, moet er op tijd bij zijn. Voor ons gezelschap van vier personen reserveerden we een viertal maanden op voorhand. Vooral in het weekend is het er erg druk. Een beetje vooruit plannen is een absolute noodzaak. Al vermoed ik dat het op weekdagen ietsje vlotter gaat om een reservatie te krijgen. We hadden bijgevolg lang uitgekeken daar dit restaurantbezoek en de verwachtingen waren hoog gespannen.

Nog voor we een voet in het restaurant zetten, kregen we al een staaltje te zien van de Luzine dienstverlening. Enkele dagen op voorhand informeerde het personeel telefonisch of de afspraak nog doorging en of wij bepaalde allergieën hadden waarmee de keuken rekening moest houden. Ik moet zeggen dat het de allereerste keer is dat we op voorhand zo’n vraag kregen. Knap dat men de moeite doet om naar allergieën te informeren, al kan het ook zijn dat men door de lange tijd tussen reservatie en restaurantbezoek zeker wil zijn dat de klanten nog komen opdagen.

De entrée naar restaurant Luzine is niet bepaald uitnodigend te noemen. Voor wie met de wagen komt, ligt de ingang op hetzelfde niveau als de parking die ook dienst doet voor de squash- en sportclubs in hetzelfde gebouw. Je loopt vanuit de parking rechtstreeks het industriële gebouw binnen en aan je linkerhand zie je ingang naar restaurant Luzine. Wie met de fiets komt, moet eerst een ongezellige inkomhal met brievenbussen trotseren en de trap nemen naar de eerste verdieping. Gelukkig wachten er daar grote witte kaarsen in prachtige kandelaars om de gasten de weg te wijzen naar het gezellige interieur van Luzine. Vroeger was het gebouw een onderdeel van de legendarische conservefabriek van Marie-Thumas, vandaar de ruwe uitstraling. Eens je in het restaurant bent, stap je echter een volledig andere wereld binnen.

Wij waren een tikkeltje vroeger dan ons gezelschap en werden vriendelijk ontvangen door het personeel met de vraag of we al aan het tafeltje wilden plaatsnemen ofwel liever iets dronken aan de bar. Wij gingen voor die laatste optie. Mijn vriend koos de aperitief van het huis, terwijl ik het op een glaasje champagne hield. De aperitief van het huis was een soort gin tonic met Japanse citrus. Heel bijzonder, maar niet echt mijn ding wegens te bitter voor mijn smaak. Terwijl we van ons aperitief dronken, namen we het interieur in ons op. Vlak bij de ingang bevond zich een gezellig verlicht salon met knusse zetels. Het interieur deed denken aan een chic herenhuis, inclusief mooie bloemen als decoratie. De grote ruimte werd door verschillende wanden in kleinere ruimtes ingedeeld, waardoor er een intieme sfeer gecreëerd werd en je niet merkte niet dat het restaurant veel mensen tegelijkertijd bediende. Uiteraard stonden de kookboeken van Jeroen Meus er ook uitgestald. Al heb ik niet geïnformeerd of je de boeken er kon kopen.

Onze vrienden lieten niet lang op zich wachten en we werden door het bijzonder professionele personeel naar onze tafel begeleid. We overlegden even onder mekaar en besloten allevier voor de menu Luzine te kiezen mét aangepaste wijnen. Drie van ons gingen all the way en namen de menu met vijf gangen. De vierde persoon in ons gezelschap was niet zo’n liefhebber van vidée en liet deze gang vallen.

Zoals het hoort in een restaurant met klasse startten we de maaltijd met verschillende appetizers. Zo kregen we een kruidencakeje met tapenade, beenham met kaas en een overheerlijke vitello tonato voorgeschoteld. Na onze smaakpapillen opgewarmd te hebben, begonnen we aan het echte werk. De eerste gang, de inktvis en hûre (bereiding van varkenskop) met gepickelde groentjes en hersensaus vond ik het minst geslaagd. De tartaarachtige saus overweldigde het geheel waardoor de andere smaken minder goed tot hun recht kwamen. Spijtig, want ik ben een grote fan van inktvis. Het tweede gerecht was wel helemaal mijn ding: skrei & oester, een smakelijke combinatie. Vervolgens kregen we een variatie op het klassieke koninginnehapje voorgeschoteld mét eierdooier en grijze gepelde garnaaltje. Heerlijk. Het hoofdgerecht was een mals stukje kalfslende, minder bijzonder dan de voorgaande gangen, maar zeker zo smakelijk. Het hoofdgerecht werd op een zware leisteen gepresenteerd. Mooi, maar de bediening had er hun werk mee, want zo’n bord is loodzwaar. Het dessert was een (alweer) prachtig gepresenteerde deconstructie van een tarte tatin. Op het bord liggend, deed het dessert in niets aan deze klassieker denken, maar lekker was het zeker.

De wijnen waren zorgvuldig uitgekozen bij de gerechten en werden bij elke gang uitvoerig voorgesteld. Vooral de Wittmaner uit Duitsland en de Riesling uit Noord-Oostenrijk wisten me te bekoren. Om de maaltijd af te sluiten bestelden we drie koffies en een thee. Uiteraard kregen we bij de koffie enkele zalige zoetjes aangeboden. De een al lekkerder dan de andere. En zo raakten, indien dat nog niet het geval was, de laatste gaatjes ook opgevuld.

We waren net aan de koffie begonnen toen Jeroen Meus himself, gehuld in een wit koksuniform, het restaurant binnen wandelde. Hij ging aan elke tafel even gedag zeggen en informeerde of het gesmaakt had. Aan een tafeltje vlakbij ons zaten echte fans. Glimlachend poseerden ze samen met Jeroen voor de foto. Het was duidelijk dat deze mensen hun avond niet meer stuk kon.

In totaal kostte dit etentje ons, dranken inbegrepen 477 euro voor vier personen. Geen goedkope avond, maar wel tot in de puntjes verzorgd en zeker zijn geld waard.

Menu Luzine
Inktvis en Hûre
Gepickelde groentjes, hersensaus

Skrei & Oester
Spinazie, sherry, parmezaan, graantjes

Vidée van Landes kip
dooier, zwezerik, grijze garnaal

Kalfslende
Aubergines, geconfijte look, gepofte aardappel, sjalot, salsa verde, saliejus

Tarte tatin

Praktisch
Kolonel Begaultlaan 15/01.17, 3012 Wilsele
016 89 08 77
luzine@restaurantluzine.be
restaurantluzine.be

Bookmark and Share

Laatste bos van Leuven toch gered?

De fietstocht langs Leuvense parken trok dit weekend heel wat belangstellenden. Levend Leuven gaf tekst en uitleg in de prachtige kloostertuin van de Montfortanen aan de Diestsevest. Weinigen kennen deze plaats. Nochtans is deze tuin (zoals te zien op de oude Ferrariskaart) van oudsher een uitloper van het uitgestrekte bosgebied van de Kesselse Bergen dat ooit tot diep in Leuven binnendrong.

De lange geschiedenis maakt de bodem heel zuurstofrijk, in tegenstelling tot de meeste stadsgrond die platgereden is en waar bomen moeilijk volwaardig kunnen uitgroeien. Ondermeer het zeldzame daslook groeit er in overvloed. Oude groenzones nemen ook veel gemakkelijker water op dan de veelal met puin verharde stadsbodems. Reden waarom het niet verstandig is om, zoals nieuwe plannen voorzien, dit unieke en zeer rijke groen met zijn grote soortenrijkdom vol te bouwen, om dan aan de overkant van de Dijle op verstoorde grond gras aan te leggen.

Levend Leuven pleit er dan ook voor om deze gesloten kloostertuin toegankelijk te maken voor het publiek. Kinderen kunnen hier onbekommerd spelen. Deze prachtige site kan naadloos aansluiten op de Tweewaters en de Dijle-oever. Hier zijn hoogwaardige projecten te realiseren, maar natuurlijk moeten die de natuurlijke pracht van dit oeroude domein weten te benutten.


Fietstocht langs tuinen en parken


Spelende kinderen in het Montfortanenbos

Bookmark and Share